maandag 12 november 2018

Antwoord op: Respect voor macht

De meeste van mijn antwoordjes zijn bedoeld als antwoorden op mensen die domme of foute dingen over prostitutie vertellen, maar soms moet er een antwoord komen op dingen die juist worden gezegd door mensen die aan mijn kant staan. Want er zijn bestwel fouten die telkens maar weer worden gemaakt door mensen die voor onze rechten opkomen. Of dat nou belijden is, of denken dat praten met politici of journalisten geen vies spelletje is, we maken veel fouten.

Vandaag ga ik in op één van de belangrijkste fouten die je kan maken, en dat is respect hebben voor macht.

Respect voor macht is niet iets waar alleen hoeren aan lijden. De meeste mensen hebben er last van. Die denken dat mensen met macht meer weten, meer kunnen zien en meer kunnen óverzien dan mensen met minder macht. Die denken dat het een hele eer is als iemand met macht naar je luistert. Die denken dat als je maar samenwerkt met iemand met macht, dat die dan ook met jou samen zal werken.

Dus je krijgt de hele tijd van collegaatjes te horen dat je niet de vuile was over de overheid en de politie buiten moet hangen, want dan maak je ze maar boos. Dat je juist met ze mee moet werken, want dan kunnen we mèt ze werken aan een betere toekomst. Dat je opbouwend moet zijn, en vooral dat je de machtige mensen en clubs niet in hun hemd moet zetten, want dat is niet goed en alleenmaar afbrekend.

Het is niet verkeerd. Macht verdient geen respect.

Eerst maar het idee dat je respect hòòrt te hebben voor machtige mensen of clubs. Alsof macht ze bétere mensen maakt. Alsof je alleen macht krijgt als je hem verdient, en als je sterk en verstandig genoeg bent om ermee om te gaan. Was dat maar waar, dan was het een fijnere wereld om in te leven.

Macht komt vooral terecht bij mensen die overschatten hoe geschikt en verstandig ze zijn. Mensen die hun eigen beperkingen kennen, die schrikken terug van macht. Mensen die een hele hoge pet van zichzelf ophebben, die gebruiken macht maar wàt graag. Mensen krijgen niet macht omdat ze zo geschikt zijn om die macht toe te passen, maar omdat de mensen die die macht aan ze géven denken dat ze die macht niet tegen de gevers zullen gebruiken. Dus als ze persoonlijk trouw zijn aan die gevers.

Nou zijn er mensen die dan denken dat je dat oplost door machthebbers democratisch te verkiezen, maar dat valt vies tegen. Ga maar eens Kamerstukken lezen, dan ben je gauw van je respect voor Kamerleden af. De reden dat het niet werkt, is dat mensen stemmen op politieke partijen met macht. Als je niet al macht hebt, word je niet serieus genomen en krijg je geen stemmen. Nieuwe partijen die in de Kamer komen, zijn meestal afgespleten van bestaande partijen. Als ze niet uit de zittende bovenlaag van de politiek kwamen, zouden die ook niet serieus genomen worden.

Die politieke bovenlaag is een vriendjesclub waar mensen in komen door jarenlang zich in te slijmen. Er wordt veel vriendschap beloofd, en trouw gezworen, maar zoals je wel vaker ziet bij machtsspelletjes is het juist het verraden van je vrienden wat de echte kopstukken maakt. Het konkelen en bedonderen is dus niet iets wat ze pas leren als ze in de politiek zitten, het is wat ze hebben gedaan om daar te kunnen komen.

En macht bederft mensen. Zelfs al is iemand best netjes, geef hem macht en dan kom je erachter dat er bestwel veel van die netheid alleen bestaat omdat hij beseft dat hij tot de orde kan worden geroepen. Als hij bovenaan de ladder staat, en niemand hem de baas kan spelen, dan laten mensen zien hoe bedorven ze zijn zonder zich in te houden. Dat is iets wat je steeds weer ziet. Mensen moeten heel erg integer zijn om niet flink corrupt te worden van macht.

Het is niet alleen dat er geen mensen boven ze staan die ze op de vingers kunnen tikken, dat het zover laat komen. Het gaat ook om je omgeving. Juist de mensen op je eigen nivo in een organisatie zetten heel erg de toon. Dat zie je niet alleen in de politiek, niet alleen bij de opsporingsdiensten, maar overal. Als je werkt in een omgeving waar konkelen normaal is, dan ben je snel de spelbreker en de dommerik als je niet meedoet.

Dus dat iemand macht heeft betekent helemaal niet dat je dan vanzelf maar respect voor hem moet hebben. Eerder moet je wantrouwig zijn, want macht betekent heel vaak dat iemand er foute dingen voor heeft gedaan. Dat moet je gewoon erkennen, en er rekening mee houden. Maar het idee dat mensen eer en respect geven aan machtige mensen alleenmaar om de macht, is niet het enige probleem.

Je hebt tegelijk het probleem dat je al je leven lang leert dat je thuishoort in een systeem waarbij er mensen macht over je hebben, en dat dat goed en nodig is. Dat dat onvermijdelijk is, en dat het gekkenwerk is om je daartegen te verzetten. Niet alleen omdat het als een soort natuurwet wordt gezien, waar het pervers en blasfemie is om tegenin te gaan, maar zelfs dat die macht die die machtigen over je hebben is voor je eigen bestwil. En vooral, dat het resultaat uiteindelijk éérlijk is.

Daarmee sussen we onszelf, en als we zien hoe de macht helemaal niet zorgt dat de wereld eerlijk wordt verdeeld, en helemaal niet zorgt dat de kleintjes niet door de groten worden weggedrukt, dan doen we alsof het nou eenmaal niet anders kan, of alsof het op een bepaalde manier maar beter is zo. Zelfs als we zien dat het gaat om pure machtsmisbruik die makkelijk anders had gekund.

Zo denken collega's en medestanders ook heel vaak. En die komen er dan telkens weer op de pijnlijke manier achter dat het niet klopt. En voor elke verbitterde oudgediende komt er weer een grasgroene nieuwe activiste bij die dezelfde fouten gaat maken als we al honderden jaren gemaakt hebben. Die heeft respect voor machthebbers, en gaat proberen die aan onze kant te krijgen. Onze argumenten zijn immers heel goed, en daar zullen ze dan toch wel naar luisteren?

Dan komt het onderkruipen, en het proberen om uit te leggen dat het nu een boeltje is, zònder de hoge heren in hun hemd te zetten. Je moet vooràl niet openbaar laten zien dat ze in sprookjes geloven, dat ze de ene flater na de andere slaan, en dat hun voetknapen in politie en gemeente vooral kleinzielige tirannetjes zijn die naar hartelust intimideren, roven en verkrachten. Want dat is onaardig voor de hoge heren.

Er wordt de loftrompet gestoken over de piefen waar ingelikt wordt, al voordat ze echt wat hebben gedáán, alsof hun toezegging om te overwegen naar je argumenten te gaan kijken al een enorme dienst is die laat zien wat voor doortastende en vooruitziende leider hij is. Om die voortgang te beschermen wordt daarna nooit meer een misstand aangekaart waar hij schuld aan heeft kleven. Vooral vind ik het pijnlijk om te zien hoe lang dat zelfs nog doorgaat nadat die bobo zijn fangirls al heeft verraden, en zijn toezeggingen heeft laten gaan.

Doe het niet, mensen. Respecteer macht niet.

Mensen met macht hebben de verantwoordelijkheid om netjes met die macht om te gaan. Als ze met die macht domme en schadelijke dingen doen, zoals bij het prostitutiebeleid, dan zijn ze hun verantwoordelijkheid aan het verwaarlozen. Het is hùn werk om te weten wat ze doen, en daar gaat het al mis. Je hoeft daar niet nederig en samenwerkerig en onderdanig over te zijn. Je mag er zelfs best boos over zijn. Ze hebben niemand anders die dat voor je gaat doen.

En het idee dat je serieuzer wordt genomen, of meer sympathie krijgt, als je je onderdanig gedraagt, en achter de machthebber gaat staan, moeten we keer op keer ook weer hardleers mis zien gaan. Mensen met macht doen wat ze willen, en als ze je hadden willen helpen hadden ze dat ookwel gedaan zonderdat je je in probeert te likken. Als ze er zin in hadden, was het al gebeurd.

Het speelt ook dat mensen denken dat er een kans is om ze toch naar je kant te krijgen, als je maar lief genoeg bent om ze niet tegen je in het harnas te jagen, en dat je bestwel kansen zou hebben om ze te ontnuchteren, en het Licht te laten zien, als je ze maar niet boosmaakt. En dan worden ze behandeld als verwende kleuters, want zo makkelijk worden machthebbers ook echt boos. Maar je komt ook evenver als met een verwende kleuter. Dus dan moet je heel onderdanig zijn.

Onderdanigheid werkt niet. Het werkt zelfs averechts. Machtige mensen hebben geen respect voor machteloze onderdanen. Als ze dat hadden, waren ze niet zo hoog gekomen. Als je bij ze slijmt of ze er goed uit laat zien, doen ze reuze vrolijk en aardig, maar je krijgt niets van ze gedaan. Daar heb ik al een heel stukje over geschreven. Dat gaat alleen over politici, maar je kan het op veel meer mensen toepassen.

Je hoeft niet onderdanig te doen omdat je later door één deur met de machthebber moet. Dat is een argument dat ik veeltevaak hoor. We leren op school dat alles gesust en alles opgelost moet worden, omdat we anders niet verderkomen. Dat is gelukkig onzin, we kunnen ook best een beschaving hebben zonderdat alles gepolderd https://zondares.blogspot.com/2016/03/antwoord-op-meewerken.html is. Maar dat is misschien nieteens het belangrijkste. Het is vaak toch een beetje angst voor de machthebber en wat die je aan kan doen.

Als je je verzet tegen macht wordt je doel niet harder verneukt dan wanneer je slijmt. Juist als je een doorn in het oog bent, krijg je respect. Dan krijg je ook het echte gezicht van de machthebber te zien, maar dat is toch al een kwestie van tijd. Je slaat geen deuren dicht, je laat geen kansen lopen. Die waren er toch niet. En als je intussen een doorn bent geweest, heb je ze tenminste een beetje van hun koers kunnen brengen, en kan je achteraf tenminste trots zijn dat je hem niet hebt gesteund met zijn onzin.

Maar als je bang bent voor wraak, dan heb je wel een punt. Machthebbers hebben veel om je mee te pakken. Verneder ze, en ze willen je kapotmaken. Maar daar is anonimiteit weer goed voor.

maandag 5 november 2018

Pleasers

De meeste meiden in het werk zijn broodmeiden. Ze werken voor het geld, doen wat ze moeten doen, maar het is gewoon een baantje voor ze. Ze vinden het prima werk, ze vinden hun klanten prima mannen, maar meer wordt het ook niet. Ze doen het werk zoals de meeste mensen hun werk doen. Omdat het hun boterham verdient. Meiden zoals ik, die echt ìn het werk gaan zitten, zijn een minderheid.

In het vak heb je ook de vamps, de professionelles, en de meiden die er helemaal hun roeping hebben gevonden. Daar hoor ik ook niet echt helemaal bij, want zoveel talent en ambitie heb ik niet, maar ik leer graag van ze, en ik doe ze in mijn werk graag na, omdat ik er veel voldoening van heb als ik mijn werk goed doe. Zelfs als ik nooit zo'n tophoer zal zijn die voor alle mannen die ze heeft bewerkt een afgod is.

Er is een groepje meiden waar ik op mijn blogje nooit aandacht aan heb besteed, maar die wel een stukje van de hoererij zijn waar ik regelmatig kennis mee heb gemaakt. Dan heb ik het over de pleasers. Meiden die zo'n zacht en warm hart hebben, dat het ze haast meer erom gaat dat ze iemand een plezier doen, dan dat ze er zelf werk en inkomen aan hebben. Ze zijn een minderheid, maar ik verbaas me er vaak over hoeveel het er tochnog zijn.

Pleasers zijn lieve meiden. Niet alleen naar hun klanten toe, maar naar iedereen. Ze faken het ook niet, het gaat tot in hun hartje zo. Ze maken diepe banden met hun klanten, en met hun collegaatjes. Ze koesteren de mensen om zich heen. Ze zijn intens met hun klanten bezig, want betaalde liefde past gewoon bij dat soort mensen. Ze vinden hun roeping in het werk.

Opvallend vaak zijn het meiden die eerst een opleiding tot verpleegkundige hebben gedaan. Soms hebben ze ook als verpleegkundige gewerkt. Maar zoals een pleaser me ooit vertelde, als verpleegkundige moet je afstand houden. Moet je wat hardheid hebben. Je kan je niet mee laten slepen. En dat wou ze niet meer. In de hoererij vond ze veelmeer haar draai, want dat is ook zorgen voor mensen. Maar dan is het juist heel geliefd om flink mee te leven.

Ze werken meestal weinig met illusie, en veelmeer met hun eigen ziel. Klanten snappen dat niet, en die denken meestal juist dat ze het fake-t. Echte emotie is ingewikkeld, en er zit vanalles aan gedrag bij dat voor die mannen overdreven aandoet. Juist omdat het echt is. Als je fake emotioneel reageert, kan je alles perfekt organiseren zodat die klant nooit tegen iets hoeft aan te lopen dat hij als nep voelt. Maar als je je echte emoties de vrije loop laat, wordt het makkelijk te heftig.

Meiden die zo werken krijgen makkelijk een vaste klantenkring, omdat ze met veel inzet werken. En omdat ze de klant heel dichtbij zich laten komen, en daar zijn veel klanten naar op zoek. Ze werken meestal jarenlang, maar niet dag in dag uit urenlang. Ze kunnen zo'n hoge werkdruk niet draaien als ze zo emotioneel betrokken raken bij hun klanten. Ze zijn sowieso erg veel bezig met hun klantjes, ook buiten de wip, en daar hebben ze al een dagtaak aan als ze rustigaan doen met hun boekingen.

Toch verdienen ze vaak weinig. Ik kan niet in hun portemonnee kijken, maar ze leven niet zo luxe dat ze de soort bedragen opmaken die ze toch waard moeten zijn, en nadat ze stoppen is er ook niet een grote spaarpot om van te leven. Ik weet dat sommige van die meiden makkelijk geld uitlenen, en vaak familieleden ondersteunen, maar ik denk ergens dat ze gewoon slecht verdienen omdat ze veelmeer werk doen dan waarvoor ze betaald worden.

Met al dat werk kunnen ze wel een handje hulp gebruiken, en helaas worden ze daardoor vaak geflest door bordeelbazen, foute boekhouders en andere autoriteitsfiguren die ze veel te makkelijk geloven. Ze voelen heel makkelijk dat die ander ook eropuit is om mensen te helpen, netzoals zij zelf, en ze hebben de antennes niet om aan te voelen dat ze belazerd worden.

Ze zijn niet dom. Daar ligt het niet aan. Ze hebben alleen zo'n groot hart dat ze het niet kunnen verkroppen om lelijk over mensen te denken. Ze laten zich door hun eigen liefde bedotten. Ze nemen zelf de verantwoordelijkheid voor mensen die dat niet voor zichzelf kunnen of willen, en daardoor dragen ze stilletjes heel veel mensen, alsof het vanzelfsprekend is. Zonder te klagen en zonder het te bekijken als een belasting.

Veeltevaak zie ik dat er misbruik van die meiden wordt gemaakt. Niet door klanten, want die hebben de positie niet. Maar door vrienden, collega's, de baas, kennissen en buren. En door mannen die klant waren, maar waarmee ze bevriend zijn geraakt. Of journalisten, want die meiden strijken ook met hun hand over hun hart bij de pers. Zelfs als ze al tig keer zich gebrand hebben aan mensen die het wel makkelijk vonden, zo iemand die graag een ander een plezier doet.

Nou moet je niet denken dat ze door iedereen gebruikt en belazerd worden. Wie goed doet, goed ontmoet. Er zijn veel goeie klanten die juist een band met zo'n pleaser prima vinden. Ze werken dan fijn met mensen die waarderen wat ze doen, en dat geeft voldoening. De meeste klanten zijn tevreden, en dat zorgt ervoor dat die meiden blij zijn met hun werk. Er wordt alleen veel vaker over die meiden heengelopen door emotionele hyena's dan bij andere meiden.

De pleasers die ik kende in de clubs waren er altijd voor je. Ook als je ze negeerde, of uithing met mensen die haar een loer hadden gedraaid. Ik was ooit bevriend met een tweetal meiden die de pleaser van de club altijd hooghartig en kattig tegen haar deden. Ik keek zelfs een beetje op haar neer. Maar toen ik er op een dag doorheenzat omdat een vriendje me gedumpt had, was ze er wel voor me.

Nu ik escort doe kom ik ze weinig tegen. Ik heb het idee dat ze in de escort ook minder vaak voorkomen dan in bordelen. Vooral in de ramen kwam ik ze tegen, en in de clubs. In de thuisontvangst schijnen ze ookwel te zitten, maar die ben ik niet tegengekomen. Daar heb je toch al weinig contact met je collegaatjes. Ik heb het altijd een beetje raar gevonden dat je in zo'n onpersoonlijke tak als de ramen zoveel pleasers tegenkomt.

Het zijn de hoeren met een hart van goud uit de boeken. Het zijn oprecht lieve mensen, met oprechte bedoelingen. En eigenlijk verdienen ze het om het hoogste van ons allemaal te worden aangeslagen, en om gewoon goed terecht te komen, met al die mensen die ze helpen. Maar dat gebeurt niet echt. De meeste van die meiden sappelen, terwijl ze keihard hebben gewerkt. En dat vind ik tragisch. En oneerlijk. Ze verdienen een betere wereld.

maandag 29 oktober 2018

Antwoord op: De pooierlobby

Als je het opneemt tegen prohibitionisten, dus mensen die prostitutie willen bestrijden, heb je nooit een prettige constructieve discussie. Het gaat nooit over argumenten, het wordt altijd een toestand waarbij je probeert uit te leggen dat hun verhalen niet kloppen, en zij zo snel als ze kunnen zoveel mogelijk krantenartikelen, getuigenissen, films en pamfletten naar je kop te gooien.

Je kan dan proberen om te laten zien dat die mensen onzin verkopen, en dat is veel werk. Ze zeggen heel veel, en je moet dan maar al hun slogans en al hun nepargumenten ontleden, en telkens laten zien dat het tegen de feiten ingaat. Je bent vooral drogredeneringen aan het doorprikken, en dat doe je zo vaak over dat ik een paar jaar geleden maar begon aan deze reeks antwoordstukjes op de dingen die ik al veeltevaak had uitgelegd.

De verbiedertjes die het tegen ons opnemen hebben daar geen plezier in. Ze zijn verstoord tijdens hun politieke campagne om ons te verbieden, en eigenlijk vinden ze het vervelend dat we wat zeggen. Het is moeilijk om te beweren dat het onderwerp van gesprek, de hoeren zelf, niets mogen zeggen in het debat. Maar dat is wel wat de verbiedertjes nastreven. Ze willen altijd dat we onze mond houden, dat heb ik nog nooit anders gezien.

Er zijn veel manieren die gebruikt worden om ons dan maar monddood te maken. Ze lokken uit dat je belijdt, ze noemen je een witte raaf die niet meetelt, ze doen alsof je je bemoeit met iets wat eigenlijk niet over jou gaat, of dat je gewoon niet kan zien wat er allemaal voor misstanden zijn, of dat je niet begrijpt dat je motivaties eigenlijk niet jouw wil zijn, en dat je daar later nog wel anders over gaat denken, of ze beweren dat je een onmens bent dat gewoon niet wìl zien hoe erg het allemaal is. Dan doen ze alsof ze zelf de grote weldoener zijn die de arme hoertjes een stem geeft.

Maar als je met hardcore feministen in discussie gaat, vooral als ze uit Amerika, Zweden, Frankrijk of Engeland komen, dan gebeurt het nogal eens dat ze gaan doen alsof je éígenlijk iemand anders bent. Daar heb ik al over geschreven. Dat je wordt uitgemaakt voor iets anders dan hoer is best algemeen, maar je wordt door die radicale feministen niet alleen uitgemaakt voor niet-een-hoer, niet alleen voor een pooier, maar ooknog voor een pooier die onderdeel is van een pooierlobby.

Het idee is dat je vooral niet moet luisteren naar pooiers, want net als de sirenen die Odysseus uit zijn koers wouden zingen, kunnen ze je betoveren zodat je hun slaaf wordt. Jij bent een nep-hoer, eigenlijk ben je een lobbyist voor een netwerk van pooiers die aan hun PR werken. En meestal komt er een jeremiade achteraan dat pooiers zoveel geld hebben, dat die arme feministen er niet doorheen komen met hun eigen beweringen, ookal kan je heel snel nagaan dat dat niet klopt.

Dat is de grootste onzin, en ik vind het nauwelijks te geloven dat er mensen zijn die daar intrappen.

Eerder schreef ik een stukje over hoe mensen soms proberen ons monddood te maken door te doen alsof we niet zijn wie we zijn. Daar zou het mee afgedaan moeten zijn. Dat is helaas niet zo, en wat ik daar uitleg blijkt niet genoeg te zijn als er eenmaal over een pooierlobby wordt gesproken. Vooral hoge ambtenaren en politici blijken héél gevoelig te zijn voor dit nepargument, en ze nemen het bloedserieus als je wordt neergezet als een lobbyist voor een sinister pooiernetwerk.

Hoe dat komt begrijp ik eigenlijk niet. Dat zijn namelijk mensen die dagelijks, en vooral gráág, omgaan met lobbyisten, en zich er veeltevaak gewoon door laten leiden. In mijn ervaringen met ambtenaren en politici zien die lobbyisten als een soort beschermengelen die ze hulp en steun geven, en die ze maar wàt dankbaar zijn.

Wat ze willen laten geloven is dat er een soort extra maffia is van pooiers en mensenhandelnetwerken, die als een soort international zoals Shell of Unilever georganiseerd over de hele wereld samenwerken, en zelfs proberen om de publieke opinie te veranderen zodat ze makkelijker hun werk kunnen doen, dus hoeren kunnen uitbuiten. En dat daarbij PR hoort, dus het tegenspreken van die moedige feministen die durven om onpopulaire dingen te zeggen, zoals dat ze tegen mensenhandel zijn enzo.

Pooiers hebben geen internationale maffia, en dus ook geen PR-afdeling. Pooiers werken nieteens samen. Als ze al samenkomen, zoals vroeger in de cafeetjes bij de ramenbuurtjes gebeurde, zitten ze meer op elkaars meiden te loeren dan dat er samenwerking inzit. Ze doen dik tegen elkaar, en dat is het wel weer. Hun enige werk is immers hun meiden aanjagen en ingrijpen als hun meid in de problemen zit. Voor de rest vervelen ze zich alleen stierlijk.

Zelfs als ze zouden willen samenwerken, wat levert ze dat dan op? Prostitutie valt niet op te schalen. Het blijft altijd een klant met een hoer, en dat wordt niet anders. Pooiermeiden willen aandacht van hun pooier, en veel pooiermeiden willen niet dat hij er meer naast heeft lopen. Pooiers die opschalen met één of twee meiden erbij eindigen heel snel bij de politie als hun eerste meisje beslist dat ze hem terug gaat pakken voor zijn ontrouw.

En ook als je dat negeert, en doet alsof alle pooiers meer meisjes kunnen hebben lopen, loop je vast. Om op te schalen moet je taken aan specialisten uitbesteden zodat je meer efficientie kan halen. Anders heeft opschalen geen zin. Maar wat schaal je dan op? Er wordt veel gesuggereerd door het vervolgingsapparaat dat bijvoorbeeld werving en transport worden uitbesteed, maar je ziet steevast dat de pooiers uit dezelfde landen komen, en ook de recruiter zijn, als ze in hun thuisland zijn gerekruteerd.

Netwerken zijn logisch als het over drugs gaat bijvoorbeeld. Dealers willen niet ooknog transport en productie hoeven doen, producenten willen niet zelf hoeven te dealen of smokkelen, en smokkelaars willen ook gewoon verdienen metwaar ze goed in zijn. Mensen die verschillende risico's accepteren, verschillende skills hebben, en verschillende netwerken hebben. Dat is zinvol. Bij pooierij moet je veel fantasie toepassen om dat soort voordelen te verzinnen.

Maar zelfs als je dàt ooknog negeert, gaat het mis. Pooiermeiden willen een ervaring die op hen zelf is afgestemd. Die willen geen gezichtsloze machine waar ze onder hangen. Die willen zelf hun pooier aansturen, meestal hebben ze hem zelf immers geschapen. Hoe krijg je die meiden zover dat ze een systeem gaan bouwen waarmee hun belangen niet meer de hoofdzaak zijn?

Dat laatste wordt natuurlijk liever niet geloofd door mensen die denken dat pooiermeiden alleenmaar willoze slachtoffers zijn, en de pooiers het initiatief hebben. Dan loop je stuk op dat de pooiers helemaal geen belang hebben bij een pooiernetwerk. Zo'n netwerk zorgt alleenmaar dat jij kan worden opgepakt als iemand in je netwerk door de mand valt, terwijl je er geld aan kwijtbent, en zonderdat je er wat aan hebt.

Zelfs als ze er wat aan zouden hebben zou het pooiers nieteens lùkken. Ondanks alle duistere krachten en toverkunsten die aan ze wordt toegeschreven zijn de meeste pooiers mensen die het leven net niet helemaal aankunnen. Veruit de meeste pooiers hebben leerproblemen, een lage intelligentie, en vaak ook grote psychiatrische problemen. We worden gevraagd te geloven in psychologische genieën met een IQ van onder de negentig. En de handvol die niet oliedom of geestesziek zijn? Die zie je juist zover mogelijk wegblijven bij andere pooiers. Want die willen niet meegetrokken worden in hun val.

De intelligentie in wat pooiers doen komt vrijwel altijd van hun meid af. Die heeft de ambitie, die heeft de kijk, en die spoort haar pooier aan om dingen te ondernemen. Zij is het verstand in de relatie, hij is de domme ongerichte energie en agressie.

Maargoed, we negeren al die dingen over dat een pooiernetwerk nergens op slaat, want iedereen negeert die toch al. En zelfs als we doen alsof pooiernetwerken logisch zouden zijn, ookal worden ze nooit gevonden, en ookal zouden ze niet werken, dan nog is het een raar verhaal om te doen alsof hoeren die zich tegen repressie uitspreken aan te zien voor pooiers of PR-medewerkers uit een pooiernetwerk.

Kijk maareens naar de belangen van pooiers. Die hebben vooral als belang dat ze niet gepakt worden. Als hun meiden gedecriminaliseerd worden, kunnen die makkelijker naar de politie stappen, of uberhaupt gewoon werken zonder pooier. Pooier wisselen wordt dan supermakkelijk, en geen pooier die dat ziet zitten. Pooiers willen dus dat meiden goed gecriminaliseerd blijven, en dat de politie geen tijd heeft voor èchte dwanggevallen. Die willen dus een hele brede heksenjacht, zodat ze nódig blijven.

Logisch, want op die manier zorgen alle grote internationals in alle industrieën dat ze de markt in handen houden. Zorg ervoor dat de overheid het vuile werk voor je opknapt, en blijf zelf buiten schot. Als de overheid dan ooknog jou niet aan kan pakken, maar wel je concurrentie uitschakelt, ben je helemaal spekkoper. Dat is dus het omgekeerde van wat hoeren willen, en waar sekswerkorganisaties voor pleiten. Hoe je nou kan denken dat iemand een lobbyist van een pooiernetwerk is als die tégen de belangen van pooiers pleit, begrijp ik ook niet.

Maar nu gaan er mensen klagen dat ik uitga van èchte pooiers, en niet van de geslepen genieën die als James Bond schurken precies doen wat de reddingsindustrie, het OM of de feministische groepen beweren dat ze doen. Want als je superkrachten hebt, doet het er natuurlijk niet toe dat je meisjes door de overheid in je klauwen worden gedrukt. Dat doe je al met je hypnotische krachten immers.

Toch slaat het ook voor toverpooiers in een internationaal schurkennetwerk nergens op om te willen wat sekswerkers willen. Als je elke meid voor je kan laten werken die je wil, en alleen door moedige politie en redders uit de reddingsindustrie worden dwarsgezeten, dan wil je dat er niet op jouw opsporing geconcentreerd wordt. Je bent niet geïnteresseerd in het beperken van de bijvangst, of in de vrijheid van je meiden. Dat die worden benadeeld kan je immers niet schelen, als superschurk. Dus wil je dat er zo breed mogelijk wordt gejaagd, zodat de politie te druk is om jouw netwerk aan te pakken.

Alweer, dat is het omgekeerde van wat hoeren voorelkaar willen krijgen in het debat. Je kan dus wel zien, volgens een eerlijke beschouwing van alle scenario's kom je er dus niet bij uit dat iemand die voor sekswerkerrechten pleit, voor een pooiernetwerk lobby't.

Een pooierlobby zou pleiten voor steeds meer vervaging over wat mensenhandel is. Ze zouden pleiten voor het opjagen en vervolgen van onafhankelijke meiden. Ze zouden pleiten voor het institutionaliseren van meiden die pooierrelaties ontkomen. Ze zouden oproepen om meiden niet te geloven, maar er vanalles aan complicaties bij te verzinnen. Ze zouden alle capaciteit van hulp en politie willen afleiden naar plekken waar ze bot vangen.

Met andere woorden, ze zouden lobbyen voor wat de reddingsindustrie al bepleit.

maandag 22 oktober 2018

Condoomsjoemelaar

Niemand houdt van condooms. Ze maken de beurt minder lekker, want als je eenmaal ervaren genoeg bent voel je hem gewoon zitten. Vlees is lekkerder, zelfs met de modernste, dunste, zachtste condooms. Maar condooms geven veiligheid, en die veiligheid is belangrijker. Daarom doen we er toch aan, ookal is het niet leuk. Ik begrijp dat heel goed, ik ben die condooms ook afentoe gewoon beu.

Toen ik net met seks begon, en nog niet gehoerd had, vond ik het gevoel van een condoom nog niet zo vervelend. Ik voelde het verschil eigenlijk nauwelijks, meestal zou ik niet hebben kunnen voelen of de jongen er nou één droeg of niet. Ondanks dat liet ik me als een domme muts wel zonder condoom naaien door al die vage types die ik toen als vriendjes had. Nu heb ik daar echt de griebels van. Ik heb toen veel geluk gehad.

Nu is het altijd met condoom. Met klanten, en ook met scharrels en vriendjes die ik weleens heb. Het is automatisch geworden. Ik hoef er nieteens bij na te denken. Het gaat vanzelf, en het voelt bijna tegennatuurlijk als ik me voorstel een man zonder condoom me te laten neuken. En daardoor voelt het ook bestwel kinky, en dat maakt het alleenmaar spannender. Maar veiligheid gaat voor alles.

Mannen willen geen condooms. Het maakt voor mannen echt flink uit met hoe ze de beurt voelen, en dat is geen gezeur om niets. Het kan alleen niet zonder. Een geile man praat zichzelf daar graag omheen. Die praat zichzelf aan dat het geen kwaad kan omdat je er zo fris en gezond uitziet, of omdat de kans op SOA toch zó klein is, of omdat hij gelooft in alle sprookjes over dat je SOA kan voorkomen door huismiddeltjes. Want dat wìl hij geloven.

Ik ben altijd heel blij met de mannen die gewoon begrijpen dat je niet zonder condooms kan. En dat is niet eerlijk, want juist de mannen die het makkelijkste zijn met de condooms, zijn daardoor juist de veiligste, waarmee je minder risico loopt. Die moeten met condoom omdat alle andere domme mensen zonder condoom neuken als het niet kan. Als iedereen netjes veilig zou vrijen, zouden SOA heel gauw verleden tijd zijn.

Mannen vragen best vaak naar condoomgebruik. Een handjevol wil weten hoe het nou werkt, hoe het moet en hoe het zit, maar helaas is dat niet de meest gestelde soort vragen. Wat een hele grote groep klanten wil weten, is hoeveel ik bereid ben om zònder te doen. Meestal gaat het om pijpen zonder condoom, maar er zijn er ook best wat bij die neuken zonder condoom en anaal zonder condoom graag op mijn dienstenlijst fantaseren.

Hoe meer je zonder condoom wil doen, hoe sterker je concurrentiepositie. Een hoop meiden die niet goed op hun aantrekkelijkheid hebben gepast, of die geen werk van het werk willen maken, zorgen dat ze nog klanten krijgen door veel zonder condoom aan te bieden. Minstens zoveel meiden zouden best al hun klanten in een condoom kunnen krijgen, maar doen het niet omdat ze het niet lekker pijpen vinden met zo'n rubbertje. Het is oliedom, en ik heb er geen goed woord voor over. Ik besef dat het hun lijf en hun keus is, maar het is een domme keus die voor verspreiding van smerige ziektes zorgt.

Ik heb het in mijn advertentie staan, ik zeg het over de telefoon als de mannen willen weten wat ik doe, en toch denken veel mannen dat er wel over te onderhandelen valt. Ik heb letterlijk duizenden Euro's aangeboden gekregen tijdens een beurt om hem maar zijn condoom af te laten doen. Dat gebeurt natuurlijk niet. Maar het laat wel zien hoe wanhopig graag veel mannen gewoon vlees op vlees willen, en hun sperma in mij willen spuiten.

De mannen die netjes het condoom accepteren vind ik fijn, en daar heb ik respect voor. De mannen die zonder condoom willen vind ik dom, maar zolang ze zich aan mijn regels houden heb ik daar ook geen echte problemen mee. Ze irriteren me alleen een beetje. De mannen die gaan zeuren, en moeilijk gaan doen, die mogen kiezen of ze de beurt met condoom afmaken of dat ik meteen vertrek. Maar de condoomsjoemelaars, die kan ik echt niet velen.

Condoomsjoemelaars zijn mannen die stiekem proberen toch zonder condoom in je te komen. Ze zijn gelukkig een kleine minderheid, maar al zolang ik het werk doe kom ik ze tegen, en ze zijn gewoon gevaarlijk. Want als ze bij jou zonder condoom binnendringen, doen ze dat bij andere meiden ook. Ik zou een stuk relaxter kunnen werken als ik niet bij elke wip, bij elke klant, echt altijd, in mijn achterhoofd moest hebben dat hij weleens met het condoom kon gaan sjoemelen.

De meeste condoomsjoemelaars zijn niet handig. Die proberen gewoon bij een standjeswissel het condoom eraf te trekken, en hopen danmaar dat je het niet ziet. Soms trekken ze gewoon hun lul eruit, rukken het condoom eraf, en willen weer terug naar binnen. Dat doen ze terwijl ze beter weten, maar ze zijn zo met hun lul aan het denken dat ze de stomste dingen nog zouden doen. Die vang je altijd wel als je oplet.

Maar er zijn ook handige condoomsjoemelaars. Die hebben goed nagedacht over hoe ze je gaan neppen, en hebben geoefend. Die halen het condoom bijvoorbeeld veel handiger eraf, terwijl je even geen zicht hebt, en voorkomen dan dat je in het korte moment voor ze hun pik naar binnen steken dat je naar ze kijkt. Vooral bij hondjes denken ze dat je geen kijk hebt op wat er gebeurt, en dat ze hun gang kunnen gaan.

Andere smeerlappen gebruiken condooms die behandeld zijn om makkelijk te knappen. Dat kan gaatjes prikken zijn, of een klein nagelknippertje in zijn hand verstopt houden om het bandje van het condoom tijdens het neuken door te knippen zodat het ding in de lengte uitscheurt, maar ook olie met een injectiespuit in de verpakking spuiten een week voor de date, of de condooms in de verpakking in de magnetron leggen zodat ze zwak worden. Er zijn veelteveel truukjes.

Daarom is het superbelangrijk om altijd zèlf het condoom bij de man om te doen, je éígen condooms mee te brengen en te gebruiken, en bij twijfel meteen te wisselen. Je moet ze altijd in de gaten blijven houden, en als de klant eraan heeft gepulkt, moet hij gewisseld worden. Als ik een condoom omdoe zit hij gewoon goed, daar hoeft niets aan rechtgetrokken te worden.

Je moet blijven opletten. Een condoom dat geknapt is, of dat de klant heeft afgetrokken, dat voel je wel als je een tijd goed hebt gehoerd. Zo snel het te lekker voelt, gaan er alarmbellen af. Maar dan zit hij al in je, en zover moet het niet komen, want dat is al gevaarlijk. Soms proberen ze zelfs te doen alsof het risico dan al een feit is geworden, en doorneuken niet meer uitmaakt, maar dat is onzin natuurlijk. Meteen eruit!

Bovendien zijn er mannen die het neuken met een condoom op de koop toenemen, en die het belangrijk vinden dat hun sperma in je terechtkomt. Die willen bijvoorbeeld alleen het tuitje lekprikken, zodat je pas merkt dat het mis is als je de zaadstroom voelt. Sperma is voor mij geen risico op zwangerschap, want ik ben aan het spiraaltje, maar allemaal ziektes kunnen via sperma overgedragen worden.

Het is helaas van alle tijden, en in het begin ben ik regelmatig gefopt. Dat zat me best dwars. Je leest nu soms verhalen over dat het een nieuw verschijnsel is, dat "stealthing" heet, maar ik denk dat het condoom sjoemelen al bestaat zolang er condooms zijn. Het is in ieder geval niet erger geworden in de laatste jaren, en als er wat in het nieuws is over SOA wordt het een paar weken ietsjes minder.

Een tijdje geleden had ik een condoomsjoemelaar, en deze was een hele handige. Ik kwam bij hem thuis op escort, en hij had de eerste keer condooms voor me klaargelegd. Die gebruikte ik niet, ookal zei hij dat hij allergisch was voor de condooms die ik had, en dat ze te klein voor hem waren. Allergie bestaat, maar daar heb ik ook condooms voor, en zijn pik was Nederlandse middelmaat, dus zijn eigen condooms mocht hij houden.

De tweede keer dat hij me boekte had hij weer condooms klaarliggen. Overal rond het bed, smaakvol weggestopt. En hetzelfde merk en type dat ik ook gebruik. Dat had me meteen op moeten vallen toen ik begon, maar ik had mijn dag niet ofzo. Er was een opdracht die ik nog moest schrijven, en waar ik met mijn hoofd nog een beetje bij was, want ik was ontevreden over wat ik ging inleveren en er was geen tijd meer om het opnieuw te doen.

Hij probeerde een condoom dat ik omgedaan had te verwisselen voor een condoom dat hij zelf had. Dat wou ik niet, en ik stond meteen op scherp. Hij liet zich maar een nieuw condoom door me omdoen, en hij wou neuken op zijn hondjes. Dat was natuurlijk nog een reden om extra op te letten. Hij stak hem erin, netjes in condoom, en hij begon met steeds langere halen te naaien. Dat is ongewoon, maar niet raar. Ik bleef wel opletten.

Natuurlijk snap je het al, bij een hele lange haal haakte hij een vinger in de ring van het condoom, en trok hem er met één geoefende beweging vanaf, en probeerde met de volgende stoot, zonder het ritme te onderbreken, zonder condoom door te neuken. Ik zat er klaar voor, en ik draaide meteen weg. Hij probeerde me nog terug te trekken op zijn lul, maar dat ging mooi niet door.

Hij had het condoom meteen helemaal weggewerkt. Hij had het niet in zijn hand, het lag niet op het bed, maar het zat ook heel duidelijk niet op zijn lul. Deze vent had geoefend, dit was niet een plotselinge vlaag ofzo. Het was meteen duidelijk, hier probeerde iemand seks met me te hebben op een manier waarvan ik heel duidelijk had verteld dat ik dat niet wou. Dan is de date ècht voorbij.

Ik vroeg hem nog: "Wat flik je me nou?" en hij haalde er nonchalant zijn schouders over op. Hij vond het niet zo'n ding. Er was toch niets gebeurd? Het was hem niet gelukt, en dan moest ik maar niet zo boos worden. Toen ik hem vertelde dat ik nu naar huis ging, vond hij eigenlijk dat ik hem zijn geld moest teruggeven. Want ik ging nu weg, en hij vond het toch al teveel geld voor een wip met condoom.

Hij was er nieteens schuldbewust over. Hij voelde zich niet betrapt. Ik heb daar pas echt een hekel aan. Van die mannen die zich nieteens schamen als je ze betrapt op rottigheid. Van die mannen die denken dat ze het rècht hebben om je grenzen te negeren en je te bedriegen. Daar kan ik echt geen respect voor opbrengen. Maar behalve weglopen kan je niets. Wat kan je doen dan?

Je kan ze niets maken. Ja, je kan goed uitleggen waarom expres zonder condoom penetreren terwijl dat tegen de afspraak is, kan worden beschouwd als verkrachting. Dat snap ik, daar ben ik het ook mee eens. Maar daar krijg je echt niets mee gedaan. De politie vindt het te moeilijk, het OM kan je alleen meekrijgen door ze voor te houden dat ze dan zo'n vieze zondige hoerenloper kunnen straffen, en de rechter vindt het maar ingewikkeld omdat die ideeën heeft over dat het allemaal zo onduidelijk is in "het wereldje."

Je kan niet anders dan ze op de zwarte lijst zetten en zonder de beurt af te maken naar huis gaan. En dan proberen om je vertrouwen voor al die mannen die wèl je grenzen respecteren goed te houden, en niet stiekem iedereen te gaan verdenken. Want je moet bij iedereen oppassen, en bij iedereen blijven kijken en voelen of het goed zit, maar je moet niet iedereen vantevoren al gaan wantrouwen. Dan is het werk ook niet leuk meer.

maandag 15 oktober 2018

Antwoord op: Details

In de eindeloze, hopeloze discussie over sekswerk is er heel veel uit te leggen. Veel over de rare ideeën die mensen hebben over hoe het werkt, en veel over hoe het dan wèl zit. Er is bijna niet aan te beginnen, vooral als je niet de eerste bent. Als iemand het denkbeeld al heeft meegekregen, is er al zoveel waar je tegenop moet boksen dat het een gebed zonder end wordt.

Je komt namelijk altijd in lange discussies over details terecht, die heel moeilijk vruchtbaar te maken zijn. Ze gaan dan ovre iets wat in zijn eentje niet je hele positie kan onderbouwen, maar je kan het ook niet laten liggen. En als je één punt hebt uitgelegd, zijn er nog honderden andere die je moet gaan behandelen. Er is geen doorkomen aan, vooral niet bij iemand die zelfs bewezen en onderbouwde details nog wel wegwuift omdat het niet in zijn denkbeeld past.

Als er een discussie in details strandt, is mijn antwoord: laat zitten dat detail, ga naar de hoofdzaak kijken!

Was er maar een echte eerlijke scheidsrechter in het publieke debat. Iemand die in de gaten houdt dat er geen onwaarheden en geen drogredeneringen worden gebruikt. Die bijvoorbeeld in de gaten hield waar de discussie eigenlijk over gaat, en niet toestaat dat daarvan afgeweken wordt. Iemand die bijhield of de conclusies wel volgen uit de argumenten. Die controleert of de premissen wel kloppen.

Zo is het helaas niet. Mensen denken niet logisch, je moet naar de universiteit als je een cursus logisch redeneren wil, en die is dan zelfs nog een keuzevak. Als mensen meedoen met een discussie, al is het maar om hem mee te luisteren of mee te lezen, dan analyseren ze de logica niet. Ze laten zich door een gevoel leiden van wat logisch is. En dat gevoel dat iets logisch is, werkt eigenlijk nietzo goed.

Laat ik eens een voorbeeld nemen. Stel dat als feiten A, B en C alledrie geldig zijn, er dan een conclusie kan komen dat Z waar is. Dat je die conclusie mag trekken, is dan weer een feit X. Die moet ook geldig zijn, en daar kan je ook kritisch naar kijken. Stel je eens voor dat Anne zegt dat Z waar is, want ze kan laten zien dat A waar is. Bea kan laten zien dat C niet waar is, en dus is er niet aan de voorwaardes van Z voldaan.

Dan zou de kous af moeten zijn. Hoogstens kan Anne dan proberen te bewijzen dat Bea ernaast zit, en dat C tòch geldig is. Daar zou de discussie dan op door moeten gaan, en ze zouden er snel achterkomen of er nou nog wat in die redenering van Anne zit. De hele discussie komt dan neer op de vraag of Anne toch C kan bewijzen, want dan heeft ze niet meteen ongelijk. Als ze het kan bewijzen, dan moet de rest van de logica ooknog onder de loep worden genomen.

Dat wordt natuurlijk nog een tandje ingewikkelder, want als A, B en C dingen zijn die eigenlijk gewoon aannames zijn, waarover het niet betrouwbaar kan worden ontdekt of ze nou waar zijn of niet, dan wordt het een boeltje. Want wanneer is zo'n aanname dan overtuigend genoeg bewezen? Wanneer is er genoeg tegenin gebracht om hem niet meer aan te mogen nemen? Dat is een wespennest waar niemand zonder bulten uitkomt.

Waar de doelpalen dan staan om een feit als feit te mogen behandelen is dan één ding, maar wie het bewijzen, dus het schieten tussen die doelpalen, moet gaan doen is ook een grote vraag. Moet Anne bewijzen dat C klopt, of moet Bea bewijzen dat C níét klopt? Het is heel makkelijk te gaan schuiven met de verantwoordelijkheid, en als je dan ook de doelpalen ver weg en dicht bijelkaar kan zetten, maak je het je tegenstander heel moeilijk. Of dat nou eerlijk en logisch is of niet.

En als je beter gaat kijken, zie je vaak ooknog dat C eigenlijk bestaat uit feit c1, c2 en c3, die op een bepaalde manier met elkaar moeten samenhangen. En dat je die moet interpreteren in het licht van logisch gevolg X, die soms heel anders kan reageren dan je denkt op een subtiel verschil. Het is een hele boekhouding, en daar moet je dan overzicht op houden om te zien wat er nog van klopt. En hoe ingewikkelder het onderwerp, hoe groter het wordt.

Als je erg in het onderwerp zit, weet je wel wat er goed onderbouwd is, en wat niet. Dan weet je ook welke logische sprongen geldig zijn of niet. Voor mensen van buiten ziet het er heel anders uit. Die krijgen sommige conclusies voorgekauwd, en daar krijgen ze dan een paar redenen voor. Dat is meestal erg versimpeld, en vaak gewoon niet geldig. Dan moet je gaan uitleggen dat het ingewikkelder is.

Dat valt meestal niet goed, want dan voelt het snel alsof je de boel moeilijk aan het maken bent met uitvluchten, om maar eromheen te mieren dat je niet wil accepteren wat er over je verteld is. Collega's die veel aan activisme doen, proberen soms om in babystapjes mensen te introduceren aan de logica van de verhalen over prostitutie, maar heel vaak klappen mensen dan dicht. Die voelen zich overdonderd.

Het wordt nog ingewikkelder als A òf B òf C genoeg zijn om X te mogen gebruiken om naar Z te komen. Als Anne dan beweert dat C waar is, en Bea laat zien dat het niet waar is, gaat Anne gewoon over naar A of B en gaat gewoon stug door. Dan kan Bea blijven reageren, of Bea kan proberen om meteen de hele lijst af te gaan om Anne voor te zijn. Bij de eerste ziet ze er dan uit alsof ze telkens in de verdediging zit, en anders ziet ze eruit alsof ze Anne woorden in de mond legt.

Zelfs als Bea aantoont dat c1 en c2 wel bestaan, maar niet op de juiste manier samenhangen, en dus de logica inelkaarstort, krijgt ze meestal het lid op de neus. Niemand van buiten snapt dat die samenhang belangrijk is, het ziet eruit alsof ze een onbelangrijk detail aan het bespreken is dat ze er zelf bijhaalt, en meestal snappen ze nieteens dat een logische conclusie ongeldig is als de premissen niet kloppen.

Als de scheidsrechter meekeek, en die wèl goed in de logica was opgeleid, dan was dat geen punt. Maar die bestaat niet, en je moet juist de gewone mensen in de straat aan jouw kant krijgen. Je wil ze een nieuw inzicht geven, nieuwe kennis waardoor ze zèlf gaan twijfelen aan de indianenverhalen. En met ingewikkelde dingen in de discussie brengen gaat dat niet gebeuren. Daar vervreemd je ze eerder mee.

Je kan in detail uitleggen wat er misgaat met de logica die wordt gebruikt doorde reddingsindustrie en de overheid om te doen alsof er een enorm mensenhandelprobleem in de seksindustrie bestaat. Maar daar zitten veel stappen in, die allemaal stuk voor stuk te vergoelijken zijn, en pas een klucht worden als je ze allemaal samen neemt. Maar leg één zo'n stap uit, en je hoort "Er is zoveel mensenhandel, dat weten we allemaal, en dan ga je je drukmaken om hoe die mensenhandel getèld wordt? Ga toch heen!"

Het kan heel logisch zijn wat je doet, en heel juist en kloppend. Maar als het niet aankomt heb je er niets aan, en stop je heel veel werk in iets wat je niet gaat helpen. Ik kom dat zelf al tegen in mijn blog, en hier staat alles goed leesbaar en aan elkaar gelinkt bijelkaar. Hoeveel kans heb je dan in een discussie om iets in te brengen dat beter zou worden opgevangen? Het wordt veel te moeilijk om de ingewikkelde waandenkbeelden uit te tekenen.

Terwijl het eigenlijk gaat om heel simpele dingen, als je je vergrootglas weglegt. We willen werken, we willen rechten, we willen dat de heksenjacht stopt, we willen dat de media wat kritischer omgaan met de hetzerige verhalen over ons werk, en we willen gewoon serieus genomen worden. Dus dat we net als iedereen anders worden behandeld. En de mensen tegen wie we ingaan willen al die dingen juist tegenwerken vanuit hun eigen redenen.

maandag 8 oktober 2018

Ballerina's

Toen ik een schoolmeisje was, zat ik op waterpolo. Daar is heel weinig sierlijks en vrouwelijks aan, en dat miste ik ook niet. Andere meiden gingen op korfbal, op volleybal of hardlopen. Dat was ook allemaal heel neutraal. Later ben ik gaan squashen, en dat was toen al iets wat ik ervoer als veel vrouwelijker. Maar squash kwam eigenlijk pas toen ik het huis uit was, en de wijde wereld al aan het ontdekken ging.

Ik kan altijd het best opschieten met collega's die hun best op het werk doen. Van die meiden die echt ambitie hebben om wat moois van het hoeren te maken, en er het liefst veel van leren. Die zichzelf erin leggen, want dat doe ik ook. Vooral de meiden die er gewoon beter in zijn dan ik, daar word ik heel makkelijk vriendinnen mee. Soms zijn dat wildebrassen, maar eigenlijk altijd zijn het wel de aanpakkers.

Er viel me veel op aan die meiden, maar waar ik vandaag een stukje over schrijf is dat veel van die meiden dezelfde sporten leuk vonden. Er zaten meer sporters bij dan bij de andere meiden sowieso, ookal heb je er ook genoeg die reuze aktief waren zonderdat ze ooit bij een sportclub binnen waren geweest.

Ik hoorde telkens bepaalde sporten langskomen. Hockey, karate, turnen, maar vooràl ballet. Ik kreeg soms het idee dat er veel meer meisjes ballet hadden gedaan dan ik dacht. Misschien was mijn school wel een afwijking geweest, en zat in heel Nederland de meerderheid van de schoolmeisjes op ballet. Maar dat bleek ookweer niet zo te zijn. Het zijn gewoon de aktieve hoeren waar je veel ballerina's ziet.

Bij ballerina's had ik zo'n beeld van zweverige elfjes die over een toneel trippelen en vooral frêle en lichtvoetig zijn. Dat vond ik helemaal niet passen bij die haaibaaien die mannen om hun vinger wikkelen. Het botste een beetje met mijn beeld van de ballerina uit Hans Christiaan Andersen, het pure meisje dat zich aan schoonheid gewijd had. Maar daar zat ik dus helemaal verkeerd mee.

Onderling kwekten die meiden vrolijk over hun tijd als ballerina's, en dan blijkt het dus een loodzware sport te zijn waar je echt zware blessures van kan oplopen, en waar er onderling haat en nijd is omdat er best een strenge hierarchie is wie welke rol krijgt in de balletvertoningen waar het allemaal om gaat. De meiden vinden het leuk, maar intussen is het wel een uitputtingsrace om te zien wie er gaat schitteren op toneel.

Alle ballerina's waar ik mee gewerkt heb waren gestopt. Ballet sloopt je, en als je geen tienermeisje meer bent, komt niet elke verstuiking vanzelf terug. Ballerina's hebben korte carrières, en leven in één lange reeks blessures die ze nieteens meer zo zien. Dat is tenminste wat die ex-ballerina's me vertelden. Deze meiden hadden iets anders gevonden door te gaan hoeren, iets wat gezonder voor ze was.

Ik vraag me wel af wat de overeenkomst nou is. Gaan ballerina's makkelijker hoeren? Is er iets aan ballet wat de drempel naar hoererij omlaaghaalt? Is er iets wat je meemaakt in ballet wat je op het idee brengt om ook in bed sierlijk en vrouwelijk maar wel akrobatisch te zijn? Of is het andersom, en gaan geboren hoeren makkelijker op ballet, omdat ze daar een extra aantrekking naar voelen?

Helaas heb ik geen antwoord daarop. De meiden in mijn netwerkje met ballet-achtergrond, en die zijn er bestwel, vonden het wel interessant maar weten ook niet hoe het komt. Ze hebben allemaal hun gedachtes, maar die verschillen nogal, en dat wil al wat zeggen natuurlijk. De meerderheid heeft het over de discipline die je leert, en dat er ookwel wat exhibitionistisch zit in elke sport die je op een podium vertoont, maar verder zijn ze het over weinig eens.

De mannen vinden het in ieder geval prima. Die hebben graag een sierlijk danseresje met een ijzeren lichaamsdiscipline. Maar ze hebben ook graag een hockeymeisje of een turnster, en echt het sierlijke elf-achtige is het hem dus niet. Het sterke lijf hebben ze natuurlijk wel gemeen, en de lenigheid. Dat trekt mannen meer dan slank zijn of een sportschoollijf hebben.

Ze nemen natuurlijk wel hun fitheid en lenigheid mee van het ballet, de sierlijkheid ook als ze hard aan het werken zijn, en ze zijn altijd heel zorgvuldig met het verzorgen van hun voeten. Daar heb ik ookwel wat van geleerd, want mannen verwachten hoge hakken, en hoge hakken maken je voeten vroeg oud en lelijk. Daar heb ik wel werk aan, maar dat is wel een keer een eigen stukje waard.

Het viel me op. Mijn eigen vooroordeel was dat ballerina's van die tutjes zijn die vooral mooi gevonden willen worden, en zichzelf optutten als elfjes. Ik zag het als hetzelfde als van die kleuters die zich als prinsesje laten aankleden, met een toverstokje erbij met een ster aan het eind. Dat het zulke seksuele en ondernemende types zouden zijn, dat klopte daar niet mee. Ik heb ook mijn vooroordelen. En daar lijkt maar geen eind aan te komen.

dinsdag 2 oktober 2018

Tien jaar

Vandaag is mijn blogje tien jaar oud. Een internet-eeuwigheid!

In die tien jaar is er heel veel veranderd. Voor die tijd ook, de grootste veranderingen die nu nog doorklinken waren in 1987 toen er een grote golf gedoogbeleid verdween, 1998 toen Sjaban verscheen, 2000 toen het bordeelverbod werd opgeheven, 2004 toen Balkenende de overheidscampagne tegen prostitutie startte nadat de Amerikanen hem onder druk zetten, 2006 toen Sjaban buitenspel werd gezet, en nog wel meer tijdstippen.

Maar ik begon met schrijven in 2008. Ik had geen plan, het was iets vaags voor me dat ik was gaan doen omdat een vriendin van me was begonnen met een blog. Het was een gril, en ik had nooit gedacht dat het zoveel tijd zou gaan kosten, dat ik er zoveel werk in zou leggen, en al helemaal niet dat ik er tien jaar mee bezig zou zijn!

In die tijd is het een donkerder en moeilijker beroep geworden. Er zijn flinke ontwikkelingen geweest, vooral met hoe de gemeentes en de politie met ons omgaan. Het is vijandiger en grimmiger geworden. Die ontwikkelingen hebben me ook mijn bedrijfje gekost. Ik heb er danook flink over geschreven, en ik heb een tijdje het nieuws gewoon bijgehouden in mijn blogje.

Dat werd na een poosje gewoon teveel, vooral omdat het steeds meer en steeds meer herhalen werd. En als ik teruglees, zie ik dat de waarde van al die nieuwsstukjes behandelen ook maar heel kort blijft. Ja, als iemand de geschiedenis van het Nederlandse prostitutiebeleid wil bekijken is het misschien interessant, maar anders niet. En mijn antwoordstukjes doen eigenlijk hetzelfde werk, maar blijven relevant.

Het idee was ook om er met die antwoordstukjes vanaf te zijn. Ik wou ophouden met telkens reageren op dezelfde dingen die weer in de media kwamen. Ik wou ervanafzijn zodat ik weer gewoon leuke stukjes kon schrijven. Maar dat is ook niet ideaal, want bij dingen als Uithoorn zie je weer dat als wij hoeren het niet naar buiten brengen, niemand het doet. Het past alleen niet bij me, en het past niet op mijn blogje.

Het is ook gewoon niet welkom. Ik krijg weinig lezers voor mijn nieuwsstukjes, en de reakties laten ookwel zien dat er geen echte interesse voor is. Een paar mensen maken zich druk, maar de meeste mensen snappen niet echt hoe het gebeurt, en waar we mee moeten leven. Mijn reaktie is dan om meer uit te gaan leggen, meer verbanden duidelijk te maken, meer kontekst te geven. Maar dat lijkt ook niet echt gelezen te worden. Er waren wel lezers die me opriepen om dat te doen, maar voorspelbaar knapten ze dan af.

Ik heb wat korter geschreven afentoe, en ik wil dat vaker gaan doen. Al dat uitleggen, al die moeite voor niets. Ik dacht altijd: als ik maar net wat verder uitleg, als ik maar net wat toegankelijker schrijf, dan snappen ze het wel. Dan valt het kwartje wel. Als ik maar alle kanten belicht zien mensen wel dat ze niet eromheenkunnen dat het zo is. Maar het heeft geen zin. Ik moet niet proberen om het onmogelijke te doen.

Teruglezen in mijn blogje is leuker geworden na al die jaren. Ik heb zoveel geschreven, dit is alweer stukje achthonderdtweeëntwintig, dat ik soms echt word verrast door een stukje waarvan ik helemaal vergeten ben dat het bestond. Als ik het dan weer teruglees, vind ik dat echt leuk, want het zijn soms echt stukjes waar ik trots op kan zijn. En soms zit ik met kromme tenen op mijn iPhone te staren, omdat ik ooit iets schreef waar ik nu wel beter over weet. Daar zet ik dan een oranje kommentaar bij.

In al die tien jaar was het stukje "Ideale pik" het populairst, dat is 164986 keer bekeken. Het minst populaire stukje was "Dutch model - Legal developments", dat is maar 51 keer bekeken. De meeste commentaren, tweehonderdzestien, kwamen bij het stukje "Besnijdenis."

De zoektermen die mensen gebruiken om mijn blogje te vinden vind ik ook altijd interessant. De meest gebruikte is "Zondares", maar ook "prostituee" en "hoeren" staan hoog. Er zijn ook opvallende termen in de top tien: "Goedele Liekens" werd door bijna twaalfduizend van mijn bezoekers gebruikt. In totaal hebben 1526008 "unique users" mijn blogje gevonden, maar ik heb me laten uitleggen dat dat niet betekent dat echt anderhalf miljoen mensen mijn blog hebben gelezen.

Voor het eerst is het dit jaar niet Google waar mijn meeste lezers vandaankomen, maar Bing. Dat is een zoekmachine die niemand die ik ken gebruikt, maar Google heeft zoektermen die eerst naar mij wezen, van me weggebogen. Ik weet niet waarom, maar ik heb me laten vertellen dat Google sekswerkers niet teveel aandacht wil geven. Ik ben op Google nog wel te vinden, maar dan moet je de zoekmachine zo'n beetje geen andere keus geven.

Dit jaar viel opeens mijn leven een beetje om, en ik heb drie maanden niet geschreven. Dat was toen even nodig. Het was de eerste keer sinds ik begon dat ik zo lang niet schreef. Ik heb het bestwel gemist. Ik ben blij dat ik mijn wekelijkse stukje weer plaats.

En nu? De toekomst van mijn blogje zie ik nu best simpel. Ik ga eerst mijn antwoordreeks afmaken, en opschrijven wat er opgeschreven móét worden, en daarna schrijf ik alleennogmaar wat ik interessant vind om te schrijven. Ik ga mijn blogje wat losmaken van wat ik ben gaan doen omdat ik me verantwoordelijk voelde voor goede voorlichting, en ik ga het weer wat naar mezelf halen. Nou ja, dat is het plan, en mijn blogje heeft zich nog nooit aan mijn plannen gehouden.

maandag 1 oktober 2018

Antwoord op: Je kiest er zelf voor

Sinds ik mijn blogje schrijf, heb ik bestwel veel mensen gehad die me mailen om me te vertellen dat er niets klopt van wat ik schrijf. Ik krijg te horen dat ik blij moet zijn met al die politie-aandacht, dat ik natuurlijk lieg, dat ik later nog wel spijt zal krijgen, dat ik een afwijking ben die niet voor andere meiden mag spreken, en nogwel meer. Die mensen probeer ik dan altijd uit te leggen hoe het echt zit, en meestal haken ze dan af.

Niet iederéén haakt af. Best nogwel wat mensen willen er gewoon niet aan dat ze het niet beter weten dan iemand die door de wol geverfd is in de business. Die halen er dan meestal dingen bij zoals dat ze iemand kennen, of dat al mijn argumenten er niets toe doen zolang er nog één meisje in de problemen zit. Daar zijn ze met argumenten niet zomaar vanaf te brengen. Ook niet als ik uitleg hoeveel ellende ze voor lief nemen om hun doelen te bereiken.

Maar het komt ook voor, en dat vind ik echt altijd verbazend, dat er mensen zijn die me doodleuk vertellen dat ik niet moet klagen over al die overheidsrepressie, de razzia's, het geweld, alle misstanden en ellende, omdat ik voor mijn werk gekozen heb. Als ik kies voor wat ik wil doen, moet ik ookmaar accepteren wat er allemaal voor ellende aanvastzit, want daar kies ik dan meteen ook voor.

Grote onzin natuurlijk.

Als ik kies voor mijn werk, kies ik voor wat ik redelijk bij mijn werk vind horen. Als ik niet met bloemen wil werken ga ik niet als bloemist aan de slag, als ik niet tegen bloed kan word ik geen hartchirurg. Dat zijn dingen die erbij horen omdat ze onderdeel zijn van het werk. Ik moet daar wel mee omgaan als ik het werk wil doen, want dat is een stuk van het werk. Maar dingen die geen stuk van het werk zijn, daar heb je niet meteen voor gekozen als je het werk kiest.

Dat is voor ander werk immers ook zo. Als je als stagiaire op een kantoor komt werken, en de manager van de boekhoudafdeling grijpt je in de lift bij je tieten, dan is dat ook niet iets wat je hebt gekozen omdat je stage bent gaan lopen. Van winkelbediendes zeggen we ook niet dat die ervoor kiezen om overvallen te worden. Als je piloot wordt en je stort neer, dan halen we niet onze schouders op en zeggen we "ach, hij heeft ervoor gekozen."

Ja, in al die gevallen zijn het wel dingen waar je rekening mee moet houden. Als je in een tankstation wil gaan zitten, is de kans er best dat je overvallen gaat worden. Dat is geen geheim, die mensen zijn daar vaak de dupe van. Maar daarvan vinden we niet dat ze voor die overvallen gekozen hebben, en we vinden ook niet dat ze niet mogen klagen over die overvallen, en dat ze die overvallen gewoon verdienen vanwege die beroepskeus.

Daar gaat het uiteindelijk om, verdienen. Het is weer een idee over zonde en bijbehorende straf. Als je kiest voor de zonde van het sekswerken, dan zit daar de straf aanvast van de verwerpelijkheden die mensen ermee associëren. Ook als die dingen niet komen dóór de hoererij, maar erbij worden gemáákt door de maatschappij die ons wil sturen, bekeren of straffen. En dat zijn de meeste nadelen in de hoererij.

Misstanden en ellende horen helemaal niet bij prostitutie. Het is gewoon werk, we leveren seksuele diensten voor ons geld. Alles daarbuiten, alles wat erbij bedacht wordt, is allemaal dingen buiten het werk. Er is niets aan sekswerk dat ons gevoeliger maakt voor dwang, voor misleiding, uitbuiting of geweld. Er zijn wel dingen aan te wijzen aan het denkbeeld dat mensen over ons hebben, die ons gevoeliger maken voor die misstanden.

Wat het betekent, uiteindelijk, is dat je iemand bedreigt met alle gevolgen die je aan haar keus vastmaakt, zonder dat die gevolgen echt bij haar keus horen. Je zet dwangmiddelen neer, en dan doe je alsof die haar verantwoordelijkheid zijn. Het is net als wanneer je iemand op straat berooft, en haar neersteekt als ze haar geld niet meteen geeft. Ze koos zelf om haar geld niet af te geven, dus dan word je neergestoken. Eigen schuld.

En ik overdrijf niet.

maandag 24 september 2018

Voor de vorm

De meeste klanten komen op zoek naar een ongecompliceerde beurt. Die willen even hun driften uit kunnen leven, willen even een seksuele tegenspeler, en willen dat zonder alle valkuilen en rompslomp die aan seks vastzit als je er niet voor betaalt. De seks is waar het dus meestal om gaat, ookal komt er nog veel meer bij kijken als een man eenmaal zijn seksualiteit kan uitleven.

Ze waarderen de dingen die er verder bij komen zeker wel. De vriendschappelijke band die je opbouwt, het naliggen, de pillowtalk, en natuurlijk alle opgekropte emotionele dingen die ze zonder seks niet los kunnen krijgen die ze bij me kwijtkunnen. Dat doet uiteindelijk meer voor ze dan goed meegesleept worden in een voorspel en dan een paar minuten pompen. Dat weten ze ergens ook, maar de seks is toch centraal. Want zonder de seks gebeurt het niet. Het hoort erbij.

Maar zoals alles wat je over klanten kan zeggen, er zijn er altijd bij die niet in de beschrijving passen. Alle mannen kunnen klanten zijn, klanten kunnen elke soort man zijn. Dus je hebt uitzonderingen, eigenlijk met alles. Dus de meeste klanten passen wel in wat ik hierboven schrijf, maar er zijn ook klanten die juist komen voor iets eromheen, en die de seks niet het belangrijkste vinden. Of zelfs onbelangrijk. Of zelfs storend.

Ja, er zijn mannen die naar een sekswerker komen en liever geen seks hebben. Ik had ze in de thuisontvangst meer dan in de escort, maar je hebt ze altijd. Meestal is dat omdat ze iets ànders dan seks willen hebben, zoals een knuffel, een massage, of gewoon iemand die naar ze luistert. Soms is het helemaal a-seksueel hoe ze dan zijn. Dan moet je alle sexy flirts ook laten varen, want dat vinden ze maar ongemakkelijk.

En er zijn mannen die wel komen om seks te hebben, maar waarbij het niet om de seks gaat. Waarbij seks voor de vorm is. Maar het moet wel. En dat is een balans die ik maar moeilijk vind afentoe. Het nummertje zelf is niet iets waar ze echt mee bezig zijn, en dan krijg ik seksueel geen kontakt met hem, en heb ik altijd het zeurende gevoel dat ik het niet goed doe. Zelfs als ik beter zou moeten weten.

Het is geen duidelijke groep. Ik zou er niet snel twee weten die precies hetzelfde zijn. Sommige mannen lijken wel wat op elkaar, maar als ik meer paragraafjes nodig zou hebben om het verschil uit te leggen dan wanneer ik ze apart behandel, dan vind ik niet dat ik ze in één hokje kan stoppen. Dat is ook wat het soms moeilijk maakt om op tijd te zien wat ze nou nodighebben. Als ik dat niet snel ontdek, dan zijn ze al afgeknapt en gaan wel naar een ander.

Er was een man die bij me kwam voor een nummertje, en al vanaf dat hij binnenkwam háást had. Ik merkte het aan alles, hoe hij geen praatje wou maken, hoe hij zijn kleren zo snel mogelijk uittrok, hoe hij meteen door wou naar de werkkamer. In het begin was ik hem altijd aan het afremmen, want dat geeft een betere beurt. Daar kwam hij alleen helemaal niet voor. Hoe goed de beurt was kon hem niet schelen. Hij wou er eigenlijk gewoon vanafzijn.

Toen ik dat eenmaal doorhad kon ik prima met hem werken. Hij kwam binnen, we liepen meteen door naar het bed, hij kleedde zich uit, ik ook. Dan rukte hij zich stijf, ik deed het condoom om, even pijpen, en dan een minuutje neuken voordat hij kwam. Alles zo snel mogelijk, met zo weinig haperingen als maar kan. Als hij dan eenmaal gekomen was, was er een last van hem afgevallen, en kwam er ontspanning.

Hij wou dan geen tweede ronde. Hij had tijd zat, maar hij wou dat gewoon niet. Hij haalde weinig uit de seks, vond dat de behoefte aan seks maar in de weg zat, maar hij haalde wel iets ànders uit zijn bezoekjes. We lagen een beetje na, we praatten niet veel, en na zijn tijd ging hij weg. Als ik polste of hij bij een raammeid dan niet makkelijker en goedkoper aan zijn trekken kwam, zei hij dat ik het niet begreep. Ik weet nog steeds niet wat hij er nou aan had.

Als ik het niet snap is dat altijd iets wat telkens aan me knaagt. Ik wil mijn klantjes helemaal begrijpen, zodat ik altijd het gevoel heb dat ik weet wat ik doe. Maar dat lukt gewoon niet altijd, en daar moet ik niet onzeker over gaan doen. Bovendien was bij deze klant gewoon alles goed zoals het ging, en als ik mijn vergunning niet verloren had kwam hij nog steeds bij mij zijn behoefte halen.

Bij andere mannen weet ik beter waarom ze wel seks komen halen, maar niet voor de seks zelf komen. Soms is dat zelfs heel simpel. Een klant die ik misschien een keertje per jaar zie vertelt me ook gewoon dat hij eigenlijk komt voor het kalme, vrije gevoel dat hij heeft als hij seks heeft gehad. Hij heeft geen relatie, en die wil hij ook niet, en hij kropt toch wat op als hij het bij rukken houdt. Ik help hem even terug naar zijn eigen rust en kalmte.

Die afspraken zijn dus ook heel ontspannen. We weten allebei waar we aantoe zijn, ik kan hem gewoon even wat bedakrobatiek laten meemaken, zonderdat ik hem heel erg hoef te overtuigen van zijn mannelijkheid ofzo, en hij weet dat ik snap wat hij zoekt. Het is geen erotisch hoogstandje, maar dat hoeft ook gewoon niet. Als ik nog zou proberen om bij hem dezelfde ervaring op te wekken als wat de meeste klanten willen, dan werd het heel geforceerd. Nu hoeft dat niet.

Een andere klant komt voor lange boekingen. Hij wil daarbij gewoon veel in mijn buurt zijn. Het gaat hem erom dat hij om kan gaan met iemand die duidelijk seksueel is. Hij hoeft zelf niet zonodig seks te hebben, maar hij vindt het fijn om zich aan mijn energie op te laden. Dat we een wip maken is alleen om hem te laten voelen dat ik seksueel en benaderbaar ben. De dates met een wip erin zijn dus ook steeds zeldzamer geworden. Hij wil gewoon met me uithangen voor een paar uurtjes.

Zo zijn mannen soms, en daar maak ik ruimte voor in mijn dienstverlening. Die mannen komen geen seks zoeken, maar wel iets wat bij die seks hoort voor ze. En de reden dat ze daarmee naar mij komen, is omdat ze bij mij een welkom vinden. Ze voelen zich bij mij niet afgewezen, en ik stel geen eisen aan hun seksualiteit. De seksuele openheid en het warme welkom dat ze zoeken, willen of kunnen ze niet goed beantwoorden of uitlokken. Bij veel vrouwen krijg je dan toch een probleem. Bij mij niet, want het is een dienst die ik verleen.

Die mannen vind ik fijne klanten. Ze zijn wat ànders, maar ze komen voor een dienst die ik prima vind, en ze zijn aardig tegen me. Ik vind het al bijzonder dat ze hun behoeftes zo goed herkennen, ookal is het niet iets waar je door de maatschappij naartoe gewezen wordt. Het werkt voor ze, het is goed voor ze. Maar afentoe heb ik een klant die ook in deze kategorie past, waarbij ik wel mijn twijfels heb of hij wel zo goed bezig is.

Hij is een man die je niet op zou vallen op straat. Hij is geen grijze muis, maar juist heel gewoon. Hij heeft een prima baan, en kan prima met mensen opschieten. Hij lijkt normaal, want hij ìs ook gewoon normaal. Er mankeert niets aan die man, ookal denkt hij zelf van wel. Nu en dan komt hij bij mij langs, en hebben we een hele stroeve date. En ookal is die date stroef, hij is er heel blij mee, want hij kan weer even door met zichzelf voor de gek houden.

Bij onze dates is hij opgelaten. Niet alleen toen hij nog in mijn konijnenholletje kwam, maar ook nu ik bij hem aan huis kom voor de dates. Ik ben hem vooral emotioneel aan het geruststellen, terwijl hij heel hard werkt om zijn pik mee te krijgen met wat hij doet. Driekwart van de tijd is hij aan het sjorren, alleenmaar om hem hard te krijgen. Dan spring ik er bovenop en maak hem zo snel als ik kan klaar, terwijl ik hem op mij geconcentreerd hou.

Dat afleiden is belangrijk. Want niets frustreert deze man zoveel als wanneer hij zijn best heeft gedaan om me te kunnen neuken, en dan klaarkomt terwijl hij aan mannen denkt. Als hij aan mannen denkt, wordt hij wel vanzelf stijf. Vrouwen laten hem juist krimpen, daar heeft hij tot in zijn tenen een afkeer van. Neuken met een vrouw, en dat afmaken, zonderdat hij aan mannen denkt, dat is de uitputtingsslag waarvoor hij bij mij komt.

We doen dat toneeltje zodat hij zichzelf in de spiegel kan aankijken, en tegen zichzelf kan zeggen dat hij geen homo is. Hij wil soms, maar meestal eigenlijk niet, nog accepteren dat hij bi is. Maar hij is geen "vieze homo." Dat zou hij niet kunnen verdragen. Hij geeft puur vergif af over homo's, en hij slaat er taal over uit die ik van geen andere klant zou accepteren. Maar dat is gewoon uit medelijden. Want deze man kan niet met zichzelf door één deur, en dat is erg.

Ik laat hem maar. Als ik niet zou meewerken heeft hij zo een ander gevonden natuurlijk. En hij is tegen mij lief en beleefd. Ik heb wel geprobeerd hem zichzelf wat meer te laten accepteren, maar dat maakt het alleenmaar erger. Hij is een goede vent in het diepst van zijn hartje, dat weet ik zeker. En toch zit er zo'n dikke bel vergif in, dat ik er soms bang van word. En die bel zakt weg als ik hem zijn dienst kan geven. Het is geen oplossing, maar het geeft hem tenminste even pauze van zijn kwelling.

maandag 17 september 2018

Antwoord op: Hoererij draagt niets bij

De dingen waar ik vandaag antwoord op geef kent iedereen wel die ooit in de krant over ons heeft gelezen, of over sekswerk gesprekken heeft gevoerd. Sekswerk voegt niets toe aan de samenleving, het is economisch laagwaardig, het is geen echte seks, het is een holle ervaring, liefdeloos, het is maar schijn wat we doen, je krijgt niet wat je zoekt bij een hoer, enzovoorts. De gedachte is dat sekswerk waardeloos is. En dat wordt weer gebruikt om te suggereren dat het wel weg kan.

Voorzover er uberhaupt al wordt uitgelegd waarom hoeren niets bijdragen, of ons werk geen waarde heeft, of niemand ons zou missen, is het meestal vaag en emotioneel gedoe. Onderbouwing zie je eigenlijk nooit. En dat is nietzo raar, want het is weereens iets dat alleenmaar op emotie is gebouwd. Hoeren zijn minderwaardige mensen, dus wat we doen is ook minderwaardig. Zo werkt dat.

Hoeren zijn niet nuttig, want het is economisch laagwaardig, het is geen "echte" seks wat we aan de klant geven, dus die heeft er "eigenlijk" niets aan. Het voorkomt verkrachtingen niet, hoererij levert niets op aan de maatschappij, het levert niets op aan de mensen die er niet bij betrokken zijn. Hoeren laten bestaan kost alleenmaar heel veel aan de samenleving, en het levert niets op.

Als je deze soort ideeën hoort is het meestal omdat er doorgewerkt wordt naar een conclusie. Het is minderwaardig werk, het draagt niet bij aan de samenleving, dus misschien moeten we er wel vanaf, misschien zijn we beter af als het weg is. Voor veel mensen is het goed genoeg om te vinden dat iets voor hen niet nuttig is, om het danmaar weg te doen. Dat ruimt lekker op.

Grote onzin natuurlijk.

Ik heb weleens gevraagd aan politici die de term "economisch laagwaardig" napapegaaiden, wat dat nou betekent. Meestal krijg je gewoon geen antwoord, want je bent een hoer, maar als je dan wèl soms antwoord kreeg was dat vooral dat ze dat even moesten navragen. Nádat ze zelf die term hadden gebruikt dus. Daarna hoorde ik nooit mee wat van ze. Ookal hielden ze niet op om die term na te papegaaien.

Als je op Google gaat kijken, zie je de term "economisch laagwaardig" vooràl als het gaat om headshops, hoeren en hasj. En dan vooral in Amsterdam. Daarnaast kom je de term heel soms tegen als het gaat over produkten waar geen winstmarge op te leggen is, en wat dus niet de moeite is om uit te baten. Dat is wel een hele grote tegenspraak voor wat Amsterdam lijkt te bedoelen, want we zetten met zijn allen best wat om.

Ga ik tussen de regels door lezen, dan lijkt het er voor economische laagwaardigheid om te gaan dat er geen trendy mensen worden aangetrokken, die hun dikke portemonnees in hippe koffiebarretjes omkeren en daarna kunst gaan kijken in een galerie. Het gaat dus vooral erom dat er geld omgaat in het soort bedrijven dat de gemeente zelf waardeert. Dat klopt ook aardig met wat de gemeente al jaren aan het doen is: de Wallen tot een hippere, duurdere buurt ombouwen. Dat heet ook wel "gentrificatie."

Maar er zit meer aanvast. Er is altijd de suggestie dat er geen waarde aan seksuele diensten zit. Dat het een soort verspilling is. Ga maar even kijken naar hoe mensen erover praten, het is echt een heersende mening. Heersend als de griep. Wat we doen heeft geen waarde, en de klant gooit er zijn goeie geld aan weg. En dat geld is dan verloren aan de criminogene economisch laagwaardige hoer, dus dat krijgt ook nooit meer waarde ofzo.

Als het geen waarde heeft, zou je toch verwachten dat klanten na een keertje proberen toch niet terug zouden komen. Maar dat doen ze dus wel, en de hele business draait op mannen die terugkomen. Voor die mannen heeft het dus duidelijk meer waarde dan het geld wat ze eraan uitgeven. Voor die mannen is het waardevol. En voor de vrouwen die er hun geld mee verdienen. Anders werkten die niet hard aan klanten binnenhalen.

De seks zelf zou dan ooknog geen waarde hebben. Want bij een hoer krijg je geen "echte" seks. Omdat je ervoor betaalt. Echte seks, daar hoort volgens mensen die dit geloven bij, dat je door je emoties en uit verbondenheid met je partner aan het seksen gaat. Als je ervoor betaalt, méént de hoer het kennelijk niet, anders had ze het wel gratis gedaan. Dùs is het geen echte seks als je ervoor moet betalen.

Krijg je van je financiëel adviseur geen echt advies, omdat je normaal goeie raad geeft om diezelfde reden, en nu betaalt?
Krijg je van je reisburo geen echte leuke reis, omdat je normaal op een uitje gaat met iemand die je mee wil nemen, en nu betaalt? Krijg je van je dokter geen echt medeleven, omdat je dat normaal van je geliefde krijgt, en hij er ook voor betaald krijgt? Krijg je bij een psycholoog niet echt iemand die met je meedenkt, en je wil helpen met je frustraties en verdriet? Bij die beroepen denk je dat allemaal niet.

Seks geeft je een gevoel van geaccepteerd zijn. Het geeft een gevoel van verbondenheid. Het geeft je gevoelens van verliefdheid. En die zijn allemaal gewoon dingen die in je lijf gebeuren door seks, het is eigenlijk een soort illusie. Een hele fijne illusie, die je vooral moet koesteren, maar het wordt erg duidelijk dat het maar een illusie is als je seks kan kopen. En daarom moet je toegeven dat het maar illusie is, òf ontkennen dat je wat aan seks hebt buiten die verbondenheid. En sommige mensen kunnen het niet aan. Dus die zien dat liever niet.

We draaien gewoon als elke andere business. Doordat wij geld verdienen kunnen we ook geld in de economie pompen, zonderdat we uitkeringen nodighebben. We maken verschil voor de mensen om ons heen omdat we onszelf kunnen bedruipen, en onze klanten bij ons terechtkunnen. We maken verschil voor onze omgeving omdat we een bliksemafleider zijn voor de dingen waarmee mensen nergens anders terechtkunnen. En we maken verschil door onszelf, omdat we ons werk kunnen doen, en ervan kunnen bestaan.

Eigenlijk zou ik dat nieteens moeten hoeven uitleggen. Het is namelijk een beetje een stroman-drogreden. Het idee dat je dingen weg moet doen omdat ze geen nut hebben, of niet "echt" zijn, is onzin. Vooral als het over dingen gaat waar je zelf niet mee temaken hebt. We geven helemaal niet als reden op dat we zoveel bijdragen aan de maatschappij, om maar te mogen blijven bestaan.

Je hoeft geen maatschappelijk nut te hebben om bestaansrecht te hebben. Ja, iedereen wìl wel maatschappelijk nuttig zijn natuurlijk, maar je hoeft niet alles af te schaffen wat dat niet is. Daar gaan mensen maar altegraag aan voorbij, die deze manier gebruiken om de hoererij aan te vallen. En zelfs dat maatschappelijke nut hoeft niet te zijn dat je bijdraagt aan dingen buiten je eigen business. Je kan heel nuttig zijn binnen je eigen branche.

Sekswerk is nuttig. We maken de wereld een stukje minder stressvol, en een stukje leuker, voor heel veel mensen. En op die manier bedruipen we onszelf. En als je ondanks dat het allemaal nog steeds niet genoeg vindt, dan blijft dat bij je mening. Want uiteindelijk beslist niemand voor een ander of ze belangrijk genoeg zijn voor de samenleving om te blijven bestaan.

maandag 10 september 2018

Wij

Het was weereens zover. Ik heb heel lang een werkflatje gehad waar ik vergund mocht werken. Jarenlang kon ik daar mijn klantjes èn alle controleurs, zedensmerissen en Belastingdienstcontroles ontvangen. Sinds de gemeente me mijn vergunning heeft afgepakt is dat flatje leeg. Het is mijn eigendom, en ik zou er kunnen wonen, maar ik mag er geen klantjes meer ontvangen.

Ik kom er dus gewoon nog maar heel weinig. Ik heb erover gedacht om het te verkopen, maar dat wil ik eigenlijk niet. Ik zou het kunnen verhuren, maar ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als mijn kersverse huurders opeens een prostitutiecontrole krijgen. Want die komen nog afentoe, gewoon om te kijken of ik niet tòch opnieuw ben begonnen met klantjes ontvangen.

Die controles willen binnenkomen en kijken of ze kunnen zien dat ik tochnog wat doe. Ik heb aleens gevraagd hoe ik kan bewijzen dat ik er geen klanten ontvang, maar de controleur kwam alleen met dat huizen weleens dichtgetimmerd worden om daar zeker van te zijn. Daar heb ik geen zin in, dat zouden de buren ook heel erg vervelend vinden, denk ik. Dus dan maar gecontroleerd blijven worden.

Maar ja, ik ben er natuurlijk niet. Als ik niet in de collegebanken zit, of een klantje bezoek, dan heb ik nog steeds weinig te zoeken in mijn oude konijnenholletje. Ik word er bovendien een beetje depri van. Het is allemaal zo emotioneel voor me. Het is niet iets waar ik nog echt iets mee kan, dus laat ik het maar zo. Ik twijfel alleen nog als ik de OZB geld uit mijn rekening zien trekken. Weer kassa voor de gemeente.

Nu en dan krijg ik dus telefoon van een ongeduldige controleur die voor een dichte deur staat. Dan kom ik hem binnenlaten. Volgens mijn advocaat hoeft dat niet, en kunnen ze het niet van me eisen dat ik kom verschijnen, maar ik wil die controleurs niet boos maken. Ze hebben teveel macht om me het leven zuur te maken, en ze zijn snel op hun teentjes getrapt. Dus ik kom wel opendoen, zodat ze de putlucht mogen ruiken die uit de droge WC komt.

Een aantal maanden geleden was het dus weereens zover. Ik kreeg een geprikkeld telefoontje van een zedensmeris dat ik moest opendoen voor controle. Het kwam slecht uit, maar ik wil geen problemen met Zeden, dus ging ik maar zo snel als ik kon naar mijn oude werkflatje. Daar stonden de wouten ongeduldig te wachten op de galerij. Nu vind ik dat geen probleem meer, toen ik er nog werkte zou ik dat heel erg hebben gevonden.

Ik kreeg natuurlijk een hele preek dat als ik er nu niet meer woonde, dat het dan eigenlijk nooit mijn huis was geweest, en dat ik dus jarenlang onder valse voorwendselen mijn vergunning had gehad, maar dat doet me nietzoveel omdat ik dat in die tijd al goed had laten uitzoeken. Volgens de regels zat ik gewoon goed, ookal wil dat als je voor de rechter komt niet meteen betekenen dat je ook gelijk krijgt.

De smerissen gingen naar binnen, en probeerden voor te dringen. Dat doen ze om te voorkomen dat je al het bewijs van je hoererij verstopt ofzo. Het is in ieder geval onbeleefd. Daarna bleven ze een beetje doelloos rondlopen in mijn werkflatje, want er is heel weinig om aan te zitten. Vroeger was het altijd met hun vingers in mijn speeltjes zitten, en mijn eten bevingeren. Nu is dat er allemaal niet meer. Dus ze vervelen zich sneller.

Zoals wel vaker was er eentje die zichzelf een hele detective vond, en die gaat dan met je praten om te kijken of hij je kan pakken op een leugentje. Dat is heel ongemakkelijk als je niet weet hoe je met zoiets om moet gaan, maar als je gewoon geen onzinverhalen aan het vertellen bent hoef je alleen te zorgen dat je niet zelf aankomt met iets waar je liever de politie niet over vertelt. Goede ondervragers zijn gevaarlijk, maar die kom je echt weinig tegen.

Het gesprek wat hij met me voerde werd al snel eenzijdig. Hij hoorde zichzelf graag praten, en stond me een lesje te leren. Vooral dat ik nogwel spijt zou krijgen van mijn gedrag. Zedenagenten zie ik dat wel vaker doen. Ze doen het bijna liever dan je erbij lappen, dus soms is het goed om dat uit te lokken als het uithoren de verkeerde kant op gaat. Al is het maar dat ze er eindeloos over gaan doen.

Ik liet het verhaaltje een beetje over me heenkomen, tot een moment dat hij iets zei dat echt even een knoop in mijn gedachtes legde. Het was netzoiets als wanneer je in je broodje zalm opeens in een enorme graat hapt die je niet had verwacht. Het was nieteens iets wat me echt had moeten verrassen, maar het is soms heel naar om iets recht in de ogen te kijken waarvan je weet wat het er is, maar waar mensen meestal nog netjes genoeg voor zijn om het niet te erkennen.

Hij was namelijk aan het vertellen over alle ervaringen die hij en de rest van de zedenpolitie met hoeren had die eigenlijk geknakte dingetjes bleken te zijn, ookal hadden ze nòg zo'n grote smoel gehad. Daarbij kreeg ik verhaaltjes te horen waarvan ik al wist dat het gewoon roddels waren, waar hij helemaal niet zelf ervaring mee had gehad. Dan kijk ik gewoon netjes alsof ik onder de indruk ben, en laat het een beetje over me heenkomen.

Opeens praatte hij over ervaringen bij Fier Fryslan alsof dat ervaringen waren van binnen de politie. De overgang was naadloos, en het klonk echt alsof hij een werknemer bij Fier was die vertelde over wat ze daar allemaal geloven. Ik was zo verbaasd dat ik niet beleefd en passief bleef, maar een opmerking maakte. Ik weet nieteens precies meer wat ik zei, maar het was een opmerking dat Fier toch wat anders was dan de politie.

Hij vertelde doodleuk wat we allemaal wel weten, namelijk dat Fier en de politie heel erg knus samenwerken. Fier doet dingen in de opsporing die de politie niet mag, zoals slachtoffers en zelfs getuigen bewerken, en de politie schuift steeds werk naar Fier toe. En dat ze aan dezelfde kant staan, en dezelfde dingen willen, en dezelfde doelen hebben. Hij gebruikte het woord "wij". Zo brutaal iets vertellen wat ze meestal juist ontkennen, dat vond ik heel shocking.

Moralisme is een eenheidsworst. De mensen die hun moraal aan je op willen leggen hebben allemaal dezelfde soort houding, en ookal komen ze uit verschillende hokjes, ze denken hetzelfde over andere hokjes. Zolang ze binnen hun eigen hokje blijven, en vooral elkaar wantrouwen, gebeurt er nietzoveel. Dan zijn ze te onhandig om samen te werken, want ze kunnen alleen mensen vertrouwen die in hun moraalhokje passen.

Als de verschillende moralisten uit de verschillende hokjes samen gaan werken, dan is dat iets wat mij zorgen laat maken. Dan is het niet meer preken voor eigen gemeente, maar komen ze er ook naar buiten mee uit. Trots, want ze kunnen zeggen dat dit zó duidelijk het goede is, dat zelfs mensen uit die andere hokjes het ermee eens zijn. Dan hoeven ze hun moralisme niet meer te verstoppen omdat ze weten dat iedereen kan zien hoe bekrompen het is. Dan kunnen ze ervanuitgaan dat mensen het zullen accepteren. Salonfähig noemen ze dat.

Het is nu kennelijk salonfähig dat de politie bevoegdheden, informatie en diensten uitwisselt met externe bedrijven. Bedrijven met belangen in de opsporing en vervolging. Bedrijven die tegelijk propagandakanaal zijn voor, en doctrine leveren aan, de politie. Het zit doorelkaar, en niemand die grip heeft op die pooierrelatie.

maandag 3 september 2018

Antwoord op: We weten het niet, dus...

Soms leg je uit aan mensen zonder salarisstrookje uit de zieligheidsindustrie dat de indianenverhalen niet kloppen. Het kwartje valt, en opeens hebben ze een beter inzicht. Dan krijg je de aarzeling. Want ze zien wel dat je gelijkhebt, maar ze willen toch niet overstappen naar het besef dat er fabeltjes worden verkocht in de media en door de overheid. En ik kan niet bewijzen dat iedereen, overal en voor altijd, niet ooit tòch aan die fabeltjes voldoet. Want het zou immers kùnnen dat het toch, tòch ooit ergens op een manier klopt.

Het zou kunnen. Het zou kunnen dat de reddingsindustrie niet alleenmaar zijn eigen brood smeert met die lobby-activiteiten. Het zou kunnen dat tienduizenden vrouwen elke dag van hun leven glashard en perfekt liegen over hoe ze worden gedwongen en uitgebuit. Het zou kunnen dat loverboys bovennatuurlijke gaven hebben en daarmee hun meisjes zich zo perfekt onzichtbaar kunnen maken. Het zou kunnen dat de gedwongen meerderheid net even weg was toen er een razzia kwam die wéér niets opleverde. Het zou kùnnen.

Nee, het kan niet. En zo te denken is een lelijke vorm van luiheid.

Zekerheid is iets wat heel moeilijk te krijgen is over de meeste dingen van de wereld. Maar van heel veel dingen weten we wel dat het heel waarschijnlijk is dat het zo zit. En als iets heel waarschijnlijk is, dan gaan we er maar vanuit. Dat is hoe we met alles werken in de wereld, want als je alleen op zekerheden afgaat kom je je bed niet uit. Het kàn immers dat je geen vloer meer in je slaapkamer hebt, en je het je alleenmaar verbeeldt. Dus dan kan je je bed beter niet uitstappen.

We gaan dus eigenlijk altijd uit van dingen die anders zouden kùnnen zijn, maar waarvan we echtwel weten dat ze niet anders zùllen zijn. Die handvol keren dat we ernaastzitten laten we ons wel verbazen. Dat is de logische manier om met alle dingen in de wereld om te gaan. Je kan simpelweg niet alles tot in de kleinste details uitzoeken, je moet afgaan op wat logisch is om aan te nemen.

Ook voor dingen die we niet verwachten, en waarbij we èìgenlijk denken dat ze niet zullen gebeuren, nemen we wel voorzorgen. We doen een veiligheidsriem om in de auto, we hebben brandverzekeringen. Dat is gewoon verstandig omdat het kleine dingen zijn waarmee je grote problemen kan aanpakken, waarvan je alledaags misschien doet alsof ze niet bestaan, maar waarvan je duidelijk is gemaakt dat ze toch echtwel gebeuren.

Maar je neemt geen kabouterverzekering. Je draagt geen paraplu tegen kometen die op je kunnen vallen. Want die dingen zijn onzinnig onwaarschijnlijk, of je maatregel zou niet helpen zelfs àls gebeurt waar je bang voor bent. Zelfs ookal kan je nooit zéker zijn dat er geen kabouters bestaan, of dat je een stuk komeet op je hoofd zou krijgen waar nèt die paraplu het verschil maakt. Want het zou kùnnen.

Uiteindelijk is het een afweging tussen de maatregel om het risico af te dekken, en het risico. Dat is waarom de cijfers en definities over misstanden in de hoererij zo worden opgeklopt. Als het maar groeit, als het maar veel, heftig, gevaarlijk, onontkoombaar, gemeen, eng en bizar is, dan is een zwaardere maatregel op zijn plek dan als het stabieler, minder, flauwer, ongevaarlijker, ontkoombaarder, vriendelijker, geruststellender en normaler is.

De mediaverzadiging over hoe eng en bizar vol misstanden de wereld van de prostitutie is, is danook vooral bedoeld om mensen gerust te stellen over de heftige schendingen van burgerrechten die we als maatschappij aan hoeren opleggen. Al dat stigma moet nou eenmaal, want kijk maar hoe erg al die misstanden zijn. En als we gaan kijken, en zien dat die misstanden toch eigenlijk wel heel ráár zijn, dan zijn we opeens die rechtvaardiging kwijt.

Als je iemand eens goed laat kijken, en wat informatie geeft, dan zien ze dat het inderdaad niet klopt allemaal. Dat het plaatje wat ze van de media krijgen, eigenlijk niet erg aannemelijk is. Dat de publieke opinie er helemaal naastzit, en dat wat daarvan komt heel onrechtvaardig is. En dat wringt, want onrecht vinden mensen maar moeilijk om mee om te gaan. Maar zelf wat aan dat onrecht doen is ook niet zomaar iets.

Mensen die het geloof van de publieke opinie belijden hebben nergens last van. Daar heb ik aleens over geschreven. Die zijn goed, die hebben open ogen, en zo wel meer. Als je tegen de publieke opinie ingaat, kan je maar beter héél sterk in je schoenen staan. Je moet àlles wat je zegt kunnen ondersteunen, want alle bewijslast ligt bij jou, of dat nou logisch zo is of niet. En logica snappen heel veel mensen toch maar heel matigjes.

Dus mensen gaan sussen. Daar heb ik ook al een heel stukje over. Als ze het niet konden sussen, zaten ze gevangen tussen twee kanten, een kant waarvan ze nu weten dat hij onrechtvaardig is, en een kant waar ze er heel lelijk opstaan voor de publieke opinie als ze niet àlles kunnen rechtvaardigen wat ze vinden en zeggen. Dat is niet fijn, dus zoeken ze naar een manier om te ontsnappen, en dat is door een reden te zoeken om niet te zien wat ze net hebben gezien.

Het sussen is in dit geval nepnuanceren. Je doet alsof het allemaal ingewikkelder is, alsof je niet zo consequent en duidelijk moet zijn, en je probeert het allemaal vooral vager te maken. Want als het vager is, is het minder duidelijk dat je de positie in zou moeten nemen die je niet wil. Je kan lekker passief blijven hangen in een soort middenpositie, want dat is even comfortabel als dat hij fout is. Het is een argumentum ad ignorantiam.

Een argumentum ad ignorantiam, dus een argument uit onwetendheid, is als je een positie als bewezen behandelt omdat het niet bewezen is dat het andersom is. Als je niet alle glazen in de wereld kapotgeslagen hebt om te bewijzen dat alle glazen kapot kunnen, is glas niet breekbaar. Helaas wordt het meestal niet zo duidelijk gebruikt, maar dat is hoe de drogredenering werkt. Je eist van de andere kant dat die je bewijs geeft dat jouw standpunt helemáál nooit kàn, en je legt de lat lekker hoog.

Maar hij wordt nog veel vaker gebruikt door mensen die "er niet aan willen." Door mensen die zien dat nadenken ze gaat brengen naar een conclusie die hoort bij een groep mensen waar ze niet bij willen horen. Het gaat ze er dan om dat ze niet aan de conclusie willen, en dus willen ophouden met redeneren. En daarom moet je argument worden tegengehouden door er een hele grote weerstand tegenin te brengen.

Buiten de prostitutie zie ik die houding vooral bij agnosten. Dat zijn mensen die wel zien dat voor geloof in God je geen wereldlijke redenering kan maken, maar die zich eraan vastklampen dat ze niet kunnen bewijzen dat er echt geen God kàn bestaan, zodat ze niet atheïst hoeven zijn. Want dan zouden ze zich tegenover de godsdienstige mensen hebben gezet, en die positie willen ze niet hebben. Dus blijven ze een beetje hangen op zo'n manier dat ze door niemand erop aangekeken zullen worden.

Het komt er dus op neer dat mensen graag doen alsof hun neus bloedt, als ze anders moeten erkennen dat ze onrecht maar gewoon laten gaan. En dat terwijl ze zich wèl aansluiten bij een publieke opinie waar het hypocriete "open je ogen" wordt gebruikt om mensen lekker te laten gaan op een gevoel van superioriteit en verontwaardiging over al die misstanden. Want de publieke opinie is helemaal niet neutraal.

Dat zou allemaal veel duidelijker zijn als er vanaf de sekswerkerkant ook zo mee omgegaan wordt. Als we telkens doorprikten, dan bleef het tenminste niet bij een paar meiden die roependen in de woestijn zijn. Maar de meeste van ons belijden liever. Die hebben geen zin om hetzelfde verhaal duizend keer aan duizend mensen uit te moeten leggen, en zich te moeten verdiepen in hoe de rest van de business werkt.

Er wordt in de branche heel veel met de wolven meegehuild. Je bent immers populairder met een beetje belijden dan als je tegen de stroom ingaat. Bovendien, zolang zij vandaag niet in de groep zitten die aan de beurt is voor de harde aanpak, kunnen ze lekker zwartepieten en collega's vliegen afvangen. Met een beetje geniepig werk kunnen ze zelfs hun concurrentie uitschakelen. Intussen blijven zij dan even uit de wind. En de meiden die dan in de knel komen? Niet hun probleem. Denken ze.

Maar die wijven, netzoals de brave meehuilers onder de klanten, en de websites en andere bedrijven in de seksindustrie, die allemaal vroom meehuilen met de wolven, staan gewoon in de rij om aangepakt te worden. Netzoals de varkens die mijn opa naar de slacht bracht, staan zij zich te verkneukelen bij het oplikken van het bloed van hun zus die al aan de haak hangt, en zijn ze te dom en te vol van zichzelf om te snappen dat ze er zometeen naast zullen hangen.