maandag 15 oktober 2018

Antwoord op: Details

In de eindeloze, hopeloze discussie over sekswerk is er heel veel uit te leggen. Veel over de rare ideeën die mensen hebben over hoe het werkt, en veel over hoe het dan wèl zit. Er is bijna niet aan te beginnen, vooral als je niet de eerste bent. Als iemand het denkbeeld al heeft meegekregen, is er al zoveel waar je tegenop moet boksen dat het een gebed zonder end wordt.

Je komt namelijk altijd in lange discussies over details terecht, die heel moeilijk vruchtbaar te maken zijn. Ze gaan dan ovre iets wat in zijn eentje niet je hele positie kan onderbouwen, maar je kan het ook niet laten liggen. En als je één punt hebt uitgelegd, zijn er nog honderden andere die je moet gaan behandelen. Er is geen doorkomen aan, vooral niet bij iemand die zelfs bewezen en onderbouwde details nog wel wegwuift omdat het niet in zijn denkbeeld past.

Als er een discussie in details strandt, is mijn antwoord: laat zitten dat detail, ga naar de hoofdzaak kijken!

Was er maar een echte eerlijke scheidsrechter in het publieke debat. Iemand die in de gaten houdt dat er geen onwaarheden en geen drogredeneringen worden gebruikt. Die bijvoorbeeld in de gaten hield waar de discussie eigenlijk over gaat, en niet toestaat dat daarvan afgeweken wordt. Iemand die bijhield of de conclusies wel volgen uit de argumenten. Die controleert of de premissen wel kloppen.

Zo is het helaas niet. Mensen denken niet logisch, je moet naar de universiteit als je een cursus logisch redeneren wil, en die is dan zelfs nog een keuzevak. Als mensen meedoen met een discussie, al is het maar om hem mee te luisteren of mee te lezen, dan analyseren ze de logica niet. Ze laten zich door een gevoel leiden van wat logisch is. En dat gevoel dat iets logisch is, werkt eigenlijk nietzo goed.

Laat ik eens een voorbeeld nemen. Stel dat als feiten A, B en C alledrie geldig zijn, er dan een conclusie kan komen dat Z waar is. Dat je die conclusie mag trekken, is dan weer een feit X. Die moet ook geldig zijn, en daar kan je ook kritisch naar kijken. Stel je eens voor dat Anne zegt dat Z waar is, want ze kan laten zien dat A waar is. Bea kan laten zien dat C niet waar is, en dus is er niet aan de voorwaardes van Z voldaan.

Dan zou de kous af moeten zijn. Hoogstens kan Anne dan proberen te bewijzen dat Bea ernaast zit, en dat C tòch geldig is. Daar zou de discussie dan op door moeten gaan, en ze zouden er snel achterkomen of er nou nog wat in die redenering van Anne zit. De hele discussie komt dan neer op de vraag of Anne toch C kan bewijzen, want dan heeft ze niet meteen ongelijk. Als ze het kan bewijzen, dan moet de rest van de logica ooknog onder de loep worden genomen.

Dat wordt natuurlijk nog een tandje ingewikkelder, want als A, B en C dingen zijn die eigenlijk gewoon aannames zijn, waarover het niet betrouwbaar kan worden ontdekt of ze nou waar zijn of niet, dan wordt het een boeltje. Want wanneer is zo'n aanname dan overtuigend genoeg bewezen? Wanneer is er genoeg tegenin gebracht om hem niet meer aan te mogen nemen? Dat is een wespennest waar niemand zonder bulten uitkomt.

Waar de doelpalen dan staan om een feit als feit te mogen behandelen is dan één ding, maar wie het bewijzen, dus het schieten tussen die doelpalen, moet gaan doen is ook een grote vraag. Moet Anne bewijzen dat C klopt, of moet Bea bewijzen dat C níét klopt? Het is heel makkelijk te gaan schuiven met de verantwoordelijkheid, en als je dan ook de doelpalen ver weg en dicht bijelkaar kan zetten, maak je het je tegenstander heel moeilijk. Of dat nou eerlijk en logisch is of niet.

En als je beter gaat kijken, zie je vaak ooknog dat C eigenlijk bestaat uit feit c1, c2 en c3, die op een bepaalde manier met elkaar moeten samenhangen. En dat je die moet interpreteren in het licht van logisch gevolg X, die soms heel anders kan reageren dan je denkt op een subtiel verschil. Het is een hele boekhouding, en daar moet je dan overzicht op houden om te zien wat er nog van klopt. En hoe ingewikkelder het onderwerp, hoe groter het wordt.

Als je erg in het onderwerp zit, weet je wel wat er goed onderbouwd is, en wat niet. Dan weet je ook welke logische sprongen geldig zijn of niet. Voor mensen van buiten ziet het er heel anders uit. Die krijgen sommige conclusies voorgekauwd, en daar krijgen ze dan een paar redenen voor. Dat is meestal erg versimpeld, en vaak gewoon niet geldig. Dan moet je gaan uitleggen dat het ingewikkelder is.

Dat valt meestal niet goed, want dan voelt het snel alsof je de boel moeilijk aan het maken bent met uitvluchten, om maar eromheen te mieren dat je niet wil accepteren wat er over je verteld is. Collega's die veel aan activisme doen, proberen soms om in babystapjes mensen te introduceren aan de logica van de verhalen over prostitutie, maar heel vaak klappen mensen dan dicht. Die voelen zich overdonderd.

Het wordt nog ingewikkelder als A òf B òf C genoeg zijn om X te mogen gebruiken om naar Z te komen. Als Anne dan beweert dat C waar is, en Bea laat zien dat het niet waar is, gaat Anne gewoon over naar A of B en gaat gewoon stug door. Dan kan Bea blijven reageren, of Bea kan proberen om meteen de hele lijst af te gaan om Anne voor te zijn. Bij de eerste ziet ze er dan uit alsof ze telkens in de verdediging zit, en anders ziet ze eruit alsof ze Anne woorden in de mond legt.

Zelfs als Bea aantoont dat c1 en c2 wel bestaan, maar niet op de juiste manier samenhangen, en dus de logica inelkaarstort, krijgt ze meestal het lid op de neus. Niemand van buiten snapt dat die samenhang belangrijk is, het ziet eruit alsof ze een onbelangrijk detail aan het bespreken is dat ze er zelf bijhaalt, en meestal snappen ze nieteens dat een logische conclusie ongeldig is als de premissen niet kloppen.

Als de scheidsrechter meekeek, en die wèl goed in de logica was opgeleid, dan was dat geen punt. Maar die bestaat niet, en je moet juist de gewone mensen in de straat aan jouw kant krijgen. Je wil ze een nieuw inzicht geven, nieuwe kennis waardoor ze zèlf gaan twijfelen aan de indianenverhalen. En met ingewikkelde dingen in de discussie brengen gaat dat niet gebeuren. Daar vervreemd je ze eerder mee.

Je kan in detail uitleggen wat er misgaat met de logica die wordt gebruikt doorde reddingsindustrie en de overheid om te doen alsof er een enorm mensenhandelprobleem in de seksindustrie bestaat. Maar daar zitten veel stappen in, die allemaal stuk voor stuk te vergoelijken zijn, en pas een klucht worden als je ze allemaal samen neemt. Maar leg één zo'n stap uit, en je hoort "Er is zoveel mensenhandel, dat weten we allemaal, en dan ga je je drukmaken om hoe die mensenhandel getèld wordt? Ga toch heen!"

Het kan heel logisch zijn wat je doet, en heel juist en kloppend. Maar als het niet aankomt heb je er niets aan, en stop je heel veel werk in iets wat je niet gaat helpen. Ik kom dat zelf al tegen in mijn blog, en hier staat alles goed leesbaar en aan elkaar gelinkt bijelkaar. Hoeveel kans heb je dan in een discussie om iets in te brengen dat beter zou worden opgevangen? Het wordt veel te moeilijk om de ingewikkelde waandenkbeelden uit te tekenen.

Terwijl het eigenlijk gaat om heel simpele dingen, als je je vergrootglas weglegt. We willen werken, we willen rechten, we willen dat de heksenjacht stopt, we willen dat de media wat kritischer omgaan met de hetzerige verhalen over ons werk, en we willen gewoon serieus genomen worden. Dus dat we net als iedereen anders worden behandeld. En de mensen tegen wie we ingaan willen al die dingen juist tegenwerken vanuit hun eigen redenen.

maandag 8 oktober 2018

Ballerina's

Toen ik een schoolmeisje was, zat ik op waterpolo. Daar is heel weinig sierlijks en vrouwelijks aan, en dat miste ik ook niet. Andere meiden gingen op korfbal, op volleybal of hardlopen. Dat was ook allemaal heel neutraal. Later ben ik gaan squashen, en dat was toen al iets wat ik ervoer als veel vrouwelijker. Maar squash kwam eigenlijk pas toen ik het huis uit was, en de wijde wereld al aan het ontdekken ging.

Ik kan altijd het best opschieten met collega's die hun best op het werk doen. Van die meiden die echt ambitie hebben om wat moois van het hoeren te maken, en er het liefst veel van leren. Die zichzelf erin leggen, want dat doe ik ook. Vooral de meiden die er gewoon beter in zijn dan ik, daar word ik heel makkelijk vriendinnen mee. Soms zijn dat wildebrassen, maar eigenlijk altijd zijn het wel de aanpakkers.

Er viel me veel op aan die meiden, maar waar ik vandaag een stukje over schrijf is dat veel van die meiden dezelfde sporten leuk vonden. Er zaten meer sporters bij dan bij de andere meiden sowieso, ookal heb je er ook genoeg die reuze aktief waren zonderdat ze ooit bij een sportclub binnen waren geweest.

Ik hoorde telkens bepaalde sporten langskomen. Hockey, karate, turnen, maar vooràl ballet. Ik kreeg soms het idee dat er veel meer meisjes ballet hadden gedaan dan ik dacht. Misschien was mijn school wel een afwijking geweest, en zat in heel Nederland de meerderheid van de schoolmeisjes op ballet. Maar dat bleek ookweer niet zo te zijn. Het zijn gewoon de aktieve hoeren waar je veel ballerina's ziet.

Bij ballerina's had ik zo'n beeld van zweverige elfjes die over een toneel trippelen en vooral frêle en lichtvoetig zijn. Dat vond ik helemaal niet passen bij die haaibaaien die mannen om hun vinger wikkelen. Het botste een beetje met mijn beeld van de ballerina uit Hans Christiaan Andersen, het pure meisje dat zich aan schoonheid gewijd had. Maar daar zat ik dus helemaal verkeerd mee.

Onderling kwekten die meiden vrolijk over hun tijd als ballerina's, en dan blijkt het dus een loodzware sport te zijn waar je echt zware blessures van kan oplopen, en waar er onderling haat en nijd is omdat er best een strenge hierarchie is wie welke rol krijgt in de balletvertoningen waar het allemaal om gaat. De meiden vinden het leuk, maar intussen is het wel een uitputtingsrace om te zien wie er gaat schitteren op toneel.

Alle ballerina's waar ik mee gewerkt heb waren gestopt. Ballet sloopt je, en als je geen tienermeisje meer bent, komt niet elke verstuiking vanzelf terug. Ballerina's hebben korte carrières, en leven in één lange reeks blessures die ze nieteens meer zo zien. Dat is tenminste wat die ex-ballerina's me vertelden. Deze meiden hadden iets anders gevonden door te gaan hoeren, iets wat gezonder voor ze was.

Ik vraag me wel af wat de overeenkomst nou is. Gaan ballerina's makkelijker hoeren? Is er iets aan ballet wat de drempel naar hoererij omlaaghaalt? Is er iets wat je meemaakt in ballet wat je op het idee brengt om ook in bed sierlijk en vrouwelijk maar wel akrobatisch te zijn? Of is het andersom, en gaan geboren hoeren makkelijker op ballet, omdat ze daar een extra aantrekking naar voelen?

Helaas heb ik geen antwoord daarop. De meiden in mijn netwerkje met ballet-achtergrond, en die zijn er bestwel, vonden het wel interessant maar weten ook niet hoe het komt. Ze hebben allemaal hun gedachtes, maar die verschillen nogal, en dat wil al wat zeggen natuurlijk. De meerderheid heeft het over de discipline die je leert, en dat er ookwel wat exhibitionistisch zit in elke sport die je op een podium vertoont, maar verder zijn ze het over weinig eens.

De mannen vinden het in ieder geval prima. Die hebben graag een sierlijk danseresje met een ijzeren lichaamsdiscipline. Maar ze hebben ook graag een hockeymeisje of een turnster, en echt het sierlijke elf-achtige is het hem dus niet. Het sterke lijf hebben ze natuurlijk wel gemeen, en de lenigheid. Dat trekt mannen meer dan slank zijn of een sportschoollijf hebben.

Ze nemen natuurlijk wel hun fitheid en lenigheid mee van het ballet, de sierlijkheid ook als ze hard aan het werken zijn, en ze zijn altijd heel zorgvuldig met het verzorgen van hun voeten. Daar heb ik ookwel wat van geleerd, want mannen verwachten hoge hakken, en hoge hakken maken je voeten vroeg oud en lelijk. Daar heb ik wel werk aan, maar dat is wel een keer een eigen stukje waard.

Het viel me op. Mijn eigen vooroordeel was dat ballerina's van die tutjes zijn die vooral mooi gevonden willen worden, en zichzelf optutten als elfjes. Ik zag het als hetzelfde als van die kleuters die zich als prinsesje laten aankleden, met een toverstokje erbij met een ster aan het eind. Dat het zulke seksuele en ondernemende types zouden zijn, dat klopte daar niet mee. Ik heb ook mijn vooroordelen. En daar lijkt maar geen eind aan te komen.

dinsdag 2 oktober 2018

Tien jaar

Vandaag is mijn blogje tien jaar oud. Een internet-eeuwigheid!

In die tien jaar is er heel veel veranderd. Voor die tijd ook, de grootste veranderingen die nu nog doorklinken waren in 1987 toen er een grote golf gedoogbeleid verdween, 1998 toen Sjaban verscheen, 2000 toen het bordeelverbod werd opgeheven, 2004 toen Balkenende de overheidscampagne tegen prostitutie startte nadat de Amerikanen hem onder druk zetten, 2006 toen Sjaban buitenspel werd gezet, en nog wel meer tijdstippen.

Maar ik begon met schrijven in 2008. Ik had geen plan, het was iets vaags voor me dat ik was gaan doen omdat een vriendin van me was begonnen met een blog. Het was een gril, en ik had nooit gedacht dat het zoveel tijd zou gaan kosten, dat ik er zoveel werk in zou leggen, en al helemaal niet dat ik er tien jaar mee bezig zou zijn!

In die tijd is het een donkerder en moeilijker beroep geworden. Er zijn flinke ontwikkelingen geweest, vooral met hoe de gemeentes en de politie met ons omgaan. Het is vijandiger en grimmiger geworden. Die ontwikkelingen hebben me ook mijn bedrijfje gekost. Ik heb er danook flink over geschreven, en ik heb een tijdje het nieuws gewoon bijgehouden in mijn blogje.

Dat werd na een poosje gewoon teveel, vooral omdat het steeds meer en steeds meer herhalen werd. En als ik teruglees, zie ik dat de waarde van al die nieuwsstukjes behandelen ook maar heel kort blijft. Ja, als iemand de geschiedenis van het Nederlandse prostitutiebeleid wil bekijken is het misschien interessant, maar anders niet. En mijn antwoordstukjes doen eigenlijk hetzelfde werk, maar blijven relevant.

Het idee was ook om er met die antwoordstukjes vanaf te zijn. Ik wou ophouden met telkens reageren op dezelfde dingen die weer in de media kwamen. Ik wou ervanafzijn zodat ik weer gewoon leuke stukjes kon schrijven. Maar dat is ook niet ideaal, want bij dingen als Uithoorn zie je weer dat als wij hoeren het niet naar buiten brengen, niemand het doet. Het past alleen niet bij me, en het past niet op mijn blogje.

Het is ook gewoon niet welkom. Ik krijg weinig lezers voor mijn nieuwsstukjes, en de reakties laten ookwel zien dat er geen echte interesse voor is. Een paar mensen maken zich druk, maar de meeste mensen snappen niet echt hoe het gebeurt, en waar we mee moeten leven. Mijn reaktie is dan om meer uit te gaan leggen, meer verbanden duidelijk te maken, meer kontekst te geven. Maar dat lijkt ook niet echt gelezen te worden. Er waren wel lezers die me opriepen om dat te doen, maar voorspelbaar knapten ze dan af.

Ik heb wat korter geschreven afentoe, en ik wil dat vaker gaan doen. Al dat uitleggen, al die moeite voor niets. Ik dacht altijd: als ik maar net wat verder uitleg, als ik maar net wat toegankelijker schrijf, dan snappen ze het wel. Dan valt het kwartje wel. Als ik maar alle kanten belicht zien mensen wel dat ze niet eromheenkunnen dat het zo is. Maar het heeft geen zin. Ik moet niet proberen om het onmogelijke te doen.

Teruglezen in mijn blogje is leuker geworden na al die jaren. Ik heb zoveel geschreven, dit is alweer stukje achthonderdtweeëntwintig, dat ik soms echt word verrast door een stukje waarvan ik helemaal vergeten ben dat het bestond. Als ik het dan weer teruglees, vind ik dat echt leuk, want het zijn soms echt stukjes waar ik trots op kan zijn. En soms zit ik met kromme tenen op mijn iPhone te staren, omdat ik ooit iets schreef waar ik nu wel beter over weet. Daar zet ik dan een oranje kommentaar bij.

In al die tien jaar was het stukje "Ideale pik" het populairst, dat is 164986 keer bekeken. Het minst populaire stukje was "Dutch model - Legal developments", dat is maar 51 keer bekeken. De meeste commentaren, tweehonderdzestien, kwamen bij het stukje "Besnijdenis."

De zoektermen die mensen gebruiken om mijn blogje te vinden vind ik ook altijd interessant. De meest gebruikte is "Zondares", maar ook "prostituee" en "hoeren" staan hoog. Er zijn ook opvallende termen in de top tien: "Goedele Liekens" werd door bijna twaalfduizend van mijn bezoekers gebruikt. In totaal hebben 1526008 "unique users" mijn blogje gevonden, maar ik heb me laten uitleggen dat dat niet betekent dat echt anderhalf miljoen mensen mijn blog hebben gelezen.

Voor het eerst is het dit jaar niet Google waar mijn meeste lezers vandaankomen, maar Bing. Dat is een zoekmachine die niemand die ik ken gebruikt, maar Google heeft zoektermen die eerst naar mij wezen, van me weggebogen. Ik weet niet waarom, maar ik heb me laten vertellen dat Google sekswerkers niet teveel aandacht wil geven. Ik ben op Google nog wel te vinden, maar dan moet je de zoekmachine zo'n beetje geen andere keus geven.

Dit jaar viel opeens mijn leven een beetje om, en ik heb drie maanden niet geschreven. Dat was toen even nodig. Het was de eerste keer sinds ik begon dat ik zo lang niet schreef. Ik heb het bestwel gemist. Ik ben blij dat ik mijn wekelijkse stukje weer plaats.

En nu? De toekomst van mijn blogje zie ik nu best simpel. Ik ga eerst mijn antwoordreeks afmaken, en opschrijven wat er opgeschreven móét worden, en daarna schrijf ik alleennogmaar wat ik interessant vind om te schrijven. Ik ga mijn blogje wat losmaken van wat ik ben gaan doen omdat ik me verantwoordelijk voelde voor goede voorlichting, en ik ga het weer wat naar mezelf halen. Nou ja, dat is het plan, en mijn blogje heeft zich nog nooit aan mijn plannen gehouden.

maandag 1 oktober 2018

Antwoord op: Je kiest er zelf voor

Sinds ik mijn blogje schrijf, heb ik bestwel veel mensen gehad die me mailen om me te vertellen dat er niets klopt van wat ik schrijf. Ik krijg te horen dat ik blij moet zijn met al die politie-aandacht, dat ik natuurlijk lieg, dat ik later nog wel spijt zal krijgen, dat ik een afwijking ben die niet voor andere meiden mag spreken, en nogwel meer. Die mensen probeer ik dan altijd uit te leggen hoe het echt zit, en meestal haken ze dan af.

Niet iederéén haakt af. Best nogwel wat mensen willen er gewoon niet aan dat ze het niet beter weten dan iemand die door de wol geverfd is in de business. Die halen er dan meestal dingen bij zoals dat ze iemand kennen, of dat al mijn argumenten er niets toe doen zolang er nog één meisje in de problemen zit. Daar zijn ze met argumenten niet zomaar vanaf te brengen. Ook niet als ik uitleg hoeveel ellende ze voor lief nemen om hun doelen te bereiken.

Maar het komt ook voor, en dat vind ik echt altijd verbazend, dat er mensen zijn die me doodleuk vertellen dat ik niet moet klagen over al die overheidsrepressie, de razzia's, het geweld, alle misstanden en ellende, omdat ik voor mijn werk gekozen heb. Als ik kies voor wat ik wil doen, moet ik ookmaar accepteren wat er allemaal voor ellende aanvastzit, want daar kies ik dan meteen ook voor.

Grote onzin natuurlijk.

Als ik kies voor mijn werk, kies ik voor wat ik redelijk bij mijn werk vind horen. Als ik niet met bloemen wil werken ga ik niet als bloemist aan de slag, als ik niet tegen bloed kan word ik geen hartchirurg. Dat zijn dingen die erbij horen omdat ze onderdeel zijn van het werk. Ik moet daar wel mee omgaan als ik het werk wil doen, want dat is een stuk van het werk. Maar dingen die geen stuk van het werk zijn, daar heb je niet meteen voor gekozen als je het werk kiest.

Dat is voor ander werk immers ook zo. Als je als stagiaire op een kantoor komt werken, en de manager van de boekhoudafdeling grijpt je in de lift bij je tieten, dan is dat ook niet iets wat je hebt gekozen omdat je stage bent gaan lopen. Van winkelbediendes zeggen we ook niet dat die ervoor kiezen om overvallen te worden. Als je piloot wordt en je stort neer, dan halen we niet onze schouders op en zeggen we "ach, hij heeft ervoor gekozen."

Ja, in al die gevallen zijn het wel dingen waar je rekening mee moet houden. Als je in een tankstation wil gaan zitten, is de kans er best dat je overvallen gaat worden. Dat is geen geheim, die mensen zijn daar vaak de dupe van. Maar daarvan vinden we niet dat ze voor die overvallen gekozen hebben, en we vinden ook niet dat ze niet mogen klagen over die overvallen, en dat ze die overvallen gewoon verdienen vanwege die beroepskeus.

Daar gaat het uiteindelijk om, verdienen. Het is weer een idee over zonde en bijbehorende straf. Als je kiest voor de zonde van het sekswerken, dan zit daar de straf aanvast van de verwerpelijkheden die mensen ermee associëren. Ook als die dingen niet komen dóór de hoererij, maar erbij worden gemáákt door de maatschappij die ons wil sturen, bekeren of straffen. En dat zijn de meeste nadelen in de hoererij.

Misstanden en ellende horen helemaal niet bij prostitutie. Het is gewoon werk, we leveren seksuele diensten voor ons geld. Alles daarbuiten, alles wat erbij bedacht wordt, is allemaal dingen buiten het werk. Er is niets aan sekswerk dat ons gevoeliger maakt voor dwang, voor misleiding, uitbuiting of geweld. Er zijn wel dingen aan te wijzen aan het denkbeeld dat mensen over ons hebben, die ons gevoeliger maken voor die misstanden.

Wat het betekent, uiteindelijk, is dat je iemand bedreigt met alle gevolgen die je aan haar keus vastmaakt, zonder dat die gevolgen echt bij haar keus horen. Je zet dwangmiddelen neer, en dan doe je alsof die haar verantwoordelijkheid zijn. Het is net als wanneer je iemand op straat berooft, en haar neersteekt als ze haar geld niet meteen geeft. Ze koos zelf om haar geld niet af te geven, dus dan word je neergestoken. Eigen schuld.

En ik overdrijf niet.