maandag 12 november 2018

Antwoord op: Respect voor macht

De meeste van mijn antwoordjes zijn bedoeld als antwoorden op mensen die domme of foute dingen over prostitutie vertellen, maar soms moet er een antwoord komen op dingen die juist worden gezegd door mensen die aan mijn kant staan. Want er zijn bestwel fouten die telkens maar weer worden gemaakt door mensen die voor onze rechten opkomen. Of dat nou belijden is, of denken dat praten met politici of journalisten geen vies spelletje is, we maken veel fouten.

Vandaag ga ik in op één van de belangrijkste fouten die je kan maken, en dat is respect hebben voor macht.

Respect voor macht is niet iets waar alleen hoeren aan lijden. De meeste mensen hebben er last van. Die denken dat mensen met macht meer weten, meer kunnen zien en meer kunnen óverzien dan mensen met minder macht. Die denken dat het een hele eer is als iemand met macht naar je luistert. Die denken dat als je maar samenwerkt met iemand met macht, dat die dan ook met jou samen zal werken.

Dus je krijgt de hele tijd van collegaatjes te horen dat je niet de vuile was over de overheid en de politie buiten moet hangen, want dan maak je ze maar boos. Dat je juist met ze mee moet werken, want dan kunnen we mèt ze werken aan een betere toekomst. Dat je opbouwend moet zijn, en vooral dat je de machtige mensen en clubs niet in hun hemd moet zetten, want dat is niet goed en alleenmaar afbrekend.

Het is niet verkeerd. Macht verdient geen respect.

Eerst maar het idee dat je respect hòòrt te hebben voor machtige mensen of clubs. Alsof macht ze bétere mensen maakt. Alsof je alleen macht krijgt als je hem verdient, en als je sterk en verstandig genoeg bent om ermee om te gaan. Was dat maar waar, dan was het een fijnere wereld om in te leven.

Macht komt vooral terecht bij mensen die overschatten hoe geschikt en verstandig ze zijn. Mensen die hun eigen beperkingen kennen, die schrikken terug van macht. Mensen die een hele hoge pet van zichzelf ophebben, die gebruiken macht maar wàt graag. Mensen krijgen niet macht omdat ze zo geschikt zijn om die macht toe te passen, maar omdat de mensen die die macht aan ze géven denken dat ze die macht niet tegen de gevers zullen gebruiken. Dus als ze persoonlijk trouw zijn aan die gevers.

Nou zijn er mensen die dan denken dat je dat oplost door machthebbers democratisch te verkiezen, maar dat valt vies tegen. Ga maar eens Kamerstukken lezen, dan ben je gauw van je respect voor Kamerleden af. De reden dat het niet werkt, is dat mensen stemmen op politieke partijen met macht. Als je niet al macht hebt, word je niet serieus genomen en krijg je geen stemmen. Nieuwe partijen die in de Kamer komen, zijn meestal afgespleten van bestaande partijen. Als ze niet uit de zittende bovenlaag van de politiek kwamen, zouden die ook niet serieus genomen worden.

Die politieke bovenlaag is een vriendjesclub waar mensen in komen door jarenlang zich in te slijmen. Er wordt veel vriendschap beloofd, en trouw gezworen, maar zoals je wel vaker ziet bij machtsspelletjes is het juist het verraden van je vrienden wat de echte kopstukken maakt. Het konkelen en bedonderen is dus niet iets wat ze pas leren als ze in de politiek zitten, het is wat ze hebben gedaan om daar te kunnen komen.

En macht bederft mensen. Zelfs al is iemand best netjes, geef hem macht en dan kom je erachter dat er bestwel veel van die netheid alleen bestaat omdat hij beseft dat hij tot de orde kan worden geroepen. Als hij bovenaan de ladder staat, en niemand hem de baas kan spelen, dan laten mensen zien hoe bedorven ze zijn zonder zich in te houden. Dat is iets wat je steeds weer ziet. Mensen moeten heel erg integer zijn om niet flink corrupt te worden van macht.

Het is niet alleen dat er geen mensen boven ze staan die ze op de vingers kunnen tikken, dat het zover laat komen. Het gaat ook om je omgeving. Juist de mensen op je eigen nivo in een organisatie zetten heel erg de toon. Dat zie je niet alleen in de politiek, niet alleen bij de opsporingsdiensten, maar overal. Als je werkt in een omgeving waar konkelen normaal is, dan ben je snel de spelbreker en de dommerik als je niet meedoet.

Dus dat iemand macht heeft betekent helemaal niet dat je dan vanzelf maar respect voor hem moet hebben. Eerder moet je wantrouwig zijn, want macht betekent heel vaak dat iemand er foute dingen voor heeft gedaan. Dat moet je gewoon erkennen, en er rekening mee houden. Maar het idee dat mensen eer en respect geven aan machtige mensen alleenmaar om de macht, is niet het enige probleem.

Je hebt tegelijk het probleem dat je al je leven lang leert dat je thuishoort in een systeem waarbij er mensen macht over je hebben, en dat dat goed en nodig is. Dat dat onvermijdelijk is, en dat het gekkenwerk is om je daartegen te verzetten. Niet alleen omdat het als een soort natuurwet wordt gezien, waar het pervers en blasfemie is om tegenin te gaan, maar zelfs dat die macht die die machtigen over je hebben is voor je eigen bestwil. En vooral, dat het resultaat uiteindelijk éérlijk is.

Daarmee sussen we onszelf, en als we zien hoe de macht helemaal niet zorgt dat de wereld eerlijk wordt verdeeld, en helemaal niet zorgt dat de kleintjes niet door de groten worden weggedrukt, dan doen we alsof het nou eenmaal niet anders kan, of alsof het op een bepaalde manier maar beter is zo. Zelfs als we zien dat het gaat om pure machtsmisbruik die makkelijk anders had gekund.

Zo denken collega's en medestanders ook heel vaak. En die komen er dan telkens weer op de pijnlijke manier achter dat het niet klopt. En voor elke verbitterde oudgediende komt er weer een grasgroene nieuwe activiste bij die dezelfde fouten gaat maken als we al honderden jaren gemaakt hebben. Die heeft respect voor machthebbers, en gaat proberen die aan onze kant te krijgen. Onze argumenten zijn immers heel goed, en daar zullen ze dan toch wel naar luisteren?

Dan komt het onderkruipen, en het proberen om uit te leggen dat het nu een boeltje is, zònder de hoge heren in hun hemd te zetten. Je moet vooràl niet openbaar laten zien dat ze in sprookjes geloven, dat ze de ene flater na de andere slaan, en dat hun voetknapen in politie en gemeente vooral kleinzielige tirannetjes zijn die naar hartelust intimideren, roven en verkrachten. Want dat is onaardig voor de hoge heren.

Er wordt de loftrompet gestoken over de piefen waar ingelikt wordt, al voordat ze echt wat hebben gedáán, alsof hun toezegging om te overwegen naar je argumenten te gaan kijken al een enorme dienst is die laat zien wat voor doortastende en vooruitziende leider hij is. Om die voortgang te beschermen wordt daarna nooit meer een misstand aangekaart waar hij schuld aan heeft kleven. Vooral vind ik het pijnlijk om te zien hoe lang dat zelfs nog doorgaat nadat die bobo zijn fangirls al heeft verraden, en zijn toezeggingen heeft laten gaan.

Doe het niet, mensen. Respecteer macht niet.

Mensen met macht hebben de verantwoordelijkheid om netjes met die macht om te gaan. Als ze met die macht domme en schadelijke dingen doen, zoals bij het prostitutiebeleid, dan zijn ze hun verantwoordelijkheid aan het verwaarlozen. Het is hùn werk om te weten wat ze doen, en daar gaat het al mis. Je hoeft daar niet nederig en samenwerkerig en onderdanig over te zijn. Je mag er zelfs best boos over zijn. Ze hebben niemand anders die dat voor je gaat doen.

En het idee dat je serieuzer wordt genomen, of meer sympathie krijgt, als je je onderdanig gedraagt, en achter de machthebber gaat staan, moeten we keer op keer ook weer hardleers mis zien gaan. Mensen met macht doen wat ze willen, en als ze je hadden willen helpen hadden ze dat ookwel gedaan zonderdat je je in probeert te likken. Als ze er zin in hadden, was het al gebeurd.

Het speelt ook dat mensen denken dat er een kans is om ze toch naar je kant te krijgen, als je maar lief genoeg bent om ze niet tegen je in het harnas te jagen, en dat je bestwel kansen zou hebben om ze te ontnuchteren, en het Licht te laten zien, als je ze maar niet boosmaakt. En dan worden ze behandeld als verwende kleuters, want zo makkelijk worden machthebbers ook echt boos. Maar je komt ook evenver als met een verwende kleuter. Dus dan moet je heel onderdanig zijn.

Onderdanigheid werkt niet. Het werkt zelfs averechts. Machtige mensen hebben geen respect voor machteloze onderdanen. Als ze dat hadden, waren ze niet zo hoog gekomen. Als je bij ze slijmt of ze er goed uit laat zien, doen ze reuze vrolijk en aardig, maar je krijgt niets van ze gedaan. Daar heb ik al een heel stukje over geschreven. Dat gaat alleen over politici, maar je kan het op veel meer mensen toepassen.

Je hoeft niet onderdanig te doen omdat je later door één deur met de machthebber moet. Dat is een argument dat ik veeltevaak hoor. We leren op school dat alles gesust en alles opgelost moet worden, omdat we anders niet verderkomen. Dat is gelukkig onzin, we kunnen ook best een beschaving hebben zonderdat alles gepolderd https://zondares.blogspot.com/2016/03/antwoord-op-meewerken.html is. Maar dat is misschien nieteens het belangrijkste. Het is vaak toch een beetje angst voor de machthebber en wat die je aan kan doen.

Als je je verzet tegen macht wordt je doel niet harder verneukt dan wanneer je slijmt. Juist als je een doorn in het oog bent, krijg je respect. Dan krijg je ook het echte gezicht van de machthebber te zien, maar dat is toch al een kwestie van tijd. Je slaat geen deuren dicht, je laat geen kansen lopen. Die waren er toch niet. En als je intussen een doorn bent geweest, heb je ze tenminste een beetje van hun koers kunnen brengen, en kan je achteraf tenminste trots zijn dat je hem niet hebt gesteund met zijn onzin.

Maar als je bang bent voor wraak, dan heb je wel een punt. Machthebbers hebben veel om je mee te pakken. Verneder ze, en ze willen je kapotmaken. Maar daar is anonimiteit weer goed voor.

maandag 5 november 2018

Pleasers

De meeste meiden in het werk zijn broodmeiden. Ze werken voor het geld, doen wat ze moeten doen, maar het is gewoon een baantje voor ze. Ze vinden het prima werk, ze vinden hun klanten prima mannen, maar meer wordt het ook niet. Ze doen het werk zoals de meeste mensen hun werk doen. Omdat het hun boterham verdient. Meiden zoals ik, die echt ìn het werk gaan zitten, zijn een minderheid.

In het vak heb je ook de vamps, de professionelles, en de meiden die er helemaal hun roeping hebben gevonden. Daar hoor ik ook niet echt helemaal bij, want zoveel talent en ambitie heb ik niet, maar ik leer graag van ze, en ik doe ze in mijn werk graag na, omdat ik er veel voldoening van heb als ik mijn werk goed doe. Zelfs als ik nooit zo'n tophoer zal zijn die voor alle mannen die ze heeft bewerkt een afgod is.

Er is een groepje meiden waar ik op mijn blogje nooit aandacht aan heb besteed, maar die wel een stukje van de hoererij zijn waar ik regelmatig kennis mee heb gemaakt. Dan heb ik het over de pleasers. Meiden die zo'n zacht en warm hart hebben, dat het ze haast meer erom gaat dat ze iemand een plezier doen, dan dat ze er zelf werk en inkomen aan hebben. Ze zijn een minderheid, maar ik verbaas me er vaak over hoeveel het er tochnog zijn.

Pleasers zijn lieve meiden. Niet alleen naar hun klanten toe, maar naar iedereen. Ze faken het ook niet, het gaat tot in hun hartje zo. Ze maken diepe banden met hun klanten, en met hun collegaatjes. Ze koesteren de mensen om zich heen. Ze zijn intens met hun klanten bezig, want betaalde liefde past gewoon bij dat soort mensen. Ze vinden hun roeping in het werk.

Opvallend vaak zijn het meiden die eerst een opleiding tot verpleegkundige hebben gedaan. Soms hebben ze ook als verpleegkundige gewerkt. Maar zoals een pleaser me ooit vertelde, als verpleegkundige moet je afstand houden. Moet je wat hardheid hebben. Je kan je niet mee laten slepen. En dat wou ze niet meer. In de hoererij vond ze veelmeer haar draai, want dat is ook zorgen voor mensen. Maar dan is het juist heel geliefd om flink mee te leven.

Ze werken meestal weinig met illusie, en veelmeer met hun eigen ziel. Klanten snappen dat niet, en die denken meestal juist dat ze het fake-t. Echte emotie is ingewikkeld, en er zit vanalles aan gedrag bij dat voor die mannen overdreven aandoet. Juist omdat het echt is. Als je fake emotioneel reageert, kan je alles perfekt organiseren zodat die klant nooit tegen iets hoeft aan te lopen dat hij als nep voelt. Maar als je je echte emoties de vrije loop laat, wordt het makkelijk te heftig.

Meiden die zo werken krijgen makkelijk een vaste klantenkring, omdat ze met veel inzet werken. En omdat ze de klant heel dichtbij zich laten komen, en daar zijn veel klanten naar op zoek. Ze werken meestal jarenlang, maar niet dag in dag uit urenlang. Ze kunnen zo'n hoge werkdruk niet draaien als ze zo emotioneel betrokken raken bij hun klanten. Ze zijn sowieso erg veel bezig met hun klantjes, ook buiten de wip, en daar hebben ze al een dagtaak aan als ze rustigaan doen met hun boekingen.

Toch verdienen ze vaak weinig. Ik kan niet in hun portemonnee kijken, maar ze leven niet zo luxe dat ze de soort bedragen opmaken die ze toch waard moeten zijn, en nadat ze stoppen is er ook niet een grote spaarpot om van te leven. Ik weet dat sommige van die meiden makkelijk geld uitlenen, en vaak familieleden ondersteunen, maar ik denk ergens dat ze gewoon slecht verdienen omdat ze veelmeer werk doen dan waarvoor ze betaald worden.

Met al dat werk kunnen ze wel een handje hulp gebruiken, en helaas worden ze daardoor vaak geflest door bordeelbazen, foute boekhouders en andere autoriteitsfiguren die ze veel te makkelijk geloven. Ze voelen heel makkelijk dat die ander ook eropuit is om mensen te helpen, netzoals zij zelf, en ze hebben de antennes niet om aan te voelen dat ze belazerd worden.

Ze zijn niet dom. Daar ligt het niet aan. Ze hebben alleen zo'n groot hart dat ze het niet kunnen verkroppen om lelijk over mensen te denken. Ze laten zich door hun eigen liefde bedotten. Ze nemen zelf de verantwoordelijkheid voor mensen die dat niet voor zichzelf kunnen of willen, en daardoor dragen ze stilletjes heel veel mensen, alsof het vanzelfsprekend is. Zonder te klagen en zonder het te bekijken als een belasting.

Veeltevaak zie ik dat er misbruik van die meiden wordt gemaakt. Niet door klanten, want die hebben de positie niet. Maar door vrienden, collega's, de baas, kennissen en buren. En door mannen die klant waren, maar waarmee ze bevriend zijn geraakt. Of journalisten, want die meiden strijken ook met hun hand over hun hart bij de pers. Zelfs als ze al tig keer zich gebrand hebben aan mensen die het wel makkelijk vonden, zo iemand die graag een ander een plezier doet.

Nou moet je niet denken dat ze door iedereen gebruikt en belazerd worden. Wie goed doet, goed ontmoet. Er zijn veel goeie klanten die juist een band met zo'n pleaser prima vinden. Ze werken dan fijn met mensen die waarderen wat ze doen, en dat geeft voldoening. De meeste klanten zijn tevreden, en dat zorgt ervoor dat die meiden blij zijn met hun werk. Er wordt alleen veel vaker over die meiden heengelopen door emotionele hyena's dan bij andere meiden.

De pleasers die ik kende in de clubs waren er altijd voor je. Ook als je ze negeerde, of uithing met mensen die haar een loer hadden gedraaid. Ik was ooit bevriend met een tweetal meiden die de pleaser van de club altijd hooghartig en kattig tegen haar deden. Ik keek zelfs een beetje op haar neer. Maar toen ik er op een dag doorheenzat omdat een vriendje me gedumpt had, was ze er wel voor me.

Nu ik escort doe kom ik ze weinig tegen. Ik heb het idee dat ze in de escort ook minder vaak voorkomen dan in bordelen. Vooral in de ramen kwam ik ze tegen, en in de clubs. In de thuisontvangst schijnen ze ookwel te zitten, maar die ben ik niet tegengekomen. Daar heb je toch al weinig contact met je collegaatjes. Ik heb het altijd een beetje raar gevonden dat je in zo'n onpersoonlijke tak als de ramen zoveel pleasers tegenkomt.

Het zijn de hoeren met een hart van goud uit de boeken. Het zijn oprecht lieve mensen, met oprechte bedoelingen. En eigenlijk verdienen ze het om het hoogste van ons allemaal te worden aangeslagen, en om gewoon goed terecht te komen, met al die mensen die ze helpen. Maar dat gebeurt niet echt. De meeste van die meiden sappelen, terwijl ze keihard hebben gewerkt. En dat vind ik tragisch. En oneerlijk. Ze verdienen een betere wereld.

maandag 29 oktober 2018

Antwoord op: De pooierlobby

Als je het opneemt tegen prohibitionisten, dus mensen die prostitutie willen bestrijden, heb je nooit een prettige constructieve discussie. Het gaat nooit over argumenten, het wordt altijd een toestand waarbij je probeert uit te leggen dat hun verhalen niet kloppen, en zij zo snel als ze kunnen zoveel mogelijk krantenartikelen, getuigenissen, films en pamfletten naar je kop te gooien.

Je kan dan proberen om te laten zien dat die mensen onzin verkopen, en dat is veel werk. Ze zeggen heel veel, en je moet dan maar al hun slogans en al hun nepargumenten ontleden, en telkens laten zien dat het tegen de feiten ingaat. Je bent vooral drogredeneringen aan het doorprikken, en dat doe je zo vaak over dat ik een paar jaar geleden maar begon aan deze reeks antwoordstukjes op de dingen die ik al veeltevaak had uitgelegd.

De verbiedertjes die het tegen ons opnemen hebben daar geen plezier in. Ze zijn verstoord tijdens hun politieke campagne om ons te verbieden, en eigenlijk vinden ze het vervelend dat we wat zeggen. Het is moeilijk om te beweren dat het onderwerp van gesprek, de hoeren zelf, niets mogen zeggen in het debat. Maar dat is wel wat de verbiedertjes nastreven. Ze willen altijd dat we onze mond houden, dat heb ik nog nooit anders gezien.

Er zijn veel manieren die gebruikt worden om ons dan maar monddood te maken. Ze lokken uit dat je belijdt, ze noemen je een witte raaf die niet meetelt, ze doen alsof je je bemoeit met iets wat eigenlijk niet over jou gaat, of dat je gewoon niet kan zien wat er allemaal voor misstanden zijn, of dat je niet begrijpt dat je motivaties eigenlijk niet jouw wil zijn, en dat je daar later nog wel anders over gaat denken, of ze beweren dat je een onmens bent dat gewoon niet wìl zien hoe erg het allemaal is. Dan doen ze alsof ze zelf de grote weldoener zijn die de arme hoertjes een stem geeft.

Maar als je met hardcore feministen in discussie gaat, vooral als ze uit Amerika, Zweden, Frankrijk of Engeland komen, dan gebeurt het nogal eens dat ze gaan doen alsof je éígenlijk iemand anders bent. Daar heb ik al over geschreven. Dat je wordt uitgemaakt voor iets anders dan hoer is best algemeen, maar je wordt door die radicale feministen niet alleen uitgemaakt voor niet-een-hoer, niet alleen voor een pooier, maar ooknog voor een pooier die onderdeel is van een pooierlobby.

Het idee is dat je vooral niet moet luisteren naar pooiers, want net als de sirenen die Odysseus uit zijn koers wouden zingen, kunnen ze je betoveren zodat je hun slaaf wordt. Jij bent een nep-hoer, eigenlijk ben je een lobbyist voor een netwerk van pooiers die aan hun PR werken. En meestal komt er een jeremiade achteraan dat pooiers zoveel geld hebben, dat die arme feministen er niet doorheen komen met hun eigen beweringen, ookal kan je heel snel nagaan dat dat niet klopt.

Dat is de grootste onzin, en ik vind het nauwelijks te geloven dat er mensen zijn die daar intrappen.

Eerder schreef ik een stukje over hoe mensen soms proberen ons monddood te maken door te doen alsof we niet zijn wie we zijn. Daar zou het mee afgedaan moeten zijn. Dat is helaas niet zo, en wat ik daar uitleg blijkt niet genoeg te zijn als er eenmaal over een pooierlobby wordt gesproken. Vooral hoge ambtenaren en politici blijken héél gevoelig te zijn voor dit nepargument, en ze nemen het bloedserieus als je wordt neergezet als een lobbyist voor een sinister pooiernetwerk.

Hoe dat komt begrijp ik eigenlijk niet. Dat zijn namelijk mensen die dagelijks, en vooral gráág, omgaan met lobbyisten, en zich er veeltevaak gewoon door laten leiden. In mijn ervaringen met ambtenaren en politici zien die lobbyisten als een soort beschermengelen die ze hulp en steun geven, en die ze maar wàt dankbaar zijn.

Wat ze willen laten geloven is dat er een soort extra maffia is van pooiers en mensenhandelnetwerken, die als een soort international zoals Shell of Unilever georganiseerd over de hele wereld samenwerken, en zelfs proberen om de publieke opinie te veranderen zodat ze makkelijker hun werk kunnen doen, dus hoeren kunnen uitbuiten. En dat daarbij PR hoort, dus het tegenspreken van die moedige feministen die durven om onpopulaire dingen te zeggen, zoals dat ze tegen mensenhandel zijn enzo.

Pooiers hebben geen internationale maffia, en dus ook geen PR-afdeling. Pooiers werken nieteens samen. Als ze al samenkomen, zoals vroeger in de cafeetjes bij de ramenbuurtjes gebeurde, zitten ze meer op elkaars meiden te loeren dan dat er samenwerking inzit. Ze doen dik tegen elkaar, en dat is het wel weer. Hun enige werk is immers hun meiden aanjagen en ingrijpen als hun meid in de problemen zit. Voor de rest vervelen ze zich alleen stierlijk.

Zelfs als ze zouden willen samenwerken, wat levert ze dat dan op? Prostitutie valt niet op te schalen. Het blijft altijd een klant met een hoer, en dat wordt niet anders. Pooiermeiden willen aandacht van hun pooier, en veel pooiermeiden willen niet dat hij er meer naast heeft lopen. Pooiers die opschalen met één of twee meiden erbij eindigen heel snel bij de politie als hun eerste meisje beslist dat ze hem terug gaat pakken voor zijn ontrouw.

En ook als je dat negeert, en doet alsof alle pooiers meer meisjes kunnen hebben lopen, loop je vast. Om op te schalen moet je taken aan specialisten uitbesteden zodat je meer efficientie kan halen. Anders heeft opschalen geen zin. Maar wat schaal je dan op? Er wordt veel gesuggereerd door het vervolgingsapparaat dat bijvoorbeeld werving en transport worden uitbesteed, maar je ziet steevast dat de pooiers uit dezelfde landen komen, en ook de recruiter zijn, als ze in hun thuisland zijn gerekruteerd.

Netwerken zijn logisch als het over drugs gaat bijvoorbeeld. Dealers willen niet ooknog transport en productie hoeven doen, producenten willen niet zelf hoeven te dealen of smokkelen, en smokkelaars willen ook gewoon verdienen metwaar ze goed in zijn. Mensen die verschillende risico's accepteren, verschillende skills hebben, en verschillende netwerken hebben. Dat is zinvol. Bij pooierij moet je veel fantasie toepassen om dat soort voordelen te verzinnen.

Maar zelfs als je dàt ooknog negeert, gaat het mis. Pooiermeiden willen een ervaring die op hen zelf is afgestemd. Die willen geen gezichtsloze machine waar ze onder hangen. Die willen zelf hun pooier aansturen, meestal hebben ze hem zelf immers geschapen. Hoe krijg je die meiden zover dat ze een systeem gaan bouwen waarmee hun belangen niet meer de hoofdzaak zijn?

Dat laatste wordt natuurlijk liever niet geloofd door mensen die denken dat pooiermeiden alleenmaar willoze slachtoffers zijn, en de pooiers het initiatief hebben. Dan loop je stuk op dat de pooiers helemaal geen belang hebben bij een pooiernetwerk. Zo'n netwerk zorgt alleenmaar dat jij kan worden opgepakt als iemand in je netwerk door de mand valt, terwijl je er geld aan kwijtbent, en zonderdat je er wat aan hebt.

Zelfs als ze er wat aan zouden hebben zou het pooiers nieteens lùkken. Ondanks alle duistere krachten en toverkunsten die aan ze wordt toegeschreven zijn de meeste pooiers mensen die het leven net niet helemaal aankunnen. Veruit de meeste pooiers hebben leerproblemen, een lage intelligentie, en vaak ook grote psychiatrische problemen. We worden gevraagd te geloven in psychologische genieën met een IQ van onder de negentig. En de handvol die niet oliedom of geestesziek zijn? Die zie je juist zover mogelijk wegblijven bij andere pooiers. Want die willen niet meegetrokken worden in hun val.

De intelligentie in wat pooiers doen komt vrijwel altijd van hun meid af. Die heeft de ambitie, die heeft de kijk, en die spoort haar pooier aan om dingen te ondernemen. Zij is het verstand in de relatie, hij is de domme ongerichte energie en agressie.

Maargoed, we negeren al die dingen over dat een pooiernetwerk nergens op slaat, want iedereen negeert die toch al. En zelfs als we doen alsof pooiernetwerken logisch zouden zijn, ookal worden ze nooit gevonden, en ookal zouden ze niet werken, dan nog is het een raar verhaal om te doen alsof hoeren die zich tegen repressie uitspreken aan te zien voor pooiers of PR-medewerkers uit een pooiernetwerk.

Kijk maareens naar de belangen van pooiers. Die hebben vooral als belang dat ze niet gepakt worden. Als hun meiden gedecriminaliseerd worden, kunnen die makkelijker naar de politie stappen, of uberhaupt gewoon werken zonder pooier. Pooier wisselen wordt dan supermakkelijk, en geen pooier die dat ziet zitten. Pooiers willen dus dat meiden goed gecriminaliseerd blijven, en dat de politie geen tijd heeft voor èchte dwanggevallen. Die willen dus een hele brede heksenjacht, zodat ze nódig blijven.

Logisch, want op die manier zorgen alle grote internationals in alle industrieën dat ze de markt in handen houden. Zorg ervoor dat de overheid het vuile werk voor je opknapt, en blijf zelf buiten schot. Als de overheid dan ooknog jou niet aan kan pakken, maar wel je concurrentie uitschakelt, ben je helemaal spekkoper. Dat is dus het omgekeerde van wat hoeren willen, en waar sekswerkorganisaties voor pleiten. Hoe je nou kan denken dat iemand een lobbyist van een pooiernetwerk is als die tégen de belangen van pooiers pleit, begrijp ik ook niet.

Maar nu gaan er mensen klagen dat ik uitga van èchte pooiers, en niet van de geslepen genieën die als James Bond schurken precies doen wat de reddingsindustrie, het OM of de feministische groepen beweren dat ze doen. Want als je superkrachten hebt, doet het er natuurlijk niet toe dat je meisjes door de overheid in je klauwen worden gedrukt. Dat doe je al met je hypnotische krachten immers.

Toch slaat het ook voor toverpooiers in een internationaal schurkennetwerk nergens op om te willen wat sekswerkers willen. Als je elke meid voor je kan laten werken die je wil, en alleen door moedige politie en redders uit de reddingsindustrie worden dwarsgezeten, dan wil je dat er niet op jouw opsporing geconcentreerd wordt. Je bent niet geïnteresseerd in het beperken van de bijvangst, of in de vrijheid van je meiden. Dat die worden benadeeld kan je immers niet schelen, als superschurk. Dus wil je dat er zo breed mogelijk wordt gejaagd, zodat de politie te druk is om jouw netwerk aan te pakken.

Alweer, dat is het omgekeerde van wat hoeren voorelkaar willen krijgen in het debat. Je kan dus wel zien, volgens een eerlijke beschouwing van alle scenario's kom je er dus niet bij uit dat iemand die voor sekswerkerrechten pleit, voor een pooiernetwerk lobby't.

Een pooierlobby zou pleiten voor steeds meer vervaging over wat mensenhandel is. Ze zouden pleiten voor het opjagen en vervolgen van onafhankelijke meiden. Ze zouden pleiten voor het institutionaliseren van meiden die pooierrelaties ontkomen. Ze zouden oproepen om meiden niet te geloven, maar er vanalles aan complicaties bij te verzinnen. Ze zouden alle capaciteit van hulp en politie willen afleiden naar plekken waar ze bot vangen.

Met andere woorden, ze zouden lobbyen voor wat de reddingsindustrie al bepleit.

maandag 22 oktober 2018

Condoomsjoemelaar

Niemand houdt van condooms. Ze maken de beurt minder lekker, want als je eenmaal ervaren genoeg bent voel je hem gewoon zitten. Vlees is lekkerder, zelfs met de modernste, dunste, zachtste condooms. Maar condooms geven veiligheid, en die veiligheid is belangrijker. Daarom doen we er toch aan, ookal is het niet leuk. Ik begrijp dat heel goed, ik ben die condooms ook afentoe gewoon beu.

Toen ik net met seks begon, en nog niet gehoerd had, vond ik het gevoel van een condoom nog niet zo vervelend. Ik voelde het verschil eigenlijk nauwelijks, meestal zou ik niet hebben kunnen voelen of de jongen er nou één droeg of niet. Ondanks dat liet ik me als een domme muts wel zonder condoom naaien door al die vage types die ik toen als vriendjes had. Nu heb ik daar echt de griebels van. Ik heb toen veel geluk gehad.

Nu is het altijd met condoom. Met klanten, en ook met scharrels en vriendjes die ik weleens heb. Het is automatisch geworden. Ik hoef er nieteens bij na te denken. Het gaat vanzelf, en het voelt bijna tegennatuurlijk als ik me voorstel een man zonder condoom me te laten neuken. En daardoor voelt het ook bestwel kinky, en dat maakt het alleenmaar spannender. Maar veiligheid gaat voor alles.

Mannen willen geen condooms. Het maakt voor mannen echt flink uit met hoe ze de beurt voelen, en dat is geen gezeur om niets. Het kan alleen niet zonder. Een geile man praat zichzelf daar graag omheen. Die praat zichzelf aan dat het geen kwaad kan omdat je er zo fris en gezond uitziet, of omdat de kans op SOA toch zó klein is, of omdat hij gelooft in alle sprookjes over dat je SOA kan voorkomen door huismiddeltjes. Want dat wìl hij geloven.

Ik ben altijd heel blij met de mannen die gewoon begrijpen dat je niet zonder condooms kan. En dat is niet eerlijk, want juist de mannen die het makkelijkste zijn met de condooms, zijn daardoor juist de veiligste, waarmee je minder risico loopt. Die moeten met condoom omdat alle andere domme mensen zonder condoom neuken als het niet kan. Als iedereen netjes veilig zou vrijen, zouden SOA heel gauw verleden tijd zijn.

Mannen vragen best vaak naar condoomgebruik. Een handjevol wil weten hoe het nou werkt, hoe het moet en hoe het zit, maar helaas is dat niet de meest gestelde soort vragen. Wat een hele grote groep klanten wil weten, is hoeveel ik bereid ben om zònder te doen. Meestal gaat het om pijpen zonder condoom, maar er zijn er ook best wat bij die neuken zonder condoom en anaal zonder condoom graag op mijn dienstenlijst fantaseren.

Hoe meer je zonder condoom wil doen, hoe sterker je concurrentiepositie. Een hoop meiden die niet goed op hun aantrekkelijkheid hebben gepast, of die geen werk van het werk willen maken, zorgen dat ze nog klanten krijgen door veel zonder condoom aan te bieden. Minstens zoveel meiden zouden best al hun klanten in een condoom kunnen krijgen, maar doen het niet omdat ze het niet lekker pijpen vinden met zo'n rubbertje. Het is oliedom, en ik heb er geen goed woord voor over. Ik besef dat het hun lijf en hun keus is, maar het is een domme keus die voor verspreiding van smerige ziektes zorgt.

Ik heb het in mijn advertentie staan, ik zeg het over de telefoon als de mannen willen weten wat ik doe, en toch denken veel mannen dat er wel over te onderhandelen valt. Ik heb letterlijk duizenden Euro's aangeboden gekregen tijdens een beurt om hem maar zijn condoom af te laten doen. Dat gebeurt natuurlijk niet. Maar het laat wel zien hoe wanhopig graag veel mannen gewoon vlees op vlees willen, en hun sperma in mij willen spuiten.

De mannen die netjes het condoom accepteren vind ik fijn, en daar heb ik respect voor. De mannen die zonder condoom willen vind ik dom, maar zolang ze zich aan mijn regels houden heb ik daar ook geen echte problemen mee. Ze irriteren me alleen een beetje. De mannen die gaan zeuren, en moeilijk gaan doen, die mogen kiezen of ze de beurt met condoom afmaken of dat ik meteen vertrek. Maar de condoomsjoemelaars, die kan ik echt niet velen.

Condoomsjoemelaars zijn mannen die stiekem proberen toch zonder condoom in je te komen. Ze zijn gelukkig een kleine minderheid, maar al zolang ik het werk doe kom ik ze tegen, en ze zijn gewoon gevaarlijk. Want als ze bij jou zonder condoom binnendringen, doen ze dat bij andere meiden ook. Ik zou een stuk relaxter kunnen werken als ik niet bij elke wip, bij elke klant, echt altijd, in mijn achterhoofd moest hebben dat hij weleens met het condoom kon gaan sjoemelen.

De meeste condoomsjoemelaars zijn niet handig. Die proberen gewoon bij een standjeswissel het condoom eraf te trekken, en hopen danmaar dat je het niet ziet. Soms trekken ze gewoon hun lul eruit, rukken het condoom eraf, en willen weer terug naar binnen. Dat doen ze terwijl ze beter weten, maar ze zijn zo met hun lul aan het denken dat ze de stomste dingen nog zouden doen. Die vang je altijd wel als je oplet.

Maar er zijn ook handige condoomsjoemelaars. Die hebben goed nagedacht over hoe ze je gaan neppen, en hebben geoefend. Die halen het condoom bijvoorbeeld veel handiger eraf, terwijl je even geen zicht hebt, en voorkomen dan dat je in het korte moment voor ze hun pik naar binnen steken dat je naar ze kijkt. Vooral bij hondjes denken ze dat je geen kijk hebt op wat er gebeurt, en dat ze hun gang kunnen gaan.

Andere smeerlappen gebruiken condooms die behandeld zijn om makkelijk te knappen. Dat kan gaatjes prikken zijn, of een klein nagelknippertje in zijn hand verstopt houden om het bandje van het condoom tijdens het neuken door te knippen zodat het ding in de lengte uitscheurt, maar ook olie met een injectiespuit in de verpakking spuiten een week voor de date, of de condooms in de verpakking in de magnetron leggen zodat ze zwak worden. Er zijn veelteveel truukjes.

Daarom is het superbelangrijk om altijd zèlf het condoom bij de man om te doen, je éígen condooms mee te brengen en te gebruiken, en bij twijfel meteen te wisselen. Je moet ze altijd in de gaten blijven houden, en als de klant eraan heeft gepulkt, moet hij gewisseld worden. Als ik een condoom omdoe zit hij gewoon goed, daar hoeft niets aan rechtgetrokken te worden.

Je moet blijven opletten. Een condoom dat geknapt is, of dat de klant heeft afgetrokken, dat voel je wel als je een tijd goed hebt gehoerd. Zo snel het te lekker voelt, gaan er alarmbellen af. Maar dan zit hij al in je, en zover moet het niet komen, want dat is al gevaarlijk. Soms proberen ze zelfs te doen alsof het risico dan al een feit is geworden, en doorneuken niet meer uitmaakt, maar dat is onzin natuurlijk. Meteen eruit!

Bovendien zijn er mannen die het neuken met een condoom op de koop toenemen, en die het belangrijk vinden dat hun sperma in je terechtkomt. Die willen bijvoorbeeld alleen het tuitje lekprikken, zodat je pas merkt dat het mis is als je de zaadstroom voelt. Sperma is voor mij geen risico op zwangerschap, want ik ben aan het spiraaltje, maar allemaal ziektes kunnen via sperma overgedragen worden.

Het is helaas van alle tijden, en in het begin ben ik regelmatig gefopt. Dat zat me best dwars. Je leest nu soms verhalen over dat het een nieuw verschijnsel is, dat "stealthing" heet, maar ik denk dat het condoom sjoemelen al bestaat zolang er condooms zijn. Het is in ieder geval niet erger geworden in de laatste jaren, en als er wat in het nieuws is over SOA wordt het een paar weken ietsjes minder.

Een tijdje geleden had ik een condoomsjoemelaar, en deze was een hele handige. Ik kwam bij hem thuis op escort, en hij had de eerste keer condooms voor me klaargelegd. Die gebruikte ik niet, ookal zei hij dat hij allergisch was voor de condooms die ik had, en dat ze te klein voor hem waren. Allergie bestaat, maar daar heb ik ook condooms voor, en zijn pik was Nederlandse middelmaat, dus zijn eigen condooms mocht hij houden.

De tweede keer dat hij me boekte had hij weer condooms klaarliggen. Overal rond het bed, smaakvol weggestopt. En hetzelfde merk en type dat ik ook gebruik. Dat had me meteen op moeten vallen toen ik begon, maar ik had mijn dag niet ofzo. Er was een opdracht die ik nog moest schrijven, en waar ik met mijn hoofd nog een beetje bij was, want ik was ontevreden over wat ik ging inleveren en er was geen tijd meer om het opnieuw te doen.

Hij probeerde een condoom dat ik omgedaan had te verwisselen voor een condoom dat hij zelf had. Dat wou ik niet, en ik stond meteen op scherp. Hij liet zich maar een nieuw condoom door me omdoen, en hij wou neuken op zijn hondjes. Dat was natuurlijk nog een reden om extra op te letten. Hij stak hem erin, netjes in condoom, en hij begon met steeds langere halen te naaien. Dat is ongewoon, maar niet raar. Ik bleef wel opletten.

Natuurlijk snap je het al, bij een hele lange haal haakte hij een vinger in de ring van het condoom, en trok hem er met één geoefende beweging vanaf, en probeerde met de volgende stoot, zonder het ritme te onderbreken, zonder condoom door te neuken. Ik zat er klaar voor, en ik draaide meteen weg. Hij probeerde me nog terug te trekken op zijn lul, maar dat ging mooi niet door.

Hij had het condoom meteen helemaal weggewerkt. Hij had het niet in zijn hand, het lag niet op het bed, maar het zat ook heel duidelijk niet op zijn lul. Deze vent had geoefend, dit was niet een plotselinge vlaag ofzo. Het was meteen duidelijk, hier probeerde iemand seks met me te hebben op een manier waarvan ik heel duidelijk had verteld dat ik dat niet wou. Dan is de date ècht voorbij.

Ik vroeg hem nog: "Wat flik je me nou?" en hij haalde er nonchalant zijn schouders over op. Hij vond het niet zo'n ding. Er was toch niets gebeurd? Het was hem niet gelukt, en dan moest ik maar niet zo boos worden. Toen ik hem vertelde dat ik nu naar huis ging, vond hij eigenlijk dat ik hem zijn geld moest teruggeven. Want ik ging nu weg, en hij vond het toch al teveel geld voor een wip met condoom.

Hij was er nieteens schuldbewust over. Hij voelde zich niet betrapt. Ik heb daar pas echt een hekel aan. Van die mannen die zich nieteens schamen als je ze betrapt op rottigheid. Van die mannen die denken dat ze het rècht hebben om je grenzen te negeren en je te bedriegen. Daar kan ik echt geen respect voor opbrengen. Maar behalve weglopen kan je niets. Wat kan je doen dan?

Je kan ze niets maken. Ja, je kan goed uitleggen waarom expres zonder condoom penetreren terwijl dat tegen de afspraak is, kan worden beschouwd als verkrachting. Dat snap ik, daar ben ik het ook mee eens. Maar daar krijg je echt niets mee gedaan. De politie vindt het te moeilijk, het OM kan je alleen meekrijgen door ze voor te houden dat ze dan zo'n vieze zondige hoerenloper kunnen straffen, en de rechter vindt het maar ingewikkeld omdat die ideeën heeft over dat het allemaal zo onduidelijk is in "het wereldje."

Je kan niet anders dan ze op de zwarte lijst zetten en zonder de beurt af te maken naar huis gaan. En dan proberen om je vertrouwen voor al die mannen die wèl je grenzen respecteren goed te houden, en niet stiekem iedereen te gaan verdenken. Want je moet bij iedereen oppassen, en bij iedereen blijven kijken en voelen of het goed zit, maar je moet niet iedereen vantevoren al gaan wantrouwen. Dan is het werk ook niet leuk meer.

maandag 15 oktober 2018

Antwoord op: Details

In de eindeloze, hopeloze discussie over sekswerk is er heel veel uit te leggen. Veel over de rare ideeën die mensen hebben over hoe het werkt, en veel over hoe het dan wèl zit. Er is bijna niet aan te beginnen, vooral als je niet de eerste bent. Als iemand het denkbeeld al heeft meegekregen, is er al zoveel waar je tegenop moet boksen dat het een gebed zonder end wordt.

Je komt namelijk altijd in lange discussies over details terecht, die heel moeilijk vruchtbaar te maken zijn. Ze gaan dan ovre iets wat in zijn eentje niet je hele positie kan onderbouwen, maar je kan het ook niet laten liggen. En als je één punt hebt uitgelegd, zijn er nog honderden andere die je moet gaan behandelen. Er is geen doorkomen aan, vooral niet bij iemand die zelfs bewezen en onderbouwde details nog wel wegwuift omdat het niet in zijn denkbeeld past.

Als er een discussie in details strandt, is mijn antwoord: laat zitten dat detail, ga naar de hoofdzaak kijken!

Was er maar een echte eerlijke scheidsrechter in het publieke debat. Iemand die in de gaten houdt dat er geen onwaarheden en geen drogredeneringen worden gebruikt. Die bijvoorbeeld in de gaten hield waar de discussie eigenlijk over gaat, en niet toestaat dat daarvan afgeweken wordt. Iemand die bijhield of de conclusies wel volgen uit de argumenten. Die controleert of de premissen wel kloppen.

Zo is het helaas niet. Mensen denken niet logisch, je moet naar de universiteit als je een cursus logisch redeneren wil, en die is dan zelfs nog een keuzevak. Als mensen meedoen met een discussie, al is het maar om hem mee te luisteren of mee te lezen, dan analyseren ze de logica niet. Ze laten zich door een gevoel leiden van wat logisch is. En dat gevoel dat iets logisch is, werkt eigenlijk nietzo goed.

Laat ik eens een voorbeeld nemen. Stel dat als feiten A, B en C alledrie geldig zijn, er dan een conclusie kan komen dat Z waar is. Dat je die conclusie mag trekken, is dan weer een feit X. Die moet ook geldig zijn, en daar kan je ook kritisch naar kijken. Stel je eens voor dat Anne zegt dat Z waar is, want ze kan laten zien dat A waar is. Bea kan laten zien dat C niet waar is, en dus is er niet aan de voorwaardes van Z voldaan.

Dan zou de kous af moeten zijn. Hoogstens kan Anne dan proberen te bewijzen dat Bea ernaast zit, en dat C tòch geldig is. Daar zou de discussie dan op door moeten gaan, en ze zouden er snel achterkomen of er nou nog wat in die redenering van Anne zit. De hele discussie komt dan neer op de vraag of Anne toch C kan bewijzen, want dan heeft ze niet meteen ongelijk. Als ze het kan bewijzen, dan moet de rest van de logica ooknog onder de loep worden genomen.

Dat wordt natuurlijk nog een tandje ingewikkelder, want als A, B en C dingen zijn die eigenlijk gewoon aannames zijn, waarover het niet betrouwbaar kan worden ontdekt of ze nou waar zijn of niet, dan wordt het een boeltje. Want wanneer is zo'n aanname dan overtuigend genoeg bewezen? Wanneer is er genoeg tegenin gebracht om hem niet meer aan te mogen nemen? Dat is een wespennest waar niemand zonder bulten uitkomt.

Waar de doelpalen dan staan om een feit als feit te mogen behandelen is dan één ding, maar wie het bewijzen, dus het schieten tussen die doelpalen, moet gaan doen is ook een grote vraag. Moet Anne bewijzen dat C klopt, of moet Bea bewijzen dat C níét klopt? Het is heel makkelijk te gaan schuiven met de verantwoordelijkheid, en als je dan ook de doelpalen ver weg en dicht bijelkaar kan zetten, maak je het je tegenstander heel moeilijk. Of dat nou eerlijk en logisch is of niet.

En als je beter gaat kijken, zie je vaak ooknog dat C eigenlijk bestaat uit feit c1, c2 en c3, die op een bepaalde manier met elkaar moeten samenhangen. En dat je die moet interpreteren in het licht van logisch gevolg X, die soms heel anders kan reageren dan je denkt op een subtiel verschil. Het is een hele boekhouding, en daar moet je dan overzicht op houden om te zien wat er nog van klopt. En hoe ingewikkelder het onderwerp, hoe groter het wordt.

Als je erg in het onderwerp zit, weet je wel wat er goed onderbouwd is, en wat niet. Dan weet je ook welke logische sprongen geldig zijn of niet. Voor mensen van buiten ziet het er heel anders uit. Die krijgen sommige conclusies voorgekauwd, en daar krijgen ze dan een paar redenen voor. Dat is meestal erg versimpeld, en vaak gewoon niet geldig. Dan moet je gaan uitleggen dat het ingewikkelder is.

Dat valt meestal niet goed, want dan voelt het snel alsof je de boel moeilijk aan het maken bent met uitvluchten, om maar eromheen te mieren dat je niet wil accepteren wat er over je verteld is. Collega's die veel aan activisme doen, proberen soms om in babystapjes mensen te introduceren aan de logica van de verhalen over prostitutie, maar heel vaak klappen mensen dan dicht. Die voelen zich overdonderd.

Het wordt nog ingewikkelder als A òf B òf C genoeg zijn om X te mogen gebruiken om naar Z te komen. Als Anne dan beweert dat C waar is, en Bea laat zien dat het niet waar is, gaat Anne gewoon over naar A of B en gaat gewoon stug door. Dan kan Bea blijven reageren, of Bea kan proberen om meteen de hele lijst af te gaan om Anne voor te zijn. Bij de eerste ziet ze er dan uit alsof ze telkens in de verdediging zit, en anders ziet ze eruit alsof ze Anne woorden in de mond legt.

Zelfs als Bea aantoont dat c1 en c2 wel bestaan, maar niet op de juiste manier samenhangen, en dus de logica inelkaarstort, krijgt ze meestal het lid op de neus. Niemand van buiten snapt dat die samenhang belangrijk is, het ziet eruit alsof ze een onbelangrijk detail aan het bespreken is dat ze er zelf bijhaalt, en meestal snappen ze nieteens dat een logische conclusie ongeldig is als de premissen niet kloppen.

Als de scheidsrechter meekeek, en die wèl goed in de logica was opgeleid, dan was dat geen punt. Maar die bestaat niet, en je moet juist de gewone mensen in de straat aan jouw kant krijgen. Je wil ze een nieuw inzicht geven, nieuwe kennis waardoor ze zèlf gaan twijfelen aan de indianenverhalen. En met ingewikkelde dingen in de discussie brengen gaat dat niet gebeuren. Daar vervreemd je ze eerder mee.

Je kan in detail uitleggen wat er misgaat met de logica die wordt gebruikt doorde reddingsindustrie en de overheid om te doen alsof er een enorm mensenhandelprobleem in de seksindustrie bestaat. Maar daar zitten veel stappen in, die allemaal stuk voor stuk te vergoelijken zijn, en pas een klucht worden als je ze allemaal samen neemt. Maar leg één zo'n stap uit, en je hoort "Er is zoveel mensenhandel, dat weten we allemaal, en dan ga je je drukmaken om hoe die mensenhandel getèld wordt? Ga toch heen!"

Het kan heel logisch zijn wat je doet, en heel juist en kloppend. Maar als het niet aankomt heb je er niets aan, en stop je heel veel werk in iets wat je niet gaat helpen. Ik kom dat zelf al tegen in mijn blog, en hier staat alles goed leesbaar en aan elkaar gelinkt bijelkaar. Hoeveel kans heb je dan in een discussie om iets in te brengen dat beter zou worden opgevangen? Het wordt veel te moeilijk om de ingewikkelde waandenkbeelden uit te tekenen.

Terwijl het eigenlijk gaat om heel simpele dingen, als je je vergrootglas weglegt. We willen werken, we willen rechten, we willen dat de heksenjacht stopt, we willen dat de media wat kritischer omgaan met de hetzerige verhalen over ons werk, en we willen gewoon serieus genomen worden. Dus dat we net als iedereen anders worden behandeld. En de mensen tegen wie we ingaan willen al die dingen juist tegenwerken vanuit hun eigen redenen.