maandag 19 februari 2018

Antwoord op: Dat viel toch mee?

We zijn heelwat gewend als het gaat om hoe hoererij in de media wordt afgebeeld. Eigenlijk is het allemaal het ene ellendepornoverhaal na het andere, waar soms wat tussendoorzit wat ergens nogwel wat nuchters bevat. Zelfs in de beste artikelen en programma's wordt nog wel het denkbeeld beleden, maar dat zijn fijne uitzonderingen, waar we wel altijd blij mee zijn. Het is een opluchting.

Aan de andere kant is het soms veel erger dan normaal. Ik hoef alleenmaar te herinneren aan de beruchte show van Jojanneke. Dan is het niets anders dan ellende en weer meer onzin die over ons verspreid wordt, zodat we alle domme details weer één voor één moeten gaan tegenspreken. Elke keer zinkt mijn hart weer in mijn schoenen als ik zie hoeveel antwoordstukjes er nog nodig gaan zijn om alles te behandelen.

Soms komt er een programma op de TV, of een artikel in een blad, waar een aspect van sekswerk béter wordt afgehandeld dan we gewend zijn. Het komt dichterbij de waarheid, of er wordt iets niet gedaan wat anders wèl altijd gedaan wordt. Dan zijn we altijd opgetogen, want elke verbetering is welkom, vooral omdat ze zo zeldzaam zijn. En dan zijn er mensen van de sekswerk-kant van het debat die zo'n artikel of programma gaan aanprijzen. Want het viel zo mee.

Dat is vaak niet zo'n goed idee.

Ja, het is beter dan je gewend bent. En voor jou springt het er echt uit dat er zo'n grote stap vooruit wordt gedaan vanaf wat je verwacht. En het liefst had je dat iedereen dat positievere stukje zag inplaatsvan alle negatieve onzin die je meestal ziet. Dat is omdat jij je ervaring en je kennis hebt om te zien dat het een stap vooruit is, en heel duidelijk ziet watvoor onzin er normaal wordt verteld.

De meeste kijkers zien dat niet. Die zijn niet bezig met hoe de sekswerkwereld zit, die krijgen het in hun hoofd gegoten door de media, en daar houdt het op. Die kijken niet op dezelfde manier als jij. Die zien geen correctie op een detail dat de samenleving meestal verkeerd ziet, die zien juist alle dingen die netzoslecht zijn als altijd weer onderstreept. En jouw positieve detail wordt juist makkelijk genegeerd. Want dat is niet spannend genoeg.

Pas dus op met media-uitingen aanprijzen als goed. Je moet altijd duidelijk zijn wat je goed vindt, want in de ogen van de burgers lijkt het er snel op dat je juist over alle anti-seks-onzin hebt gezegd dat het klopt, en ze missen het ding wat je bedoelt helemaal. Je wordt dan natuurlijk wel iemand die overal kritiek op heeft, zelfs als het een artikel of programma is dat je meevalt, maar je moet wel.

maandag 12 februari 2018

Met de billen bloot

Meestal geef ik nieuwe klanten een paar e-mails of telefoonminuten de tijd om te vertellen wat ze willen, en als ze te moeilijk gaan doen of het contact gaan rekken, blokkeer ik ze. Dat moet wel, anders word je een gratis chatlijn voor mannen die een beetje doen alsof ze wel klant wìllen worden, maar alleen nog hoeven te worden overtuigd. En als een klant je belt, heeft hij zijn keus al wel met je advertentie gemaakt, dus je weet meteen dat het niet gaat gebeuren.

Bij deze klant maakte ik daar een uitzondering op. Meestal hou ik mijn regels heel strak, maar als ik het goed aan mezelf kan uitleggen wil ik weleens afwijken. Als ik het niet kan uitleggen aan mezelf laat ik me door mijn gevoel vaak flessen, en dat heb ik wel afgeleerd. Dat was bij deze vent wel even werk, want ik kon er niet meteen mijn vinger op leggen wat hem nou anders maakte.

Het was aan zijn mails duidelijk te zien dat hij niet goed snapte wat hij wou, maar wel een heel duidelijke drang had. En dat hij wel stukken van zijn verlangen wist, maar niet hoe het nou bijelkaar paste. Dat vind ik altijd wel interessant, want het geeft me een kick om een man te laten ontdekken wat er nou voor hem werkt. Tegelijk was hij ook draaierig en moeilijk, maar ik had een idee waardoor dat kon komen, en daarom sloot ik hem niet meteen af.

Wat hij wou ging over slaag. Hij was op zoek naar een pak slaag, maar hij wou geen SM. Als hij om slaag vroeg bij hoeren kreeg hij meestal gewoon de SM-behandeling, en dat werkte niet voor hem. Dan zat hij in een genant toneeltje waar hij zich niet thuisvoelde, en waar hij nieteens kreeg wat hij zocht. Die behandeling werkt voor SM'ers wèl, en het ìs niet vanzichzelf een genant toneeltje, maar vanuit deze man werkte dat zo.

Dat kreeg ik helemaal niet over de mail van die vent mee. Hij was heel vaag, en hoe het zat zou ik via zijn mails nooit ontdekt hebben. Voor sommige dingen moet je gewoon afspreken. Ik nam het risico maar, ookal was hij heel schuchter en moest ik hem echt een beetje overtuigen om die date te maken. Meestal pik ik dat dus helemaal niet, het is graag of niet, maar deze keer streek ik met mijn hand over mijn hart.

Gelukkig had ik gelijk. De klant kwam bij mij, want dit was nog toen ik in mijn werkflatje mocht werken. Hij was duidelijk heel erg ongemakkelijk. Ik was tegelijk een opluchting, want hij had zich heel wat in zijn hoofd gehaald over wat hij zou zien als de deur openging, en gestresst omdat hij eigenlijk nietzo op zijn gemak is met wat hij op aan het zoeken was. Hij geurde van de stress. Ik ging er een hele kluif aan hebben.

Die eerste keer hebben we eigenlijk alleen gepraat. Ik heb zelf niets uitgetrokken, en hij hield zelfs zijn colbertje aan. Hij vond het heel belangrijk om te vertellen dat hij eigenlijk geen date ervan wou maken, en dat hij de hele seksuele kant er eigenlijk niet aan wou hebben. En dat dat bij de hoeren die hij eerder had bezocht mis was gegaan. Hij was kennelijk te seksueel benaderd door de vorige vrouwen met wie hij afsprak, en hij voelde zich een beetje aangerand.

Aan de andere kant was hij helemáál niet loslippig over wat hij nou wou, en wat daar nou achterzat. Ook als ik hem gewoon recht door zee vroeg wat er speelde hield hij zijn mond. Maar ik moest wel, want hij was heel overgevoelig voor de foute toon, dus ik moest wel aftasten wat er goed en fout was. Mijn gewone manieren werkten niet, want die werken door seksuele reacties in een man, en die wou hij juist niet.

Maarja, hij komt niet voor niets naar een hoer. Hij kwam voor een dienst, en dan is het ongewoon als daar helemaal geen seksuele kant aan zit. Ik wist wel wat hij vroeg, want daar was hij open over, alleen de achtergrond niet. Hij was op zoek naar een pak slaag. Over de knie, zonder plichtplegingen. Broek naar beneden, onderbroek nog aan, en even uitkloppen. En dan zonder een seksuele lading, want daar was hij echt beducht voor.

Ik deelde elke paar dagen wel een pak slaag uit. Soms inderdaad over de knie, meestal op andere manieren. Het is heel populair, bij SM'ers maar ook bij mensen die verder niets met SM hebben. Soms is het omdat ze pijn opwindend vinden, de masochisten dus, en soms is het omdat het voelt als een bestraffing, en met gevoelens van onderwerping werkt. Maar allebei is dat heel seksueel, en zelfs de mannen die het niet van zichzelf erkennen reageren er wel zo op.

Het maakt nogal uit wat je klant van zijn pak slaag wìl om te weten wat je moet doen. Meestal is het toch een bepaald iets dat hij wil dat je ermee uitdrukt. Als je een sensueel stel tikken uitdeelt kan je een man die op zoek is naar een boze dominatrix of een wrede meesteres flink vervelen. Andersom kan je klant die juist slaag als onderdeel van een sensuele ervaring zoekt af laten knappen op een toneeltje dat hij onecht vindt voelen.

Maar als de klant niet wil praten, dan moet je dat ook gewoon accepteren. Hij komt voor je diensten, en je hoeft geen relatie met hem op te bouwen. Je moet je gewoon aanpassen. Hij wou heel graag praten over wat hij níét zocht, en over de precieze dingen die ik wou doen, ookal wou hij geen woord kwijt over wat erachter zat. Dus na heel veel gepraat heb ik gewoon spijkers met koppen met hem geslagen, ookal kon hij dat pas toen de tijd eropzat.

Ik twijfelde of hij wel een tweede keer durfde te komen. Hij was zo opgelaten de eerste keer, en hij had zoveel tijd gestopt in honderd procent zekermaken dat hij niet perongeluk toch seks zou krijgen, dat hij me veel te gespannen leek. Hij was ookal bij andere meiden afgeknapt en weggelopen, en hij was niet zo rijk dat hij de prijs van onze eerste date niet in zijn portemonnee zou voelen.

Al heel gauw kreeg ik ongelijk, want hij maakte heel snel een date. Toen hij binnenkwam was hij een ander mens, veel rustiger, veel gewoner. Hij schudde me de hand, en stelde voor om snel te doen waar hij voor kwam. Ik ging op een keukenstoel liggen, hij schoof zijn broek naar beneden, en toen hij over mijn schoot lag gaf ik hem een pak slaag. In minder dan een minuut was het over. Ik bood hem maar koffie aan.

We praatten de rest van de tijd vol. Ik vroeg door over of dit nou was wat hij gezocht had, en natuurlijk was ik wel nieuwsgierig of er verder nog wat loskwam. Ik rekende ècht nog steeds erop dat hij seksueel zou reageren, zelfs met al die verhalen vantevoren. En ik kreeg geen gelijk, hij bleef ijskoud. Als ik niet met de seksuele kant van een man kontakt maak, heb ik veel minder inzicht in hem, en dat merkte ik wel.

Het gesprek bij de koffie was genoeg om te horen wat hij nog anders wou aan zijn pak slaag. Het mocht wel wat minder fel, want als een man niet geil is of geen masochistische trekjes heeft, is het snel pijnlijk zat. Ik probeerde wel uit te pluizen waar het nou mee vergeleken moest worden, want ik had het idee dat hij iets probeerde te herscheppen wat hij al kende.

Dat zat heel anders, maar dat ontdekte ik pas vele dates later. Hij werd namelijk een vaste klant, die ik zo'n beetje elke maand wel zag. En het is nooit meer geworden dan een licht pak slaag en daarna koffie. Tien petsen op de onderbroek, en vooral proberen de sfeer een beetje luchtig te houden. Maar langzaamaan zijn we wel een beetje bevriend geraakt, en heb ik wat meer over wat hem beweegt gehoord.

Mannen die alleen simpele slaag willen zijn heel zeldzaam, meestal zit er een heel seksueel spel achter. Als het echt om een simpel pak slaag gaat, is dat meestal omdat ze dat ergens door gewend zijn geraakt. Als zijn moeder hem vaak over de knie legde, vooral als zo'n man kon merken dat ze er toch wel hitsig van werd, dan kan het iets zijn dat voor hem belangrijk wordt later in zijn leven. Maar daar zit vaak toch seks aanvast. En het gaat veel harder toe.

Die zijn ook zoekers, trouwens. Die moeten precies de goede toon van onderdrukte seksualiteit en frustratie bij je voelen. En zoals bij meer zeldzame behoeftes, als je één zo'n man een plekje geeft krijgen allemaal andere mannen met dezelfde behoefte het te horen, en krijg je een kringetje van die jongens. Ik was eerst bijna de mist ingegaan door te denken dat dit ook zo'n klant was.

Bij die mannen moet je doen alsof je de seksualiteit van de date niet ziet, en niet wil zien. Dan doe je gefrustreerd, en draai je het scenario af wat voor die man werkt. Daar zitten veel toverwoorden in, en je hebt er altijd ritueeltjes in die je niet mag overslaan. Het is heel anders dan bij seksueel misbruikte mannen, daar moet frustratie worden uitgeleefd. Bij mijn kringetje billenkoek-herlevers moet die frustratie juist blijven hangen.

Een ander verschil is ook weer dat de misbruik-klanten meestal met toch wat pijn terugkijken op hun misbruik, en die billenkoek-herlevers meestal helemaal juist niet zo denken over hun billenkoek als kind. Die zien er geen kwaad in dat ze als jongen een pak slaag kregen als hun moeder ontdekte dat ze gemasturbeerd hadden. Ze hebben alleen nu wel nog het gevoel dat ze iets onafgemaakts hebben als ze wel rukken, maar geen pak slaag krijgen.

Toen de klant van dit stukje langzaam loskwam, zag ik wel dat het maar beter was dat ik hem niet zo had ingedeeld bij die groep. Ookal had ik stiekem gedacht van wel, hij was niet via dat kringetje bij me gekomen. Hij was gewoon een man die iets nodig had en dacht dat hij de enige in de wereld was met precies die behoefte. Hij beklaagde zich veel dates later dat hij naar een hoer moest voor zijn pak slaag. Dat gaf er een seksuele kant aan die hij er niet bij voelde passen.

Liefst had hij gehad dat er mensen waren waar je een pak slaag kon halen zonderdat je bij een sekswerker terecht moest. Eigenlijk voelt hij zich heel ongemakkelijk over sekswerk, want ook hij kijkt TV. Maar het wordt toch als iets seksueels gezien, dus ergens anders haal je het niet zomaar. Het is niet dat hij op me neerkijkt, anders zou ik hem ook niet als klant willen. Hij vindt het alleen naar dat hij een aandrang heeft naar iets wat toch als seksueel wordt gezien.

Wat hij zei over wat hem precies beweegt ga ik niet vertellen. Ook niet over wat ik er intussen zelf over ontdekt heb. Wat ik nu heb verteld is wel persoonlijk, maar kan een bekende van hem niet zomaar aan hem koppelen. Maar als ik zou uitleggen wat er voor hem speelt, denk ik dat hij daar wel risico van zou hebben. Dus daar moeten jullie maar gewoon naar raden, ookal zal ik je niet vertellen of je gelijk hebt.

De meeste klanten komen voor seks, of tenminste iets wat voor hen seks is. Maar als sekswerker kom je soms tegen dat je een dienst levert die voor jou geen seks is, voor je klant geen seks is, maar die jij toch alleen levert omdat het voor de samenleving wèl seks is. En dan is een sekwerker niet nodig om seks te leveren, maar om iets niet-seksueels te doen wat mensen van buiten seks vinden. En dat vind ik een raar iets, ergens.

maandag 5 februari 2018

Antwoord op: Het is goed dat er loverboyvoorlichting is

Ik geef in mijn blogje in veel stukjes uitleg over hoe pooiers werken, hoe dat níét werkt, en wat er eigenlijk gebeurt bij pooierrelaties. Dan kom ik er ook niet onderuit om flink kritiek te geven op hoe de pooiermythologie in de media komt, en hoe mensen daarover gewoon helemaal fout worden voorgelicht. Mensen die dat van me lezen, zeggen dan voorzichtig tegen me: "Maar het is toch juist goed dat er loverboyvoorlichting ìs?"

Nee, dat is niet goed.

Voorlichting is mensen de informatie geven die ze nodighebben om met iets om te gaan. Voorlichting moet zo'n beetje zo breed zijn als praktisch is om over te brengen. Voorlichting moet eerlijk en neutraal informatie geven. Voorlichting moet ook klòppen. En wat loverboyvoorlichting wordt genoemd, doet dat allemaal níét. En doet wel het omgekeerde.

Er zijn twee soorten loverboyvoorlichting. De ene soort wordt aan kinderen op school gegeven, vooral aan meisjes. De andere wordt aan ouders en leerkrachten gegeven. Ze zijn verschillend, en het verhaal wat erin wordt verteld is ook verschillend. Ik heb al meerdere leerkrachten in mijn inbox gehad die dat opviel, en die er het fijne van wouden weten. Daar is dit stukje ook mede voor bedoeld.

De voorlichting aan volwassenen is het makkelijkste te bespreken. Het is de loverboymythe in zijn puurste vorm. Het is het verhaal van de onschuldige, onmondige en machteloze maagd die door een toverpooier wordt behekst en tot het kwade wordt gebracht. Het verhaal wordt op het emotionele nivo gebracht, en dan komt er een lijstje met best normale puberdingen die signalen zijn van een loverboy, en wordt er een reddingsbedrijf geplugd.

Zo leer je ouders en leerkrachten alleen om bij die signalen in paniek naar een reddingsbedrijf te rennen. Ja, er wordt ook advies gegeven om met je dochter te praten, en om benaderbaar te zijn als ouder. Maar dat is alleenmaar inhaken op dat elke ouder van zichzelf twijfels heeft of hij of zij dat wel genoeg doet. En dat kiemt dat zaadje van twijfel of die ouder dat wel goed genoeg heeft gedaan, en niet met al zijn aandacht voor zijn dagelijkse beslommeringen zijn dochter in de klauwen van een loverboy heeft gejaagd.

Er wordt maar één patroon uitgelegd van hoe je kind de dupe kan worden via relaties, en dat is de loverboymythe. Dat klinkt misschien als hele rare kritiek op een loverboy-voorlichting, maar als je voorlichting geeft over relatie-weerbaarheid, dan is het niet goed om mensen te laten denken dat er maar één manier is waarop je met het relatiedenken wordt gemanipuleerd. Je kan dan niet evenwichtig belichten wat er allemaal is om op te letten, en dat zorgt dat er schaduwen vallen waar je niet naar kijkt.

Als je kinderen uitlegt dat het verkeer gevaarlijk is, en dat ze altijd links en rechts moeten kijken, en op de stoep moeten blijven, en op moeten passen voor plotselinge dingen in het verkeer, dan ben je bezig met een heel breed iets uitleggen. Allemaal manieren om te zorgen dat je kind niet onverwacht voor iemands bumper springt. Als je dat allemaal maar zo-zo laat, en alleen je kind leert om altijd op te passen voor dronkelappen die de macht over het stuur verliezen en de stoep oprijden, ben je niet goed bezig, en jaag je ze eerder juist van de stoep àf. En dit is net zo.

Goede voorlichting is neutraal, droog, en een beetje saai. Het is om informatie bij de luisteraar te krijgen. Loverboyvoorlichting is nooit neutraal. Het is altijd emotioneel geladen, en dat moet het ook zijn omdat er anders veel te kritische gedachtes bij opkomen. Het is altijd vooral bangmakerij. Het speelt in op de angst van ouders dat zij niet meer de enigen zijn die invloed hebben op hun kindje, en dat die voor de waarden van een ander kan kiezen.

Dat zijn allemaal kleine stukjes kritiek als je je eenmaal bedenkt dat wat die ouders te horen krijgen over loverboys gewoon helemaal niet klòpt. Het is niet alleen fout, het is gewoon helemaal niet wáár. Het is een winstgevende fantasie die wordt verspreid en uitgebaat door een miljoenenindustrie, en de toko die deze bange ouders komt voorlichten is daar een stukje van, en de trog moet vol.

Loverboys als manipulators die onwetende meisjes meeslepen, en pooiers zijn in de vormen dat het wordt gepresenteerd door die voorlichtingen, dat bestaat gewoon niet. Omdat pooiers anders werken, en omdat de manier die de voorlichters vertellen gewoon niet wèrkt. Er zijn wel meiden die met loverboys aan de haal gaan, maar dat is niet het initiatief van de loverboy. Dat komt uit de meid zelf. En daar kraait geen haan naar in de voorlichting.

Ik zou me kunnen bedenken dat loverboyvoorlichting zou kunnen werken als je zou uitleggen hoe ouders kunnen ingrijpen als ze zien dat hun dochter een loverboy aan het werven is. Daar zijn wel signalen van, maar dat is wel een subtiel spel. In ieder geval kan je ouders het best uitleggen dat ze niet hun onschuldige dochtertje kwijtzijn aan een poppenspeler met psychische krachten, maar gewoon aan haar eigen ontluikende initiatief en libido. Daar hebben die ouders meer aan. Maar daar zit geen geld in.

De voorlichting aan jongens is heel anders opgezet. Meestal is de voorlichting alleen gericht op de meiden, maar de helft van je factureerbare bestand is natuurlijk jongens. Dus jongens krijgen ook vaak loverboyvoorlichting. Dat is meestal gewoon een beetje halfslachtig gij-zult-niet. Vooral een praatje over dat je respect voor vrouwen moet hebben, en niet zelf een schandknaap moet worden. Want hoe licht je iemand voor geen toverpooier te worden?

Wat ik veel erger vind is hoe we de meiden voorlichten. Die worden zo jong mogelijk gepakt, want als je ze jong hebt, is het makkelijk. Dan kijken ze nog niet kritisch, en hebben ze nog niet hun eigen beeld gevormd. En omdat de voorlichting vooral bedoeld is om de meiden weg te houden bij "immorele" seksuele dingen, moet je ze bangmaken voordat ze hebben gezien dat je onzin aan het vertellen bent.

Kijk je naar de inhoud, dan zie je weer dat het als voorlichting wel heel mager is. Het is een waarschuwing voor een hele specifieke, en niet bestaande, vorm van misbruik. En eentje waar geen enkele meid niet ook zonder voorlichting wel van zou hebben geweten dat er iets hélemaal niet klopt. Als er dan het loverboyverhaaltje is verteld, en hoe èrrug dat is, en dat je nee zou moeten zeggen, komt eigenlijk alleen een uitleg over hoe iemand die daarbij betrokken is hulp, begrip en aandacht krijgt van de reddingsindustrie.

Er wordt de meiden niets uitgelegd over wat er in hen zelf zit waardoor ze in die situatie zouden gaan. Ik weet ook helemaal niet of ze daar wel andere keuzes van zouden maken, maar het zou in ieder geval zorgen dat ze beter wisten waar ze mee bezig waren. Netzoals bij seksuele voorlichting, ze gaan er niet minder om doen wat ze doen, maar ze kunnen zichzelf beter veilig houden. Maar dat krijgen ze niet.

Ze zoeken ook alleen naar tips om ermee om te gaan. Niet naar waarschuwingen. Er is geen meisje dat alleen buiten mag spelen dat niet door zou hebben dat er iets niet klopt als iemand het loverboypatroon op haar toe zou proberen te passen. Zelfs niet als ze nog nooit van loverboys, prostitutie of foute vriendjes zou hebben gehoord. Die waarschuwing is overbodig.

Die tips die ze zoeken, hoe ze om moeten gaan met foute types, die geven we ze niet. Blijf maar gewoon van ze weg, bel maar met de reddingsindustrie. In sommige cursussen zelfs dat eerste niet, omdat je als meisje niet verwacht wordt dat je zelf ervoor kan zorgen dat hij geen grip op je krijgt. Maar meiden hebben geen boodschap aan alleen bang leren zijn, die willen weten hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen.

Meiden zouden heel veel hebben aan goede informatie. Er zit in veel meiden wel een hang naar bad boys, en ze hebben er niets aan als je ze op school leert dat de enige manier om dat te bevredigen is om gebruikt te worden door iemand die je kapotmaakt. Wat wil je nou, dat ze leren dat hun enige bevrediging is om onder een loverboy te kruipen, of dat ze nooit bevrediging zullen kunnen vinden? Dat zijn de enige mogelijkheden die je ze leert. Een valse tweedeling.

De loverboyvoorlichting neemt belangrijke en èchte behoeftes, en hangt daar een verhaaltje aan over toverpooiers. Verder krijgen de meiden niets te leren over hoe ze die behoeftes kunnen bevredigen, en zelfs het bestaan van die behoefte wordt ontkend of vertoond alsof het een zieke toverspreuk is die een enge loverboy in hun geest heeft geplant. Je seksuele driften als een soort ziekte leren zien vind ik echt heel erg.

De voorlichting is bij de meiden ook emotioneel, en probéért zelfs niet eens neutraal te lijken. Meestal wordt het gegeven door verhaaltjes over de emoties van slachtoffers, die het patroon van de loverboymythologie aflopen alsof het compleet normaal en onvermijdelijk is. De kans dat tienermeiden niet al iets hebben meegekregen van de loverboymythologie is heel klein, dus het is meer herhalen dan voor het eerst vertellen. Zo is de voorlichting ook opgebouwd.

Het gaat er meer om die meiden te vertellen dat ze zèlf het doel zijn van die loverboys, dan om het loverboy-verschijnsel echt uit te leggen. Dat zie je terug in al die vertoningen. Dat is niet zomaar. Hoe meer je ongezegd laat, hoe minder duidelijk het is dat het verhaal vol gaten zit. De boodschap is bedoeld om die meiden zich als potentiële slachtoffers te laten vóélen, niet om ze iets te leren begrijpen.

Met loverboyvoorlichting leren we ze niet alleen dat allerlei seksuele dingen àbnormaal zijn. Veel stiekemer nog, we leren ze dat iets anders normaal is. Dat je niet verantwoordelijk bent voor hoe je met mannen omgaat. Dat je machteloos bent. Dat het enige wat je kan redden is, om instanties hun ding met je te laten doen. We criminaliseren seksualiteit die niet ideaal is volgens het relatiedenken, en we normaliseren de politie in je slipje.

Wat ze nodighebben is informatie, zo droog als maar kan, van mensen die hun best doen om te laten zien dat ze geen oordeel over je vellen. Informatie over hoe relaties tussen jongens en meiden, mannen en vrouwen wèrken. Inplaatsvan te doen alsof een verliefdheid je vanzelf wel vertelt hoe je met zoiets raars als een jongen om moet gaan. Inplaatsvan verwachtingen van de mensen om je heen te laten beslissen wat jij zou moeten doen.

Ze moeten ingelicht worden over machtsverhoudingen in seks. Ze moeten leren dat je een houding moet kiezen die past bij jou, en die voor jou goed en natuurlijk voelt. Dat je mag veranderen, en dat je seksleven van jóú is, niet van mensen die beslissen of jij wel of niet een slet bent. Dat je dingen mag uitproberen, en dat het niet het eind van de wereld is als je iets gedaan hebt waar je achteraf toch anders over denkt. Dat je op moet passen met je partners, maar door naar ze te luisteren. Dat je zelf de verantwoordelijkheid hebt aan de bel te trekken bij je partner of bij je omgeving als het niet de goede kant op gaat.

Wat ze krijgen is angstzaaien voor normaal gedrag. Dat is bij de ouders véél sterker aangezet dan bij de meiden, maar intussen vindt elk meisje mannelijkheid spannend èn eng, en dat laatste stoken ze op. Jongens die contact met je zoeken, en vooral seksueel contact, die willen je misbruiken. Behalve als de relatie netjes is zoals het hoort, met liefde en binnen het relatiedenken. Als je iets doet dat daar niet inpast, word je gebruikt.

Dat helpt natuurlijk bij veel meiden prima om ze binnen het relatiedenken te dreigen, en ze bang te maken voor alle stukjes van hun seksualiteit die daar niet inpassen. Maar aan de andere kant leer je wel die enge mannelijkheid in verband brengen met foute jongens die je misbruiken. En je ziet wel terug dat er meiden zijn die daar juist héél geïnteresseerd van worden in dat soort jongens, in de hoop dat ze eens wat meemaken.

Je brengt meiden ermee op ideeën. Jongens ook, maar minder. Meisjes zijn geen seksloze poppen die braaf kind blijven tot hun ouders ermee op hun gemak zijn dat het eens tijd wordt voor een eigen gezinnetje. Die zijn ook geil, en tienkleurenpennen en de douchekop op de pulseerstand blijven niet lang spannend genoeg. De meeste meiden zoeken het dan bij rotzooien met jongens in het examenjaar, maar sommige meiden duiken liever meteen in het diepe. Als ze weten waar ze dat moeten zoeken, dan.

Het is zo dom. Aan de ene kant maken we de kids bang, en proberen we zoveel mogelijk hun gezonde seksualiteit weg te werken en dicht te stoppen, omdat wij volwassenen er maar ongemakkelijk mee zijn. Aan de andere kant krijgen ze met dit soort voorlichting een handleiding hoe ze in sexy misbruik kunnen springen, waar ze dan geen verantwoording voor hoeven te dragen omdat ze gegarandeerd als slachtoffer zullen worden opgevangen zo snel ze geen zin meer hebben.

Best wat meisjes hebben me verteld hoe ze hun loverboyvoorlichting hebben ervaren. Dat heb ik gehoord van meiden die nooit iets met sekswerk temaken hebben gehad, van sekswerkers, en zelfs van pooiermeiden. Meiden die mij mailen zijn natuurlijk geen goede sample om conclusies te trekken over hoe iedereen in die schoolklassen erover denkt, maar het gaf me wel een idee over hoe die indoctrinatie nou gaat.

Alle meiden die mij schreven, vertelden dat ze het de grootste onzin vonden. Sommigen vonden het al meteen onzin, maar de rest kreeg de twijfels wel toen ze seksueel een beetje begonnen te ontwaken. Er waren meiden bij die ook al meteen hun twijfels hadden of die hele loverboymythe nou wel waar is, maar de meesten vonden de voorlichting gewoon belachelijk, ookal geloofden ze toen nog wel in de loverboymythologie.

Wat ik ook bij alle meiden hoorde, was dat het voor niemand nieuws was. Alle meiden hadden al voordat ze loverboyvoorlichting kregen het hele verhaal al gehoord. Soms via school, soms via hun ouders, en natuurlijk vooral via de media. Allemaal zeiden ze dat ze niets nieuws leerden bij de voorlichting, en dat het vooral bangmakerij was. De meeste meiden dachten wel dat hun klasgenootjes de voorlichting serieus namen, en er echt in geloofden.

Ik heb ook gehoord van sancties tegen meiden die te duidelijk waren over hun twijfels, of die vragen stelden die wel lieten merken dat er iets aan het verhaal niet klopte. Dat ging van strafwerk-opstellen en boekverslagen over werkjes van Perquin en Mosterd tot verplichte stages. Het geloof moest erdoor gedouwd worden, en dat doe je niet met voorlichting.

Ik heb ook van leraren vragen gehad, en die hebben zelf ook hun kijk gegeven. Veel leraren zien dat er bekeringsdrang bij de collega's zit die de voorlichting de school inhalen, en zien zelf ook wel dat er heel weinig klopt van wat er in de voorlichting wordt gezegd. Docenten kennen hun pubers wel, die zien ook dat het beeld van de zuchtende maagd niet klopt. Ze weten danwel niets van sekswerk en ons wereldje, maar toch zien ze dat er iets stinkt.

De schade van de slechte informatie blijft dus bij de meiden die erin trappen, op een paar meiden na die worden gestraft voor hun ongeloof. Maar de schade die ze allemaal meekrijgen, is dat de loverboymythe zo geaccepteerd en belangrijk is, dat hij zelfs in scholen wordt verkondigd. Ze leren dat het een onbetwijfelbaar verhaal is, waar je mee in de problemen komt als je eraan twijfelt. Dat je beter mee kan werken, en er niet tegenin moet gaan. En dat is versterkt het stigma.

We gedragen ons alsof seks, vooral experimentele seks, voor die tieners iets gevaarlijks, fouts of zieks is, maar intussen máken we het veel moeilijker, gevaarlijker en zieker dan het zou moeten zijn. Heel veel meiden hebben verlangens naar dominantie, geweld, meegesleurd worden, of gewoon pijn, en dat moet nog een vorm aannemen. En dit is de enige vorm die we ze de hele tijd voorhouden. Vind je het dan gek dat er meiden zijn die ervoor gaan?

maandag 29 januari 2018

Roddelen

Iets waar ik heel erg aan moest wennen toen ik het werk ging doen, was de roddelcultuur binnen de prostitutie. Hoeren roddelen erger dan oude buurvrouwen. Het is een rare verbinding van vrouwen die over seks roddelen, collega's die elkaar jaloers in de gaten houden, concurrentes die tegen elkaar samenspannen en mensen die roddels doorgeven omdat er geen nieuws over hun eigen groep in de krant te lezen is waar ze wat aan hebben.

Roddelen is een zonde. Dat kreeg ik als meisje altijd heel hard mee. En als er op school, na de kerk of op waterpolo geroddeld werd, luisterde ik altijd met rooie oortjes, en durfde ik niet mee te doen. Dat het zonde was, dat maakte het veel interessanter, zelfs als het flauwe roddels waren over mensen die ik niet kende. Ik probeerde altijd stilletjes bij de roddeltantes te zitten, ookal voelde ik me achteraf superschuldig.

Ik smul van roddels. Maar zelf roddel ik niet. Dat is eigenlijk een beetje oneerlijk, ergens. Ik pak het wel mee, maar ik draag niet bij. Maar aan de andere kant is het wel iets wat roddelaars héérlijk blijken te vinden, want die kunnen hun sappige roddels kwijt zonderdat ze het gevaar lopen dat hun roddels bij de verkeerde mensen terechtkomen. Ik word altijd de beste vriendinnen met de grootste roddelaars.

Toen ik de hoererij inging viel me al heel snel op hoeveel er geroddeld wordt. Achter de ramen waren de roddels niet van de lucht, maar dat was danook in de tijd dat Sjaban en zijn groep de boel onveilig maakten, dus we hadden goede redenen om elkaar in de gaten te houden, en we waren nog niet zo uitgedund en wegverboden, zodat je gewoon nog bij elkaar kon binnenlopen voor een praatje.

In de clubs heb je roddels die vooral binnen zo'n club gonzen, en gaan over iedereen die er niet bij zit. Als je op kamer was, werd er over je geroddeld, en de roddels over meiden die vertrokken waren gingen ook heel snel rond. Er zat iets onder van elkaar op onze plek houden, van zorgen dat we geen meid toestonden om boven de rest uit te steken. Het was tegelijk elkaar eerlijk houden, en elkaar onderdrukken zodat je zelf niet lelijk afstak, zelfs als je je werk niet goed deed.

Nu ik alleen nog maar escort doe heb ik alleen via mail en app contact met collega's, behalve als ik op een seksfeestje of trio ben met een collegaatje. Maar dan breekt de dijk ook door, en moet je echt even gaan zitten voor alle roddels. We hebben weinig contact, en dus grijpen we onze kansen wel. De behoefte is er wel, ookal krijgen we nietzovaak de kans. Het zijn wel andere sóórt roddels in de escort.

In gemeenschappen als een club, privéhuis of raambordeel, heb je dat er een soort verhaal wordt gemaakt van alle roddels. Die worden als een soort bal aan elkaar gedraaid, en maken hun eigen geheel. Roddels die daar niet inpassen, die sterven uit. In de escort kom je hier en daar wat roddels tegen, maar die maken niet samen een geheel. Daarvoor is er gewoon te weinig contact, de gemeenschap beslist niet wat er wordt geloofd.

Bovendien kan je in een privéhuis of club er niet omheen om bijna al je collegaatjes goed te leren kennen. En achter de ramen zie je elkaar ook wel staan, al ken je ze niet persoonlijk. In de escort moet je best nog moeite doen om elkaar tegen te komen, laat staan elkaar te leren kennen. Roddelen over meiden die je nooit hebt gezien en niet kent is dus helemaal niet meer de spil van de meeste roddels.

Roddels zijn natuurlijk smullen. Het is leuk om te kletsen over wat er voor geruchten zijn, en dat is dus ook waar het vooral om gaat. Het moet spannend en prikkelend zijn. Dus saaie roddels komen niet door. En roddels die een beetje prikkelend zijn, veranderen langzaam omdat ze steeds een stukje prikkelender worden verteld. Iedere keer als ze van mond tot mond gaan, worden ze een beetje heftiger.

Zo groeien ze. Ze worden niet door één iemand bedacht, die ze de wereld instuurt. Daar kom je achter als je achter roddels aan gaat zitten, en ze probeert terug te vinden bij hun bron. Dat is altijd een opgave en het werkt meestal ook niet. Haast nooit zelfs, als je alles bijelkaar bekijkt. Soms wel, en dan kom je aan de wortel van zo'n roddel eigenlijk altijd een heel ander verhaal tegen dan de roddel uiteindelijk werd.

In de gewone maatschappij is het denk ik onmogelijk om een roddel terug te volgen naar zijn begin. Maar we zijn in de hoererij niet met veel meiden, en roddelen wordt serieuzer genomen, dus je weet nog wel van wie je een roddel hoorde. En als je je bron maar de keus geeft om je haar bron te geven, óf de verantwoording te moeten nemen om toe te geven dat zij hem verzonnen heeft, dan krijg je wel te horen waar je moet zoeken.

Dat heb ik flink vaak moeten doen toen ik nog bezig was met mijn ontdekkingstocht naar hoe pooiers en loverboys werken, want het meeste wat ik daarover hoorde was via het roddelcircuit. Ik kon wel beslissen dat wat ik van de pooiermeiden hoorde de waarheid was, maar ik moest toch controleren wat er achter de verhalen over wilde misstanden zat, die rondgalmen in het roddelcircuit.

Soms heb je roddels die gewoon dwalen. Bijvoorbeeld een roddel over dat een goedlopende club binnenkort gaat sluiten. Die dwaalt rond, en gaat dan maanden of jaren in winterslaap. Dan komt hij opeens weer op, en gonst hij rond. Totdat iedereen ziet dat er niets van klopt, en hij weer in winterslaap gaat. Het is geen spannende roddel, en hij is makkelijk te controleren, dus hij verdwijnt weer snel.

De anekdotes doen het veel beter. Iedereen kent de roddel over de escort die wordt besteld, een drankje krijgt van haar klant, en dan bijkomt van haar drugs-coma in een badkuip met ijs, zonder haar nieren. Het is een heel grafisch en bloederig verhaal, en dat blijft wel rondgaan. Maar tegelijk weet elke escort wel dat het ook wel een tikje ongeloofwaardig is. Zo werken drugs niet, en zo werkt escort niet.

Ik heb bijvoorbeeld een andere roddel eens nagezocht. Die ging erover dat een meid een pooier had die haar zoontjes gijzelde, en zij moest werken om ze te mogen zien. Toen die roddel bij mij kwam was de naam van de meid al uit het verhaal verdwenen, en de naam van haar club ook. Ik moest dus de rij meiden af waarlangs die roddel naar mij gekomen was. Elke keer moet je dan een collega die je niet kent zover krijgen dat ze je vertelt van wie ze het verhaal heeft.

De eerste handvol meiden die ik tegenkwam in die ketting gaven hetzelfde verhaal door. Toen was de roddel dus al "volwassen." Pas na een paar maanden zoeken kwam ik bij iemand die het verhaal iets anders vertelde. Namelijk dat het niet in Nederland gebeurde, maar in Frankrijk. Gelukkig had ik in die regio in Frankrijk een kennis die me kon helpen, en die heeft mijn ketting verder gevolgd.

Ook in Frankrijk bleef het verhaal even hetzelfde, maar het richtte zich steeds meer op één club in één stad. En de vrouw kreeg opeens een nationaliteit, ze was Algerijnse. En de kinderen zaten vast in Algerije. Nog een stapje verder, en zij was Franse die getrouwd was met een Algerijn. Nog een stapje verder, en ze was niet getrouwd met die Algerijn, maar ze had wel kinderen met hem. Die hij door zijn moeder liet opvoeden in Algerije.

Ik kwam uiteindelijk niet bij die vrouw zelf. Die was niet meer te vinden. Maar wel collega's van haar bij dezelfde club, die vertelden dat ze werkte in de club om zich te onderhouden, en haar man haar kinderen bij haar had weggehaald omdat hij niet wou dat zijn kinderen door een hoer werden opgevoed. Zij spaarde geld op om de rechtzaken te kunnen voeren om ze terug te krijgen, en daar had ze over getierd. En zo was de roddel begonnen.

Waar zo'n roddel begint, en watvoor verhaal het wordt, dat zijn dus dingen die helemaal niet veel met elkaar temaken hoeven te hebben. Maar veel roddels blijven ook gewoon heel. Soms kom je een roddel tegen dat alle meiden van een bepaalde nationaliteit, in een bepaalde club of in een bepaalde ramenstraat gedwongen zijn. Als je dan gaat zoeken waar die vandaankomt, krijg je eigenlijk altijd te horen dat de oorspronkelijke bron een hulpverlener of een politieman is geweest. Die verspreiden die roddels graag.

Roddels vanuit politie en reddingsindustrie herken je eraan dat het niet gaat om één buitenbeentje die iets ergs meemaakt, maar dat het een voorbeeld is van iets geaccepteerds. Dat wordt vertoond alsof je hier een keertje te horen krijgt wat honderdduizend keer in het geheim gebeurt, en nooit tevoorschijn komt. Het gaat veel vaker om hele groepen mensen, en het is ontzettend zwartwit.

Politie-roddels herken je meteen. Ze hebben niets fantasierijks, ze volgen precies het verhaal waar de politie dat jaar in gelooft, ze zijn veel te breed, veel te ver van je eigen ervaring, en vooral veel te saai. Echte roddels die zo saai zijn komen niet in omloop. Deze politieroddels gaan alleen een beetje een eigen leven leiden omdat je ze zo váák hoort. En als je iets vaak genoeg hoort, gaat het vanzelf een keertje je aandacht trekken.

Er komt heel duidelijk naar voren dat het geplande, expres in omloop gebrachte roddels zijn. Als je een beetje leert hoe roddels werken, ga je die herkennen. De meeste roddels komen gewoon omdat je wat gehoord hebt en het doorgeeft, en het begint met iemand die haar hart komt luchten of een schandaaltje komt klikken. Expres in omloop gebrachte roddels zijn andere verhalen.

De roddels die van hulpverlening of politie afkomstig zijn, hebben meestal de bedoeling om angst te zaaien. Zelf noemen ze het liever "waarschuwen." De roddels die van de meiden zelf afkomen zijn soms uit winstbejag, soms ellenbogenwerk om een concurrente zwart te maken, soms zwartepieten, soms voor de sjiek, maar meestal eigenlijk gewoon uit verveling. Want een roddel beginnen en die als een vogeltje in de wereld loslaten vinden sommige mensen maar wàt spannend.

Soms hoor je een roddel dat in een bepaalde club echt íédereen, behalve één kattige roddeltante, een hele nare SOA heeft. Dan weet je al waar je mee temaken hebt. Een ander voorbeeld is een roddel over een gangbang-organisator die zijn meisjes niet betaalt. Dat lijkt dan eerst een nuttige waarschuwing, maar die zingt dan alleen rond bij meiden die de man niet kennen, en wordt tegengesproken door wie hem wèl kent. Zo werkt concurrentie nou eenmaal, helaas.

Expres in omloop gebrachte roddels hebben een bedoeling. En daar wordt een verhaaltje bij bedacht. Dat verhaaltje is meestal niet heel raar, en makkelijk normaal te vinden. Voor een roddel zou dat je op moeten vallen. Want de sappigste roddels gaan over de extreemste dingen. En echte roddels hebben altijd iets schandaligs wat mensen lekker moeten vinden, of een beetje een horrorfilm-gevoel bij moeten krijgen.

Ook niet expres in omloop gebrachte roddels zijn meestal onzin hoor. We kennen allemaal wel de roddel van de vrouw die een cardate had met een klant, en zo hard tekeerging dat ze bij het hoogtepunt opeens alle airbags af liet gaan, zodat ze uit de auto moest worden geknipt. De grootste onzin, maar je weet dat die niet expres is gemáákt omdat niemand er wat aan hééft. Een roddel waarbij je hoort dat als je meiden uit Sliven niet aangeeft bij de politie, dat je dan gegijzeld wordt, dat is heel wat anders.

Dat moet je apart zien van roddels met een moraal. Bestwel veel roddels hebben een moraal, of die nou wel of niet wordt uitgesproken. Meestal is de moraal dat je ergens mee moet oppassen, en niet te luchtig over mag doen. De roddel over een klant die een overjas stijf dichthoudt tot je topless bent, en dan de jas opent om te laten zien dat hij eronder naakt is en een joekel van een broodmes in een riem om zijn middel heeft, komt vaak met een opmerking dat je altijd op wapens verdacht moet zijn.

Zo'n moraal zit er meestal niet vanaf het begin in, merk ik. Als ik een roddel naspeur die een moraal heeft, komt die vaak pas na een paar stappen erin. En dan wordt het verhaal ook een stukje omgebogen om beter bij die moraal te passen. Netzoals in sprookjes is de moraal meestal dat je voorzichtig en niet te brutaal moet zijn, ookal is dat in onze business eigenlijk helemaal niet de goede manier om veilig te blijven. Het zit er toch in bij de mensen hè.

Wat ik heel interessant vond, was dat roddels met elkaar kunnen paren. Ik liep roddels na waarbij een roddel op een bepaald moment in twee was gesplitst, en de twee verschillende vormen als verschillende roddels doorgingen. Dat zorgde natuurlijk ervoor dat je het gevoel kreeg dat het vaker voorkwam dan als die roddel in zijn eentje was gebleven. Maar andersom gebeurt dus ook.

Soms krijg je roddels te horen die eigenlijk begonnen als twee of meer verschillende roddels. Omdat die oorspronkelijke roddels iets gemeen hadden, en dat hoeft alleenmaar een scène te zijn, of dat ze in dezelfde stad zouden zijn gebeurd, kan het gebeuren dat mensen het gaan vertellen alsof die twee verhalen bij elkaar horen. Zo'n gefuseerde roddel gebeurt natuurlijk vooral als de twee verhalen elkaar aanvullen. Maar het wordt er wel minder wáár van.

Ik vond het bij de roddel dat een vrouw in een wagen stapt bij een onbekende klant, die een seriemoordenaar blijkt te zijn achteraf. Het verhaal zegt dat hij haar op de snelweg begint te vertellen dat hij haar gaat vermoorden. Zij blijft nuchter tegen hem praten, en hij raakt zo gefrustreerd van dat ze niet bang wordt, dat hij haar langs de weg dumpt. Raar verhaal natuurlijk, en als je gaat zoeken blijkt dat het een gefuseerde roddel is, uit twee verhalen die wèl kunnen kloppen.

Dit was best een ouwe, dus het duurde heel lang voordat het spoor afgelopen was, maar als je temaken hebt met roddels met een baard sla je makkelijk heel veel stapjes over als je de oudste roddeltantes die je kent op hun praatstoel zet. Dan nog was het een probleem, want de roddels waar dit vandaankomt zijn ouder dan de jaren zestig, en wie weet wel nog veel ouder. Maar de fusie moet ongeveer toen zijn gebeurd.

Het is een fusie tussen een roddel uit de VS, waar een vrouw een vaste klant had die haar altijd vertelde over zijn moordfantasieën tijdens de wip, en klaarkwam als hij beschreef hoe angstig die mensen waren die hij vermoordde. Maar ja, mannen lullen wat af. Later zag ze hem in de krant terug, omdat hij was opgepakt voor een moord. Zij was heel erg aangeslagen, want ze vroeg zich af wat hij met haar zou kunnen hebben gedaan als zij angstig was geweest.

De andere roddel kan verschillende bronnen hebben. Die gaat erover dat een straatmeid bij een klant instapt, en ontdekt dat hij een vervelende kwal is. Ze wil hem niet dumpen, want ze staat daar illegaal, en ze wil niet dat hij wraak neemt door naar de politie te stappen. Dus begint ze een heel verhaal over een blaasontsteking, zodat hij afgegeild raakt en haar vraagt uit te stappen.

Samen vormen die dus de véél geilere gefuseerde roddel. Die heeft die andere roddels ook al vijftig jaar overleefd. En misschien wel langer, want zo'n roddel kan heel lang leven, zolang er maar mensen zijn die hem nog steeds spannend genoeg vinden om door te roddelen. Kijk maar bijvoorbeeld op social media, hoeveel verhalen daar telkens maar rondgaan, en een eigen leven leiden.

Veel roddels bevatten wel een ervaring. Niet die van de politie natuurlijk, of van andere mensen die een verhaal verzinnen om een doel te bereiken, maar spontane roddels zijn wel gebaseerd op een echte ervaring. Daar blijft weinig van over als zo'n roddel eenmaal de wereld in is, maar een pitje waarheid ontsnapt vaak wel mee met de spannende geruchten die we aan elkaar vertellen.

Ik heb veel roddels nagezocht omdat ik op zoek was naar wat er nou klòpt van alle verhalen die je hoort. En dat viel helemaal niet mee. Toch was het wel leuk. Je voelt je echt iedere keer alsof je een stapje dichterbij komt. Het is altijd erg frustrerend als je toch doodloopt, omdat je de volgende stap in de ketting niet meer kan vinden. Die is met pensioen verdwenen, of verhuisd, en dan kom je nergens meer. Dat gebeurt zó vaak, haast altijd.

Ook heel frustrerend is om bij een roddeltante te komen die beweert dat al die roddels haarzelf zijn overkomen. Allemaal, ze heeft het met eigen ogen gezien. Vaak zijn dat van die borderline-types die het fantastisch vinden om met die wilde verhalen de aandacht naar zich toe te trekken. En als je vragen gaat stellen, verzinnen ze alleenmaar meer en gekkere verhalen om af te dekken dat er duidelijk niets klopt van wat ze je vertellen.

Roddels zijn onbetrouwbaar. En je moet echt heel veel werk doen om te ontdekken wat er nou waar is. En je kan een roddel heel moeilijk onderscheiden van een via-via nieuwtje, die in onze business zo belangrijk zijn. Dat is waarom nieuwsstukjes zoveel tijd kosten, en dat is waarom ik zoveel netwerk nodigheb om mijn blogje genoeg kwaliteit te geven. Want of het nou uit de massamedia of uit het roddelcircuit komt, je kan niets zomaar geloven wat over de business wordt gezegd.

maandag 22 januari 2018

Antwoord op: Het topje van de ijsberg

Gaat het over cijfers van de misstanden in de hoererij, dan krijg je van de kant van de overheid, en ook van de kant van de zieligheidsindustrie, altijd drie dingen te horen. De cijfers van Comensha, alsof dat serieus bewezen zaken zijn en niet onderbuikvermoedens, dat mensenhandel, dwang en misstanden schrikbarend toenemen, en tenslotte dat we alleen nog maar het tòpje van de ijsberg zien.

Dat is allemáál onwaar, maar vandaag schrijf ik over dat laatste zinnetje. Dat we maar het topje van de ijsberg zouden zien.

Het idee achter het topje van de ijsberg is dat we maar een heel klein deel zien van de gevallen van misstanden, en dat het grootste deel verborgen blijft. We kijken niet goed genoeg, we vinden niet genoeg gevallen, en zelf kunnen die passieve meisjes natuurlijk ook niet naar buiten komen, het is onzichtbaar, dus er gebeurt heel veel dwang en ellende waar we nooit achterkomen. Dus dat nemen we maar aan dat het bestaat.

Wat je dan aan moet nemen, dat verschilt. De meeste bedrijven en instanties hebben het alleenmaar over "veel meer" slachtoffers dan waar we van weten. Ze moeten wel een beetje een slag om de arm houden, want aannames die je niet kan onderbouwen moeten niet te duidelijk aannames zijn. Alleen de Nationaal Rapporteur Mensenhandel heeft een ivoren toren hoog genoeg om het niet uit te laten maken. En die zegt dat er makkelijk tíén keer zoveel slachtoffers kunnen zijn als we weten!

Aannames over hoeveel er dan gemist wordt zijn nooit ergens op gebaseerd. Ik heb echt gezocht, en ik heb zelfs mensen benaderd die hebben gewerkt bij de Nationaal Rapporteur Mensenhandel, die de grootste gebruiker van dit zinnetje is. Die kwam niet verder dan dat de gevallen die Comensha "kan vinden" slechts een tiende zijn van wat er volgens sommige buitenlandse lobbyclubs zou moeten zijn in Nederland. Van iets anders wist die ook niet, want de Rapporteur krijgt alleen informatie uit de zieligheidsindustrie, het OM en de politie.

Er is ook afgelopen jaar een schatting uitgekomen van het "dark number" van hoe groot die ijsberg onder water nou is, maar dat heb ik apart aleens geplaatst. Dat is nog ondoorzichtiger geweest dan wat je normaal al voor publicaties van verbiedertjes kan verwachten, maar deze keer was ik erg blij dat mijn statistiekmannetje daar een uitgebreid stukje over schreef, want het was erger dan normaal. Netzoals altijd bleek het weer gebakken lucht.

Nu zou de kous af moeten zijn. Het is nergens op gebaseerd, dus dan zou ik in een volmaakte wereld genoeg moeten hebben gezegd. Maar zo is de wereld niet, deze zinnetjes zijn namelijk zo gevaarlijk omdat ze aansluiten bij onderbuikgevoelens over hoe het zou werken in de prostitutie.

Ik ga niet nogeens schrijven over het idee dat misstanden, en vooral mensenhandel, en dan vooràl dwang, onzichtbaar zouden zijn. Ik ga er ook niet nog een keer overheen dat we natúúrlijk liegen over dat we geen slachtoffer zouden zijn. En ookal is dit een hele duidelijke vorm van excessen de norm maken, ook daar ga ik niet het hele verhaal over herhalen. Via de koppelingen kunnen jullie dat allemaal teruglezen.

Mensen geloven graag in de hoererij als een soort ondergrondse wereld. Ze hebben een denkbeeld over prostitutie wat niet samen kan bestaan met ideeën over ons als gewone werkende ondernemers die het gewoon werk vinden wat we doen. Dat is niet geil, dat is niet eng genoeg om zoiets engs als seks recht te doen, het is niet wat ze in de media horen, en het prikkelt niet zoveel als de slavinnetjesfantasie die je overal hoort.

Hoe die ondergrondse wereld dan geheim blijft is een probleem. Daar wordt dan meestal een enorme maffia bij verzonnen, die dan alle taken kan doen die je nodighebt om iemand in de persoonlijke dienstverlening tòch niet de kans te geven om hulp in te roepen. Als het namelijk ècht zo'n hel zou zijn als het denkbeeld belooft, dan zouden we massaal trillend op het politieburo zitten na onze eerste klant. Die maffia fantaseren we erbij om te voorkomen dat we aan ons denkbeeld moeten twijfelen.

Ga maar eens na. Met duizenden vrouwen in Nederland alleen al die seksen voor geld hebben we elk jaar maar een handjevol meiden die naar de politie stappen om aangifte te doen van dwang of misstanden. En daar zitten zelfs best wat verhalen tussen waar je vraagtekens bij moet zetten. Zelfs als je weet hoe politie-aandacht voelt, is dat raar als je aanneemt dat de horrorverhalen over hoererij kloppen. Je kiest toch voor het minste van de kwaden.

We vergoelijken het. Elke twijfel die tevoorschijn borrelt krijgt een eigen slap smoesje. Want waaròm zouden mensen geen aangifte doen van meerdere verkrachtingen per dag, afpersing, diefstal, bedreiging, mishandeling, ontvoering en nogwel meer? En waarom doen dan mensen van buiten de hoererij wèl aangifte van die dingen, zelfs als ze niet allemaal samen en de hele tijd gebeuren?

Dan krijgen we verhalen over dat die arme meisjes te geknakt zijn, en teveel trauma hebben. Die twee heb ik gelukkig al behandeld. Je hoort ook nog weleens dat ze geen aangifte durven te doen, omdat hun pooiers weten waar ze het meisje moeten vinden. Dat vinden we dan weer niet een logische reden om te zeggen dat niemand durft om aangifte te doen van inbraak, terwijl inbrekers toch ook weten waar je woont.

Sowieso is het raar dat uitgerekend de politie dat argument zou gebruiken. Als je namelijk aangifte doet, meldt de politie netjes aan de persoon tegen wie die aangifte loopt, met je hele naam en adres, ookal zeggen ze soms dan juist weer niet waar je ze van beschuldigt. Dus meestal vinden ze het helemaal geen punt dat de enge crimineel je gegevens hoort, en gaan ze er niet vanuit dat je daarom geen aangifte zal doen.

Er worden heel veel voordehandliggende vragen gesust, en er worden een paar hele belangrijke niet gesteld. Bijvoorbeeld: hoe wéten we eigenlijk dat we heel veel slachtoffers niet zien, als we die slachtoffers niet zien? Veel mensen met wie ik spreek denken dat er gewoon weinig mensen zijn bij wie we het kunnen bewijzen, maar dat er wel bij heel veel mensen onbetwijfelbaar is dat het mis is, en dat we die met elkaar vergelijken.

Maar zo is dat dus niet. Echt èlk signaal van misstanden, de meest vage of gewoon foute dingen, worden geteld als mogelijk slachtoffer van de mensenhandel. We pakken dus àlle vermoedens mee. Lees hier maar hoe gek we daarmee doen. We hebben dus alle vermoedens tot "wat we zien" gebombardeerd, en de rest van de ijsberg is dus nieteens op concrete vermoedens en signalen gebaseerd. Die is alleen bedacht bij de oorverdovende stilte van mensen die geen teken geven bij misstanden te zijn betrokken.

In de rechtzaal is bewijs een formaliteit geworden, waarmee vakjes worden ingevuld. Daar is de emotie de baas, en het bewijs alleen een ondersteuning. Maar als het om waarheid vinden gaat, is bewijs nog steeds het enige wat een gedachte meer waarde kan geven dan een onderbuikgevoel. Je moet iets hebben om je ideeën mee te onderbouwen, anders kan je gewoon niet zeggen dat het waar is, of zelfs maar geloofwaardig is.

Helaas komen de meeste mensen niet zover dat ze dat zelfs maar zíén. Want wie gaat er nou graven om zulke lekkere verhalen in twijfel te trekken? Het wordt aangenomen als de waarheid omdat het gezegd wordt door mensen met autoriteit. Dat is een drogredenering, en een hele foute. Als iemand maar een gerespekteerde autoriteit heet, kan die vanalles zeggen zonder een spoortje onderbouwing. Helaas is dat voor bijna iedereen toch genoeg.