vrijdag 17 november 2017

Of tadpoles, newts, and forced prostitution

Human trafficking reporting in the Netherlands has been at a stalemate for a long time. Numbers of presumed victims of trafficking were collected by a National Rapporteur on Trafficking in Human Beings and Sexual Violence against Children, who was appointed by law to be the official source for state policy purposes on the subject of human trafficking. These numbers were always hobbled by the fact that they were uncertain, and there was always question as to the value of the estimates derived. Then at the end of september 2017, the National Rapporteur unveiled a bombshell report that announced that finally, the numbers had been settled:
The ability to reliably estimate the actual numbers contributes greatly to the fight against human trafficking. This was also emphasized in the High-Level Meeting on human trafficking with UN-members on 27 September 2017. The Dutch National Rapporteur on Trafficking in Human Beings and Sexual Violence Against Children has been analyzing the numbers of registered victims for years. Thanks to the relatively efficient registration in the Netherlands, it has been possible to reliably estimate the actual number of victims. Dr. Maarten Cruyff and Prof. Dr. Peter van der Heijden, experts in producing estimates, have further developed an existing method of estimation. Specialists in human trafficking, Prof. Dr Jan van Dijk, the Dutch National Rapporteur and UNODC together applied this method for estimating trafficking in the Netherlands. As a result, the Netherlands gained insight into the actual extent of trafficking in human beings. The implications of these new numbers will be addressed in the Monitor Human Trafficking that will be published on 18 October 2017.(1)
[emphasis mine]
Too bad these numbers are garbage, as will become clear.

The report hailed as the "reliable estimate" of the extent of human trafficking in the Netherlands is named "An estimation of the numbers of presumed human trafficking victims in the Netherlands"(2), and was released jointly by UNODC and the Bureau of the Dutch National Rapporteur. Critical examination of this report shows very little ground for the boastful claims by the Rapporteur.

The method employed in this report to estimate the number of victims of trafficking is called "Multiple Systems Estimation" [MSE]. This method has been used to estimate numbers of people infected with HIV, Hepatitis, or afflicted with neural tube defects, and to estimate the total number of deaths due to conflict in Guatemala, Colombia, Kosovo and Peru. In all these cases, the real number is unknown, but several surveys have been performed to try to chart the population - in the latter cases of the dead. Via MSE, the different lists of discovered individuals, and in particular their differences and similarities, can be used to make an estimate of the total population, including the part of the population that has never been surveyed.

The basis of MSE lies in a much older technique, employed in wildlife surveying, called Capture-Recapture. This method takes a closed habitat [a pond for newts, for instance, or an island for iguanas] and catches a number n of animals. These animals are then marked, and released back into the habitat. A second survey is then made, catching K animals. Of these, a certain number k will have been caught in an the earlier survey, and carry a mark. If we can apply a set of assumptions implying that the relations between the seen and unseen groups will be in proportion in both surveys, so that we can claim similarity between the resulting survey lists, we can then reason that the proportion k/K will be close to the proportion n/N, with N the total population. An estimator for N would then be
[The 'hat' diacritical indicates something is an estimator. There are more complex, more accurate estimators, but for the purposes of this article the simplest approach suffices. Higher accuracy estimators obscure the mechanisms at work by added complexity, without changing the underlying method or the outcome by more than a small fraction.]
Basically we're mixing into the total population a known quantity of marked animals, and then measure in our second survey what the concentration of marked animals is.

MSE is the same principle at work, with the same assumptions and logic behind it. What makes MSE different, is that more than two lists of survey results are used. If there are multiple lists, there is more information to be used towards making a thorough estimate. More lists, more datapoints, less chances of a freak accident in sampling offsetting the data and skewing the results of the estimate. Most importantly, the lists can be compared to each other to find the variability and homogeneity between the lists. The basic concept is the same, but the computation becomes much more complex. The approach taken in this case is to use a maximum likelihood estimation method: to find the number N for which the overlaps between the lists are least unlikely. This is only doable by computer. Unfortunately, that means that the actual computation happens in a proverbial black box, and we can't see the math at work.

The clearest perspective to understand the mechanics of the method is to take the total of all lists and view it as a collection of sets. The sets are defined by their inclusion or non-inclusion in all considered lists. With n lists, there are therefore 2n sets to consider. The interrelation between these sets can be computed, because all sets are known, except for the set that is not included in any list: the 'missing' set, which we are trying to estimate. If the distribution in the lists is homogenous and independent, we can estimate the interrelations between categories of sets to also hold for the 'missing set', the value of which can then be inferred.

This is a very short overview of the background of the method, and for the layman who wishes to know more about this method I recommend Counting Civilian Casualties: An Introduction to Recording and Estimating Nonmilitary Deaths in Conflict by Taylor B. Seybolt, Jay D. Aronson, and Baruch Fischhoff.
People with a little mathematical background will be informed more summarily by papers like Multiple Sample Estimation of Population and Census Undercount in the Presence of Matching Errors by Ding and Fienberg [http://www.statcan.gc.ca/pub/12-001-x/1996001/article/14385-eng.pdf] or An exploration of multiple systems estimation for empirical
research with conflict-related deaths
by Kruger and Lum [http://visionsinmethodology.org/wp-content/uploads/2015/05/KO-MSE.pdf]

This method rests on several assumptions. If any one of these assumptions is violated, the method derived from them is invalid, and the results are meaningless.

The least problematic assumption is independence. This is the assumption that inclusion of an individual on one list does not influence his probability of being on another list. To infer the value for the missing set requires that it adheres to similar distributions as the visible sets. If there is no independence, and one list inherently influences another, the interrelation is no longer inherent to the data set, and the estimation is no longer based on measurement of properties of the population alone. You're no longer measuring the target quantity, you're measuring your measurement.

For example: imagine we have a pond containing 100 newts. We survey by trapping 50 newts in traps baited with a specific food item. This trapping is so unpleasant that those newts now avoid the bait foodstuff. In our second list, collected with the same method of capture, we therefore only trap 1 newt captured before out of 50 newts total in the second list. The resultant estimator for the total population would then be 2500. On the other hand, if the traps were experienced as a good feed, and the nice experience makes them more likely to repeat the behavior that got them trapped in the first place, they would act opposite. If then all but one are re-captured, the estimate for the total population would be 51 newts.

The reason this is the least problematic assumption is that in MSE, especially MSE with many lists, the independence violations can be analyzed from the many overlapping interrelations in the lists and compensated reasonably well. Computer programs are available to infer relations between the sets, which rectify the dependences between the lists. These rectifications model real-life relations however, which should be investigated to check if they are accurate. The resulting models may be used to nudge the lists further into agreement. Of course, this treatment of the data must be done with utmost care. It is very easy when you mess with the input data to achieve a desired conclusion by introducing error. Sceptical review of the modeling, and what it means in the real world, is therefore of the essence.

This modeling is done in the report in different ways, with different mathematical degrees of freedom. These degrees of freedom are mostly set for computational convenience. For example:
the 3-factor interaction parameters for such pairs of registers and the variable Q with the five polynomials for modelling trends over time are numerically unstable in the sense that they lead to highly inflated population size estimates and confidence intervals. To protect against this type of inflation, the restriction that only 2-factor interactions are allowed to enter the model was imposed. This restriction implies that no corrections are made for possible higher order interactions between the lists.(2)
In the report, the modeling of dependencies is done by trial-and-error. No attempt is made to match the actual modeling with real-life behaviors or phenomena. Only complexity and numerical stability of the model is considered. The different models tried show radically different outcomes, some mutually exclusive, which demonstrates the huge sensitivity of MSE to inaccuracy in the assumption of independence:

Table 2: Results of log-linear modelling of six lists of human trafficking victims in the Netherlands, 2014
Estim Confidence Interv. Pearson p
M1. P,R,K,O,I,Z 10,542 ( 8,802 - 12,956) 577 .007
M2. P,R,K,OZ,I 15,711 (12,552 – 20,576) 226 .017
M3. P,R,K,OZ,IZ 17,812 (14,026 – 23,874) 66 .130
M4. R,K,OP,OZ,IZ 22,270 (16,871 – 32,275) 49 .175
M5. K,PR,OP,OZ,IZ 32,646 (22,299 – 56,048) 46 .173


It isn't strange that the MSE estimate of Dutch trafficking figures is so perturbed by analysis of the interdependence of the lists. For instance, National Police routinely turns presumed victims of human trafficking over to aid organizations, who then re-report the victim as a discovered presumed victim of human trafficking. This causes a large overlap between some lists.

The second assumption underlying MSE is homogeneity of the investigated population. For each individual in the investigated population, the probability of inclusion in one list must be equal to the probability of inclusion on another. Assumptions of homogeneity can easily be invalidated by non-homogeneous or non-random sampling and re-sampling. Surveys set up in a limited domain can easily underestimate the total population, whereas spot checks on different domains can easily overestimate.

In our newt example, we can illustrate this assumption. Let's return to our 100-newt pond. We catch 15 newts, mark them and release them back to the place we caught them. Imagine that the newts don't travel much in the pond, and stick to one place. Then, if our second capture expedition is to the same spot in the pond, we will have a high number of marked newts in our second list. We might catch 10 newts, 9 of which turn out to be marked. This makes our estimation 17 newts. If our second trapping area is on the other side of the pond, hardly any newts on our second list will be marked. We might catch 10 newts, of which only 1 has been marked. The estimator would then be 150 newts. The population of the pond didn't change, but our estimate changes dramatically.

Once again, with multiple lists the MSE method can work around this limitation to some extent. As long as the lack of homogeneity can be deduced from either the lists or from external investigations, compensation can be performed. This requires that the heterogeneity is not so large that it dominates the outcome, and that it is well-charted. These two requirements are very hard to meet in an environment like the hunt for human trafficking victim, and almost impossible to verify.

The report considers homogeneity only as a problem of equating the multitudinous forms of human trafficking in the Netherlands, and pretends to solve the problem by splitting out the lists by type of population. This assumption is therefore not actually addressed, and quietly assumed to have been met. Considering the complexity of this assumption, this doesn't suffice to make the report credible. However, it is impossible to say what the amount of heterogeneity is in this case.

The third assumption that must be met is that the population under survey is closed. Closure means that between the generation of the various lists, there is no 'escape' from the population. If the domain to be sampled is not well-defined, it isn't possible to properly sample a single population and correlate the lists. In effect, you end up sampling 2 different but hopefully overlapping populations.

Our example pond of 100 newts is so handy because a pond is a closed system. Newts rarely leave or enter, so the system is pretty much closed. Still closure errors can be made. For instance, let's say we do our first survey and mark 50 newts. Then we come back 10 years later for the second survey, catching 50. Because most newts live for about 6 years, we find only 1 newt on our second survey. The resultant estimator is that 2500 newts live in the pond. We reach an estimate 25 times too high, and now because we ignored the closure requirement.

In the report under discussion, closure is violated. The lists consist of disparate collections of observations by different agencies sampling disparate subsections of society. There is not one population that is carefully, randomly and completely sampled, but rather a few separate, not necessarily intersecting domains. People move in and out of those domains, or bide for a while. This also means people can be counted multiple times over time, or not enter the domain shared by all lists at all. The report ignores this issue.

The previous three assumptions undermine the credibility of the National Rapporteur/UNODC report, but if they were the only problems the report could still be salvaged, if pared down to a shadow of itself and reworked to be a lot more humble in its scope. The fourth assumption however completely invalidates the whole thing.

The fourth assumption is the assumption of an error-free dataset. MSE is basically an extrapolation from existing data, and translates the observed data into an estimate by taking differences in observations between lists to be indications of missing observations. Erroneous observations are uncorrelated, and unduplicated observations increase the estimate. Most MSE applications have little trouble with this requirement. The amount of false positives in modern infectious disease diagnostics is not too high to give much trouble. Corpses of Peruvians and Guatemalans don't suddenly turn out to be alive.

The method is quite vulnerable to error. It contains no error detection, and wrong data doesn't jump out at you. Errors don't cause weird outliers or kinks in curves. An error isn't recognizable by its deviation from the modeling. It just skews the estimate. Especially if the true positives are scarce, even a modest false positive rate will quickly dominate. For instance, a 99% correct test which only yields 1% false positives, when applied to a population with 1% true positives, will give equal numbers of false and true positive results. In the case of the report under scrutiny, where nets are cast wide across all travelers, all sex workers, all immigrants and all youth to catch those few victims, this is a relevant consideration.

False positives act in two ways: They increase the amount of "confirmed" individuals considered "found", and their absence from other lists make them suggest a higher proportion of the population is unseen. As such, errors in the input show up in second order in the output. Twice the error rate in the input quadruples the error rate of the output.

This sensitivity to list error cannot be computed away. As the adage goes: Garbage in, garbage out. There is no compensation like there would be for a lack of independence or inhomogeneity. In fact, corrections for inhomogeneity or dependence are liable to throw off the end result even further if the lists are polluted with errors. If one list contains significantly more ghost individuals than the others, it will suggest a lack of independence among the lower pollution lists, which will then be compensated mathematically, adapting the non-erroneous data to the error. This can either lower or increase the estimate, depending on the implementation of the dependence modeling. The same goes for inhomogeneity correction.

Especially if there is a significant proportion of false positives, even false negatives increase the estimate unduly. This seems counterintuitive, until you realize that false negatives, especially if they are counted on one list but not all others, decrease the overlap between the lists, thus inflating the estimate.

As an example, consider our newt pool again. As before, it contains 100 newts. It also happens to contain half a million tadpoles. Instead of trained biologists, the newts are now counted by enthusiastic but unskilled school kids. They can't accurately discern tadpoles from newts. They catch and mark 25 newts and 250 tadpoles. On the second survey, they catch another 250 tadpoles and 25 newts. 6 newts and 1 tadpole have been marked. We observe that if the tadpoles would have been discriminated out in both surveys, the estimate would be 104, quite close to the real number. However, because of the false positive tadpoles, the estimate based on these lists is 10804. Now if one of the newts from the first survey would have been rejected in the second, thus introducing just one false negative, the estimator would become 12604.

The newt pool example is a easy and clear example because it is so extreme. The estimate becomes hugely overblown, because the false positives outnumber the real results by a factor 10. The resultant error in the estimator is therefore around 100. Surely, surely that is a great exaggeration? Surely that is not even close to what is happening with the human trafficking numbers in the report under scrutiny?

It doesn't take much investigation to discover that the dataset used for this report is not free of errors. The lists in the analysis are supplied by the Dutch Non-Governmental Organization "Comensha", which collects and tabulates any "signal of trafficking" sent to it. Signals are supplied by several channels, which are treated separately next.

The healthiest information is supplied by the ministerial inspectorate for social and labor affairs, the "Inspectie SZW". This institute was set up to ensure proper treatment of workers, and to check adherence to labor laws. This is a benign organization which shows no agenda to inflate numbers. It is subject to the same guidelines that all the supply channels are charged with by the National Rapporteur. These guidelines compel reporting any individual as a presumed victim of trafficking at the slightest signal. However, since the Inspectie SZW does not deal with stigmatized groups, the list of signals they are supposed to report on is based in reality.

Not so with police. Especially vice police is very eager to hunt for false positives. Culture within the police force views all sex work as demeaning and crime related. Vice police raids and inspects sex workers aggressively, actively searching signals of trafficking, raiding for only that purpose without probable cause. The list of signals for the police is extensive and eagerly used. Signals of trafficking include being from eastern Europe, having lots of money, having no money, having new friends, having few friends, coming to the defense of ones employer, refusing to answer questions by police [vice police tend to ask impertinent questions, for example: "do you cum when your boyfriend licks you out?", which is supposed to ferret out sham love relationships, which are considered coercion], being housed by the employer, not having arranged ones own journey to the Netherlands, having clothing or condoms supplied by a third party, sleeping at the place of work, having a body guard, and a slew of other vague signals. Sex workers try to avoid giving any of these signals because apart from being listed as a presumed victim of trafficking, signals of trafficking give police the authority to perform invasive "investigations" into her situation.

The same goes for the Marechaussee, the paramilitary police that performs border control duties. Their findings have been excluded from the report because they report mostly on a behavior that has been explicitly declared "not trafficking" by the Dutch Supreme Court, even though it was included in Dutch trafficking law.(7):

Also Immigration services report to Comensha. They process immigrants, who are invited to volunteer stories of trafficking. Immigrants who don't stand a chance to be allowed to immigrate are told that if they report being trafficked, they will be allowed to remain in the country for the duration of the investigation, and if a conviction results - or if the amount of time the immigrant remains in limbo exceeds five years - they will get a permanent residence status. As can be expected, this regulation is vulnerable to abuse, and delivers a steady stream of presumed victims.(3)

Another source is the flourishing industry providing services to victims of trafficking. Tens of millions of Euros are turned over by companies supplying shelter to or rehabilitating trafficking victims, willing or unwilling. This industry receives most of its victims from police. However, also a surprising number of parents decide to submit their child to these companies when they suspect their child is under the influence of evil "loverboys", young men charming innocent girls into a life of vice. This rescue industry reports to Comensha, and has no problem overreporting. Most of these companies are also lobbyists against "sexual transgression" like sexting, teen sex, porn, and sex work. Overreporting is part of their lobby.

A further channel of counts of presumed victims is via health care and youth services. Healthcare services are supplied with the same hypersensitive signal sets used by police to report on suspected trafficking. An example would be a high-profile case in Utrecht, where healthcare professionals broke their professional confidentiality to report that a prostitute was pregnant while still working, and was therefore a presumed victim of trafficking. Another report showed a prostitute had reported with a broken ankle, and was therefore a presumed victim of trafficking. That this was the same woman didn't preclude reporting two presumed victims. Youth services report any unruly or runaway teen who has a boyfriend, especially if the boyfriend is black or muslim, as a presumed victim of trafficking. There are also parents who think their daughter is under the spell of a trafficker when she is displaying unmanageable behavior, because it can't be their upbringing at fault. These girls are also reported by youth services as presumed victims.

The final channel is mentioned here only because it is separately listed in the report, and that is the regional coordinators on human trafficking. These only aggregate regionally collected reports on presumed victims, and do not separately collect signals.

Notably absent is a listing of people coming forward of their own volition to report as a victim of human trafficking. This is likely because in most cases, the presumed victim disagrees about her victim status. They don't consider themselves victims because they chose to do the work under the conditions offered. They consider it a good deal, and prefer it over the alternatives. However, whether they are voluntary workers or coerced victims is not up to them; human trafficking is a crime that needs no charges by the victim, or even agreement from the victim about the victims' victim status. The prosecutor decides for the victim whether she's a victim, and whether what she chose to do was voluntary.

This is a repetitive theme in human trafficking literature. Victims don't come forward. Victims delude themselves into thinking it's what they want. Victims don't understand victimhood isn't the better option and don't want to be rescued. Victims are so destroyed by their victimhood that they are no longer capable of deciding what is their own will. Frustrated pollsters have to use "specialized" questionnaires and questioning techniques to trick presumed victims into "admitting" they are a victim, and even then avoiding the word "victim". The low incidence of people reporting to be a victim is a thorn in the side of the rescue movement, and their expectations of waves of human misery must be justified by using very questionable and misleading interrogation techniques. For the greater good, of course.

Because of stratification of victims in the report, which is somehow meant to make the report more "robust", we can immediately see some of the failures of the application of the MSE method. For instance, male exploitation outside the sex industry is estimated with a relatively low dark number. This arises from the lack of victim hunts, because of the limited interest for these non-pornographic stories. Once labor trafficking victims come forward, they make no effort to hide, and turn up on all lists available to them. But they have to be in desperate straits before they come forward, because police and rescue industry have little to nothing to offer them. They can hope for little more than prosecution of those who wronged them. We therefore should expect few to come forward, and a large dark number. MSE sees all reported individuals show up on many lists, and estimates low.

On the other hand, we have the group of minor female victims exploited in the sex industry. This consists of claims that girls are under the influence of "loverboys", psychological wizards charming hapless girls into prostitution. This category of girls is notably absent from the lists of police surveys of the sex industry, and from lists of prostitution aid facilities. The logical conclusions is that most of these presumptions of victimhood must be duds, because the girls are hardly ever actually found in their suspected sex work roles. But MSE just sees the lack of overlap between the lists, and explodes the estimate. It estimates huge numbers of invisible child prostitutes, forever out of reach of police.

Finally, the MSE method rest heavily on individuals in the various lists being matched or unmatched in other lists. The collecting agency Comensha, however, has no trouble listing individuals whose identifying information is incomplete. Exactly how they register and tabulate the data is a matter of some mystery, because there are conflicting statements by different employees, but given the vagueness of much of their statistics, and their claims not to register "personal information" which would conflict with Dutch privacy law, there is a subset of individuals of whom matching in other lists is unclear, thus again likely driving up the estimates.

With many services reporting at the drop of a hat, using a system of oversensitive rules that is biased towards gross overreporting, it isn't strange that there must be many false positives. The challenge becomes to estimate how large the overreporting is.

Each of the presumed victims is counted through direct contact, and is therefore available to police to act upon. If there is actual evidence, then a court case might follow, which in turn might result in a conviction. The number of convictions and court cases is recorded, and allows for an estimate.

It is reasonable to assume that police will take action on those cases that are the most serious, and have the clearest evidence with the highest probability of conviction. This would be the most efficient application of their resources to stem the most crime. Therefore, it is reasonable to view the cases brought before the court as the most heinous, and the ones with the most solid evidence.

It should be noted that human trafficking cases are treated by special courts. What makes these courts special is that the judges have had special training to become experts in the trafficking lore that is dogma in trafficking lobby circles. This was done explicitly to have judges view evidence in the light of many dogmatic presumptions about the situation of sex work and other trafficking backdrops, so that they would have lower thresholds of evidence to convict. To prove trafficking has been made very easy indeed.

This is illustrated by a court case from 2014(4), where the Court of Appeal overturned a trafficking conviction in first instance because the original verdict was based only on the contradictory statements of the purported victim, without any other evidence. This is no exception. Convoluted suspicions of organized groups of criminals making girls fall in love with them to exploit them sexually in Dutch prostitution, and committing hideous acts of coercion and exploitation upon them, are considered proven by producing snippets of snooped telephone calls, or by fragments from months of interrogations of the victims. Whether or not the victims are willing to act the part of victims.

Convictions become even easier when minors are involved. A minor in sex work is always considered coerced, no matter any evidence that she herself took initiative and did the work voluntarily. She is automatically a coerced victim, even if there is nobody in sight to convict for the coercion. It's enough for a trafficking conviction to find a minor prostituting (and how easy this is, is borne out by recorded minors in sexwork being found in a matter of days from starting operations) and showing that someone facilitated her. Automatic conviction for forced prostitution.

Even with these special courts, there is only a 70% conviction rate. This seems respectable, until one considers that the usual conviction rate in the Netherlands is 90%. The courts are usually a police-to-prison pipeline. Acquittals in human trafficking are therefore at triple the usual rate. Prosecutors blame this on the extreme difficulty of proving human trafficking, even though the threshold for coercion has been lowered to "has a boyfriend" or "comes from a less affluent country".

Considering all this, it is interesting to note that there are 10 times as many presumed victims than there are human trafficking court cases. In 2015, over 1321 presumed victims, only 139 convictions resulted. The rest was even weaker than what is already tried. At what point should we call a presumed victim a red herring?

One can also wonder how many of these convictions are accurate. Quite apart from any discussion which behaviors should or should not be punished, and quite apart from the discussion how harsh this penalty should be, the decision to consider a case proven could be examined. When reading verdicts it is remarkable how far judges stretch interpretation of vague items of evidence to justify a conviction. Prosecutors speak of worrying trends in "beautiful convictions" getting overturned on appeal.(8) This happens in highly hyped cases that were brought out in the press in the trial in first instance. Something is rotten there. Which proportion of cases should be considered overturned is unclear, because appeal cases can drag on for years, the rules change every few years, so data on original verdicts issued in 2015 will not solidify this decade. Older cases don't offer solace, because partial acquittals are not recorded as acquittals in reports by the National Rapporteur, and compiling ones own index of acquittals on appeal requires cooperation from the Justice department. Quite apart from this, many accused will not want to go through an appeal procedure, to avoid further pillorying in the press and years in limbo. However, we will not pursue this line any further because we simply don't have the numbers. The report gets a free pass on this one.

To treat vague signals as if they were confirmed cases of human trafficking is misleading. Suspicions must survive Occams Razor to be taken seriously. Considering the lower conviction thresholds for trafficking cases, the low conviction rate can be generously said to stem from the good cases being used up, and bad cases without a chance of success being tried against all odds. It implies we've seen pretty much all cases worth a trial. In other words, the best cases are being tried, listed from best to worse, and as the viable run out, even nonviable cases get sent to court. If instead the limiting factor would be police or court capacity, as is often claimed by the Rapporteur, we would see a higher than average conviction rate, as police only has capacity for the cream of the crop, and doesn't get around to the questionable cases.

If we take all this together, we see 139 cases with any chance of conviction, and the rest of the presumed victims don't come with enough evidence to meet even the lowest standards of proof. That would mean that only 10% of signals at the very most should be considered valid, even when viewed through the heavily biased eyes of the modern human trafficking courts, even when pretending that overturning in appeal never happens.

It's always important in mathematics to keep track of what the quantity you're working with represents. If we're starting our analysis with one quantity, it doesn't magically change into another quantity through the computation. The numbers we have available are events which lead to a conviction in Dutch trafficking courts, and do not metamorphose into actual cases of trafficking by any other standard.

Now as a gauging exercise, we can try to very roughly estimate how wrong the report is, based upon this derivation. We ignore all fitting and adjusting. Because of reasons given in earlier paragraphs, we may assume this to be erring on the side of caution, since we are allowing all modeling applied to get a "desirable" result. We know the error rate in the estimate is the square of the error rate in the input data. We can see that the input data is systematically 1321/139 = 9.5 times too high. In first order, this means that the estimate would be 90.3 times too high. If applied to the number of trafficking cases per year, claimed to be 6250 by the National Rapporteur, the result would be a tepid 69 cases per year. That's about half of the actually convicted cases. Since we are estimating the number of events which would lead to a conviction if spotted by the authorities, this is an obvious underestimate.

But let's take a look a little further. As can be read in the report, in 2014 an earlier attempt at MSE estimation had been made. This didn't make much of an impression, because the numbers it generated were too large for the tastes of the Bureau of the National Rapporteur, so it was quietly ignored. Let's take the 2014 estimate into consideration instead, where far fewer MSE-related adjustments and compensations had been applied. This "more pure" MSE application estimated between 14000 and 23900 victims were out there. Applying the same haircut to this earlier pure application of MSE, we get an estimate of 155 to 265 victims total. These numbers are far more believable; between 53 and 90 percent of actual cases are prosecuted and lead to convictions.(5) That is what you would expect for a crime which harms the victims a lot, and is hunted with great policing effort and great police powers.

What has been shown here is a crude comparison, a quick and dirty manipulation of the results based upon some basic mathematics of error dynamics in MSE. It is merely meant to illustrate the flaws and inconclusiveness of the report under scrutiny. The clunkiest modeling available is used, but the principles hold true also for more refined and complex modeling. Using R packages on dummy datasets doesn't show significant deviation from these basic approaches. Basic enveloping math always works, no matter how obfuscated and overly complex models get.

Consider for a moment what establishing a number of victims would be good for. It is currently only used to cause shock in the press. In years that the number went up, that was cause for concern, and government was urged to ramp up the fight against trafficking. In years when the number went down, that was cause for concern, and government was urged to ramp up the fight as well. The actual numbers make no material difference.

No matter how you view it, this report is in no way a breakthrough. It isn't even useful. Tabulating how many victims there are is already of no utility, but if the data is made useless for any conceivable genuine purpose by introducing so much noise to the signal there is really no point to the entire effort. Extrapolating from this senseless data set is just masturbation. Mathmagicking garbage data into breakthrough truth doesn't happen. If the numbers were indeed important, the effort would be to find the right level, not just jack them up. If a high but incorrect number is a great thing in itself, why not just declare the entire Dutch population victims and be done with it?

One does not push the collection of polluted, inflated, biased data for years if the purpose of the collection is to use a modeling tool like MSE to find the sober truth that has been hidden by all the pollution. The MSE operation was meant to push the same line as the original collection of data. The entire reason for the collection of these pointless high numbers, the reason the bureau of the National Rapporteur even exists, is to lend credibility to a moral panic. Mull over the following quote, for instance:
The number of reported victims of human trafficking has decreased greatly over the past five years, from 1287 in 2012 to 952 in 2016. In 2016 the count decreased by 17 percent from 2015. National Rapporteur Corinne Dettmeijer: 'I seriously worry about the decreasing number of reports. Human trafficking doesn't, indeed, decrease: we now know that the number of victims per year is 6250. That means that an ever greater proportion of human trafficking remains out of view. This should occasion the police to release extra capacity to combat human trafficking.'(6)
The law is a tool in the hands of people who want to steer society to conform to their ideals. These people can use the law to repress phenomena in society that they don't like. Whether it be people who find sex outside boundaries that they are uncomfortable with icky, or people who want to please their God, or people who just want to feel like the savior or bane of some poor immigrant, the law is the most powerful tool for the self-righteous. Human trafficking policy is their playground. It can be invoked against immoral sex, immigrants, capitalism, the shadow economy, and other liberties that are viewed with suspicion. That means very many activist groups can get behind laws repressing human trafficking, even when they have very little eye for real situations where people are being coerced and exploited. Whether they do it out of conviction or to make money off the whole circus, they are willing to make up whatever story is necessary to get their way.


(1): https://www.dutchrapporteur.nl/current/news/reliable-estimate-reflects-true-numbers-of-victims-of-human-trafficking.aspx
(2): https://www.nationaalrapporteur.nl/binaries/An%20estimation%20of%20the%20numbers%20of%20presumed%20human%20trafficking%20victims%20in%20the%20Netherlands_tcm23-282232.pdf
(3): See for instance https://www.mensenhandelweb.nl/taxonomy/term/2364
(4): https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHARL:2014:3064
(5): This is a comparison of an MSE estimation from 2014 to conviction data from 2015. Not strictly correct, but enough for a decent ballpark estimate.
(6): https://www.nationaalrapporteur.nl/actueel/2017/minderjarige-meisjes-vaker-slachtoffer-van-seksuele-uitbuiting-dan-gedacht.aspx
(7): https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:HR:2016:857
(8): https://www.trouw.nl/home/in-de-strijd-tegen-mensenhandel-is-elke-veroordeling-een-overwinning~ac0ffa45/

maandag 13 november 2017

Buurtbewoners

Nu ik mijn eigen plekje niet meer heb, mis ik heel veel aan het honkvast werken. Ik heb daar toch altijd het beste geboerd. Of het nou achter de ramen was, in clubs, of in mijn eigen thuiswerkstek, ik ben iemand die zich graag nestelt. Ik moet nu wel escort doen omdat er verder geen mogelijkheden voor me zijn, en ik zit nu in een hele harde concurrentiestrijd, maar dat is niet omdat ik ervoor koos.

Ik moet de vastigheid missen, de manier waarop je een klantenkring rond een plekje bouwt, hoe je een pleisterplaats wordt voor je mannen. Ik mis ook de stabiliteit, de dagelijkse routine. Er is wel één ding dat ik niet zal missen, en dat is het gedoe met buurtbewoners. In elke honkvaste soort werk heb je daar meer of minder gedoe mee, en met escort heb je daar tenminste geen last van. Buurtbewoners verzieken elke buurt.

Als hoer wil je dat de klant vrolijk en opgeruimd bij je komt. Als die zich eerst door een massa asocialen moet douwen, en dan door een naar pis stinkend portiek bij je ondergekraste deur komt, dan is voor hem de eerste lol er al af. Het liefst hebben we een vrolijke, toegankelijke buurt waar de klant zich op zijn gemak voelt. Een klant die ons in een nette buurt ziet zitten, ziet ons ook als netter. En dat is voor iedereen fijn.

De buurt werkt alleen meestal niet mee. Mensen zijn zuinig op hun eigen huis, en passen goed op hun tuintje, maar de straat gebruiken ze als hun afvalbak. Buurtbewoners zijn erg mondig over of ze wel genoeg rechten hebben om hun straat te gebruiken, maar nemen er geen verantwoordelijkheid voor om het een beetje leefbaar te houden. Er wordt opgelet of de heg van de buren niet je tuin ingroeit, maar samenwerken kan je vergeten.

Natuurlijk is het weer een minderheid die het voor de rest verpest, maar die rest doet zoals altijd weereens niets om die minderheid een beetje te laten dimmen. Daarom heb je altijd de lawaaimakers en de mensen die overal aanstoot aan nemen die de baas van de buurt lijken te zijn. En dat is jammer, want zo lijkt elke buurt asocialer dan hij eigenlijk is. Maar als je je laat piepelen, heb je daar ook zelf wel verantwoordelijkheid voor.

Wil je weten hoe een buurt werkt, vraag het dan aan ondernemers die afhankelijk zijn van de aanloop. Meestal heb je een sigarenboer of een boekhandel die de kar trekt voor alle winkels in de buurt, en initiatieven neemt om de buurt prettig te maken voor de klanten van zijn zaak. Het werkt namelijk. Kijk maar naar al die verloederde winkelcentrums waar je die samenhang niet hebt omdat er een gemeenteprojektgroep of een projektontwikkelaar het voortouw heeft.

Voor sekswerk-ondernemingen is het niet anders. Als je achter een raam zit, ben je de hele tijd bezig met de straat. Je wil klanten trekken, en je wil contact maken op een goeie manier. Daarom wil je graag dat de sfeer in de straat goed is. Toen ik nog achter de ramen zat, waren we nog sociaal de buurt een beetje de baas, en hielden we het leuk. Dat heeft de gemeente vernield, en daarom verloedert het dus ook flink.

Clubs zijn gesloten bedrijven, die niets op straat willen laten zien of horen omdat alles meteen overlast wordt genoemd. Zo'n blinde pui ziet eruit alsof er vanuit de club niets wordt gemerkt van wat er in de buurt gebeurt, maar zo werkt dat niet. Clubs willen discretie uitstralen, maar juist niet onverwelkomend zijn. Elke klant moet toch via de buurt binnenkomen. Dat is danwel niet omdat ze gelokt worden tijdens het stadten, maar ze moeten de zaak toch positief zien.

Klanten zijn een beetje kwetsbaar als ze naar een sekswerker komen. Ze zijn bezig met iets wat maatschappelijk veroordeeld wordt, iets wat toch een beetje "fout" is. Ze moeten zometeen toenadering zoeken tot een vrouw, en daar zit toch wat verlegenheid bij. Dat krijg je nooit uit een man. Ergens in hun achterhoofd knaagt het dat ze afgewezen kunnen worden, dat ze misschien wel verwend zullen worden maar misschien de klik niet krijgen.

We willen dat die klanten een beetje op hun gemak aan kunnen komen. We willen dat ze op straat niet agressief worden benaderd, dat ze niet lastig worden gevallen, dat ze hun auto gerust achter kunnen laten op de parkeerplaats, dat ze door een schone, kalme straat kunnen lopen zonder hondenpoep, frietbakjes en koffiebekertjes, zonder toeterende auto's, zonder mensen die elkaar achterna schreeuwen op straat, en zonder mensen die append tegen ze oplopen.

Klanten zijn vaak gewend aan betere buurten dan waar een bordeel zit. Ramen en bordelen zijn altijd door gemeentes zoveel mogelijk naar oude, verlopen buurten verdrongen. Het zijn buurten waar ze voor iets anders liefst niet zouden komen. Ze kunnen zich danwel in onze zaak welkom voelen, in de buurt voelen ze zich dat meestal helemaal niet. Dat komt niet door de postcode of de gebouwen. Dat komt door de houding van de buurtbewoners.

Als hij vertrekt heeft hij net geneukt. Hij heeft dan een diepe biologische tevredenheid. Dan maakt het hem niet meer uit hoe de straat is, want de wereld is dan een bloementuin in zijn ogen. Zolang hem niet iets overkomt wat hij thuis nogeens anders op gaat vatten, zoals bestolen worden, zien hoe iemand in elkaar geslagen wordt, of dat zijn auto wordt beschadigd, mag de buurt zo lelijk zijn als hij maar wil.

Ook als je thuiswerkt ben je bezig met hoe je in de buurt staat. Je wil niet dat de klant denkt dat hij bij een verlepte huisvrouw aankomt. Die wil toch iets moois, schoons en spannends zien. Dan ben je alleen niet echt met een winkel bezig, en heb je minder temaken met aanloop in je buurt, en ben je meer bezig met wat de buurt van je vindt. Veelmeer dan de andere soorten honkvaste prostitutie.

Dat is iets waar andere soorten bedrijven veel minder last mee hebben. Als een supermarkt voor overlast zorgt, wordt dat gezien als iets wat nou eenmaal zo is. Niets aan te doen. Misschien komt er een handhaver extra langs. Prostitutie wordt altijd in verband gebracht met overlast, of het nou logisch is of niet. Ookal is die overlast meestal gewoon van de buurtbewoners.

Als er iets gebeurt in een buurt waar sekswerk gebeurt, krijgen de sekswerkers eigenlijk automatisch de schuld. En zoals de meeste ondernemers pakken we dan aan om er iets aan te doen. We vertellen onze klanten waar ze mogen parkeren, dat ze rustig moeten doen, dat ze niet rond moeten blijven hangen bij de deur, dat ze niet vlakbij de gevel een sigaretje moeten roken omdat de buren er last van hebben, enzovoort.

Dat hadden we ook achter de ramen. Eigenlijk was dat begonnen net voordat ik begon achter mijn raam, maar ik kreeg het van mijn collegaatjes mee. Je moest klanten aanspreken, ook als je ze wat fout zag doen op straat. Mijn collegaatjes waren daar best agressief mee, en joegen mensen die zich misdroegen liefst gewoon weg, maar ik was daar gewoon te zachtaardig voor, dus ik ging altijd in gesprek.

Ik weet nog dat ik een keer naar huis ging, terwijl meer dan de helft van mijn collegaatjes nog stonden te werken. Het was een slappe dag geweest, met heel weinig klanten. Ik kwam een man tegen die tegen een gevel stond te plassen. Eigenlijk was ik een beetje gegeneerd, en een beetje verlegen, maar ik vond toch dat ik hem aan moest spreken. Dat is helemaal niet hoe ik ben, en ook niet hoe ik toen was. Ik spreek mensen niet graag aan, en toen was ik nog veelmeer een schijtlijster dan nu.

Maar met een kloppend hartje en een droge mond ben ik tochmaar op die man afgestapt. Ik had toen nog flink vertrouwen in de zelfverdediging die ik had geleerd, ookal was dat onterecht, en zonder dat had ik het echt niet gedurfd. Het hielp ook dat het aan het eind van de hoerenbuurt was, dus dat ik de gloed van al mijn collegaatjes achter me had. Alleen op die straat kon ik het durven, buiten de hoerenbuurt zou ik me niet veilig hebben gevoeld.

Ik zei dat we klachten hadden gekregen over wildplassen, omdat de buurtbewoners daar last van hadden. Ik wou nogwel meer zeggen, maar dat kwam er niet echt uit. Natuurlijk is dat genoeg voor hem om te weten dat ik hem aan het vertellen ben dat hij moet kappen met dat asociale gezeik, maar ik had toch het gevoel dat ik het een beetje in het midden liet. Dus ik zei nog wat over dat het niet aardig was voor de buurtbewoners om hier te staan plassen.

Hij piste eerst rustig door, schudde de druppels af, en snauwde me toen toe dat hij een buurtbewoner wàs, dat hij hier wèl thuishoorde en ik niet, dus dat ik niets over hem te zeggen had. Dus dat ik mijn bek moest houden als ik geen klap wou. Er kwam nog iets achteraan over dat hij niet naar huis ging om te pissen omdat hij zijn vrouw wakker zou maken, en wat een beetje plas nou uitmaakte als er overal hoeren stonden.

Dat is maar één voorbeeldje, maar het is wel een patroon. Niet alleen wat ik zie, maar ook van al de collegaatjes waar ik contact mee heb gehad hierover. Als er asociaal geparkeerd wordt, is dat niet de klant. Die wil geen parkeerboete uit hoeven leggen. Dat is die buurtbewoner die anders dertig meter moet lopen. Als er wordt geschreeuwd op straat is dat de buurtbewoner die ruzie heeft met zijn buurman. Als er wordt getoeterd is dat de buurman die zijn vrouw groet.

Ik heb aleens geschreven over overlast. Klanten hebben geen reden om overlast te geven, en waar ze mee bezig zijn als ze naar ons komen is iets waar mannen juist stil en ingetogen van worden. De drukte op de Wallen komt ook niet van de klanten van sekswerkers, maar van de toeristen en de kroegentochten. In andere ramenstraatjes heb je juist dat het er zo akelig stil is, dat we graag muziek zouden spelen. Dat mag alleen van de gemeentes niet.

Er zijn afentoe best klanten die zich niet gedragen. Ze zijn alleen een minderheid tussen de overlastgevers. De buurt maakt zelf de meeste overlast. Dat zag je ook in Utrecht, toen de overlastmeldingen geen spat afnamen nadat alle hoeren waren weggewerkt. Buurtbewoners blijven hun overlast maken, maar nu is het nietmeer een reden om verontwaardigd de hoeren te verketteren, nu kunnen ze er wel genuanceerd over zijn.

Afentoe hoor ik weleens over plannen om bordelen te verbannen naar industrieterreinen. En als ik terugdenk aan die tijd die ik doorgebracht heb in stedelijke gebieden, met al die toestanden en spanningen, zie ik daar eigenlijk wel voordelen in. Ja, voor aanloopbedrijven als de ramen zou het niet werken, voor kleine clubs ook niet, maar voor ruime luxebordelen lijkt het me helemaal niet zo'n slecht idee. Ben je tenminste af van die asociale buurtbewoners.

maandag 6 november 2017

Antwoord op: Meiden zonder moraal

Als mensen weten dat je hoert, gaan ze er vaak vanuit dat je dan ookwel allemaal andere dingen zal doen. Je zal wel makkelijk met drugs zijn, je zal wel makkelijk door Jan en alleman laten paaien, je zal wel zwartwerken, frauderen met de bijstand, en nogwel meer dingen die niet netjes zijn. Want als je sekswerk doet, zal je wel geen moraal hebben, en dan zal je al die andere dingen, die mensen doen die sekswerk te extreem vinden, ook wel geen probleem vinden.

Dat is onzin.

We hoeren niet omdat we geen moraal hebben. We overschrijden ook niet onze eigen moraal als we ons werk doen. We hebben alleen over de randjes gekeken van wat mensen over sekswerk denken, en hebben ontdekt dat het eigenlijk heel anders is. We zijn dus niet van onze moraal over seks afgestapt, we hebben gekeken naar hoe onze moraal over seks eigenlijk anders kan, en hebben hem niet onterecht toegepast op dingen waar hij niet bij thuishoort.

Er zijn best meiden die een losse moraal hebben. Niet de grote namen in de business natuurlijk, want zonder een strakke morele code kom je nooit hoog op de kwaliteitladder. Klanten zijn gewone mensen, en dus ook best onwetend over seks. Je kan vanalles doen zonderdat ze zien dat je er te weinig werk instopt, en het enige wat ze dan zien is dat ze niet zo'n spetterende ervaring hebben als bij meiden die wèl serieus werken. Die leggen dat bij zichzelf. Maar ookal legt een klant het bij zichzelf, hij gaat wel naar een ander.

Als hoer ben je alleen goed bezig als je weerstand kan bieden aan verleidingen om er met de pet naar te gooien. Niemand die je goed aan het werk houdt, als je niet wil. Je moet uiteindelijk je eigen pooier zijn (eigen pooier zijn). Werkethiek is het enige wat je goed genoeg maakt om echt je draai te vinden in het vak, anders val je ergens droog in een soort werk die je niet inspireert. De aanpakkers die ik ken hebben allemaal een sterke moraal.

Moraal heeft veel temaken met eerlijk zijn. Met jezelf in de spiegel kunnen aankijken, met niet jezelf hoeven voorliegen over wie je bent en wat je doet. Dat je niet de werkelijkheid voor jezelf hoeft te verdraaien om jezelf een eerlijk iemand te vinden. En in ons werk is dat vooral zorgen dat mensen eerlijk krijgen waar ze je voor vertrouwen. En dat je dat vertrouwen waard bent, en niet de klant die zich aan je overlevert tekort doet. Je moet jezelf aan je regels kunnen houden.

Iets waar veel professionele meiden prat op gaan is hun discretie. Die zullen nooit loslaten wie er klant bij ze is, ookal haten ze hem of zouden ze er voordeel van kunnen hebben. Die houden alle geheimen en pillowtalk stil, en nooit zal je ze zover krijgen dat ze iets vertellen dat je bij een klant kan passen. Nieteens omdat ze dat goede zaken vinden, ookal is het een goede zakelijke beslissing, maar omdat ze het niet vinden kùnnen.

En niet alleen voor zichzelf. Ook voor wat ze accepteren van de wereld om zich heen. Als hoer moet je op je strepen kunnen staan, en daar moet je die strepen dan wel eerst voor hèbben. Om op je strepen te staan moet je het gevoel hebben dat je op die strepen màg staan, en zelfs dat je erop hóórt te staan. Dat zijn dingen die ervoor zorgen dat je bestwel met je eigen regels, plichten en rechten bezigbent.

Het is ook iets wat met je eigen trots temaken heeft. Je moet je aan je eigen trots vast kunnen houden in een samenleving die zo op je neerkijkt. Trots op jezelf kunnen zijn kan alleenmaar als je jezelf eerlijk de maat kan nemen, en dan kan zien dat je gewoon goed bezigbent. Je hebt nodig dat je jezelf in de spiegel aan kan kijken over wat je doet. En daarvoor moet je een gezonde moraliteit hebben, waar je je ook aan houdt.

Moraal is niet iets unieks. Dat heb ik heel langzaam geleerd, en nogsteeds heb ik weleens dat ik terugval op het idee wat ik van mijn ouders en de Kerk kreeg, dat er één echte moraal is en de rest valse leer. Moraal is gebaseerd op wat je eerlijk vindt, wat je waardevol vindt, en wat je een recht vindt. Sommige dingen zijn zonneklaar en vindt iedereen hetzelfde, andere dingen niet. Ga maareens praten over maximumsnelheden of wiet bijvoorbeeld.

Ik heb met collegaatjes gepraat die met hun moraal in de knoop zitten. Die hebben niet doordacht wat hun moraal moet zijn, en laten zich door hun gevoel leiden. En dat gevoel komt vooral van wat ze van hun ouders en de TV mee hebben gekregen. Die zitten daar dus wel een beetje moeilijk mee, want die zien ook wel dat die moraal niet bij de werkelijkheid past. Hun eigen moraal hangt daar dus een beetje raar tussenin.

Je hebt ook meiden, vooral de superintelligente, die alles tot in de puntjes hebben doorgedacht. Die hebben er ook geen twijfel meer aan, en gaan zelfs gráág die discussie aan. Die hebben ook helemaal geen morele problemen met dingen waar ik nog wel van terugschrik. Ik heb eigenlijk alleen mijn moraal aangepast bij de dingen waar ik ook ervaring me opgedaan heb, en ik heb het niet verder opgeschoven.

Als ik praat met meiden die een andere moraal hebben dan ik, dan voel ik me soms ongemakkelijk bij wat ze doen. Meiden die zich door een beest laten naaien, of die een spoor van opgebruikte pooiers achter zich laten, of die piepjonge jongens als klant accepteren, die maken me nogal ongemakkelijk. Maar ik kan dan wel mijn moraal daarover laten spreken, maar dan ben ik gewoon kortzichtig bezig. Ik laat ze in ieder geval zich verklaren, en als ik dat niet door kan prikken, respecteer ik ze gewoon. Hoe ik me bij wat ze doen ook voel.

maandag 30 oktober 2017

Slavinnenfantasie

Met dit stukje heb ik flink zitten twijfelen of ik het nou "slavinnenfantasie" of "slavernijfantasie" zou noemen, want met allebei ben ik niet helemaal tevreden. Als ik het allemaal goed uitleg begrijpen jullie aan het eind van het stukje waarom.

De afgelopen jaren heb ik veel geschreven over lelijke dingen. Over pooiers, over de zieligheidsindustrie, over het gehijg in de media, over hoe politici graag wilde indianenverhalen brengen als de realiteit, en een heleboel over wat daarachter zit. Daar heb ik vaak bij genoemd dat het eigenlijk wordt gebracht als iets dat erotisch prikkelt, als iets wat de publieke opinie inmoet als erotika.

Waar dat aan aanspreekt wordt dus steevast gebruikt om ons een hak te zetten. Om mensen letterlijk in hun onderbuik te laten voelen dat ze aanspraak vinden bij een idee. En daarom heb ik er langzaam een hekel aan gekregen, en behandel ik het als iets viezigs en iets kinderachtigs. En dat is niet helemaal goed. Het is namelijk een hele menselijke neiging, waar ik genoeg goeds aan zie, en genoeg begrip voor heb. Of zou moeten hebben.

De slavinnenfantasie is ontzettend populair. Het gaat erg tegen onze moderne moraal in, maar heel weinig mensen vinden het geen geil idee ergens. En niemand vindt het moeilijk om het zich voor te stellen of erin in te leven. De slavenfantasie werkt precies hetzelfde, maar vinden mensen moeilijker om zich in in te leven. Mannen horen namelijk nog steeds de initiatiefnemers te zijn met seks, en mannen die niet hun eigen beslissingen kunnen nemen vinden we toch nog steeds een beetje teleurstellingen.

Het is op veel manieren aantrekkelijk. Vooral voor al die mensen die problemen hebben met hoe slecht onze samenleving seksualiteit eigenlijk accepteert, en hoeveel regels het relatiedenken erop legt. Het idee dat er "een slavernij" is, zoals in de geschiedenisboekjes, dat prikkelt al. Want dat betekent dat er ergens een stuk van de wereld bestaat waar je in principe deel van kan gaan uitmaken.

Dominante mensen, en ook al gewoon mensen met afentoe een dominante bui, zien het wel zitten dat er seksslavinnetjes te koop zijn op wie ze hun lusten bot zouden kunnen vieren, en daar zit meestal ook een flinke schep sadistische saus overheen. Het is lekkerder dan fantaseren over een verkrachting, want bij een verkrachting ben je slecht, als je meedoet in een slavernijscenario heb je rècht op wat je krijgt van je slavinnetje. Dat geeft een kick voor best veel mensen. Maar nòg is het een minderheid van de mensen die hier geil op gaan.

De grote meerderheid van de mensen, en dat geldt ook bij mannen, leven zich eerder in in de slaven. Het is een heel prikkelend idee om te worden meegesleurd in een situatie waarin je wel seks móét hebben, en je wel onderdanig en gedienstig móét gedragen. Het is weereens een kwestie van gedwongen worden tot waar je behoefte aan hebt, maar wat je moeilijk aan jezelf te accepteren vindt. Of wat je niet verwacht dat er van je geaccepteerd zal worden.

Mannen voelen zich meestal niet gemakkelijk bij de slavenrol, omdat het wel een beetje tegen het mannen-ego ingaat, en omdat je dan "verloren hebt." Die gaan veel makkelijker voor de koper-kant. Dat wordt meer van ze verwacht. Vrouwen worden toch heel raar aangekeken als slavenkoper, dus alleen de meiden met lef durven dat aan. Slavinnenrollen zijn juist heel bevrijdend voor ze, omdat de samenleving slavinnen van alles vrijspreekt.

Zo ontstaat er nogal een kunstmatige verhouding tussen mannelijke slavinnen-kopers en veel minder vrouwelijke slaven-kopers, terwijl de verhouding van wat mensen diep vanbinnen wìllen niet heel erg verschilt, denk ik. Als ik kijk naar de ervaringen die ik heb opgedaan, maar vooràl luister naar meiden die heel erg in dat soort diensten zitten, krijg ik toch wel mee dat die sekserollen nogal onnatuurlijk erop gelegd zijn. Maar ja, dan heb je alleen een beeld van de verhoudingen bij mensen die bereid zijn te betalen. Dat kan natuurlijk scheef zijn.

Natuurlijk gaan mensen daar dan over fantaseren. Ze stellen zich het voor als ze er een keertje van horen, en dat prikkelt. Het is ook niet moeilijk om er porno over te vinden. Er zijn uitgestrekte gebieden in de BDSM die een slavenverhaal gebruiken. In de porno kan het niet òp met de slaven en slavinnen, en vooral in de mainstream van films en TV kan je heel veel vinden. Series als Spartacus zijn een perfekt voorbeeld.

Het is een geil idee. Je wordt als een dier gebruikt en bevolen, soms met bondage-elementen erin, en je weet dat je geen keus hebt. Soms komt er ook discipline en straf bij kijken, en dat is ook een grote aantrekking voor veel mensen. En in een slaven-context hoeven ze er niet voor uit te komen dat ze het lekker vinden, want het wordt ze aangedaan. En in de fantasie wil je wrede meester natuurlijk precíés wat je lekker vindt.

De slavinnenfantasie is een fantasie. Hij is niet echt realistisch. Echte slaven en slavinnen zijn saai. Die zitten hun tijd uit, af te wachten tot ze wegkunnen. Liefst ontsnappen ze, en tot dat kan zijn ze zo koel als maar kan. Dat zie je wel met echte slaven, als je bijvoorbeeld eens op bezoek gaat in Qatar. Echte slaven zijn murw, afgeknapt vermoeid, je ziet de tegenzin uit elke porie lopen, en het is zo banaal dat je je er gewoon aan ergert. Je voelt je boos op ze worden. Dat kan ze niet schelen ook. Je ziet ze gewoon denken: "het mot maar dan."

In de fantasie wordt juist de emotie ontzettend belééfd, op een hele erotische manier. De seksuele kant van het idee wordt vooral tevoorschijn gehaald. Niemand fantaseert over als slaaf thee plukken, vis schoonmaken of vloeren boenen, terwijl je daar veel meer slaven hebt lopen. Het moet wel seks blijven. Een au pair die door de huisvader afentoe over de sofa gebogen wordt is al te banaal. Misschien wel omdat dat realistischer is.

Vanaf de mannelijke kant is de echte slavenrol er eentje waarbij hij als een seksbeest moet naaien, en in zijn fantasie kan hij dat ook aan. Hij wordt als een fokstier gebruikt, en vaak wordt met geweld gewerkt om te laten zien hoe onstuimig en hardnekkig hij is. Je hebt veelmeer de mannen die juist helemaal voor het onderwerpen gaan, maar eigenlijk heb je het dan niet meer over een slavenfantasie, maar over een onderwerpingsfantasie. Die werkt anders. Dat gaat wat ver voor dit stukje.

De vrouwelijk invalshoek is heel anders. Vrouwen fantaseren over hoe ze worden gebruikt, overweldigd, en hun kwetsbaarheid flink wordt gevoeld. Ze worden ofwel gewoon verkracht, ofwel gedwongen om mee te gaan in de sensualiteit van wat ze nou eenmaal gedwongen worden te doen. De fantasie is bijna helemaal passief, al bestaan er vrouwen die wel de logische volgende stap nemen en fantaseren over hoe ze zich aanpassen aan hun slavinnenbestaan en zelf initiatieven nemen.

In de fantasie moet de situatie duidelijk zijn. Het moet niet iets zijn waarbij je rol ingewikkelder wordt, of waarbij je meerdere rollen tegelijk hebt. Of we nou fantaseren over harems in de oude geschiedenis, of over Bijbelse taferelen, of juist over aliens die menselijke vrouwen ontvoeren voor buitenaardse orgieën, ze zitten nu in een omgeving waar ze in hun rol worden gedwongen, en hebben de identiteit van de seksslavin. Want die identiteit, daar gaat veel om.

Normaal ben je door je identiteit beperkt als het om seks gaat. Je bent een verstandig en nuchter iemand, een feministe, een moeder, een oma, een Christen, een sterke vrouw, en dat zijn allemaal identiteiten die niets met hete voze seks temaken hebben. Ja, we weten allemaal beter, maar toch stellen we ons niets anders voor dan dat die een klein beetje relatieseks hebben. Als ze meer doen, dan breken ze met hun identiteit, en met wat er van ze verwacht moet worden. Onderschat nooit hoevéél mensen zich laten leven door de identiteit die ze bij zichzelf vinden horen.

Bij de slavinnenfantasie heb je juist een identiteit opgedwongen gekregen die je meeneemt naar de diepste verlangens die je niet voor jezelf vindt kùnnen, waar je jezelf alleen aan toe ziet geven als je gewoon gedwongen wordt. Op een slavinnenveiling naakt tentoongesteld worden aan allemaal enge mannen, terwijl een verkoper al je sterke punten aanwijst, om dan door de rijkste woest aantrekkelijke vent mee naar huis te worden genomen voor vernederende gebruiksseks omdat jij passief zoveel lust in hem opwekt, dat is toch iets verschrìkkelijks waar je dwang voor nodighebt?

Als je diezelfde fantasie zou hebben zònder de dwang, dus als je bijvoorbeeld fantaseert dat je jezelf op zo'n markt te geef zet, dan wèrkt het gewoon niet meer hetzelfde. Dan is de spanning eraf dat je je kwetsbaar en gebruikt voelt. Dan ben je niet meer het zuivere meisje dat bevlekt gaat worden. Dan is er juist een soort gêne dat je je zo te grabbel gooit, of zelfs dat je jezelf opdwingt met je rare perverse gedrag. Het is opeens een hele andere ervaring, en dat komt alleen door die slavernij-invalshoek.

Zoals altijd met dit soort fantasieën doen we graag alsof het éénrichtingsverkeer is, maar dat is het niet. Er zijn héél weinig slavinnetjes te vinden die niet stiekem een script hebben voor wat er hoe en wanneer gebeuren moet of mag. Dan mag het spannend blijven hoe hun slavendrijver daar precies invulling aan gaat geven, maar hij heeft heel duidelijke grenzen waar hij niet overheen moet gaan, en heel duidelijke knoppen die ingedrukt moeten, vaak zo duidelijk dat het meer voor hem dienstbaarheid en beklemming is dan voor haar.

Als je het bij fantasie houdt is dat natuurlijk makkelijk. Dan is het gewoon bedenken hoe je het wil, en is dat je beeld van hoe het gaat. Als je het met een partner uit wil spelen, is dat moeilijker. Die moet zich dan aan jouw visie aanpassen, want anders gaat het snel schuren. Slavin zijn voor wat je lekker vindt is lekker, slavin voor iets wat je niet wil is snel heel naar.

Bij sommige mensen moet de slavernijfantasie worden uitgevoerd tot de striemen in hun vlees staan, tot ze uitgeput in een lederoutfit of met een slavenhalsband worden "doorverkocht," of tot ze bewusteloos raken van het wurgen omdat ze na de beurt worden "afgedankt," maar dat is een piepkleine minderheid. Veruit de meeste mensen vinden het zat spannend om zich als slavin aan te bieden aan een vertrouwde partner voor een wilde nacht, met een omfloerste opmerking en wat dienstbare lichaamstaal.

Tegelijk zien we wel in de plaatjes die al heel lang over seksslavernij worden gemaakt, dat die lichaamstaal ook niet echt past bij echte slaven. Je ziet geen angst. Je ziet overwinnen van schaamte, je ziet lichaamstaal van voorzichtige onderwerping, van de weerstand niet menen, van overweldigd worden. En altijd van seks.

Soms is het een vrouw die zich schijnbaar schaamt, maar niet haar knietjes naar binnen draait, niet haar vulva en haar tieten bedekt, maar alleen haar gezicht een beetje afdekt. Wel zo dat haar tieten goed uitkomen.

Soms is de slavin brutaler, zoals deze die als een paard wordt beoordeeld aan haar tanden. Hier zit wat meer een mannelijke hoek aan, die vrouwen van nu niet snel zullen fantaseren.

In de jaren vijftig is het niet anders, een rijke vent met een parelwitte grijns, die ze met haar gezicht verschrikt aankijkt, maar met haar heupen en buik zo'n beetje bespringt.

En tegenwoordig is het ook een lekker ding dat naakt te kijk staat. Ze is jong maar niet zo jong dat we ons er niet lekker over voelen om op haar te geilen, ze is in een houding die uitdaagt, netjes onthaard, netjes schoon, goed opgemaakt, en kijkt ook lekker vurig. Er glanst net genoeg dat je het in elk dagblad kan publiceren, maar niet zoveel dat je niet ziet dat ze helemaal naakt is.

En het haakt aan op een fetish die verder niets met slavernij temaken heeft, want het moet geil blijven, ook in opzichten waarvan je kan doen alsof ze niets met seks temaken hebben:

Het is niet alléén een geile fantasie om even goed je dildo mee aan het werk te zetten. Er zitten ook dweperige harmonietonen in de muziek. Want slavernij is fout en immoreel, en de slavinnen zijn slachtoffers. Dus niet alleen worden ze meegenomen in een draaikolk van hete seks, ze verdienen er ook nog respekt mee. Dat is ook een heel aantrekkelijk aspekt van de fantasie. Je maakt de wildste dingen mee, en achteraf is het niet jouw schuld. Ben je er zelfs een soort martelaar mee geworden.

Zo kom ik weer terug bij het slavernij-idee dat over prostitutie zo graag geloofd wordt. Daar wordt al heel lang in geloofd, maar het is lang niet altijd zo geweest. Eigenlijk kwam het pas op in de negentiende eeuw, toen het een stukje was van een grotere levensovertuiging, de Romantiek. Dat was een stroming in het denken, die afkwam van een tegenreaktie op de opkomst van de harde wetenschappen, de industrialisatie, en de globaler wordende wereld.

In de Romantiek zie je dat er veel waarheid wordt gezocht in het emotionele. Hoe sentimenteler, hoe meer het je naar je hart grijpt, hoe meer belang het heeft en hoe meer het waar is. Heel erg zoals Nietzsche er de aftrap voor gaf, heel erg hoe Victor Hugo probeerde om Frankrijk te mobiliseren door sentimentele verhalen te schrijven die een duidelijk slachtofferschap toeschreven aan alles wat "goed" was.

Daar kwam een stroming uit die later onder andere het feminisme zou worden. Dat was toen veelmeer dan nu heel nauw verbonden met dingen als drank- en drugsbestrijdingsclubs. Er waren ook stromingen die terugwouden naar "de natuur" of naar "het gezin" dat verloren zou zijn gegaan nu er steeds meer buiten de deur werd gewerkt in fabrieken. Er waren stromingen bij die al dat rationalisme en de logica maar niets vonden, en juist de emotie gingen opzoeken.

Iets wat je steeds terug zag komen in de politieke kanten van die stromingen is "puurheid." Er is een soort ophemelen van hoe het leven was voordat we de wereld groter en ingewikkelder gingen maken met techniek en globalisering. Het idee dat we het paradijs verlaten hebben, dat we onze onschuld en puurheid verloren hebben. Dat we terugmoeten naar het gezin, de simpelheid, de eenvoudige moraal, terug naar God.

Netzoals nu was het aan het eind van de negentiende eeuw de feministen en de religieuzen die samen het seksleven van Nederland wouden beslissen. En netzoals nu was het puur moralisme met een sausje erover van bevrijding van slavinnen. In die tijd waren de slaven in Amerika net wat jaren eerder vrijgemaakt, en ze deden alsof hoeren verdrijven hetzelfde was als de slaven hun vrijheid geven. Netzoals nu.

Toen was de tijd van de "social purity," een idee dat de samenleving gezuiverd moest worden. Gezuiverd van seks tenminste. "Social" was toen een preuts woord voor seks. Hoeren werden "social evil" genoemd. Niet dat het bestaan van hoeren een "social evil" was, maar een hoer was een "social evil." Buiten de puurheidsstromingen in Engeland was de term voor hoeren toen "gay."

Het grote verschil is wel dat in die tijd de feministen er geen doekjes omheen wonden dat ze het deden uit een moralistisch besef. Ze haalden Christelijke zeden veel aan, en ze deden niet moeilijk over dat de vrouwen zelf het werk gingen doen omdat het hun eigen keus was. Ze waren alleen minderwaardig en moesten "verheven" worden. Gevallen vrouwen die te achterlijk waren om te zien dat ze zich zedelijk moesten gedragen. Dat zit nog steeds in het prohibitionisme, maar ze komen er niet meer voor uit.

Die verheffing ging niet alleen over hoeren. Daar kwam ook de beweging tegen alcohol vandaan, campagnes tegen tabak, voor vegetarisme, voor homeopathie, voor antroposofie, voor pacifisme, tegen agressief kolonialisme, voor stichtend kolonialisme, tegen dansgelegenheden, tegen anticonceptie, voor eugenetica, tegen porno, voor seksuele matiging, tegen masturbatie, en in het algemeen tegen alles wat onzedelijk en niet in gematigdheid was. Het kwam allemaal uit de sterke normgevende vrouwenbewegingen, die veel bijval kregen van morele puristen in de politiek.

Het stond tegenover een beweging die juist rationalistisch en progressief was, de "social hygiene movement". Die wou seksuele normen losmaken van moraal, en juist baseren op voorlichting, gezondheid, hygiëne en persoonlijke keus. Dat begon tenminste zo, want netzoals je nu ziet met de hulpverleningsclubs vonden de moralisten hun weg erin naar binnen, en werd het een spotprent van zichzelf. Mensen die openstaan, staan helaas ook open voor intolerante mensen. En als intolerante ideeën er eenmaal zijn, tolereren die geen verandering terug. Veel van die progressieve clubs veranderden daardoor heel snel in uitwassen van social purity, en zelfs met een negatievere toon.

Prostitutie moest weg, en er waren nogalwat clubs die daarmee bezig waren. Dat was big business in de laatste decennia van de negentiende eeuw. Maar hoe dan? De gevallen vrouwen bestrijden was iets wat tegen het zere been was van het idee van vrouwen verheffen, en mannen straffen voor het toegeven aan hun "viriele behoeften" was in die tijd ondenkbaar, want de publieke opinie was dat mannen dat niet kònden beheersen.

Dus de prohibitionisten richtten dan hun pijlen maar op de mannen rond de hoeren. Bordeelhouders, pooiers en verhuurders van werkplekken moesten danmaar worden aangepakt zodat hoeren nergens terecht konden. Daar was weerstand tegen, dus moesten die mannen gedemoniseerd worden. Daarvoor gebruikten de prohibitionisten de slavenverhalen die iedereen nog kende uit de tijd van de Amerikaanse burgeroorlog. En zo werd een beeld neergezet dat we nog steeds elke dag door onze strot gedouwd krijgen.

Al de vurige pamfletten over het wegdoen van hoeren, en hoe fout het was om prostitutie voor de volksgezondheid te reguleren, die waren alleen populair geworden bij mensen die tòch al een reden zochten om hoererij aan te kunnen vallen. De meeste mensen voelden er weinig bij. Dat werd heel anders toen de verhalen steeds heftiger slavenplaatjes afbeeldden, en vooral sexy werden. Dat sloeg veel breder aan.

Ze slaan aan op de slavinnenfantasie, maar tegelijk is de passiviteit van de slavin ook een demonstratie van haar lijdzaamheid. Geduldig lijden is een deugd voor romantici. Het accepteren van lijden wordt bewonderd in die kringen. Je offert je op om erger te voorkomen, vooral voor anderen of voor "de moraal." Braaf maar smachtend wachtend op je Messias, of de daadkrachtige redder die in zijn plaats komt.

We zijn gelukkig wel een beetje af van de verhaalvormen die je in de negentiende eeuw had, waar de zich opofferende vrouw zich helemáál opofferde en doodging in haar slachtofferschap. Dan werd er over haar gerouwd dat ze te goed en te puur was voor deze wereld, en dat de wereld te bedorven was om goedheid en puurheid in te kunnen laten bestaan. Tegenwoordig worden de vrouwen gered uit de verdorven seculiere mannenmaatschappij, en de Christelijke gemeenschap of de feministische zusterschap in.

Dat zie je trouwens ook terug in bed. Mensen die in dat soort gedachtengoed zitten kunnen heel veel wìllen in bed, maar je moet het allemaal uit ze trekken, en je moet overal het initiatief in nemen. Als je ookmaar een beetje initiatief aan ze overlaat, vragen ze wat jij zelf wil, en gaan ze dat met toch duidelijk een stukje tegenzin zitten doen, terwijl ze erop wachten dat jij als tegenprestatie uit gaat zoeken wat zij willen, en dat met ze gaat doen. Zij zijn puur, en erkennen hun "smerige verlangens" niet.

Tegenwoordig is de slavernijmythologie niet meer omdat het de enige manier is om ons te verdrijven. Tegenwoordig vinden we niet meer dat mannen onmogelijk verantwoordelijk kunnen zijn om van vrouwen af te blijven. Het Zweedse Model is daarom nu heel populair bij de prohibitionisten. Maar intussen is het niet meer zo dat mensen vinden dat vrouwen die niet aan de seksuele normen voldoen gevallen zijn, en moeten worden verheven. Dus er moest een andere reden worden verteld.

Het ligt voor de hand dat het slavenverhaal dan weer uit de kast komt. Dat werd toch al jaren verteld, en het was nooit echt weggeweest. Dat was immers de porno die de aandacht bleef trekken. Aan het eind van de jaren tachtig begon er opnieuw een vertoog over prostitutie dat hetzelfde klonk als honderd jaar eerder. Heel erg hetzelfde zelfs, als je gaat kijken naar de verhalen die toen de ronde deden. Er is weinig aan de tijd aangepast.

Misschien komt dat wel omdat mensen niet heel erg veranderen. Als het om seks gaat, willen mannen en vrouwen nog steeds hetzelfde. Porno verandert doordat de techniek anders wordt, doordat andere dingen taboe zijn, doordat andere dingen fetisjismes worden, maar verder verandert het niet. Je kan erotika uit die tijd lezen, hoerentips van duizend jaar geleden, kijken naar porno in grottekeningen, en je ziet meteen hoe het werkt.

Fantasieën over slavernij ken ik vooral uit de werkkamer. Het leeft bij klanten netzogoed als bij de rest van de mensen. Ik krijg bestwel klanten die graag willen dat ik hun meesteres ben, en ze laat beulen als slaven. De paar die dat ook waar kunnen maken zijn leuke klanten. De rest zijn een hoop werk, en geven me erg weinig voldoening. Het is voor mij ook niet leuk om een rol te spelen als mijn tegenspeler er een boeltje van maakt.

Er zijn ook mannen die juist geil gaan op het slavinnenrolletje. Daar heb ik tegenwoordig gemengde gevoelens bij. Daar heb ik aleens over geschreven. Het slavinnenrolletje wat me wordt toegeschoven door de publieke opinie is schadelijk, ookal is het het makkelijkste en het pikantste om dat soort klanten hun zin te geven. Nu doe ik uit principe de moeilijke manier, en laat ze zien dat ik een gewone hoer ben, maar wel een slavin wil spélen. Jammer eigenlijk, maar het moet zo.

maandag 23 oktober 2017

Antwoord op: Zie je wel!

Ik schrijf dit blogje al heel lang. En al heel lang gebruiken collegaatjes, klanten en mensen die gewoon wat meer willen laten zien mijn blogje om uitleg en achtergrond te geven als er weereens over ons gepraat wordt. Dat vind ik fijn, want het is wel één van de redenen dat ik schrijf. Zoals ik het begon was het gewoon anekdotes, maar ik ben steeds meer gaan proberen om een goed afgerond beeld te geven van wat ik doe, en wat daar aanvast zit.

En toch trekken er mensen wat ik schrijf uit kontekst. Toen ik mijn stukje over de nadelen van de prostitutie schreef, of over hoe we abnormaal worden behandeld, of dat ik me rot voelde over piccolootjes, werden daar stukjes van haast juichend gebruikt, met de boodschap: "Kijk, Zondares geeft toe dat hoererij vreselijk is!" Er zijn een boel mensen die losse zinnetjes graag gebruiken om te doen alsof ik mijn mond voorbijgepraat heb, en heb verklapt dat het tòch allemaal ellende is in de hoererij.

En dat is onzin.

Je kan alles uit kontekst trekken, en het laten betekenen wat je wil. Kijk maar naar wat het OM doet. Kijk maar naar wat Jojanneke deed. Die doen dat heel grof, maar meestal is het in de vorm van het subtiele "ik werd vooral getroffen door het zinnetje..." en dan iets uitkiezen wat helemaal niet betekent wat ze willen zeggen, als je het in de kontekst bekijkt waar ik het in geschreven had.

Meestal is het meer een ontsporing van de discussie, dan dat ze het echt als een argument willen gebruiken. Ik schrijf veel recht uit mijn hartje, en daar zitten soms niet handig geschreven dingen bij, maar ik schrijf maar heel erg weinig dat echt zo onhandig is dat het als argument tegen mijn vak kan worden gebruikt. Maar ja, na 781 stukjes van meerdere kantjes heb je nou eenmaal veel om uit te kiezen als je kwaad wil.

Er zijn collegaatjes die van me willen dat ik alleenmaar de positieve dingen van het werk opschrijf. Die willen niet dat ik het heb over alles wat fout kan gaan, dat er foute klanten bestaan, dat je op moet passen met jezelf, dat we ookwel zien dat er dingen foutgaan. Die hebben gelijk dat dat kan worden gebruikt door mensen die graag de hoererij heel lelijk willen beschrijven.

Maar toch vertik ik dat. Ik ga niet eenzijdig lopen doen juist in een blogje waar ik probeer om te laten zien hoe het echt is om in mijn schoenen te staan. Bovendien denk ik dat ze tòch wel een stok zouden vinden om mee te slaan, ook als ik helemaal niets negatiefs schreef. Het heeft dus nieteens zin, en het zou voor mij wel al mijn plezier eruithalen om te doen wat ik doe.

Je moet je er ook niet te druk over maken vind ik. Denk maar na. Als ze iets eruitpikken om mijn blogje niet serieus te hoeven nemen, dan vinden ze altijd wel wat. En dan wouden ze al niet eerlijk lezen om te zien wat ik echt zeg. Daar verlies je niets aan. Mensen die willen verdraaien en liegen over wat er staat ga je niet opeens in eerlijke discussiepartners veranderen door te proberen ze niets te geven om fout te citeren.

Ook als mensen triomfantelijk met een los zinnetje gaan zwaaien, en roepen dat ik iets toegegeven heb, is het eigenlijk geen punt. Want dan kunnen ze dat zinnetje evengoed gewoon zelf verzinnen. Als er mensen gewoon hun woord aannemen zouden ze nooit in mijn blog controleren of het zo is. En als ze dat wèl zouden willen, kunnen ze zelf de kontekst zien staan. Daar heb ik dus ook niets aan verloren.

Je kan heel boos worden als je iemand zo'n nare manier van verdraaien ziet gebruiken. Maar eigenlijk kunnen ze er maar wat weinig mee, en hebben ze zichzelf heel erg te kijk gezet. Want dit is geen misverstandje. Al mijn blogstukjes zijn heel duidelijk, er zit niets dubbelzinnigs in. Ik doe niet geheimzinnig, ik zeg gewoon wat ik vind en hoe het is. Zonder ruimte te geven voor misverstanden. Dus een misverstand moeten ze zelf maken. En dat is de manier om valsheid te laten zien voor wat hij is.

maandag 16 oktober 2017

Nooit meer terug

Ik moet geheimhouden hoe lang ik al niet meer mag werken in mijn werkflatje, want anders ben ik te makkelijk te vinden. Ook hoe dat kwam, ookal zou ik liefst van de daken schreeuwen hoe kinderachtig en kleinzielig dat gegaan is, en hoe onverschillig de mensen waren die er wat aan hadden kunnen doen. Maar ik mag tenminste tegenwoordig wel vertellen dat ik een verbod heb gekregen om te werken in mijn werkflatje.

Dat kwam er al snel opneer dat ik eigenlijk een verbod had om in mijn werkflatje te zijn. Dat is een beetje overdreven, maar ook niet zoveel. Als ik in mijn werkflatje was, ookal had ik helemaal geen klantjes geboekt, dan vonden de controleurs dat maar heel verdacht. En dan kwamen ze dus heel gauw controleren, en hoopten ze maar dat ze me met een klant zouden betrappen.

Als ik tijdens zo'n controle dan vroeg hoelang ze nog bij me bleven hangen, dan vroegen ze gretig: "Hoezo dan? Moeten we weg voor de volgende klant komt?" En dan bleven ze nog langer treuzelen. Er kwam geen klant, natuurlijk, want ik ben netjes gestopt toen ze me mijn brood afpakten. En ik ben de illegale escort ingegaan. Gelukkig had ik daar tenminste een instapje in omdat ik het toch al weleens naast mijn thuisontvangst deed. En gelukkig hebben ze dat nooit geweten.

Mijn werkflatje is altijd een soort tweede huisje voor me geweest. Ik hou graag mijn klantjes en mijn eigen woonplekje gescheiden, maar het is en blijft een huis van mij, ookal werkte ik er vooral. Het was mijn plekje, waar ik mijn werk deed en waar ik mijn eigen klantjes ontving. Het was een stukje van mijn wereld waar ik op een andere manier thuis was dan thuis.

Nu kom ik er nog maar weinig. Eigenlijk alleen als ze me willen controleren en ze voor een dichte deur staan. Dan kom ik de controleurs binnenlaten die dan vaststellen dat de WC droogstaat en dat het hele huis door meurt, dat in de keuken alle bakjes en kastjes leeg zijn, dat er geen lakens op het bed liggen en alles stoffig en bedompt is. En dan nog denken ze dat ik daar klanten ontvang, en gewoon het niet toe wil geven.

Ik doe er niets meer. Ik voel me er niet meer op mijn gemak, en ik heb ook niets anders om ermee te doen dan wat ik deed. Ik ben maareens gaan kijken wat ik er nou mee moest, want mijn geldmannetje merkte wel op dat ik er eigenlijk alleen een smak geld aan kwijtben om het te houden. Ik moest gaan kiezen, vond hij, en ik wist niet wat ik daar nou mee aanmoest. Hij had me wel mogelijkheden voorgesteld, maar die vond ik allemaal zo verdrietig.

Mijn gevoel vertelde me niet wat ik moest doen, dus ik ben maareens naar mijn werkflatje teruggeweest. Nu zonderdat er controleurs waren, en zonderdat ik er kwam om er iets te doen. Dat was een soortvan thuiskomen op een plek die ik supergoed ken, terwijl alles anders is. De ramen moesten gelapt, de keuken was kil en rook zelfs niet meer naar koffie. De badkamer stonk naar eieren en was kaal zonder al mijn handdoeken en tierelantijntjes.

Maar pas toen ik in de halkast keek en mijn kluis open zag hangen, werd het even teveel. Hij moet nu wel opengelaten worden, want de controleurs willen er altijd in kijken en er zit een tijdslot op. Eigenlijk maakt het niet meer uit, want er zit geen cent meer in. Maar het voelt nog steeds helemaal verkeerd om dat deurtje open te laten hangen. En toen kwamen de tranen.

Ik heb hier wel eerder over gegriend, vooral omdat het allemaal zo oneerlijk ging, en het zo dom en onnodig is om mijn bedrijfje voor niets kapot te maken. Maar nu was het een ander soort verdriet. Dit ging even niet over mij tegen de overheid, of over al die onpersoonlijke zakelijke dingen. Dit was ooit een klein plekje van mij. Ik voelde me niet meer thuis, en ik voelde dat er een heel belangrijk iets verloren was gegaan.

Het was niet alleen voor mijn klanten een belangrijk plekje waar ze even konden wegduiken in mijn konijnenholletje. Het was ook een konijnenholletje voor mij. Ergens waar ik de regels maakte. En ergens waar ik even op kon gaan in mijn werk zonderdat er de rest van de wereld, en de rest van mijn leven, bijkon. De lelijkheid bleef buiten. Het moois kon ik binnen veilig doen.

Misschien vinden jullie het raar, en het is vast ook iets waar je je niet goed in in kan leven. Maar voor mij was dit even belangrijk, want ik kan me zo moeilijk losweken van het werk dat ik zolang gedaan heb op dat plekje. Ik had zo graag daar de tijd gewoon stil laten staan. Ik heb nu echt geen slecht leven, en er zijn ook goeie kanten aan de verandering. Maar ik vind het heel jammer, en heel verdrietig, dat ik kwijt ben wat ik had.

maandag 9 oktober 2017

Antwoord op: Er moet toch wat achter zitten

Als een slachtoffer van mensenhandel, moderne slavernij, wordt verhoord om mensen daarvoor op te kunnen pakken en veroordelen, dan moeten er verklaringen komen. De politie besteedt lange dagen aan het masseren en onder druk zetten van hun getuige, en daarbij worden soms ook mensen van buiten politie en Justitie ingezet. Dat geeft een heleboel praat die op band komt te staan.

In die praat zit meestal een heleboel tegenstrijdigheid. Dat is nietzo raar, want het verhaal wordt in de verhoorkamer niet alleen afgedraaid, het wordt daar gemáákt. De zedenagent doet aan 'coaching' om het verhaal te krijgen wat de rechter verwacht bij een geknakt zedenslachtoffer. Daar komen vaak dingen bij voor die gewoon niet kloppen met wat de getuige of het slachtoffer eerder of later zei. Dat valt het OM maar zwaar op de maag, want het is niet altijd mogelijk om dat allemaal recht te praten.

Maar gelukkig is het niet erg. Ja, er zijn tegenstrijdigheden in het verhaal, of personen, vliegtuigvluchten, gebouwen, advertenties en grote sommen geld blijken niet te bestaan, of filmopnames, computerlogs en telefoonregistraties spreken de verklaring waar zo hard op is gezwoegd tegen. Maar dat maakt niet uit. Want het is zó'n heftig verhaal, daar móét wel een grond van waarheid onder zitten.

En dat is wel een heel erg rare knoop die je dan in je logica legt.

Je hoort deze heel weinig. Veel te weinig, vind ik. Niet omdat hij weinig wordt gebruikt, maar omdat er maar heel weinig van naar buiten komt. De stelling van vandaag zie je namelijk vooral binnen de politie en het OM. En dat is zo'n beetje de schadelijkste plek waar dit soort rottigheid kan zitten. Want die worden helaas gezien als een hele betrouwbare bron van informatie, ookal zijn ze dat helemáál niet.

Als je een beetje gaat graven zie je dat hij eigenlijk best vaak wordt gebruikt binnen die wereldjes. Tenminste, als ze daarmee het verhaal dichter bij hun eigen verwachtingen kunnen verbuigen. Anders niet natuurlijk. Als een verdàchte zich ergens mee tegenspreekt, ookal is het maar een nuance, dan wordt dat voor de rechter gebracht alsof het laat zien dat je geen woord uit zijn mond kan vertrouwen. Want dan is het opeens helemaal andersom.

Doe even een stapje achteruit, en denk er eens over na. Als je met iemand praat die iets heel heftigs vertelt, ga je er dan makkelijker of minder makkelijk vanuit dat het waar is? En als dat heftige verhaal opeens dingen bevat die helemaal niet kunnen, of waar het verhaal eerst iets heel anders over zei?

Stel je voor dat iemand je vertelt dat hij te laat is op je afspraak omdat hij werd beroofd. Een dief hield hem tegen met een geweer, en pakte zijn portemonnee, autosleutels en telefoontje af. Dus daarom kon hij niet op tijd zijn. Maar hij is na de beroving meteen in zijn auto gesprongen om zo snel mogelijk bij je te zijn! En dan hoor je zijn telefoontje afgaan. Maar niemand zou toch zoiets heftigs als een beroving verzinnen?

Het is onzin, en dat weten de Officieren van Justitie die deze uitspraken doen netzogoed als jij. Die moeten alleen wel hun verhaal doordrukken als ze hun moraal willen volgen. Barbertje moet hangen. Hoe dan ook. Maar moralisten zitten altijd met de moraal in hun maag. Als ze eerlijk zijn over wat er echt gebeurt, blijft hun moralisme onbevredigd. Maar als ze liegen, voelt dat ook niet moreel. Dus onzin aanmaken en dan zichzelf overtuigen dat het niet erg is, omdat ze er een hogere waarheid mee dienen, dat voelt het beste. Dat is zelfbevrediging.