maandag 17 september 2018

Antwoord op: Hoererij draagt niets bij

De dingen waar ik vandaag antwoord op geef kent iedereen wel die ooit in de krant over ons heeft gelezen, of over sekswerk gesprekken heeft gevoerd. Sekswerk voegt niets toe aan de samenleving, het is economisch laagwaardig, het is geen echte seks, het is een holle ervaring, liefdeloos, het is maar schijn wat we doen, je krijgt niet wat je zoekt bij een hoer, enzovoorts. De gedachte is dat sekswerk waardeloos is. En dat wordt weer gebruikt om te suggereren dat het wel weg kan.

Voorzover er uberhaupt al wordt uitgelegd waarom hoeren niets bijdragen, of ons werk geen waarde heeft, of niemand ons zou missen, is het meestal vaag en emotioneel gedoe. Onderbouwing zie je eigenlijk nooit. En dat is nietzo raar, want het is weereens iets dat alleenmaar op emotie is gebouwd. Hoeren zijn minderwaardige mensen, dus wat we doen is ook minderwaardig. Zo werkt dat.

Hoeren zijn niet nuttig, want het is economisch laagwaardig, het is geen "echte" seks wat we aan de klant geven, dus die heeft er "eigenlijk" niets aan. Het voorkomt verkrachtingen niet, hoererij levert niets op aan de maatschappij, het levert niets op aan de mensen die er niet bij betrokken zijn. Hoeren laten bestaan kost alleenmaar heel veel aan de samenleving, en het levert niets op.

Als je deze soort ideeën hoort is het meestal omdat er doorgewerkt wordt naar een conclusie. Het is minderwaardig werk, het draagt niet bij aan de samenleving, dus misschien moeten we er wel vanaf, misschien zijn we beter af als het weg is. Voor veel mensen is het goed genoeg om te vinden dat iets voor hen niet nuttig is, om het danmaar weg te doen. Dat ruimt lekker op.

Grote onzin natuurlijk.

Ik heb weleens gevraagd aan politici die de term "economisch laagwaardig" napapegaaiden, wat dat nou betekent. Meestal krijg je gewoon geen antwoord, want je bent een hoer, maar als je dan wèl soms antwoord kreeg was dat vooral dat ze dat even moesten navragen. Nádat ze zelf die term hadden gebruikt dus. Daarna hoorde ik nooit mee wat van ze. Ookal hielden ze niet op om die term na te papegaaien.

Als je op Google gaat kijken, zie je de term "economisch laagwaardig" vooràl als het gaat om headshops, hoeren en hasj. En dan vooral in Amsterdam. Daarnaast kom je de term heel soms tegen als het gaat over produkten waar geen winstmarge op te leggen is, en wat dus niet de moeite is om uit te baten. Dat is wel een hele grote tegenspraak voor wat Amsterdam lijkt te bedoelen, want we zetten met zijn allen best wat om.

Ga ik tussen de regels door lezen, dan lijkt het er voor economische laagwaardigheid om te gaan dat er geen trendy mensen worden aangetrokken, die hun dikke portemonnees in hippe koffiebarretjes omkeren en daarna kunst gaan kijken in een galerie. Het gaat dus vooral erom dat er geld omgaat in het soort bedrijven dat de gemeente zelf waardeert. Dat klopt ook aardig met wat de gemeente al jaren aan het doen is: de Wallen tot een hippere, duurdere buurt ombouwen. Dat heet ook wel "gentrificatie."

Maar er zit meer aanvast. Er is altijd de suggestie dat er geen waarde aan seksuele diensten zit. Dat het een soort verspilling is. Ga maar even kijken naar hoe mensen erover praten, het is echt een heersende mening. Heersend als de griep. Wat we doen heeft geen waarde, en de klant gooit er zijn goeie geld aan weg. En dat geld is dan verloren aan de criminogene economisch laagwaardige hoer, dus dat krijgt ook nooit meer waarde ofzo.

Als het geen waarde heeft, zou je toch verwachten dat klanten na een keertje proberen toch niet terug zouden komen. Maar dat doen ze dus wel, en de hele business draait op mannen die terugkomen. Voor die mannen heeft het dus duidelijk meer waarde dan het geld wat ze eraan uitgeven. Voor die mannen is het waardevol. En voor de vrouwen die er hun geld mee verdienen. Anders werkten die niet hard aan klanten binnenhalen.

De seks zelf zou dan ooknog geen waarde hebben. Want bij een hoer krijg je geen "echte" seks. Omdat je ervoor betaalt. Echte seks, daar hoort volgens mensen die dit geloven bij, dat je door je emoties en uit verbondenheid met je partner aan het seksen gaat. Als je ervoor betaalt, méént de hoer het kennelijk niet, anders had ze het wel gratis gedaan. Dùs is het geen echte seks als je ervoor moet betalen.

Krijg je van je financiëel adviseur geen echt advies, omdat je normaal goeie raad geeft om diezelfde reden, en nu betaalt?
Krijg je van je reisburo geen echte leuke reis, omdat je normaal op een uitje gaat met iemand die je mee wil nemen, en nu betaalt? Krijg je van je dokter geen echt medeleven, omdat je dat normaal van je geliefde krijgt, en hij er ook voor betaald krijgt? Krijg je bij een psycholoog niet echt iemand die met je meedenkt, en je wil helpen met je frustraties en verdriet? Bij die beroepen denk je dat allemaal niet.

Seks geeft je een gevoel van geaccepteerd zijn. Het geeft een gevoel van verbondenheid. Het geeft je gevoelens van verliefdheid. En die zijn allemaal gewoon dingen die in je lijf gebeuren door seks, het is eigenlijk een soort illusie. Een hele fijne illusie, die je vooral moet koesteren, maar het wordt erg duidelijk dat het maar een illusie is als je seks kan kopen. En daarom moet je toegeven dat het maar illusie is, òf ontkennen dat je wat aan seks hebt buiten die verbondenheid. En sommige mensen kunnen het niet aan. Dus die zien dat liever niet.

We draaien gewoon als elke andere business. Doordat wij geld verdienen kunnen we ook geld in de economie pompen, zonderdat we uitkeringen nodighebben. We maken verschil voor de mensen om ons heen omdat we onszelf kunnen bedruipen, en onze klanten bij ons terechtkunnen. We maken verschil voor onze omgeving omdat we een bliksemafleider zijn voor de dingen waarmee mensen nergens anders terechtkunnen. En we maken verschil door onszelf, omdat we ons werk kunnen doen, en ervan kunnen bestaan.

Eigenlijk zou ik dat nieteens moeten hoeven uitleggen. Het is namelijk een beetje een stroman-drogreden. Het idee dat je dingen weg moet doen omdat ze geen nut hebben, of niet "echt" zijn, is onzin. Vooral als het over dingen gaat waar je zelf niet mee temaken hebt. We geven helemaal niet als reden op dat we zoveel bijdragen aan de maatschappij, om maar te mogen blijven bestaan.

Je hoeft geen maatschappelijk nut te hebben om bestaansrecht te hebben. Ja, iedereen wìl wel maatschappelijk nuttig zijn natuurlijk, maar je hoeft niet alles af te schaffen wat dat niet is. Daar gaan mensen maar altegraag aan voorbij, die deze manier gebruiken om de hoererij aan te vallen. En zelfs dat maatschappelijke nut hoeft niet te zijn dat je bijdraagt aan dingen buiten je eigen business. Je kan heel nuttig zijn binnen je eigen branche.

Sekswerk is nuttig. We maken de wereld een stukje minder stressvol, en een stukje leuker, voor heel veel mensen. En op die manier bedruipen we onszelf. En als je ondanks dat het allemaal nog steeds niet genoeg vindt, dan blijft dat bij je mening. Want uiteindelijk beslist niemand voor een ander of ze belangrijk genoeg zijn voor de samenleving om te blijven bestaan.

maandag 10 september 2018

Wij

Het was weereens zover. Ik heb heel lang een werkflatje gehad waar ik vergund mocht werken. Jarenlang kon ik daar mijn klantjes èn alle controleurs, zedensmerissen en Belastingdienstcontroles ontvangen. Sinds de gemeente me mijn vergunning heeft afgepakt is dat flatje leeg. Het is mijn eigendom, en ik zou er kunnen wonen, maar ik mag er geen klantjes meer ontvangen.

Ik kom er dus gewoon nog maar heel weinig. Ik heb erover gedacht om het te verkopen, maar dat wil ik eigenlijk niet. Ik zou het kunnen verhuren, maar ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als mijn kersverse huurders opeens een prostitutiecontrole krijgen. Want die komen nog afentoe, gewoon om te kijken of ik niet tòch opnieuw ben begonnen met klantjes ontvangen.

Die controles willen binnenkomen en kijken of ze kunnen zien dat ik tochnog wat doe. Ik heb aleens gevraagd hoe ik kan bewijzen dat ik er geen klanten ontvang, maar de controleur kwam alleen met dat huizen weleens dichtgetimmerd worden om daar zeker van te zijn. Daar heb ik geen zin in, dat zouden de buren ook heel erg vervelend vinden, denk ik. Dus dan maar gecontroleerd blijven worden.

Maar ja, ik ben er natuurlijk niet. Als ik niet in de collegebanken zit, of een klantje bezoek, dan heb ik nog steeds weinig te zoeken in mijn oude konijnenholletje. Ik word er bovendien een beetje depri van. Het is allemaal zo emotioneel voor me. Het is niet iets waar ik nog echt iets mee kan, dus laat ik het maar zo. Ik twijfel alleen nog als ik de OZB geld uit mijn rekening zien trekken. Weer kassa voor de gemeente.

Nu en dan krijg ik dus telefoon van een ongeduldige controleur die voor een dichte deur staat. Dan kom ik hem binnenlaten. Volgens mijn advocaat hoeft dat niet, en kunnen ze het niet van me eisen dat ik kom verschijnen, maar ik wil die controleurs niet boos maken. Ze hebben teveel macht om me het leven zuur te maken, en ze zijn snel op hun teentjes getrapt. Dus ik kom wel opendoen, zodat ze de putlucht mogen ruiken die uit de droge WC komt.

Een aantal maanden geleden was het dus weereens zover. Ik kreeg een geprikkeld telefoontje van een zedensmeris dat ik moest opendoen voor controle. Het kwam slecht uit, maar ik wil geen problemen met Zeden, dus ging ik maar zo snel als ik kon naar mijn oude werkflatje. Daar stonden de wouten ongeduldig te wachten op de galerij. Nu vind ik dat geen probleem meer, toen ik er nog werkte zou ik dat heel erg hebben gevonden.

Ik kreeg natuurlijk een hele preek dat als ik er nu niet meer woonde, dat het dan eigenlijk nooit mijn huis was geweest, en dat ik dus jarenlang onder valse voorwendselen mijn vergunning had gehad, maar dat doet me nietzoveel omdat ik dat in die tijd al goed had laten uitzoeken. Volgens de regels zat ik gewoon goed, ookal wil dat als je voor de rechter komt niet meteen betekenen dat je ook gelijk krijgt.

De smerissen gingen naar binnen, en probeerden voor te dringen. Dat doen ze om te voorkomen dat je al het bewijs van je hoererij verstopt ofzo. Het is in ieder geval onbeleefd. Daarna bleven ze een beetje doelloos rondlopen in mijn werkflatje, want er is heel weinig om aan te zitten. Vroeger was het altijd met hun vingers in mijn speeltjes zitten, en mijn eten bevingeren. Nu is dat er allemaal niet meer. Dus ze vervelen zich sneller.

Zoals wel vaker was er eentje die zichzelf een hele detective vond, en die gaat dan met je praten om te kijken of hij je kan pakken op een leugentje. Dat is heel ongemakkelijk als je niet weet hoe je met zoiets om moet gaan, maar als je gewoon geen onzinverhalen aan het vertellen bent hoef je alleen te zorgen dat je niet zelf aankomt met iets waar je liever de politie niet over vertelt. Goede ondervragers zijn gevaarlijk, maar die kom je echt weinig tegen.

Het gesprek wat hij met me voerde werd al snel eenzijdig. Hij hoorde zichzelf graag praten, en stond me een lesje te leren. Vooral dat ik nogwel spijt zou krijgen van mijn gedrag. Zedenagenten zie ik dat wel vaker doen. Ze doen het bijna liever dan je erbij lappen, dus soms is het goed om dat uit te lokken als het uithoren de verkeerde kant op gaat. Al is het maar dat ze er eindeloos over gaan doen.

Ik liet het verhaaltje een beetje over me heenkomen, tot een moment dat hij iets zei dat echt even een knoop in mijn gedachtes legde. Het was netzoiets als wanneer je in je broodje zalm opeens in een enorme graat hapt die je niet had verwacht. Het was nieteens iets wat me echt had moeten verrassen, maar het is soms heel naar om iets recht in de ogen te kijken waarvan je weet wat het er is, maar waar mensen meestal nog netjes genoeg voor zijn om het niet te erkennen.

Hij was namelijk aan het vertellen over alle ervaringen die hij en de rest van de zedenpolitie met hoeren had die eigenlijk geknakte dingetjes bleken te zijn, ookal hadden ze nòg zo'n grote smoel gehad. Daarbij kreeg ik verhaaltjes te horen waarvan ik al wist dat het gewoon roddels waren, waar hij helemaal niet zelf ervaring mee had gehad. Dan kijk ik gewoon netjes alsof ik onder de indruk ben, en laat het een beetje over me heenkomen.

Opeens praatte hij over ervaringen bij Fier Fryslan alsof dat ervaringen waren van binnen de politie. De overgang was naadloos, en het klonk echt alsof hij een werknemer bij Fier was die vertelde over wat ze daar allemaal geloven. Ik was zo verbaasd dat ik niet beleefd en passief bleef, maar een opmerking maakte. Ik weet nieteens precies meer wat ik zei, maar het was een opmerking dat Fier toch wat anders was dan de politie.

Hij vertelde doodleuk wat we allemaal wel weten, namelijk dat Fier en de politie heel erg knus samenwerken. Fier doet dingen in de opsporing die de politie niet mag, zoals slachtoffers en zelfs getuigen bewerken, en de politie schuift steeds werk naar Fier toe. En dat ze aan dezelfde kant staan, en dezelfde dingen willen, en dezelfde doelen hebben. Hij gebruikte het woord "wij". Zo brutaal iets vertellen wat ze meestal juist ontkennen, dat vond ik heel shocking.

Moralisme is een eenheidsworst. De mensen die hun moraal aan je op willen leggen hebben allemaal dezelfde soort houding, en ookal komen ze uit verschillende hokjes, ze denken hetzelfde over andere hokjes. Zolang ze binnen hun eigen hokje blijven, en vooral elkaar wantrouwen, gebeurt er nietzoveel. Dan zijn ze te onhandig om samen te werken, want ze kunnen alleen mensen vertrouwen die in hun moraalhokje passen.

Als de verschillende moralisten uit de verschillende hokjes samen gaan werken, dan is dat iets wat mij zorgen laat maken. Dan is het niet meer preken voor eigen gemeente, maar komen ze er ook naar buiten mee uit. Trots, want ze kunnen zeggen dat dit zó duidelijk het goede is, dat zelfs mensen uit die andere hokjes het ermee eens zijn. Dan hoeven ze hun moralisme niet meer te verstoppen omdat ze weten dat iedereen kan zien hoe bekrompen het is. Dan kunnen ze ervanuitgaan dat mensen het zullen accepteren. Salonfähig noemen ze dat.

Het is nu kennelijk salonfähig dat de politie bevoegdheden, informatie en diensten uitwisselt met externe bedrijven. Bedrijven met belangen in de opsporing en vervolging. Bedrijven die tegelijk propagandakanaal zijn voor, en doctrine leveren aan, de politie. Het zit doorelkaar, en niemand die grip heeft op die pooierrelatie.

maandag 3 september 2018

Antwoord op: We weten het niet, dus...

Soms leg je uit aan mensen zonder salarisstrookje uit de zieligheidsindustrie dat de indianenverhalen niet kloppen. Het kwartje valt, en opeens hebben ze een beter inzicht. Dan krijg je de aarzeling. Want ze zien wel dat je gelijkhebt, maar ze willen toch niet overstappen naar het besef dat er fabeltjes worden verkocht in de media en door de overheid. En ik kan niet bewijzen dat iedereen, overal en voor altijd, niet ooit tòch aan die fabeltjes voldoet. Want het zou immers kùnnen dat het toch, tòch ooit ergens op een manier klopt.

Het zou kunnen. Het zou kunnen dat de reddingsindustrie niet alleenmaar zijn eigen brood smeert met die lobby-activiteiten. Het zou kunnen dat tienduizenden vrouwen elke dag van hun leven glashard en perfekt liegen over hoe ze worden gedwongen en uitgebuit. Het zou kunnen dat loverboys bovennatuurlijke gaven hebben en daarmee hun meisjes zich zo perfekt onzichtbaar kunnen maken. Het zou kunnen dat de gedwongen meerderheid net even weg was toen er een razzia kwam die wéér niets opleverde. Het zou kùnnen.

Nee, het kan niet. En zo te denken is een lelijke vorm van luiheid.

Zekerheid is iets wat heel moeilijk te krijgen is over de meeste dingen van de wereld. Maar van heel veel dingen weten we wel dat het heel waarschijnlijk is dat het zo zit. En als iets heel waarschijnlijk is, dan gaan we er maar vanuit. Dat is hoe we met alles werken in de wereld, want als je alleen op zekerheden afgaat kom je je bed niet uit. Het kàn immers dat je geen vloer meer in je slaapkamer hebt, en je het je alleenmaar verbeeldt. Dus dan kan je je bed beter niet uitstappen.

We gaan dus eigenlijk altijd uit van dingen die anders zouden kùnnen zijn, maar waarvan we echtwel weten dat ze niet anders zùllen zijn. Die handvol keren dat we ernaastzitten laten we ons wel verbazen. Dat is de logische manier om met alle dingen in de wereld om te gaan. Je kan simpelweg niet alles tot in de kleinste details uitzoeken, je moet afgaan op wat logisch is om aan te nemen.

Ook voor dingen die we niet verwachten, en waarbij we èìgenlijk denken dat ze niet zullen gebeuren, nemen we wel voorzorgen. We doen een veiligheidsriem om in de auto, we hebben brandverzekeringen. Dat is gewoon verstandig omdat het kleine dingen zijn waarmee je grote problemen kan aanpakken, waarvan je alledaags misschien doet alsof ze niet bestaan, maar waarvan je duidelijk is gemaakt dat ze toch echtwel gebeuren.

Maar je neemt geen kabouterverzekering. Je draagt geen paraplu tegen kometen die op je kunnen vallen. Want die dingen zijn onzinnig onwaarschijnlijk, of je maatregel zou niet helpen zelfs àls gebeurt waar je bang voor bent. Zelfs ookal kan je nooit zéker zijn dat er geen kabouters bestaan, of dat je een stuk komeet op je hoofd zou krijgen waar nèt die paraplu het verschil maakt. Want het zou kùnnen.

Uiteindelijk is het een afweging tussen de maatregel om het risico af te dekken, en het risico. Dat is waarom de cijfers en definities over misstanden in de hoererij zo worden opgeklopt. Als het maar groeit, als het maar veel, heftig, gevaarlijk, onontkoombaar, gemeen, eng en bizar is, dan is een zwaardere maatregel op zijn plek dan als het stabieler, minder, flauwer, ongevaarlijker, ontkoombaarder, vriendelijker, geruststellender en normaler is.

De mediaverzadiging over hoe eng en bizar vol misstanden de wereld van de prostitutie is, is danook vooral bedoeld om mensen gerust te stellen over de heftige schendingen van burgerrechten die we als maatschappij aan hoeren opleggen. Al dat stigma moet nou eenmaal, want kijk maar hoe erg al die misstanden zijn. En als we gaan kijken, en zien dat die misstanden toch eigenlijk wel heel ráár zijn, dan zijn we opeens die rechtvaardiging kwijt.

Als je iemand eens goed laat kijken, en wat informatie geeft, dan zien ze dat het inderdaad niet klopt allemaal. Dat het plaatje wat ze van de media krijgen, eigenlijk niet erg aannemelijk is. Dat de publieke opinie er helemaal naastzit, en dat wat daarvan komt heel onrechtvaardig is. En dat wringt, want onrecht vinden mensen maar moeilijk om mee om te gaan. Maar zelf wat aan dat onrecht doen is ook niet zomaar iets.

Mensen die het geloof van de publieke opinie belijden hebben nergens last van. Daar heb ik aleens over geschreven. Die zijn goed, die hebben open ogen, en zo wel meer. Als je tegen de publieke opinie ingaat, kan je maar beter héél sterk in je schoenen staan. Je moet àlles wat je zegt kunnen ondersteunen, want alle bewijslast ligt bij jou, of dat nou logisch zo is of niet. En logica snappen heel veel mensen toch maar heel matigjes.

Dus mensen gaan sussen. Daar heb ik ook al een heel stukje over. Als ze het niet konden sussen, zaten ze gevangen tussen twee kanten, een kant waarvan ze nu weten dat hij onrechtvaardig is, en een kant waar ze er heel lelijk opstaan voor de publieke opinie als ze niet àlles kunnen rechtvaardigen wat ze vinden en zeggen. Dat is niet fijn, dus zoeken ze naar een manier om te ontsnappen, en dat is door een reden te zoeken om niet te zien wat ze net hebben gezien.

Het sussen is in dit geval nepnuanceren. Je doet alsof het allemaal ingewikkelder is, alsof je niet zo consequent en duidelijk moet zijn, en je probeert het allemaal vooral vager te maken. Want als het vager is, is het minder duidelijk dat je de positie in zou moeten nemen die je niet wil. Je kan lekker passief blijven hangen in een soort middenpositie, want dat is even comfortabel als dat hij fout is. Het is een argumentum ad ignorantiam.

Een argumentum ad ignorantiam, dus een argument uit onwetendheid, is als je een positie als bewezen behandelt omdat het niet bewezen is dat het andersom is. Als je niet alle glazen in de wereld kapotgeslagen hebt om te bewijzen dat alle glazen kapot kunnen, is glas niet breekbaar. Helaas wordt het meestal niet zo duidelijk gebruikt, maar dat is hoe de drogredenering werkt. Je eist van de andere kant dat die je bewijs geeft dat jouw standpunt helemáál nooit kàn, en je legt de lat lekker hoog.

Maar hij wordt nog veel vaker gebruikt door mensen die "er niet aan willen." Door mensen die zien dat nadenken ze gaat brengen naar een conclusie die hoort bij een groep mensen waar ze niet bij willen horen. Het gaat ze er dan om dat ze niet aan de conclusie willen, en dus willen ophouden met redeneren. En daarom moet je argument worden tegengehouden door er een hele grote weerstand tegenin te brengen.

Buiten de prostitutie zie ik die houding vooral bij agnosten. Dat zijn mensen die wel zien dat voor geloof in God je geen wereldlijke redenering kan maken, maar die zich eraan vastklampen dat ze niet kunnen bewijzen dat er echt geen God kàn bestaan, zodat ze niet atheïst hoeven zijn. Want dan zouden ze zich tegenover de godsdienstige mensen hebben gezet, en die positie willen ze niet hebben. Dus blijven ze een beetje hangen op zo'n manier dat ze door niemand erop aangekeken zullen worden.

Het komt er dus op neer dat mensen graag doen alsof hun neus bloedt, als ze anders moeten erkennen dat ze onrecht maar gewoon laten gaan. En dat terwijl ze zich wèl aansluiten bij een publieke opinie waar het hypocriete "open je ogen" wordt gebruikt om mensen lekker te laten gaan op een gevoel van superioriteit en verontwaardiging over al die misstanden. Want de publieke opinie is helemaal niet neutraal.

Dat zou allemaal veel duidelijker zijn als er vanaf de sekswerkerkant ook zo mee omgegaan wordt. Als we telkens doorprikten, dan bleef het tenminste niet bij een paar meiden die roependen in de woestijn zijn. Maar de meeste van ons belijden liever. Die hebben geen zin om hetzelfde verhaal duizend keer aan duizend mensen uit te moeten leggen, en zich te moeten verdiepen in hoe de rest van de business werkt.

Er wordt in de branche heel veel met de wolven meegehuild. Je bent immers populairder met een beetje belijden dan als je tegen de stroom ingaat. Bovendien, zolang zij vandaag niet in de groep zitten die aan de beurt is voor de harde aanpak, kunnen ze lekker zwartepieten en collega's vliegen afvangen. Met een beetje geniepig werk kunnen ze zelfs hun concurrentie uitschakelen. Intussen blijven zij dan even uit de wind. En de meiden die dan in de knel komen? Niet hun probleem. Denken ze.

Maar die wijven, netzoals de brave meehuilers onder de klanten, en de websites en andere bedrijven in de seksindustrie, die allemaal vroom meehuilen met de wolven, staan gewoon in de rij om aangepakt te worden. Netzoals de varkens die mijn opa naar de slacht bracht, staan zij zich te verkneukelen bij het oplikken van het bloed van hun zus die al aan de haak hangt, en zijn ze te dom en te vol van zichzelf om te snappen dat ze er zometeen naast zullen hangen.

maandag 27 augustus 2018

Celebs

Het is een soort overgangsrite. Je eerste celeb. Bijna alle meiden in mijn netwerk hebben meerdere celebs als klant gehad, vooral als ze in de escort werken. En voor iedereen kwam de eerste celeb een beetje als een schok. Het is toch iets wat je eigenlijk vooral ziet als iets wat alleen in de film voor kan komen, en iets wat eigenlijk alleen thuishoort bij super glamourous meiden.

Als je een poosje werkt, en je klanten inventariseert, kom je erachter dat er bestwel wat celebs tussen je klanten komen te zitten. Andere meiden hebben dat beter bijgehouden dan ik, en komen er in de middenklasse prostitutie bij uit dat je een celeb krijgt voor elke driehonderd mannen die geen bekende Nederlander zijn. Als je ook mannen telt van wie je de naam niet wist, maar die wel bij iets bekends hóren, dan is het eentje voor elke vijftig mannen.

Ik heb het hier niet over de kleine celebs. De man kan danwel producer zijn van veel Nederlandse muzikanten, maar je zou zijn gezicht niet herkennen en zijn naam niet weten. Hij kan danwel een hele hoge ambtenaar zijn bij het ministerie, maar daar ga je ook geen herkenning mee krijgen. We hebben het over grote celebs, de politicus die elke week op het nieuws komt, de filmster, de popster, de socialite, de TV-journalist, de gevierde topsporter, de grote kunstenaar.

Het kost niet veel rekenen om te zien dat celebs vaker klant zijn dan dat je zou verwachten. Zoveel zijn er niet, en dat je ze dan toch zoveel tegenkomt betekent dat ze gewoon vaker onze diensten afnemen dan de gewone mensen. Dat is nietzo raar. Als ze ons huren, krijgen ze iemand die met hen bezig is, en niet sterrengeil vooral hun imago aan het neuken is. Ze zoeken iets wat ze van groupies niet krijgen.

Natuurlijk hoort er ook bij dat we discreet zijn. We zijn zo'n beetje de enige optie die ze hebben waarbij ze niet zich zorgen hoeven te maken dat verhalen over hun seksleven in de bladen terechtkomen, als iemand niet discreet is of zelfs te koop gaat lopen met haar tweedehands roem. We hebben de handigheid ermee, en we hebben netzoveel motivatie als hij om het stil te houden. Dus het blijft ons geheimpje.

Echte grote sterren hoeven ook niet op de prijs te letten. Beroemdheden zijn vaak rijk geworden met waar ze beroemd mee werden, en roem zelf levert ook geld op boven een bepaald nivo. Dat geeft ze de vrijheid om ons in te huren, want voor het geld hoeven ze het niet te laten. Dat is toch vaak wat minder rijke mannen beperkt met hoevaak ze boeken. En het werkt ook zo, dat gewoon rijk zijn je al een ster kan maken.

Sterren hebben ook vaak een hektisch leven, en dan is het moeilijk om gewoon te daten. Als ze veel rondreizen hebben ze dezelfde problemen dat ze geen kring hebben om mensen te ontmoeten als ex-pats. Maar daarbovenop kunnen ze ook niet anoniem meer in een uitgaansplek rustig een vrouw benaderen. Dus dan is de keus weer tussen een groupie, iemand uit zijn kleine kringen, of een sekswerker. En over die groupies hoor ik niet echt dat ze zo'n vent geven wat hij nodigheeft.

Ze zijn er anders niet echt vaak blij mee dat ze hun toevlucht tot ons moeten zoeken. Je hebt er wel de happy klanten tussen, en ze zijn allemaal blij dat we er zijn, maar hun roem verneukt hun relaties met vrouwen nogal. De starfuckers hangen rond die mannen als vliegen, en ze hadden hele andere dingen voor ogen toen ze nog niet beroemd waren, als het om seks, vrouwen en relaties ging.

Verder kom je er gewoon heel snel achter dat er níéts speciaals is aan celebs. Ze zijn beroemd, ze zijn soms ook ergens heel goed in, maar het zijn hele gewóne mannen, die in een ongewone situatie zijn gekomen. Als ik ze tegenkom, is er ook aan de hitsigste rapper of de deftigste politicus niets wat echt anders is dan een gewone klant. Ze willen allemaal gewoon hun ei kwijt, seksueel en niet-seksueel.

Toch is het even oppassen als je een celeb als klant hebt. Je moet vooral oppassen dat je ze niet gaat zien als hun imago in de media. Dat is eigenlijk altijd een rol die ze spelen, en dat geldt niet alleen voor de acteurs! Mensen zijn nooit zoals de media ze laat zien, en dat is voor sterren misschien nog wel erger dan voor de gewone mensen. Je komt hem nieuw tegen, en je zal hem gewoon moeten leren kennen.

Iets anders om mee op te passen is dat sommige celebs echt de hele tijd in de gaten worden gehouden door paparazzi. Dat ben je echt niet gewend, zelfs als je denkt dat je wel snapt hoe je daar mee om moet gaan. Een collegaatje had zich netjes verstopt, kwam met een hoofddoek en een zonnenbril haar klant bezoeken, en ze zag de week erna een foto die ze uren later bij haar thuis door het keukenraam hadden gemaakt met een tekst als "Voor welke GEHEIME BEZOEKSTER zet XXXXX zijn relatie OP HET SPEL?" Ze gaan ver.

Met een celeb aan de slag is in bed niet anders dan bij een andere man. Hoogstens had je hem ooit op TV gezien, en blijkt hij korter, magerder en lelijker te zijn dan je dacht. En heel anders te ruiken. Buiten bed is het wel anders. Niet alleen met hoe voorzichtig je moet zijn, ookal is dat heel verschillend, maar vooral met hoe ze zelf met hun roem omgaan. Dat verandert die mannen toch wel.

Sommige mannen zijn leuk beroemd. Die haken heel leuk aan bij elke voorbijganger die om een handtekening en een selfie komt, en zijn heel hartelijk voor iedere fan die kirrend aandacht van haar idool komt vragen. Daar hebben ze meestal zelf helemaal geen lol aan, maar ze doen het omdat het erbijhoort, en omdat ze het hun fans gunnen. Die beroemdheden zijn prettig beroemd, en daar kan je lekker mee werken.

Veel meer mannen kunnen die roem eigenlijk niet aan. Je ziet dat ze de eisen van de maatschappij, telkens herkend worden, telkens aangesproken worden, als een soort aanval ervaren. Ze zijn overgevoelig, en ze doen defensief als ze denken dat ze door hun roem opeens een verplichting toegestopt gaan krijgen. Ze weten niet hoe ze met hun roem om moeten gaan, en ze hangen tussen afkerig zijn van hun roem, en tegelijk willen dat ze door hun roem extra serieus genomen worden.

Roem is iets wat je moet verzorgen. Beroemde mensen kunnen niet zomaar wat knorrigs doen op social media, want dat wordt meteen een schandaaltje. Ze moeten interessant blijven, in de media blijven, en daarvoor moeten ze werken. Dat betekent dat ze hun imago moeten blijven uitdragen. En voor veel mensen is dat moeilijk als de wereld ze uitdaagt, met mensen die hun aandacht willen, met de opgeblazen ego's die van al dat ophemelen komen, en met al de mensen die graag celebs te kijk zetten.

Ik zou graag een anekdote vertellen, maar als je iets gaat schrijven over iemand die mensen zomaar zouden kunnen herkennen, ben je verkeerd bezig. Bovendien zijn de anekdotes die ik over celebs heb eigenlijk helemaal niet opmerkelijk. Want uiteindelijk zijn het gewoon mannen, en willen ze normale dingen. Het enige wat echt het verschil maakt, is dat je wel toch een beetje het gevoel hebt dat je nu ook gescoord hebt, en een beetje socialite bent.

maandag 20 augustus 2018

Antwoord op: Hoeren slopen gezinnetjes

De meeste uitspraken en ideeën waar ik op moet reageren zijn dingen die liefst óver ons, maar niet tégen ons worden gezegd. Heel veel mensen in het publieke debat over prostitutie willen liefst geen confrontatie met sekswerkers. Er is wel een groep die daar juist wèl voor komt, en dat is de vrouwen die boos op ons zijn omdat ze denken dat we hun gezin stuk gaan maken. En die ons daarvoor verantwoordelijk willen houden.

Ik krijg ze regelmatig in mijn mail, soms ook in mijn reacties, en voor de rest komen ze afentoe eens naar voren in het publieke debat, maar weinig. Ik ga altijd wel op ze in, maar daar komen ze niet voor. Ze komen hun zegje doen, en dan zijn ze er klaar mee, en willen niet in discussie. Dus die leer ik ook nooit realistischer kijken naar wat er nou echt gebeurt, en of het wel klopt wat ze zeggen.

Want het klopt niet.

Hoeren slopen geen gezinnetjes. We zijn seksuele dienstverleners, en we hebben helemaal niets temaken met de relaties van onze klanten. Ja, we krijgen er genoeg over te horen, en we zijn een bliksemafleider voor alle frustraties die er in zo'n gezin opbouwen, maar voor ons is er helemaal geen nut aan om in iemands huwelijk te stoken. En dat doen we dus ook helemaal niet.

Het is ook gewoon beter als je vent naar een hoer gaat dan een nummertje maakt met de secretaresse, zijn baas, of de koffiedame op zijn werk. Daar loopt hij veel meer risico op SOA, die let minder op of ze kindertjes maakt, en die wil aandacht. En als het seksueel klikt, gaan die een relatie aan. Dat kan zeker wel ten koste van je gezin gaan, want dat zijn allemaal dingen die een man toch het idee geven dat hij ergens anders beter terechtkan.

Een man die bij de hoeren komt, wéét dat het voorbij is zodra hij de deur uitloopt. Die is niet bezig een liefdesrelatie met ons op te bouwen. Die is gericht op de seks, zonder al die relatieboel eromheen. Dat is vaak juist de réden dat hij bij ons komt en niet het met de buurvrouw aanlegt. Bij ons kan hij terecht voor het seksuele avontuur dat hij afentoe nodigheeft, zonderdat daar gevolgen aan zijn voor de rest van zijn leven.

Bij ons kan een man dat tenminste veilig kwijt. Veilig voor zichzelf, veilig voor zijn gezinnetje, en veilig voor de vrouwen waar hij anders achteraan moet. Hij leeft in een cultuur waar zijn jagersinstinkten worden verdrukt, en waar normale seksuele behoeftes abnormaal zijn gemaakt. Doordat wij er zijn kan hij zijn leven volgens de regeltjes leven, met afentoe een uitstapje waar niemand van hoeft te weten, en niemand last van heeft.

Maar toch blijven er verwijten komen over dat wij het mogelijk, of te màkkelijk maken om vreemd te gaan. Alsof een man daar niet gewoon zelf zijn eigen keuzes in moet maken, maar de wereld maar moet worden gevormd zodat het niet anders kàn dan dat hij zich aan de regeltjes van het relatiedenken houdt. Terwijl de hoererij nou juist zijn plekje heeft in onze cultuur omdat we de tekortkomingen van het relatiedenken kunnen opvangen. Dat sloopt relaties dus niet.

We redden relaties eerder. Ik kan niet tellen hoeveel mannen me vertellen dat ze niet weten wat ze met hun huwelijk aanmoeten, en na een paar hete dates het allemaal weer veel rooskleuriger zien. En ik kan niet voor alle collega's spreken, maar ik hoor dat veel collega's net als ik doen, en een vent proberen op te beuren over zijn relatie, en hem afraden om radikaal te kappen, waar zoveel mannen stiekem over fantaseren.

Vrouwen die mij verwijten dat ik hun mannen welkom heet, mogen weleens naar zichzelf kijken. Als zij zo overtuigd zijn van de waarde van hun gezin, de trouw, de seks die ze hebben, en van de regels die zo heilig zijn, hoe verklaren ze dan dat hun man uberhaupt naar me táált? Hebben ze hun man niet genoeg in de hand? Hebben ze hem niet genoeg geleerd? Geven ze hem misschien niet alles wat hij nodigheeft? Of moeten ze eens naar hun overtuigingen gaan kijken?

Nee, hoerenhaten is makkelijker. Als die hoer er niet was waar hun man heenkan, dan zou hij netjes thuiszitten en de gelukkige huisvader spelen. Waar die frustratie dan heenmoet die hij bij door ons nu niet heeft, daar denkt ze niet over na. Want hij heeft geen rècht op die frustratie, dus dan bestáát die ook niet, toch? Zonder te bedenken dat zo denken over rechten op je instinkten misschien is waarom hij zelfs bij mij terechtkomt als hij echt gelooft in de regeltjes.

Denk je echt, ècht dat een man alleen bij zijn gezinnetje blijft omdat hij nergens anders seks kan krijgen? Dat hij niets om zijn vrouw en kinderen zou geven als hij er niet mee kocht dat hij afentoe eens amateurseks mag hebben met steeds dezelfde aftakelende vrouw? En ben jij dan ooknog verbeten die ruilhandel aan het verdedigen tegen betere deals die hij buiten zijn gezin kan krijgen? Dan ben je zelf dus ook een hoer, maar dan eentje die de concurrentie niet aankan.

maandag 13 augustus 2018

Nijdig

Een vaste klant van me verdween een poosje. Hij is al lang vaste klant, ik had hem al jaren voordat ik mijn thuiswerkplekje verloor. Toen ik overging op escort wou hij doorgaan, dus hij is nog steeds vaste prik. Hij is een betrouwbare vent, die altijd op dezelfde tijden in de week afspreekt, meestal één keer in de twee maanden. Ik reken zo'n beetje op hem, en ik hou een plekje vrij in mijn agenda als we nog geen afspraak hebben gemaakt.

Klanten komen en gaan zoals ze willen. Daar is de klant echt koning in. Je kan klanten niet verplichten om af te spreken immers. Als de nood echt hoog is kan je een beetje aan klanten gaan trekken door ze te proberen te verleiden, maar dat is meer werk dan het waard is, en het stuurt een verkeerd idee naar je klanten toe. Het is gewoon veel beter als ze zelf naar jou toe komen.

Dus toen deze klant een aantal maanden niet afsprak, stond ik daar niet echt bij stil. Hoogstens als een andere klant "zijn" plekje in de week wou boeken, en ik even moest nadenken of ik dat wel kon weggeven. Het hoort nou eenmaal bij het werk. Klanten komen en gaan. Toen ik nog onervaren was, kreeg ik van elke klant die verdween een brok in mijn keel, en vroeg ik me af wat ik toch verkeerd gedaan had. Gelukkig heb ik daar geen last meer van.

Toen de klant weereens afsprak, na bijna een jaar weggeweest te zijn, was hij reuze welkom. De verloren zoon sluit ik graag in mijn boezem. Ergens is dat bijzonderder dan een klant die bijna uit gewoonte langs lijkt te komen. Je weet dan dat hij aan je denkt ookal ben je geen vaste prik in zijn routine meer, en dat betekent dat hij je echt wìl. Het is fijn om begeerd te worden, zelfs al gaat het om je werk.

Hij kwam langs, en het was een ouderwetse goeie date. Ik zwaaide hem uit, en ik vroeg me af of hij nu weer regelmatig zou komen. Daarna zette ik het uit mijn hoofd, want je moet nooit teveel nadenken over dat soort dingen. Daar word je maar een neuroot van. Ik hou altijd wel bij wat mijn klanten doen, en watvoor patronen ze hebben met wanneer ze me willen bestellen, zodat ik daar rekening mee kan houden, niet zodat ik daar me over druk ga maken.

Na een paar maanden viel me op dat hij nu niet meer één keer in de ongeveer twee maanden kwam, maar ongeveer één keer in de vier maanden. Ik vroeg me een beetje af hoe dat kwam, en of ik erop kon rekenen. Want er was een andere vaste klant die graag het plekje in mijn agenda wou hebben wat ik voor deze klant apart hield. Het was een afwijking in zijn patroon, en dat viel me wel op.

Dus de volgende keer dat ik de klant had ontvangen vroeg ik er eens naar. De meeste klanten zijn daar reuze makkelijk over, en vinden het juist leuk dat je ze onthoudt en nog weet wanneer ze de laatste keer kwamen. Dan voelen ze zich speciaal voor je. Je moet het natuurlijk luchtig doen, en je kan beter niet doorvragen als je klant eromheendraait, maar het kan helemaal geen kwaad, vooral als het wat uitmaakt voor je zaken.

Toen ik het hem vroeg, gloeide hij helemaal op en begon een lang verhaal over een ander meisje wat hij had gevonden. Kennelijk was die vuriger, mooier, leniger, en vooral jònger dan ik. Ze was ook een èchte amateur, wat hij ook geweldig vond, en had ze altijd tijd voor hem. Hij had zich al die tijd dat hij weg was geweest met haar beziggehouden, en nu pas kwam hij weer "tussendoor" naar mij. Voor de variatie.

Dat moet natuurlijk kunnen. Hij was er heel eerlijk over, en hij bedoelde er geen woord verkeerd van. Ik had het aan hem gevraagd, van zichzelf was hij er niet mee gekomen. En dan nog, hij heeft geen plicht om dat stil te houden. Klanten zijn vrij om te kiezen, en ik weet ook bestwel dat ik niet de lenigste, de mooiste, de vurigste of de jongste zal zijn. Maar toch verslikte ik me er meteen nogal in.

Ik werd meteen nijdig. Wie was dat jonge krengetje om mijn klanten te stropen? Ik hield me groot tegen de klant, maar van binnen kookte ik zo'n beetje over. Het voelde alsof hij mijn neus erin wreef dat ik te oud en te slordig was geworden, en dat ik nu boven mijn stand werkte. Tegelijk voelde ik toch ookwel dat ik nu heel kinderachtig was, en dat het nergens op sloeg om die andere meid zo naar te bekijken alleen omdat ze haar werk goed deed.

Dat duurde een half uurtje, en toen draaiden de rollen van die twee gedachtes zich om. Ik heb geen recht om me zo boos te maken. Ik heb zelf vast ook genoeg klanten van oudere meiden afgesnoept. En ik doe ook mijn best om goed af te steken bij de rest van de business. Dus het is erg oneerlijk om dan op haar te spugen omdat ze doet wat ik zelf ook probeer te doen. Bovendien is het gewoon dom om zo je onzekerheid zijn gang te laten gaan.

Het zat me dus best dwars de volgende dag in de collegebanken. Ik werd de hele tijd afgeleid door die twee gevoelens die tegen elkaar opboksten. Dan komt er natuurlijk vanalles achteraan, over dat je te oud wordt, of dat je je op andere klanten en andere diensten moet gaan richten, of dat je je jeugd hebt verspild aan dom en onvolwassen zijn. En ik schaamde me voor wat ik deed, en ik voel ook wel schaamte voor hoe ik reageerde op die schaamte. Want dat was ook niet volwassen.

Maar waar ik me pas echt voor schaam is dat de klant het had gemèrkt. En daarom aankondigde dat hij weer elke twee maanden zou langskomen, kennelijk omdat hij me niet wou kwetsen. Ik weet zeker dat hij niet minder vaak naar dat andere meisje zal gaan, maar hij zal het aan mij niet meer vertellen. En zo krijg ik mijn zin omdat ik heb laten zien dat ik onzeker en kinderachtig was. En dat is op een bepaalde manier heel verkeerd.

maandag 6 augustus 2018

De nieuwsbrij

Mijn nieuwsstukjes waren niet populair. Ik vond ze ook niet echt leuk om te schrijven ofzo, dus ik heb ze al een poos links laten liggen. Afentoe als er wat echt uitsprong waar ik me niet over kon inhouden heb ik nogwel wat over het nieuws geschreven, en je kan zeggen dat mijn antwoordstukjes allemaal wel met het nieuws temaken hebben omdat ze over het publieke debat gaan, maar ik laat het over aan collega's die op social media bezigzijn.

Soms heb ik een enorme diepte-analyse gedaan, zoals met Jojanneke. Soms moest ik wel wat schrijven van mezelf omdat de massamedia gewoon het hele nieuwsfeit lieten liggen, zoals met Uithoorn. Over rapporten die gerespecteerd worden alsof het wetenschappelijk onderzoek is, moet ik ook wat schrijven afentoe, want die moeten ontkracht worden. Maar dat is niet echt nieuws.

Ik heb wel geprobeerd om wat breder te gaan, en een algemene beschrijving te geven van wat er wordt gezegd door wie, bijvoorbeeld in mijn stukje over kalkoenen. Hele groepen artikelen bij elkaar vegen omdat ze eigenlijk altijd hetzelfde zeggen, altijd op dezelfde manier, en eigenlijk altijd met hetzelfde gebrek aan onderbouwing. Maar dat was eigenlijk een reactie op datgene waar dit stukje over gaat.

Het gaat namelijk niet over een artikeltje of een programma hier of daar. Het gaat er juist om dat zo'n nieuwsartikeltje samenkomt met een hele stroom artikeltjes, programma's, interviews, enzovoort. Het is niet maar één artikel dat je kan behandelen zonder de hele kontekst. Want wat mensen alleenmaar denken, is: "Misschien heeft ze wel een punt, maar kijk eens naar al die andere dingen die ik hoor en zie."

Zou ik dan alles moeten behandelen? Over alles moeten schrijven wat er aan onzin over ons wordt verteld? Ik heb via Google een nieuwsdienst die me publicaties over sekswerk doorgeeft, ik volg wat er op social media over de business wordt verteld, en dan heb ik ooknog via-via informatie. En alleen al aan nieuwsberichten in Nederlandse media heb ik gemiddeld twee berichten per dag waar ik op zou moeten reageren.

Dan is het gewoon teveel. Dan is het niet meer te doen, en bovendien ben ik dan één stem in een enorme oceaan van hardere stemmen. Ik wil graag mijn steentje bijdragen, maar ik word ook niet gehoord. Ik heb wel wat mensen bereikt, maar het is zo'n klein druppeltje op zo'n grote gloeiende plaat. En het vuur van de commercie houdt die plaat gloeiend, terwijl dit blog me alleenmaar tijd en geld kost.

Wat er aan berichten komt is veel hetzelfde. Er zitten maar een paar vreemde uitschieters bij. En al die berichten, ook de rare uitschieters, hebben telkens dezelfde antwoorden nodig. Wat ìk moet schrijven is telkens hetzelfde, en het is ook voor mijzèlf saai! Als ik het opschrijf heb ik al een gevoel dat ik weer hetzelfde aan het tikken ben, en alsof het een komplete herhaling van zetten is.

En ik moet er ook mee omgaan dat wat ik schrijf niet gewoon wordt behandeld als iets wat zomaar iemand met ervaring uitlegt. Er worden verhalen over me verteld, en wat ik schrijf wordt met scheve ogen bekeken. Informatie van mijn blog is door criminologen gebruikt, maar nadat er door bepaalde mensen in de activisten-scene over me geroddeld is willen ze niet meer met me geassocieerd zijn. Dat vind ik jammer.

Gelukkig zijn er wel meer collega's die tegenwoordig van zich laten horen. Ooit was ik de enige die zo van zich liet horen, maar intussen is dat allang niet meer zo. Daar wordt ook niet naar geluisterd zoveel als zou moeten, maar het is tenminste wat. Maar in de zee van politieberichten die zonder journalisme worden gepubliceerd, de preken van verbiedertjes die als het Evangelie worden behandeld, en alle herhálingen van die verhalen, zie je er toch weinig van terug.

Misschien kan ik beter gewoon schrijven over wat mij interesseert, in plaats van te proberen bij te dragen aan kennis en begrip over het vak. Misschien moet ik gewoon schrijven voor de mensen die wèl willen leren, die wèl nieuwsgierig zijn naar wat de waarheid is. En misschien moet ik het vechten overlaten aan mensen die daar nog de energie voor hebben, en niet worden genegeerd. Als die er nog zijn.

Ik besef me dat ik in dit stukje eigenlijk heel veel herhaal wat ik al heb geschreven in vorige stukjes. Het is niet dat ik niet weet waarom ik er niet doorkom. Het is ook niet dat ik niet begrijp waarom mensen het niet willen horen. Ik denk zelfs nieteens dat ik het jullie nog een keer hoef uit te leggen. Ik wil het alleen even kwijt, omdat het me zo frustreert.

Ik maak mijn antwoord-reeks af, maar verder ga ik me nietmeer zo met het nieuws bezighouden.

maandag 30 juli 2018

Onverwacht

Waarschijnlijk waren jullie verrast toen ik weken en weken geleden opeens niets meer plaatste. Ik heb toch negen jaar lang nauwelijks een week gemist. Ik had niet aangekondigd dat ik op zou houden, en ik had ook geen waarschuwing gegeven dat het kon gebeuren. En het laatste stukje voor ik opeens ophield met plaatsen was ook een beetje onheilspellend zie ik achteraf. Dat leek er dus misschien op dat ik het expres zo gepland had.

Dat was dus niet zo. Ik was nog veel verbaasder dan jullie. Er gebeurde opeens vanalles met me, en dat was even heel verrassend, en heel ingrijpend voor mijn dagelijkse gewoontes. Er moest opeens vanalles anders, en daar ben ik eigenlijk nietzo goed mee. Ik ben een beetje een huismus en een gewoontemens. Als ik dan van mijn gewoontes afmoet, dan is dat stressen, en weet ik meteen niet wat ik nou moet.

Aan mijn blogje schrijven kon ik een tijdje niet. Daar heb ik hele goede redenen voor gehad, maar die kan ik jullie helaas niet uitleggen. Het heeft temaken met mijn identiteit beschermen, en meer dan dat kan ik niet verklappen. Misschien kan ik dat ooit wèl, maar ik denk dat het beter is dat ik het gewoon stilhou. Het was ook niet dat ene ding, maar dat ene ding zorgde er meteen voor dat de rest van mijn leven ook een boeltje werd.

Ik heb aan de ene kant mijn blogje heel erg gemist, maar aan de andere kant had ik de tijd hard nodig, en zo'n blogje schrijft toch niet zichzelf. Als je het elke week doet wordt het iets normaals, en herken je niet meer hoeveel werk het eigenlijk is. Het wordt iets wat heel erg bij je dag hoort, en waarvoor je zo vanzelf tijd toewijdt dat je niet meer merkt dat het anders kan.

Maar nu het weer kan om door te schrijven wil ik eigenlijk meteen er weer inspringen. Ik heb het namelijk wel heel erg gemist! Het voelt ook niet alsof het af is, en ik heb sinds ik niet meer kan schrijven het gevoel alsof ik van mijn hart een moordkuil maak. Dus eigenlijk ben ik best opgelucht nu ik heb gehoord dat het weer kan. Ik heb nog een heleboel stukjes te plaatsen.

Nu heb ik er alleen niet meteen eentje af. Ik moet ook weer een beetje in de gewoonte komen, en er moet weer een heleboel gewoonte terugkomen. Schrijven verleer je heel snel, dat merk ik nu zelfs al! Maar maandag ga ik gewoon weer een stukje plaatsen, waarschijnlijk gewoon het stukje dat ik al van plan was om te plaatsen na mijn stukje over onderhoud. Ik ben blij dat ik weer een beetje in mijn oude ritme terugkan, ik hoop jullie ook!

maandag 23 april 2018

Onderhoud

Ik ga binnenkort eens een vakantie boeken. Misschien naar Thailand, of naar een mooi safaripark in Afrika. Of gewoon iets makkelijks, bakken op de Bahama's, of weer aan de Mexicaanse kust. Misschien een resort ergens waar ze je mee op excursies nemen. Of weer een cruise. Eigenlijk heb ik daar geen tijd voor, want ik heb mijn studie en mijn werk, en alles blijft maar op me afkomen, maar ik heb het te lang uitgesteld.

Een paar weken geleden ging het motor-lampje aan op mijn dashboard van mijn autootje. Ik was onderweg naar een klant op de snelweg, en een paar minuten later ging de hele auto schokken. Het was alsof ik over onzichtbare drempels heenreed. Allemaal andere lampjes flitsten dan ook even aan, maar gingen meteen weer uit. Ik reed bij een tankstation binnen, want ik dacht dat het misschien aan de benzine lag, want die was bijna op.

Het lampje bleef aanstaan, ook nadat ik getankt had, maar mijn wagentje reed weer helemaal normaal. Ik moest toch mijn klant op tijd halen, dus ik reed maar door. En er gebeurde verder niets, dus ik was alweer half gerustgesteld. Het lampje bleef wel branden, ook op de terugweg, en ik was toch wel een beetje bezorgd. Die lampjes betekenen niets goeds, ookal weet ik niet wat ze precies betekenen.

Ik belde de volgende dag met de dealer, en die haalde een monteur aan de telefoon. Die monteur zei dat het wel iets was om me zorgen over te maken. Hij stelde me heel veel vragen over wat de auto precies had gedaan, en welke lampjes hadden geflitst. De conclusie was dat ik maar langs moest komen, want er moest wat onderhoud gebeuren en als ik te lang wachtte zou hij het helemaal niet meer doen.

Dat nam ik serieus. Maar ik moest eerst nog naar de universiteit. En die avond had ik een klant. Dat laatste vooral kon ik zonder auto niet doen. En de eerste afspraak die ik kon maken was pas flink wat later. Dus ik bleef wel rijden. En dat ging gewoon goed. In het begin reed ik nog heel voorzichtig, maar al snel was ik er best ontspannen mee. Mijn autootje reed prima, ookal staarde dat lampje me aan elke keer dat ik naar het dashboard keek.

Het was ook dat ik al genoeg aan mijn hoofd had. Ik weet al niet waar ik de tijd voor alles vandaan moet halen, want met de colleges, de opdrachten, het labwerk, en alle andere dingen van mijn studie, en dan ooknog mijn werk, heb ik gewoon nergens tijd voor. Ik moet mezelf al dwingen om elke week een keertje een afspraak met mijn vrienden òf met mijn familie te maken, want dat schiet er anders helemaal bij in. De auto, dat was wel het laatste waar ik tijd aan kwijt kon.

En op dat lampje na was er niets aan de hand. Dus die afspraak met de dealer, die kwam er niet van. Het kon ook niet erg zijn, want de auto reed nog gewoon. Zo suste ik mezelf, en dan hoefde ik me dáár tenminste geen zorgen meer over te maken. Ik zou er wel weer aandacht aan geven als het wat rustiger was, of tenmìnste als de dingen waar ik nú mee bezig was eenmaal in kannen en kruiken waren.

Dus ergens in de afgelopen dagen stond ik op de vluchtstrook. Midden op de snelweg, in de linkerbaan, gingen opeens de lampjes op mijn dashboard allemaal aan, en voelde het opeens alsof ik op de rem had getrapt. Niet heel hard, maar toch wel duidelijk. Ik was even in paniek, vooral toen ze achter me gingen toeteren, maar na eventjes was het tochwel duidelijk dat op het gas blijven staan niet hielp.

Het was een hele enge toestand om op de vluchtstrook te komen, want al die mensen die me rechts inhaalden gaven me geen ruimte om op te schuiven, maar het is gelukt. En daar stond ik dan, met een motor die nog wel startmotorgeluiden wilde maken, maar nietmeer aanging. Ik bleef proberen te starten totdat de lampen gingen knipperen, en ook dat startmotorgeluid stopte. En toen wist ik het ook niet meer.

Ik zocht in het handboekje op hoe je de motorkap open moet maken, en ik heb nog even naar de motor staan staren. Mannen doen dat immers ook altijd als hun auto ermee ophoudt. Maar ik zag er niets aan waar ik een idee van had dat ik er wat beter aan kon maken, en het ding was ooknog gloeiend heet. Ik voelde me een beetje een domme troela dat ik niets kon met wat er onder die motorkap zit.

Terwijl het verkeer voorbijzoefde zat ik een beetje te grienen achter het stuur. Ookal was het alleenmaar mijn auto die gestopt stond, ik kon er even nietmeer tegen. Ik heb even alle stress van me af gejankt. Met mijn handen om mijn stuur geklemd even goed blèren terwijl alles naarbovenkomt dat me in al die tijd heeft gefrustreerd, en boos en verdrietig heeft gemaakt. Dat viel een beetje over me heen, en ik gaf het de ruimte.

Maar janken verandert natuurlijk helemaal niets, dus kwam ik bij zinnen en ging op zoek naar het kaartje waarop het hulpnummer van [mijn automerk -B] staat. Die zouden me later op komen halen en vertelden me dat ik mijn oranje vestje aan moest doen en aan de buitenkant van de vangrails moest gaan staan, voor de veiligheid. Ik moest mijn hele auto door om te zien waar dat ding was, maar ik stond netjes achter de vangrails met dat lelijke plastic ding om.

Toen pas bedacht ik me opeens dat ik mijn klant moest afbellen. Ik zou het niet meer halen, en je kan het niet maken om hem maar gewoon te laten wachten. Hij was heel begrijpend, en gelukkig geloofde hij me. Ookal vertelde ik hem een leugentje over waarom ik niet kon komen. Hij wou meteen weer een afspraak maken, maar ik kon niet bij mijn agenda, dus dat deed ik pas de volgende dag.

Op de vangrails zitten was niet mogelijk. Dat ding was zo nat en vies, dan blijf ik liever staan. Dus ik stond als een pilaar, met mijn knieën tegen elkaar geperst en met mijn armen over elkaar, mijn handen in mijn oksels, kou te lijden. En omdat je dan niets anders kan doen dan over je leven nadenken, ging ik maar over mijn leven nadenken. En over hoe alles maar voorbijzoeft.

Ik neem nergens tijd voor, en toch heb ik altijd het gevoel dat ik te weinig doe. Op mijn opleiding is er altijd meer dat ik zou kùnnen hebben gedaan, de klanten die ik aanneem zijn ookal geef ik er elk momentje aan te weinig om al mijn uitgaves mee te betalen, en in mijn sociale leven ben ik ook een soort rare griet geworden die niet echt ontspannen meedoet. Ik gebruik al mijn tijd, en nogsteeds heeft niets genoeg tijd.

Dat is natuurlijk wel vaker zo geweest, maar dan had ik het altijd zelf gedaan, en kon het ookwel een tandje minder. Maar mijn opleiding kan ik niet zomaar langzamer gaan doen, want dat gaat al langzaam genoeg, en elk jaar ben ik er kapitalen aan kwijt. Bovendien wordt het allemaal langzamer als je vertraging hebt, want inhalen is altijd meer geregel, en komt altijd dwars te zitten met andere taken die je op de opleiding hebt.

Minder klanten nemen kan ook niet, want als ik niet heel veel van mijn pensioen wil gaan opeten moet ik toch inkomen hebben. Bovendien ben ik al op het minste wat ik af kan spreken zonder mijn vaste klanten te gaan verliezen omdat ik niet genoeg beschikbaar ben. Ik ben dus gewoon verliezen aan het afdekken met de tijd die ik er nu aan kwijtben, en die verliezen ga ik echt voelen als ik dat niet doe.

Dus ik kàn niet minder tijd daarvoor nemen. Maar dat móét ik wel. Want mijn auto was nu langs de kant van de weg, kapot. Omdat ik het motor-lampje had laten zitten, omdat ik geen tijd ervoor had. Maar ik geef ook geen tijd aan mezelf, ookal staat eigenlijk mijn eigen motor-lampje ook al maanden op oranje. En zoals wel vaker heb ik gewoon een soort schop onder mijn hol nodig om te zien dat ik dingen anders moet gaan doen.

Ik ben een gewoontemens, en ik laat me heel makkelijk leven. Als docenten op mijn opleiding me proberen te inspireren of proberen om me aan te moedigen, dan voel ik me heel erg verplicht om daar ook mijn best voor te doen. En als je naar een docent toestapt om te vertellen dat je je werkgroep even moet verlaten omdat je op het randje van een burn-out zit, en daar reageren ze dan op alsof je een vervelende luie student bent, dan vind ik dat heel moeilijk.

Maar ik moet er even tussenuit. Het gaat zo even niet. En omdat de vakanties altijd volgepland zitten met allemaal inleverwerk, heb je tijdens de vakantie zo ongeveer minder tijd dan daarbuiten. Ik heb dus maar een vakantie voor mezelf gepland die niet volgens de regels van de opleiding is, maar er moet gewoon iets gebeuren. Ik moet even opladen, en ik kan mezelf even niet laten leven.

Er kwam een reddende engel met gele zwaailichten die mijn arme autootje op zijn truck hees, en mij even lekker liet opwarmen in zijn cabine. Hij bracht mijn auto naar mijn dealer, en mij naar huis. Daar was ik toen wel aantoe, en ik ben heel vroeg in de avond, met mijn make-up nog op, in slaap gevallen. Ik werd wakker terwijl ik mezelf helemaal in mijn dekens had gewikkeld, als een soort bolletje.

Mijn auto moest ik wel snel terug, maar als ze je op komen halen kan het opeens dezelfde dag. Ze hadden ook snel door wat er mis was, en dat was natuurlijk weer een duur ding wat moest worden besteld, en waarvoor ze uren moesten werken. Het werd niet goedkoop. De monteur troostte me dat ook een vent die wist wat hij deed niet langs de snelweg had kunnen verhelpen wat ik had, dus dat haalde dat troela-gevoel weer een beetje weg.

Soms kan je gewoon niet voorkomen dat dingen niet lekker gaan. Soms moet je gewoon accepteren dat je niet alles kan doen, en moet je even je wonden likken, en even kiezen voor wat onderhoud. Je kan niet altijd vol voor alles blijven gaan, dat is iets waar een eind aan zit. En als je niet langs de kant van de weg wil staan grienen omdat het allemaal misgegaan is, moet je soms gewoon even onderhoud doen.

maandag 16 april 2018

Antwoord op: Sluit je ogen niet voor...

Je hoort regelmatig in de media, in folders, en in het publieke debat over sekswerk, dat je niet je ogen moet sluiten voor misstanden, mensenhandel, kinderprostitutie, dwang of uitbuiting. Het is meestal een soort leus, die mensen moet oproepen om mee te doen met de reddingsindustrie. Natuurlijk vooral met hun portemonnee. Maar als je iemand bent die haar mond opendoet krij je hem ooknogwel naar je hoofd als je vraagtekens zet bij alle onzin die over ons vak wordt gepredikt.

Het antwoord daarop is simpel: dat doet niemand. En hou eens op met verdachtmaken.

Dit soort leuzen is emotioneel heel sterk. Mensen zijn namelijk niet de hele dag bezig met denken aan enge misstanden in bedrijfstakken waar ze niets mee temaken hebben, en die voelen zich een beetje betrapt als je ze beschuldigt dat ze zich niets aantrekken van alle gruwelverhalen die ze weleens horen via de media. Ze "weten" ervan, dus dan hebben ze ergens, in hun emoties, het idee dat ze er ook wat aan moeten doen.

Mensen schuld aanpraten is makkelijk. En als je ze meteen een manier geeft om van die schuld af te komen, en die niet te duur of te moeilijk maakt, is het meteen bekeken. Dan storten ze een handje Euro's, zijn weer opgelucht, en hebben ooknog een reden om zich verheven te voelen boven de mensen die nog steeds hun ogen niet geopend hebben. Het is een hele simpele, makkelijke vorm van emotionele manipulatie.

Vooral mannen zijn er kwetsbaar voor. Die trekken het zich minder aan, worden er minder verdrietig van, maar zijn wel sneller met dan meteen partij kiezen voor degene die ze schuld aan heeft gepraat. Vrouwen gaan meer in het gevoel zitten, en die worden er soms alleen verdrietig van zonder die Euro's af te geven. Daarom zie je ook dat die campagnes vooral op mannen zijn gericht. Vrouwen herhalen de boodschap makkelijk, maar gaan minder snel doen wat er van ze wordt gevraagd.

Het is snel en simpel om je maar aan te passen als je zo voor het blok wordt gezet over iets wat je erg hoort te vinden. Je wordt aangesproken, je belijdt even je afkeer, je geeft je centjes en je bent veilig. Nu hoor jij bij de goede mensen die zich bezighouden met hun medemens. Jij sluit je ogen niet, kijk maar op je afschrift. En naar die "vind ik leuk" die je ze op Facebook gaf. Klaar!

Maar als er dan iemand komt die kritiek heeft op die club waar jij je nu bij aangesloten hebt, dan is het opeens niet zo simpel meer. Dan dacht je net dat je ervanaf was, en dan blijkt dat je niet hebt laten zien dat je je het lot van misbruikte meisjes aantrekt, maar dat je je misschien hebt laten neppen door een zieligheidsbedrijf dat met jouw geld vooral moralisme en paniek doordrukt, dat mensen in de verdrukking brengt.

Wie moet je dan geloven? En heb je eerlijk gezegd wel zin om uit te zoeken wie er nou gelijk had? Je had nou net je geld weggegeven om maar van het gezeik af te zijn, en nou moet er ooknog een hele verantwoording aanvast komen te zitten. Nee, bedankt. Val mij niet meer lastig, ga maar in discussie met die mensen die mij net me schuldig lieten voelen, want daar is het allemaal mee begonnen.

Je ziet wel, het is een hele sterke manier om meelopers te krijgen die bereid zijn om met iets kleins hun schuld af te kopen. En met heel veel kleine dingetjes bijelkaar heb je een goed inkomen. Een deel van de zieligheidsindustrie draait helemaal op dit soort toneeltjes. En de rest haalt er ook niet zijn neus voor op, al was het maar omdat je er veel gratis reclame aan hebt.

Het is niet meer dan manipulatie, en het is misbruik maken van een karakterfout die nou eenmaal in mensen zit. Als dat werd gebruikt voor iets eerlijks, dan was dat nog iets wat nietzo erg was. Dan was dat schuldgevoel namelijk op zijn plaats geweest, en dat snelle afkopen van hun schuld was dan een manier geweest om recht te trekken wat er nog rechtgetrokken moest.

Maar sluiten mensen hun ogen eigenlijk wel voor al die engigheid? Zouden ze zich wel schuldig móéten voelen? Of worden ze hier oneerlijk behandeld alsof ze iets niet wìllen zien, dat ze niet zien omdat het er niet ìs? Natuurlijk worden ze misleid. Alle verhalen over de mensenhandelmythologie, van het begin van het denkbeeld tot de griezelverhalen over loverboytechnieken zijn nep, en speciaal gemaakt om mensen voor het karretje van nauw moralisme te spannen.

Ze worden niet alleen misleid over dat er iets zou zijn wat ze niet zien, maar ook over waar ze eigenlijk aan deelnemen als ze hun like, hun geld en hun gebrek aan kritiek aan een zieligheidsbedrijf geven. Ze worden vooral misleid over wat ze doen door die zieligheidstoko te steunen. Want zelfs als ze genept worden, hebben de donateurs tenminste nog het idee dat het verder dan hun eigen portemonnee geen kwaad kan.

Was dat maar zo. Veel zieligheidsbedrijven hebben ronduit schadelijke dingen die ze doen, van meiden hersenspoelen tot volwassen sekswerkers letterlijk als slaven sweatshops in laten slaan. En zelfs als ze dat niet doen zijn ze bezig om het schadelijke slachtofferverhaal over sekswerkers te verspreiden, en bij te dragen aan het stigma waar we allemaal onder gebukt gaan.

Als het in debat tegen een sekswerker of een voorvechter wordt gebruikt, is het niet een poging om die sekswerker of voorvechter zich schuldig te laten voelen. Ze weten wel dat wij weten dat het onzinnig is. Het is een poging om de toeschouwers te laten denken dat wij eigenlijk wel weten dat we in een wereld van misstanden werken, maar er onze ogen stijf voor dichthouden.

Dat is natuurlijk buitennissig. Waarom zouden we onze ogen dichthouden? Zoals ik al uitgelegd heb, is het juist in ons belang om een schone branche te hebben, en hebben we er helemaal niets aan om de misstanden te laten voortbestaan. Het gaat erom om ons zover te brengen dat we gaan belijden, en dan hebben we daarmee voor de meeste toeschouwers eigenlijk al toegegeven dat de zieligheidslobby gelijk heeft. En dat is niet zo.

Laat ze zelf eens hun ogen openen. Het is gewoon erg om te zien hoe hard de hele moralistenkliek zich in bochten draait om maar niet te hoeven zien dat ze geen gelijk hebben. Hoe hard ze zichzelf sussen over al het leed dat ze onterecht doen aan al de meiden die temaken krijgen met de resultaten van al hun zelfverheerlijking. Laat ze maareens kritisch kijken naar hun eigen motivatie, en hoeveel daarvan uit bekrompenheid komt. Laat ze maar eens naar zichzelf kijken.

maandag 9 april 2018

De pik wint altijd

Erecties zijn onbetrouwbare dingen. Mannen meten er hun prestaties en hun mannelijkheid aan af, en dat is moeilijk. Het versterkt zichzelf ook, want als een klant hem niet omhoogkrijgt, en dan gaat denken dat hij niet mannelijk genoeg is, kan je rekenen op meer erectieproblemen. Dit stukje gaat daar niet over, maar als je het interessant vindt, heb ik hier een stukje uit 2011, en hier een stukje uit 2009 voor je.

Als je met seks begint, weet je nog niets over mannen. Dan denk je dat ze hun pik omhoog en omlaag kunnen doen wanneer ze willen, want dat krijg je toch een beetje mee. Als hij zin heeft, dan wordt hij stijf, denk je dan nog. Zo werken pikken niet. Die hebben een eigen willetje, en een man overkomt netzogoed dat zijn pik stijf wordt als dat jou maar overkomt dat je nat wordt. Je weet dat het meestal gewoon gebeurt op het goede moment, maar je kan er niets aan beslissen.

Klanten komen naar je toe voor seks. Nou ja, meestal dan. En die seks, daar hebben ze ideeën bij. Ze weten wat ze geil vinden, en wat ze geil vinden wordt voor een deel gevormd door wat ze geil wìllen vinden, omdat ze dat bij zichzelf vinden passen, en voor een deel wat hun pik wil. Die fluistert ze genoeg in, en daar doen de meeste mannen gelukkig wel wat mee. Zelf bouwen ze er dan een luchtkasteel van verwachtingen op, en daar heb je dan de seksualiteit van je klant.

Er zit wel een groot verschil tussen wat de klant zelf van zijn seksualiteit verwacht, en wat zijn pik hem wil laten doen. Als je doet wat zijn pik wil, dan is de klant achteraf misschien niet blij, misschien in de war, misschien verrast, maar hij is wèl bevredigd. Als je doet wat de klant denkt wat hij wil, en dat is niet waar zijn pik goed op reageert, dan blijft er toch altijd wat knagen, en wordt het soms een hele lauwe ervaring terwijl het precies was wat hij wou.

Meestal zit het wel goed. Mannen genoeg die een pik hebben die goed reageert op eens casual seks met een nieuwe vrouw, en de man die daar helemaal in meegaat. Dan kan die man zich alles hebben wijsgemaakt over waaròm hij die seks zo wil, of waaròm jij daar goed bijpast, maar dat doet er dan niet toe. De pik is tevreden, en je klant gaat tevreden weer de deur uit.

Het wordt heel anders als de pik naar iets anders opzoek is dan de man. Soms wil de pik op een bepaalde manier aan het werk, en is hij alleen levendig te krijgen als je iets bepaalds doet, terwijl de man helemaal zich niet concentreert op dat ene ding. Soms komt de man voor een heel illusiepakket, en wil de pik alleen een pijpbeurt met een tong onder de voorhuid. Dan moet je allebei tevreden zien te krijgen, en dan luister je dus eigenlijk naar twee stemmen.

Ik heb het nou de hele tijd over de pik alsof het echt een apart mannetje is wat aan de klant hangt. En op een bepaalde manier is dat ook zo. Pikken hebben hun eigen body language. Ze kunnen op verschillende manieren stijf worden, op verschillende manieren spannen en bewegen, de ballen kunnen vanalles gaan doen, en ze kunnen zich uiten door hoe ze uit het lijf hangen. Dat is een taaltje dat je snel leert.

Dat is alleen helemaal niet altijd hetzelfde als de lichaamstaal van je klant. Niet alleen omdat mannen heel ingewikkelde boodschappen sturen, en de pik altijd heel ondubbelzinnig is. Vooral omdat er gewoon vaak verschil is met wat de man wil en wat zijn pik wil. Soms is het zó duidelijk dat er een groot verschil is, dat je ècht het gevoel krijgt dat je met twee verschillende mannen tegelijk bezigbent. Of eigenlijk, een man en zijn mannetje.

Als je moet kiezen, kies je voor de man. Iets doen met een man wat zijn pik wel wil maar hij echt níét, dat voelt hij als een verkrachting. Dat moet je serieus nemen. Als je alleen doet wat de man wil, en zijn pik negeert, dan gaat hij hoogstens gefrustreerd naar huis terwijl hij niet snapt waarom, want hij had immers alles gekregen wat hij wou. Dat is echt veel beter.

Luisteren naar een man is makkelijk. Mannen zijn best direkt over wat ze willen. Vooral als je hem een beetje losmaakt komt er heel makkelijk uit wat je moet doen. Met een paar minuten voorspel kan je veruit de meeste mannen hun meest perverse verlangens in geuren en kleuren laten uitleggen. Het lukt me nog niet elke keer, maar het gaat steeds beter. Je hebt geen grote klus aan uitzoeken waar hij je voor ingehuurd heeft.

De pik kan niet praten. Het is alsof je probeert te luisteren naar een hond. Hij kan alleen half begrijpen wat eraan gaat komen, en wordt dan meer of minder opgewonden. Daar kan je dus prima aan zien of het werkt wat je aan het doen bent, en of je de goede kant op aan het werken bent. Hij luistert alleen niet meteen naar jou. Hij snapt alleen wat er aan de hand is doordat je klant het doorkrijgt. Dus als je klant er nog wat bijdenkt dat niet klopt zie je dat niet.

Gelukkig gaat er ook een boel onder het bewustzijn van je klant door. Dat helpt met het maken van je illusie, en helpt je ook om met suggesties rond te voelen waar zijn pik heenwil. Die slaat aan op andere dingen dan de man zelf. Dingen die hij nieteens ziet als iets wat hij op zou moeten merken kunnen zijn pik erg aanspreken, of juist afkoelen. Pikken zijn goed in anticiperen, veel beter dan hun baasje. Je bent eigenlijk twee gesprekken tegelijk aan het voeren, maar zo mag de man het natuurlijk niet voelen.

Zo kom je erachter wat een klant voor dienstenpakket nodigheeft. Het wordt een Venn-diagram. Je hebt de cirkels wat de man wil, wat de pik wil, en wat jouw dienstenpakket is. Waar die drie cirkels overlappen is je sweet spot, en je wil daar je zwaartepunt leggen. Maar ook de overlap tussen wat de man wil en je dienstenpakket moet je aandacht geven. De overlap tussen je dienstenpakket en de pik lijkt ook een goeie, maar daar moet je voorzichtig zijn.

Als je iets vindt waar zijn pik waus op gaat maar de man zelf niet echt iets mee heeft, moet je aftasten of dat wel zo'n goed idee is. Als een man iets niet interessant vindt wat zijn pik wel wil, dan is daar àltijd een reden voor. Daar moet je niet naar graven, want hij zal best een goede reden hebben om daar niet mee bezig te willen zijn. Laat het maar gewoon liggen, behalve als je de klant ècht goed hebt leren kennen, en een goed gevoel hebt voor hoe het zit.

Het liefst doe je dus gewoon wat de man wil èn wat zijn pik wil. Dat kan vaak, maar soms is dat echt even puzzelen om te zien hoe het kan. Daar zit soms aanvast dat je probeert om wat zijn pik wil te laten lijken op iets wat de man aanspreekt. Soms doe je nonchalant wat de pik wil terwijl je een grote illusie maakt over wat de man wil. Het wordt de truuk om dat samen te laten gaan en het natuurlijk te houden.

Ik zal een voorbeeldje geven. Ik had een klant die netjes woonde, een goeie baan had en fijn in de omgang was. Hij wou niet echt iets bijzonders. Gewoon seks. Natuurlijk ga ik dan altijd even dieper kijken, want er zijn maar weinig mannen die ècht alleenmaar "gewoon seks" willen. En het was al heel vlot duidelijk dat zijn pik me seintjes gaf over wat wel voor hem werkte.

Deze man werd harder en meer naar boven gespannen als ik iets sletterigs liet zien. Of het nou ging om net even te hard lonken, of net even een stijlloze opmerking, maar zijn pik maakte heel snel duidelijk dat het voor hem wel werkte. Maar aan de andere kant schaamde de klant zich kapot voor elk beetje sletterigheid dat ik liet zien. Dan voelde hij het alsof ik hem tegenviel omdat ik sociaal niet sterk genoeg was.

Het werd dus een werkje om hem precies een balans te geven tussen een frisse leuke meid met een goeie komaf en een slettenbak die er goed vanlangs moet krijgen. Kleine beetjes waren genoeg om de pik zo stijf als een ijzeren stang te krijgen, en waren klein genoeg dat de klant er overheen wou kijken. Zo had ik er een vaste klant bij. Het was zelfs een leuk spel vond ik, telkens nieuwe hints bedenken waardoor hij kleine seintjes kreeg over dat ik zo'n oversekste slet was.

Een ander geval is een vaste klant uit een schaamtecultuur, die me regelmatig bestelt. Hij zit goed in de slappe was, want hij heeft een hele keten horecabedrijfjes, en volgens mij verkoopt hij wel meer dan broodjes daar. Hij speelt graag de grote meneer met me, maar als ik daar alleen aandacht aan geef heeft hij grote moeite met erecties. Zelfs als hij pillen slikt. En dat ligt niet aan zijn pik.

Als ik hem een beetje laat voelen dat ik een hooghartige bazige vrouw ben, die heel boos op hem kan worden als hij niet doet wat ik wil, dan komt die pik van hem krachtig omhoog. Hij heeft een vuurtje branden voor dominante, driftige vrouwen. Als ik hem kan uitlokken tot hij echt helemaal door en door geil is, dan pikt hij dat ook van me. Maar achteraf moet ik hem dan wel helemaal geruststellen.

Hij accepteert het niet van zichzelf dat femdom voor hem werkt. Dat vindt hij onmannelijk van zichzelf, en daar zit hij zo over in dat hij gewoon weigert om te realiseren dat het voor hem werkt. Maar zijn pik wil niets anders, en komt niet omhoog voor seks die niet met hete dominantie door vrouwen temaken heeft. Als je een gevalletje hebt die zo zich uitsluit van zijn seksualiteit, moet je hem echt iedere keer foppen.

En iedere keer moet op een nieuwe manier, want hij trapt geen twee keer in dezelfde truuk. Dat is heel veel werk, en het is ook raar. Want hij accepteert de manipulatie van de vorige keer niet, maar hij boekt me wèl opnieuw. Een heel klein beetje acceptatie van zijn sub-zijn zou gewoon zorgen dat zijn seksleven veel beter gaat. Want als hij zijn femdom-wip gehad heeft, wordt vanilla-seks ook weer interessant.

Netzoals de man makkelijker wordt, en meer met je meebuigt als je hem een keertje hebt leeggepompt, gaat dat ook op voor de pik. Die wordt niet alleen buigzamer omdat de meeste mannen alleen de eerste erectie echt hard krijgen, maar ik bedoel er ook mee dat hij meer meegaat in wat de man spannend vindt, en minder vasthoudt aan wat de nadruk is voor de pik zelf. Na de eerste beurt kunnen man en pik elkaar beter een hand geven. Maar meestal is mijn tijd dan al op.

maandag 2 april 2018

Antwoord op: Jij bent eigenlijk...

In het publieke debat over sekswerk is het heel moeilijk om het bij feiten en logica te houden. De hoeren proberen dat nog wel, maar helaas zet dat niet de toon. Het is nauwelijks een debat te noemen, want het komt heel eenzijdig in de media, en daar doet de emotie het altijd beter dan de feiten. Maar afentoe krijgen we ergens een woordje tussen, en dan zetten we de verbiedertjes in hun hemd door te laten zien dat het complete onzin is.

Het is het enige voordeel wat we hebben. Wij staan met onze poten aan de grond, want wij leven in de wereld waaróver gepraat wordt. De verbiedertjes leven in een fantasiewereld en verspreiden onzin over ons om hun zin te krijgen. Als het dus feitelijk wordt, winnen we eigenlijk altijd. En daarom wil niemand die niet aan onze kant dat het feitelijk wordt. En ze zoeken dus naar manieren om dat te voorkomen.

De makkelijkste manier is om je de mond te snoeren. In het klein, door gewoon hoeren te "blocken" op Social Media, maar ook in het groot, door klachten in te dienen over Facebookers, Twitteraars, forummers en blogs die je niet bevallen. Dan worden er accounts ge-suspend of opgeheven. Daarmee worden er wel meiden uit het debat gehouden. Ikzelf ben nooit meer dan een paar dagen offline geweest met mijn blogje, maar bij mij is dat ookwel geprobeerd. Sommige meiden komen daar niet onderuit, en lijken dan alsof ze het opgegeven hebben.

Een andere manier is persoonlijker. Dan kunnen ze aan je persoonlijke informatie komen terwijl je anoniem probeert te blijven. Daar heb je goede redenen voor, dus dan weten ze dat ze je ermee kunnen pakken. Dat laten ze aan je weten, zodat je je kop gaat houden. Dat wordt op het internet wel doxxen, of bedreigen met doxxen genoemd. Je moet dus goed op je anonimiteit passen als je wat te verliezen hebt. Daarom zijn de meiden die "out" zijn ook zoveel meer blijvertjes. Die kunnen ze daarmee niet pakken.

Soms werken al die dingen niet. Dat is niet zo'n punt als je gewoon met verbiedertjes in discussie bent en niemand meekijkt, want dan negeren ze je gewoon. Maar als er mensen aandachtig meekijken of meelezen, dan moet er op een andere manier worden gezorgd dat we monddood worden gemaakt. Vaak krijg je dan te horen dat je een witte raaf bent die dus niet meetelt, maar er is nog een andere truuk.

Die truuk is om te zeggen dat je eigenlijk iets anders bent, dat zich alleenmaar vóórdoet als een hoer. Dat wordt geroepen, meestal zonder onderbouwing, of met een opmerking dat ze "gehoord heeft" dat je nep bent. En dat is dat, want daarmee is de kous af en hoeft ze zich geen zorgen meer te maken over al die argumenten die je kan hebben. En dat is maar goed ook, want antwoord geven kan ze niet.

Je hoort hem vaker van feministen dan van de Christelijke verbieders, vaker van buitenlandse verbiedertjes dan in Nederland, maar als ze klemzitten kan elk verbiedertje ernaar grijpen. Dan ben je eigenlijk geen hoer, maar een hoerenloper. Of een journaliste, een exploitant, een pornoliefhebber of pornomaker, een seksshophouder, een geilaard, een trol, of meestal een bedriegende pooier.

Het soort van argumenteren dat ik hier bespreek is een ad hominem, de drogredenering die erom gaat dat de discussiepartner wordt zwartgemaakt, zodat mensen niet meer naar haar luisteren. Als je kan doen alsof je gesprekspartner niet is wie ze zegt dat ze is, dan is ze al haar geloofwaardigheid kwijt. Ook als het er eigenlijk niet toe doet, en ook als de argumenten werken, wie ze ook zegt.

Mijn antwoord is: Onzin! Waarom zou iemand zich voordoen als een hoer in het debat? Dat is zo'n beetje het laatste wat je wil faken!

Stel dat je invloed wil hebben op het debat over sekswerk. Stel dat je bereid bent om te doen alsof je iemand anders bent om je standpunt meer geloofwaardigheid te geven. Dan ben je dus eigenlijk bezig om autoriteit te gebruiken die je niet verdiend hebt, en dan zou je kiezen voor de nep-identiteit die je de meeste valse geloofwaardigheid geeft. Waarom zou je de moeite doen voor minder?

Je kan je uitgeven voor een exploitant, dan heb je een positie die mensen zien als verantwoordelijker en "hoger" dan de meiden die bij hem werken. Dat zijn zakenmannen in een raar wereldje, maar dat zijn wel de enige mensen waar de gemeentes zaken mee doen. Die exploitanten houden als haviken in de gaten wat er in hun bordeel gebeurt! Nou ja, gelukkig niet, maar dat denken mensen in elk geval.

Ook als je je uitgeeft voor een pooier kan je meer. Die worden gezien als psychologische tovenaars, en iedereen is stiekem nieuwsgierig naar wat ze te zeggen hebben. Ze worden gezien als de mensen die de touwtjes in handen hebben, en wie weet nou meer van zijn business dan iemand die er de touwtjes in handen heeft? Daarom zijn die malle neppooiers die we bij Jojanneke enzo zien ook hun tijd op de kamera waard.

Maar als je bij het zoeken naar een nep-identiteit de business uit gaat, krijg je alleenmaar veel minder risico omdat je de niet meer de details van de uitvoering van het vak hoeft te weten, en alleenmaar méér acceptatie en autoriteit toegekend krijgt. Dus als je serieusgenomen wil worden, kan je beter jezelf een journalist noemen. Dat is makkelijk, want journalisten hoeven niet overal antwoorden op te hebben, en ze worden gezien als ontzettend goed geïnformeerde go-getters die verbeten de waarheid zoeken. Er hangt idee van een idealistische waarheidzoeker aan.

Er zijn ook mensen die zeggen dat ze politieagent zijn, want die worden als alwetende speurneuzen beschouwd. Dat is alleen wel illegaal, het is strafbaar om je uit te geven voor politieagent. Daarom zie je al die politici en lobbyisten die wel graag die autoriteit gebruiken, vertellen dat ze hun standpunten gehóórd hebben van een politieagent. Dan hebben ze wel de voordelen, maar niet de risico's.

Het is veel veiliger om je uit te geven voor hulpverlener. Dat zijn engelen, die zich opofferen uit de goedheid van hun hart, haast niemand die ziet dat de bedrijfsleiders dat doen voor een opvallend vet inkomen. Hulpverleners doen graag alsof ze alles van het werk weten. Bij ons dan, want hulpverleners bij aardbevingen worden danweer niet aangezien voor geologische experts. Terwijl de verwijdering ongeveer even groot is.

Je kan het zien aan Frits Rouvoet. Die noemt zichzelf ook hulpverlener, en krijgt daar zelfs subsidie en giften voor, en wordt uitgenodigd door allerlei NGO's en overheidsorganen om zijn onzinverhalen te komen oplepelen. Iedereen die zich verdiept weet dat hij eigenlijk alleen een beetje om uitgebrande hoeren heenhangt om ze te kunnen evangeliseren als ze zwak genoeg lijken. Kwalificaties heeft hij niet, maar zich hulpverlener noemen is genoeg.

Maar ik zou al die uitleg over waar je zogenaamde kennis vandaankomt gewoon overslaan en mezelf "deskundige" noemen. Dat wordt aangenomen met een knikje, en zonder nadenken, en voor je het weet ben je een talking head in een TV-programma. Deskundige is zo'n titel die heel serieus wordt genomen, maar die eigenlijk wordt gebruikt voor mensen die graag ergens over prediken, maar waarbij het woord "deskundige" beter klinkt dan de achtergrond die ze ècht hebben.

De raarste vorm van autoriteit is om jezelf feministe te noemen. Dan wordt er nieteens geclaimd dat ze kennis heeft genomen van wat er allemaal speelt in onze levens, maar omdat ze een ideologie aanhangt die heilig is in onze samenleving behandelen we haar ideeën wèl alsof ze een hogere kennis heeft, en haar beelden en ideeën over het onderwerp heel serieus genomen moeten worden. Kijk maareens in de pers hoeveel feministen donderpreken alsof ze de wijsheid in pacht hebben, zonder echte achtergrond.

Wat ik dus nooit zou doen, als ik moest kiezen om iets te neppen, is om te doen alsof ik een hoer ben. Niemand luistert naar hoeren. We zijn immers geknakte hoopjes mens die alleen in het werk verzeild zijn geraakt omdat we eigenlijk geen keus hadden. We zijn het onderwerp van het gesprek, en dat onderwerp moet niet ooknog deel gaan nemen. Wat denkt het wel niet, gerespecteerde hulpverleners en deskundigen tegenspreken.

Bovendien, als we mensen kunnen overtuigen dat we geen onmondige slachtoffers zijn, dan ligt het volgende stereotype al klaar, van de immorele nymfomane home-wrecker. En daarna het naïeve meisje dat niet snapt waar ze mee bezig is en hoe dat haar gaat verpesten. Je ruilt het ene stereotype in voor het andere. Ik schrijf een heel blog vol en nog steeds vinden mensen het moeilijk te begrijpen dat ik gewoon een mens ben. Niemand heeft er wat aan om te doen alsof ze hoer is. We hebben de zwakste positie in het hele debat.

De enige reden dat ik überhaupt vertel dat ik een hoer ben, is omdat ik het belangrijk vind dat mensen ook eens naar ons luisteren. Omdat ik mijn eigen verhaal wil vertellen, en hoe het er voor ons uitziet. Maar als ik moest lobbyen, dan zou ik het stilhouden. Zoals sommige collega's ook doen, en dat is best wijs.

maandag 26 maart 2018

Ingezonden: Manhoer

Ik kreeg een paar weken terug opeens een heel leuk mailtje in mijn inbox van een gigolo. Hij noemt zichzelf liever manhoer, en dan heb ik meteen een goeie titel voor mijn stukje. Met een beetje hulp kon hij een heel informatief ingezonden stukje schrijven, met bestwel veel dingen waar ik niets vanaf wist. Ik geef het graag een plekje op mijn blog, en misschien komt er nog wel meer van hem.


Hoi lezers van de Zondares, ik ben ... en ik ben een manhoer. Zondares heeft me gevraagd om wat te schrijven over hoe ik mijn soort sekswerk doe. Ik lees al sinds 2013 mee, en ik vind het een geweldig blog. Ik herken wel wat, maar voor mannen is het echt heel anders.

Ik werk al sinds 2001 als manhoer. Ik verdien er mijn boterham mee sinds 2011. Je brood verdienen als gigolo is moeilijk. We hebben een hele kleine market. Er komt een andere knul die jouw klanten aanspreekt, en dan is de markt te klein. Voor een vast inkomen, moet je gay for pay erbij doen. Mannen betalen wel en daar kan je dan van leven tussen de vrouwen door. Je moet willen werken met seks, je moet niet denken dat je van je hobby je beroep maakt. Vanwege dat stukje van Zondares schrijf ik dit ook. Ik doe dit wel voor het sekswerk met vrouwen. Als ik echt alleen met mannen aan de slag ging, dan hoefde het van mij niet meer. Ik werk wel met mannen, maar dat is voor het geld. Het werkplezier komt van de vrouwen. Er zijn wel tijden dat ik zou kunnen leven van mijn vrouwelijke klanten. Daar kan ik niet op vertrouwen. (vrouwen haken zomaar af als ze opeens iets verkeerd opvatten) De vrouwenmarket is ook kapot. Er is te veel concurrentie. Je kan goed adverteren, ze pikken je er toch niet uit. Veel te veel jongens die hun pik in de foto zetten en de klanten van de site wegjagen.

Ik herken het zoals Zondares beschrijft om voor mannen te werken. Homo's zoeken ook dezelfde dingen als hetero's bij vrouwen zoeken. Voor vrouwen werken is heel anders.

Ik werk met 2 andere mannen samen. We zijn allemaal MBO-HBO opgeleid. Door samen te werken missen we geen telefoontjes. Dan kunnen we ook klanten doorgeven als het even niet gaat. (als er iemand ziek is of zo) Je kan makkelijk een klant een trio aanbieden. We hadden een paar jaar geleden bedacht, om ook vrouwen mee te laten werken. Die gingen ook op de site, voor eigen klanten of voor koppeltjes met ons. Dat ging gaaf. Ze waren hete donders en ze haalden 15 keer meer klanten dan wij. Toen kwam wel de zedenpolitie. Die hadden we nog nooit gehad, we schrokken ons de kanker. Wij werden behandeld als pooiers. Die meiden zijn nu weg. Het was kut maar je kan echt niet werken zo. Sinds we alleen met mannen werken zien we de politie nooit meer.

Ik moet de market achteraan om veel te werken. Alleen escort is te weinig. Ontvangst werkt niet. (vrouwen komen gewoon niet naar ontvangst) Het meeste zit in sugaren. Als je een sugar mommy kan vinden heb je werk. Ze worden alleen jaloers, dus je moet altijd beschikbaar zijn of ze denken dat je een ander ligt te neuken. In de escort kan je ook werk vinden als je onder de 18 bent. Vrouwen vragen aan de telefoon vaak om jonge jongens. Wij zijn allemaal boven de 35, dat vinden ze te oud voor escort. Ik weet wel wat die vrouwen willen, maar ze weten dus niet dat ze dat echt wel bij volwassen mannen kunnen krijgen. Ik moet dus sugaren. Bij vrouwen zit er minder in dat ze geld willen uitgeven totdat ze voorbij de menopause zijn. Ik vind escort leuker. Dat sugaren is te veel stress en liegen. Escort is lekker eerlijk. Vrouwen vinden escort kut. Als je wil escorten heeft het geen zin om als escort alleen te adverteren. Je komt meer aan escortwerk door als male stripper te adverteren. De drempel is veel lager om die in te huren en je krijgt veel meer klanten. De verwachting bij een vrouw die een male stripper belt is toch wel dat je beschikbaar bent voor een neukpartij. Je kan ook als personal masseur adverteren, maar dat is veel moeilijker. (de markt is beter maar kleiner, en je moet heel professioneel overkomen en toch moet je laten merken dat je lul ook te huur is) Als je stripper bent kunnen ze je lul willen, maar als je ze een voorproefje laat krijgen, dan laat je ze weten dat ze voor een grote beurt een aparte afspraak moet maken. De verwachting kan je van tevoren niet weten. Ik sta meestal te strippen omdat er moet worden gelachen, maar ik had zelfs een keer op een hen party de bruid en de organisator te neuken. De rest die me dan ook betast alsof ze al jaren geen man meer hebben gehad. Met mannen kan je op respect rekenen. Bij vrouwen moet je daar nooit op rekenen.

Je moet skills leren. Je denkt dat je kan seksen maar dat is echt niet zo. Er is heel veel te leren en het is hard werken met die skills. Die moet je zelf leren want ze weten niet waar ze echt voor gaan. Wat ze je vertellen is niet waar.

Ik moet mijn klanten vlijen. Dat is ultiem belangrijk. Als je ze vlijt dan heb je ze al bijna bevredigd. Dat moet je wel een beetje goed acteren. Ik heb daar acteerlessen voor genomen.

Als een vrouw belt vraagt ze altijd om een lekker ding met alles naturel. Dat is bullshit. Ze zeggen dat ze een gewone pik heel fijn vinden, maar ze willen allemaal gepompte groot geschapen hengsten met viagra. Ook dat schaamhaar naturel mag, maar je krijgt veel minder weigeringen als je flink manscapet. Liefst moet je gewoon alles laseren. Ze zeggen dat ze liefst een lieve pik naturel hebben, maar je krijgt geen klantenkring om van te spreken als je je niet laat besnijden. Ze zeggen dat je lichaamsvorm niet uitmaakt, maar je moet echt een gebruind sportschool lijf hebben, anders komt je broek niet eens uit. Met een buikje mag je naar huis. Grooming is big. Je moet alle details goed hebben. Pedicure, manscape, wenkbrauwen, enz. Een beetje ink is stoer en vinden ze lekker, maar als je veel ink hebt of op je nek bijv. ben je bedreigend en zijn ze weer weg. Je fragrance kan je het best een unisex voor uitkiezen. Bij mannen werkt dat niet. Dan moet je juist meer lichaamsgeur laten ruiken. Je kan je niet hetzelfde kleden voor een homo of een vrouw. Vrouwen geilen op uniformen en op zakenkostuums. Ik kleed me stoer, maar wel altijd met iets kwetsbaars. Je moet een zwakke plek hebben. Dat werkt altijd. Het gaat vrouwen als puntje bij paaltje komt altijd gewoon om je pik. Dat zeggen ze nooit, en voor zichzelf geloven ze dat het niet zo is. (ze houden zich zelf gewoon voor de gek) Ik moet raden wat ze willen, want ze zeggen het liefst niet. Ze zeggen dat ze tantra willen proberen, en dan willen ze gewoon gevoosd worden. Dat moet je meteen aanvoelen. Als een vrouw wat moet uitleggen is de mood weg. Ze zijn passief en jij moet het goed aanvoelen zodat je kan doen alsof zij het haar laat overkomen. Ze zijn harder dan de mannen aan het optellen of ze waar voor hun centen krijgen. Mannen gunnen je wat. Bij vrouwen is dat niet.

We hebben uit zelfbescherming ons laten stereliseren. (als er zwangerschap van komt kan ze je laten betalen voor de kleine) Het is voor klanten een veilige gedachte. Ik heb tevens klanten die zwanger proberen te worden.

Ik ben jaloers op hoe vrouwen kunnen werken. Er is een grote markt waar klanten van tevoren weten waar ze aan toe zijn. Als gigolo weet je klant van niks. Vrouwen zijn heel gierig en betalen niet graag voor seks. Ze betalen wel voor een fokhengst. Als dat zo is willen ze je dat de hele tijd laten voelen. Je bent dan een pik die onvermoeibaar moet stoten en je laten bepotelen als een pop, en ze wil je zien zwoegen. Dat is ook geen seks maar dat is een performance geven. Voor vrijen betalen ze dus wel, (sugaren) en ook voor wrede seks, maar dus niet voor een leuke beurt. Daar ben ik wel jaloers over. (jullie doen dat veel heb ik gezien) Vrouwen willen een steigerende hengst vol met testosteron en met een hele dominante mind, maar ze willen je de baas zijn. Ze knappen gelijk af als ze niet voelen dat ze de baas zijn want dan worden ze gelijk bang. Je mag ze nooit aan het schrikken maken. Je kan het risico gewoon niet nemen. Mannen weten dat je regels hebt en dat er dingen zijn die in de hele prostitutie zo horen, maar vrouwen vinden altijd dat je voor haar wel een uitzondering moet maken. Je moet daarmee mee kunnen gaan of je ligt er meteen uit. Vrouwen willen juist dat je uitzonderingen voor ze maakt om ze speciaal te laten voelen. Vrouwen willen ook geen condooms, net als mannen. Als ze weten dat je gestereliseerd bent, is het condoom gelijk niet meer welkom. Ik moet ook op mijn gezondheid letten. Toch kom je er niet als je altijd condooms wil. Ik geef bij veel klanten toch toe. Zij moet de baas zijn in bed, en je moet haar laten voelen dat je haar aan het verwennen bent, en je moet het initiatief nemen. Daar moest ik onwijs aan wennen. Je snapt niet dat ze overal de baas mee moet zijn maar dat jij alles moet verzinnen. Dat is zo.

Je blog heeft me geinspireerd om ook analytisch naar mijn werk te kijken.



maandag 19 maart 2018

Antwoord op: Slagzinnen

Bestwel veel dingen waar ik antwoord op heb gegeven in mijn antwoordstukjes zijn het best weergegeven als slagzinnen. Sluit je ogen niet, kijk voorbij de romantiek, later komt de spijt, mensenhandel is moderne slavernij, niemand is te koop, Als vlees verkocht, je bent meer waard dan prostitutie, ga maar door. En dat is geen toeval, want ze worden meestal gebruikt in een bepaald sóórt discussie.

Dit stukje doet een stapje terug, en kijkt naar hoe slagzinnen telkens weer tevoorschijn komen, en wat je er nou mee moet. Er zullen nog wel meer slagzinnen komen ook, en ik kan ze natuurlijk niet beantwoorden voordat ze er zijn. Het is wel de bedoeling dat mijn "antwoord op" serie binnenkort stopt, want het is al veelte lang geworden, dus ik ga niet erop wachten ook. Maar ik kan wel wat vertellen over de slagzinnen die er zijn, en die zullen komen.

Een slagzin is een klein stukje poëzie. Het is een lekker bekkende uitspraak, die veel betekenis in één keer brengt, en die emotioneel veel effekt heeft. Hij moet klinken alsof hij óverduidelijk waar is, zodat je hem als afsluiter, en dus ook als dooddoener kan gebruiken. Daarom zijn ze zo populair bij iedereen die niet wil dat je te goed naar de feiten gaat kijken, zoals bij reclame of politiek.

Wat slagzinnen interessant maakt is dat ze doorgezet worden door mensen die ze horen. Een artikel met argumenten kan wel mensen het idee geven dat ze overtuigd zijn, maar ze zouden er echt werk aan moeten besteden om op die manier ook mensen om zich heen te overtuigen. Als ze het zouden moeten napraten, is dat lastig en raken ze snel in de war. Maar een slagzin blijft plakken, en komt makkelijk naar buiten als iemand wil laten zien wat zijn standpunt is. Nou ja, wat het standpunt is waar hij zich bij heeft aangesloten dan.

Meestal gaat het niet om echt een standpunt van een persoon zelf, maar om een soort idee of groep waarbij hij zich aangesloten heeft. Het is een kant kiezen, en daar de strijdkreet van kennen. Weinig mensen kunnen echt in de diepte gaan over hun ideologie, ook als ze er emotioneel heel diep zich bij betrokken voelen. De slagzin is hun canon, en het is waar ze het meeste hechting mee hebben.

Dat zie je ook bij demonstraties. Mensen die zó betrokken zijn bij hun cause dat ze ervoor de straat opgaan en gaan demonstreren, kennen meestal alleen de slagzinnen. Als je ze vraagt om hun ideologie met argumenten uit te leggen, te verdedigen, of er vragen over te beantwoorden, dan kunnen ze dat meestal helemaal niet. Zo zijn ze er nooit mee bezig geweest. Ze zijn er omdat de ideologie van de demonstratie goed voor ze voelt, niet omdat het hun ideeën zijn.

Op TV zie je weleens dat videojournalisten demonstranten gaan interviewen. Linkse journalisten vragen bij linkse demonstratie de woordvoerder uit, bij rechtse demonstraties gaan ze een meeloper interviewen. Rechtse journalisten doen dat precies omgekeerd. Want mensen die geen voorbereide woordvoerder zijn hebben meestal alleen een gevoel bij de demonstratie, en komen als oningelichte dommeriken over als ze hun cause moeten uitleggen of beargumenteren.

Slagzinnen zijn overtuigend, ookal zit er geen argument of feit in. Het is puur op gevoel. De woorden zijn zo gekozen dat het lijkt op iets vanzelfsprekends, ookal is het dat maar heel zelden. Het bekt lekker, en daar kijken we veelteveel naar als we willen zien of iets klopt. En als we iemand zien die met een saai verhaal met argumenten en feiten komt tegen een lekkere slagzin in, dan lijkt die persoon een beetje een flauwe zemelaar.

En dat is onzin. Slagzinnen zijn juist dat er niet gediscussiëerd wordt.

Slagzinnen blijven plakken, en slagzinnen klinken steeds beter als ze steeds harder uit steeds meer monden klinken. Of ze nou waar zijn of niet. Of er nou denkwerk achter zit of niet. Ze gaan door je oren, voorbij je hersenen en meteen naar je hart. Ze zijn er niet voor om te overtuigen. Ze zijn ervoor om je overtuigd te laten voelen, en om te laten zien dat je je overtuigd voelt.

Zo'n slagzin begint niet zomaar. Die is bedacht. En dat ging expres. Daar wordt hard aan gewerkt. Het is een stukje poëzie, die emotioneel aan moet slaan op de manier dat de slagzinmaker hem wil laten aanslaan. Dat is geen klein werkje, en hoe beter je bent in mensen bespelen, hoe beter je slagzinnen worden. Daarom zijn uitspraken van echte onderzoekers altijd zo slecht als slagzin. Ze zijn te eerlijk.

Nou moet je niet denken dat alles wat met slagzinnen werkt ook meteen niet klopt. Zo is het ook niet. Je kan over de mooiste en waarste dingen slagzinnen hebben. Je moet er alleen doorheenkijken om te zien wat er nou ècht achter zo'n slagzin zit. Zo'n slagzin is goed als hij je aandacht grijpt, en je dan echt eens gaat kijken hoe de uitleg erachter is, en waar het nou eigenlijk over gaat. Ze zijn hele goede openers van een discussie. Maar daarna slaat het om.

Als iemand met slagzinnen begint als de discussie al gaande is, dan weet je dat er geen echte discussie meer gaat komen. Dat heb ik bij mezelf en bij anderen altijd weer gezien. Een slagzin is overtuigend voor iemand die het idee al prettig vindt. Niet voor iemand die echt serieus naar het onderwerp kijkt. En als ze argumenten hadden, zouden ze niet met slagzinnen komen. Slagzinnen die opduiken in een discussie worden gebruikt als de gebruiker het tijd voor schreeuwen vindt. Niet voor praten en overtuigen.