maandag 18 september 2017

Antwoord op: De slachtofferkaart trekken

Vandaag geef ik antwoord op iets wat iedereen wel kent: mensen die de slachtofferkaart trekken. Dat zie je al gebeuren vanaf dat je klein kind bent. Mensen komen te hulp aan slachtoffers, dus als je doet alsof je een slachtoffer bent heb je meteen gewonnen in elke discussie. Of dat nou je zus is die gaat huilen als je je snoep niet af wil geven, of dat het gaat om de voorbeelden in dit stukje, het is hetzelfde.

De slachtofferkaart is vooral een manier om een discussie om te gooien. Je bent aan het praten over feitelijke, logische en inhoudelijke dingen, en opeens komt de slachtofferkaart en gaat het alleen nog maar over de emotie. Ga je dan nog door met proberen de inhoud te bespreken, dan ben je een onmens want er is hier een slachtoffer dat hulp moet.

Het is een slap iets om als argument te gebruiken, dus zo kom je het ook haast nooit tegen. Het is eerder alsof je een potje aan het hardlopen bent op het schoolplein, en als je gaat winnen gaat je tegenstander liggen en janken. Die is "gevallen." Nu heb jij niet gewonnen, en je kan ook niet zeggen dat ze zelf is gaan liggen want dan ben je een zielig slachtoffer aan het afkatten.

Bij volwassenen wordt het natuurlijk niet zo duidelijk gebracht. Ja, behalve op het voetbalveld dus, daar kennen we het allemaal wel als een plaag. De "schwalbe" is zo duidelijk de slachtofferkaart trekken dat het gewoon haast een grap is geworden. Maar we zien het overal, al hebben sommige mensen er wel een stuk meer een handje van dan anderen. Slachtoffer zijn is een respectabel iets, want iedereen wil de underdog steunen.

Het zal niemand verbazen dat je deze heel veel hoort van mensen uit de zieligheidsindustrie. Die hebben hun hele werk en leven, en niet te vergeten hun inkomen, te danken aan dat mensen zielige slachtoffertjes willen steunen. En kritisch kijken naar de zieligheid waar ze hun industrie van maken willen ze liefst zo snel mogelijk afkappen. Daarvoor werkt de slachtofferkaart trekken wel voor mensen die toekijken, ookal werkt het niet voor mensen die niet meer in de fabeltjes geloven.

Lang niet altijd is het de spreker die het slachtoffer beweert te zijn, als die de slachtofferkaart trekt. Heel vaak wordt die voor een ander getrokken. Dat merkte ik heel vaak toen ik schreef over pooierrelaties en loverboys. Dan wouden mensen niet op argumenten ingaan, maar vonden ze dat ik niet mocht schrijven wat ik schreef, want daarmee deed ik die arme slachtoffertjes pijn. Vooral als wat ik schreef liet zien dat er misschien helemaal niet zoveel slachtofferigs aan ze wàs.

Niet dat de grote monden zelf zich niet als slachtoffer afbeelden. Als zo'n mediapersoonlijkheid wordt aangesproken op de onzin die hij over ons vertelt, dan wordt er geklaagd over "de seksindustrie die in je nek springt," of over "geterroriseerd worden," of "als moraalridder te kijk worden gezet." Allemaal zieligdoenerij omdat ze opeens niet meer de enige zijn die aan het woord zijn. En dat nadat ze zèlf mensen gemarginaliseerd hebben.



Het is veel delicater als je in discussie moet met mensen die beweren dat ze zelf slachtoffer zijn geweest van verschrikkelijke dingen in de hoererij. Je hebt snel de neiging om door alle onzin heen te prikken, omdat je al kan zien dat ze nep zijn. Ik heb namelijk nog geen echt geval meegemaakt waar ik mee in debat moest. Maar als je niet éérst laat zien dat er niets van hun verhaal klopt, dan werkt de slachtofferkaart voor die mensen heel erg goed.

Jij komt namelijk over als iemand die een slachtoffer aanvalt door haar gewoon tegen te spreken. Alsof je vantevoren al hebt geoordeeld dat je haar niet wìl geloven, en daarom haar afkat. Dan kan je nog zulke goeie argumenten hebben, maar dan heb je het vantevoren al verloren omdat niemand meer kijkt naar jullie discussie als een discussie, maar als iemand die een arm slachtoffer komt pesten. En dus wordt er naar argumenten niet meer geluisterd.

Die professionele slachtoffers trekken dus zo snel ze kunnen de slachtofferkaart. Die hebben vaker met het bijltje gehakt, en willen geen discussie laten ontstaan. Daar hebben ze immers ook niets aan. Het verhaal wat ze willen uitbaten is onversneden in de media gekomen, en alles wat wordt veranderd kost ze alleen aandacht, en meestal geld. Alleen rel vinden ze nogwel leuk, want dat levert meer aandacht op, maar dan moet het niet over de inhoud gaan.

Als je praat met sommige professionele slachtoffers kom je een toontje tegen wat heel duidelijk maakt dat ze precies weten hoe de slachtofferkaart werkt, en dat ze echt bóós op je worden als je niet in die valkuil trapt. Dan word je alles genoemd wat mooi en lelijk is, en doen ze niet eens de moeite om slachtofferig te blijven doen. Want ze vinden dat zij aan de eisen van het slachtofferschap hebben voldaan, en jij dus verplicht bent mee te gaan in hun verwachtingen.

Dat gaat allemaal om mensen met wie je wel in discussie kan gaan, maar die het eigenlijk niet waard zijn. Mensen die ervoor hebben gekozen om hun brood te verdienen aan verhalen over slachtofferschap, die willen niet kijken naar wat er allemaal niet klopt aan hun verhalen. Ze weten best dat die verhalen kunstmatig zijn. Soms hebben ze die verhalen zelf verzonnen, en meestal van collega-prof-slachtoffers overgenomen. Dus wat ga je met de waarheid bereiken? Ze weten hem al, en willen hem niet.

Het is een veel groter probleem bij mensen die eigenlijk met de zieligheidsindustrie niets te maken hebben. Die sluiten zich af van argumenten door de slachtofferkaart te trekken. Die trekken ze niet voor zichzelf, maar om "op te komen voor de slachtoffers." Daarmee stoppen ze helaas hun oren dicht. Die slachtofferkaart is ze gegeven door de ellendeporno in de media, en daar kan je door de slachtofferkaart dus maar heel moeilijk tegenin zodat ze na gaan denken.

Meestal is het nieteens kwade zin waardoor buitenstaanders dat doen. Goed, er zijn er bestwel wat die bezig zijn om hun favoriete rukfantasie te beschermen, maar de meeste mensen hebben echt medelijden met de meisjes waarover ze verteld werden. Ookal denken ze niet net dat beetje door om te begrijpen dat het verhaal wat ze werd verteld toch wel rammelt. Die houden met de slachtofferkaart wel een bord voor hun kop. Dat blijft wel domheid.

Waar je het meest tegenaanloopt is mensen die denken dat de verhalen van het OM of van de reddingsindustrie echt uit de mond van echte slachtoffers zijn gekomen. Die vertrouwen dat ze daar niet over worden voorgelogen, want de reddingsindustrie zal toch niet liegen en het OM is boven alle twijfel. Ik spreek dus niet de industrie tegen, maar ik spreek de slachtoffers tegen, en dan is het mijn woord tegen dat van de slachtoffers.

Dat is de puurste en eerlijkste manier dat deze fout wordt gemaakt. Die mensen geloven eerlijk wat ze verteld is, en ze komen op voor mensen die in het nauw zitten. Dat denken ze tenminste. Die kunnen soms best aan het twijfelen worden gebracht, als je kan voorkomen dat die slachtofferkaart wordt getrokken. En daarvoor is het dus heel belangrijk dat je in het begin vooràl niet tegen de slachtofferverhalen in lijkt te gaan.

Het blijft natuurlijk niet puur en eerlijk. Er zijn zat mensen die hun idee hebben meegekregen uit een stuk emotieporno in de media, en dus méévoelen met het verhaal. Die voelen dat alsof ze het kennen, en alsof het hùn verhaal is geworden. Zo werken de media nou eenmaal. Die gaan hun gevoel beschermen, en voelen zich zelf ook aangevallen. Die doen dan alsof het ze om de gevoelens van het slachtoffer gaat, maar intussen voelen ze zich gewoon zelf aangevallen.

Dat klinkt heel raar, maar kijk maareens om je heen hoeveel je het ziet. En als je dat hebt gedaan, kijk maareens naar jezelf, om te zien dat jij het ook doet. Want het is gewoon een menselijke zwakte. Iedereen leeft zich in in verhalen, en doet daarna nog steeds alsof ze objektief en afstandelijk zijn. Terwijl ze gewoon hun hartje hebben verpand aan het eerste verhaal wat ze emotioneel betrok bij het onderwerp. Zo zijn we nou eenmaal geschapen.

Met die mensen kom je met logica helemaal nergens. Je kan ze zoveel feiten en bewijzen geven als je wil, maar ze voelen zich alleenmaar meer aangevallen. Het enige wat je kan doen is ze zover krijgen dat ze kritisch naar het verhaal gaan kijken, en dat is héél moeilijk, of een geiler en emotioneler verhaal ervoor in de plek vertellen. Dat is eigenlijk oneerlijk, want dan gebruik je alleen de fout die ze maken voor jezelf.

Er is er ook eentje die nogwel wat intellectueler is. Dat is dat je aan "victim blaming" doet als je niet meedoet met de slachtofferverhalen. De meeste argumenten die tegen de slachtofferverhalen inwerken zijn namelijk vooral dat de passieve rol van het meisje in wat er gebeurt, en dat alles tegen haar zin ging, niet klopt met hoe mensen werken, of met hoe de wereld werkt. Dat wordt snel gezien als dat je het meisje verantwoordelijkheid in de schoenen schuift.

Ik noem dat intellectueler, omdat het vooral uit de intellectuele hoek vaak zo wordt gezien. Die hebben een soort eigen slachtoffercultus, waarin mensen die vrouw zijn, een kleurtje hebben, homo zijn, moslim zijn of een andere erkende slachtofferminderheid zijn, niet verantwoordelijk mogen worden gehouden voor dingen die ze doen omdat die dingen zouden komen door hun slachtofferschap. Dat is in Amerika al heel lang van kracht, en in Nederland zie je het nu ook veel.

Het is geboren in de feministische theorie over verkrachting. Dat zijn twee thema's die ik al eerder beschreef. Daar beslisten feministen op een bepaald moment dat verkrachting altijd een gewelddaad van de patriarchie is, en als vrouw heb je daar geen macht over. Dus iedereen die commentaar heeft op hoe een vrouw zichzelf in de nesten werkte, waren bezig om een slachtoffer de schuld te geven van haar slachtofferschap.

Nou is verkrachting een smerige misdaad, en doe je nooit iets om verkracht worden te "verdienen," maar om dat op deze manier dan uit te breiden naar dat je als slachtoffer nooit iets kan hebben gedaan wat meewerkt aan je slachtofferschap is wel heel kort door de bocht. Vooral als dat wordt opgehemeld tot een soort principe waar je niet over kan discussiëren. En als dat ooknog naar andere dingen uitbreidt, zoals hier, dan zijn we van het padje af.

Als je namelijk het slachtofferschap van de verhalen bekijkt, zitten er enorme gaten in het verhaal, en ook enorme gaten in de achtergrond die bij het verhaal verzonnen is. Kijk bijvoorbeeld maareens naar wat de politie, het OM en de reddingsindustrie allemaal willen laten geloven over loverboytechnieken. Als je aanwijst dat die niet werken, en het meisje dus zèlf er toch aan meegewerkt moet hebben, dan vinden ze dat victim blaming. En dat màg niet.

Dat gaat er dus nieteens om of het wáár is. Het gaat erom dat als je slachtofferschap niet als puur passief slachtofferschap behandelt, dat je dan een regel hebt gebroken over hoe je mag discussiëren. Dat leidt er natuurlijk toe dat de slachtofferkaart hier gewoon een blanco cheque is om alles te kunnen zeggen. Want alle soorten kritiek zijn victim blaming, en dat is taboe verklaard.

Maar dit is een antwoordstukje, en dus hoort hier een antwoord op. En dat is: als je in een discussie komt waar je de slachtofferkaart moet trekken, dan ben je geen goede discussie aan het voeren. Je bent niet eerlijk naar een beargumenteerde overtuiging aan het werken. Je probeert de discussie te ontsporen. En dan had je òf niet aan de discussie moeten beginnen, als je zo zwak en geknakt bent, òf je hebt gewoon geen argumenten en je probeert je tegenstander emotioneel te bedotten. En in beide gevallen doe je iets helemaal verkeerd.

maandag 11 september 2017

Huilebalk

Meestal doe ik mijn best om mijn stukjes te schrijven over brede dingen in mijn werk, zodat je een gebalanceerd beeld krijgt van hoe mijn werk is, en ik niet telkens de afwijkende dingen overbelicht. En zelfs als ik wel over de uitschieters en excessen schrijf doe ik mijn best om dat te doen met een verhaal eromheen waardoor duidelijk wordt dat het ook een uitschieter ìs.

Mijn stukje van vandaag is niet zo, want daar heb ik vandaag gewoon helemaal geen zìn aan. Neem nou maar van mij aan dat dit stukje gaat over een vervelende uitschieter en dat hij gelukkig ver in de minderheid is, vergeleken met alle normale fijne klanten.

Ik ging naar een nieuwe klant. Het was in de middag, en het adres was op de grachtengordel, en dan op een deftiger stukje, waar er alleen gewoond wordt en alle stadsdrukte wordt weggehouden. Dat zijn toch al niet de fijnste bezoekjes, en ik had al mijn twijfels over of dit een erg vruchtbare date zou worden. Je kan aan een woning en wat je eromheen ziet al veel zien aan hoe de klant is, en dit was geen goed voorteken.

De klant bleek ook inderdaad heel erg aan het voorteken te voldoen. Een grachtengordeldier die er helemaal voor ging om een grachtengordeldier te zijn, en er prat op gaat. Bij het binnenkomen een wijntje met een naam, en een preekje over waarom hij niet "gewoon" naar de Wallen gaat. Op een manier dat je weet dat hij er alleen blozend langsgeschuifeld is, en nooit heeft gedurfd naar binnen te gaan.

Ik hoef klanten niet geweldige mannen te vinden om met ze te werken. Ik hoef ze nieteens aardig te vinden. Er zijn klanten die ik niet mag, en waar het toch prima mee werken is. Dat ik ze niet mag zou pas gaan uitmaken als er andere dingen bijkwamen waardoor ik ergens over met mijn hand over mijn hart zou moeten strijken. Maar zolang ze nette klanten zijn, hoeven ze geen aardige mannen te zijn.

Deze man was nieteens onaardig. Hij was mijn type niet, maar ik vond hem bestwel okee. Toen nog wel in elk geval. Ik paste me een beetje aan aan wat hij zocht, en hij kwam goed op gang. Hij had goed naar mijn foto's gekeken, en ik had in elk geval het lijf wat hij zocht, dat was wel heel duidelijk. Het was ook snel duidelijk wat hij wilde dat ik deed, en wat voor illusie ik moest scheppen. Dus ik was snel op dreef.

En toen begon het condoomgezeik.

Ik maak altijd heel duidelijk dat ik alles safe doe. Ik neuk en pijp met condoom, en ik werk gewoon hygiënisch. In mijn soort werk moet je goed voor jezelf zorgen, en als ik niet veilig zou werken, zou ik bestwel snel een SOA oplopen. Doordat ik goed op mijn hygiëne let, heb ik sinds ik netjes alles safe doe helemaal niets opgelopen. Dat is gewoon verstandig, en dat gaat om mijn gezondheid.

Zoals veel condoomzeikerds vond ook deze man dat ik overdreef, en dat ik veel te moeilijk deed over de condooms. Iedere keer als een man over condooms begint te zeiken moet ik even tot tien tellen, want het is iets waar zó vaak over gezeken wordt, dat het bij elke nieuwe man voelt alsof hij al die vorige keren niet genoeg vond, en het nòg een keertje over gaat doen. Maar voor hem is het bij mij de eerste keer, en zo moet ik het ook behandelen.

Ik geef alle mannen die over condooms zeiken één kans. Ik leg ze lief en duidelijk uit hoe het zit, alsof ze gewoon niet weten dat condooms nodig zijn om SOA te voorkomen. Ik doe soms ook alsof de condooms mijn enige anticonceptie zijn, ookal houdt dat heel weinig mannen ook echt tegen. In ieder geval maak ik duidelijk dat het geen keus is. Of hoogstens kiezen voor condooms of naar huis.

Als er daarna nog doorgezeken wordt dan vind ik niet dat ik moet blijven doen alsof ik een goed humeur heb. Dan krijgen ze nog steeds hun dienst als ze willen, maar ik ga het flink zakelijker aanpakken, en de vriendelijkheid is er wel af. Gaan ze ècht dwarsliggen, dan krijgen ze de keus om erover op te houden en toch hun dienst te krijgen, of ga ik weg. Met de betaling, want ik kwam netjes leveren wat ik beloofd had.

Zover kwam het met deze klant nieteens. Zo gauw ik hem verteld had dat ik niets zonder condoom deed, en nog met mijn eerste riedeltje bezigwas om uit te leggen dat ik dat voor mijn gezondheid deed, kreeg hij een uitdrukking op zijn gezicht die ik eerder verwachtte bij een vierjarig jochie dat hoort dat hij niet nog een ijsje mag. Ongelovig, met boos vuur in zijn ogen, een opgetrokken neus, neergehaalde mondhoeken, open mond. Een duivelskoppie.

Even was het helemaal stil, en toen begon hij met lange uithalen, hardop te huilen. Niet het gesnik van een man die het teveel wordt, maar het blèrende gehuil van een kleuter die iets niet mag. Met diep inademen, zonder gesnik, en dan met een open mond en het rooie hoofd een beetje naar boven zo hard uithalen als hij kan. Dikke tranen die over zijn rood aangelopen wangen liepen. Ik kon zijn kronen tellen.

Het was pervers. Die man stond daar een lawaai te maken wat de buren móéten hebben gehoord, dat mijn oren ervan pijn deden. Als iemand gaat huilen ben je meestal meteen sympathiek naar ze toe, maar zoals hij blèrde kon ik er echt geen sympathie voor opbrengen. Het wekte juist een diepe afkeer in me op. Bij een klein kind is het al ongepast, en vertel je ze dat ze er niet zo'n toneeltje van moeten maken, maar bij een volwassen man met grijze krulletjes is het gewoon pervers.

Even dacht ik nog dat ik misschien hier een fetisj tepakken had die ik eerder had gemist. Mensen kunnen de raarste dingen met seks verbinden. Maar al heel snel bleek dat een verloren hoop. Het janken ging mìnstens een minuut door, en dat is ruim lang genoeg om even helemaal over je schok heen te komen en je af te gaan vragen wat je nu weer in je handen hebt, en wat je ermee moet.

Het was aan zijn lichaamstaal, en vooral de onwillekeurige lichaamstaal, al wel duidelijk dat dit geen fetisjbeleving voor hem was, maar ik dacht dat hij misschien wel zijn fetisj aan het uitproberen was, maar nog te gespannen was om er echt "in" te komen. Dat komt soms voor, en ookal was ik aardig afgekoeld van dit toneeltje was ik nogwel professioneel genoeg om er wat van te proberen te maken.

Ik probeerde de verschillende manieren dat zo'n fetisj meestal loopt. Troosten, negeren, moederlijk rechtzetten, maar hij reageerde niet. Als er niet meteen een reaktie is, komt dat ook niet meer. Het idee dat hij hier een potje stond te fetisjen glipte door mijn vingers, en het begon me tochwel duidelijk te worden dat we hier niet meer met iets moois bezigwaren.

Hij werd niet kalmer, zoals je wel wordt van eens goed huilen, maar hij hield wel op met zijn gebrul. Toen kwam er met een afgeknepen stem en een grachtengordelaccent een serie lelijke verwensingen uit. Ik had hem afgepakt dat hij eens lekker mocht genieten, en van andere meisjes mocht hij wèl zonder condoom, en nu had ik de sfeer verprutst, en hij had het al zo zwaar omdat hij zo belangrijk was.

Ik probeerde met hem te praten. Ik wou nog professioneel zijn, ookal vind ik achteraf dat ik daar al een punt achter had moeten zetten toen we hier gekomen waren. Hij luisterde naar geen woord, en maakte me uit voor alles wat mooi en lelijk is. Hij vond me maar een preutse trut die nog lelijk was ook, en ik was arrogant, tendentieus, een antisemiet, dom, provinciaal, een fan van Jantje Smit, gemeen, en ik stemde vast Wilders. En nog wel meer wat ik niet allemaal kon onthouden.

Daarna hield hij eindelijk op met janken en plofte op zijn bank. Nou dat hij eindelijk niet meer recht voor me stond nam ik de kans even om mijn tieten weer in mijn jurkje te wippen. Hij zat even uit te puffen, veegde zijn tranen weg, en ging weer terug naar het typische grachtengordeldier wat ik eerder zag. Intussen was het duidelijk dat het niet een wip ging worden, want ik kan gewoon niet werken met zoiets.

Opeens, terwijl ik stond te bedenken hoe ik dit ging afronden, vertelde hij me bits dat ik nog een kans kreeg om het nu goed te doen, en dat hij dan een uur extra gratis wou. Als ik het zo op zit te schrijven moet ik dan een beetje grijnzend lachen, toen vond ik dat echt gewoon een misselijke opmerking. Maar als je íéts van hoererij leert, is het wel om je grenzen aan te geven, en daar was het nu hoogste tijd voor.

Ik vertelde hem dus, terwijl ik mijn spulletjes snel bijelkaar greep, dat het zo genoeg was, en dat ik wegging. Ik hoef me niet zo te laten behandelen. Dan moet je niet op zijn reaktie wachten. Veel groene meiden gaan toch in een soort discussie als ze besluiten om weg te gaan, en dat is nergens voor nodig, en nietzo slim. Als je een chauffeur hebt is dat het moment om hem te bellen om je af te halen, en ik wenste toen best dat ik er eentje had.

Sinds ik escort heb ik geen beveiligers meer. Die had ik in mijn werkflatje wel, maar nu zou ik met een chauffeur moeten gaan werken, en dat zie ik niet zitten. Het kost toch bestwel geld, je moet je werk op elkaar afstemmen, ik wil eigenlijk helemaal zelfstandig zijn, en het belangrijkste is misschien nogwel watvoor risico's daar ook weer aan vastzitten. Want een chauffeur en een pooier zijn voor de overheid hetzelfde. Dat kan ik zo'n vent niet aandoen.

Nu moest ik het maar weer zelf redden. Dat is niet zo'n groot probleem, want je hebt haast nooit een vent nodig, vooral als je toch noodgedwongen de risicoklanten maar moet laten. Met deze klant was het ook nietzo nodig, dat was ik toen gelukkig ookal gerust over. Ik maakte mezelf weer netjes, en hij was even van zijn stuk. En begon toen op hoge toon me weer voor rotte vis uit te maken. Toen ik eenmaal naar de trap liep, eiste hij zijn geld terug.

Dat feest gaat niet door. Als een vent betaald heeft komt er alleen geld terug als ìk iets doe waardoor de wip niet goed gaat. Ik ben daar meestal heel makkelijk mee. Als ik het niet kan, of als ik iets verpruts, dan komt er korting of geef ik gewoon alles terug. Ook het voorrijgeld. Je kan klanten het niet maken om ze te laten betalen voor wat je niet of niet goed genoeg levert. Dat is trouwens meer een voornemen dan dat het me echt gebeurt. Maar als de klant het verprutst, is het geld van mij.

Je moet daar ook gewoon niet over in discussie gaan. Ik liep gewoon weg, en ìk was weer netjes, hij had zijn kleren nog helemaal netjes te maken. Dus ik wist wel dat ik de straat op kon, en hij me dan niet achterna zou komen. Hij dreigde wel wat, maar dat deed hij door vanuit zijn woonkamer de trap af te schreeuwen, en brulde nog na dat hij hoopte dat ik snel vermoord zou worden, want niet elke klant zou zo netjes zijn als hij.

Ik ben stevig weggestapt van zijn huis, en heb mijn autootje gepakt. Onderweg naar huis heb ik van de frustratie de hele omzet van die date aan snelheidsboetes opgemaakt. Er is iets aan dat soort mensen, die er zo van overtuigd zijn dat ze overal hun zin mee horen te krijgen, dat me gewoon ontzettend boos maakt. Want dat was het ergste wat me aangreep. Zijn idee dat hij recht had om zich zo te gedragen.

De rest van die dag, en ik had nog twee klanten gepland, had ik een rothumeur en was ik compleet afgegeild. Ik zat vooral slimme one-liners te bedenken die ik als antwoord had kunnen gebruiken op alle beledigingen die ik naar mijn hoofd had gehad. Ik vond het rot voor de klanten die na hem kwamen, want als ik een goeie bui heb komt dat toch wel door mijn werk naar voren, en die moesten nu tekortkomen door die ene lul zonder fatsoen.

Je zit dan in de dagen daarna te wachten tot zo'n type gaat terugbellen met scheldpartijen. Of een slechte recensie van je neerzet. Dat doen ze namelijk, daar zijn het van die gekwetste types voor. En ik vond het heel opvallend dat dat maar niet gebeurde. Ik was in het begin er een beetje paranoia over, want dat hij níéts zou doen kon ik niet geloven. Dus wat voerde hij dàn in zijn schild?

Dus daar heb ik wat over gebabbeld met mijn helpers, en binnen een half uur had mijn internetgoeroe ontdekt wat er was gebeurd. De man had verkeerd onthouden wie hij had gebeld. Veel mannen zoeken maar met één hand naar hun meisje, en letten nietzogoed op welke ze uiteindelijk kiezen. Ze bellen ook verschillende meiden, en dan is een verwisseling snel gemaakt. Hij had een hele boze recensie over een andere meid geschreven.

En nu kan ik over hem schrijven zonderdat hij weet wie ik ben. Meestal pas ik erg op met herkenbaarheid, want ik weet ook heel goed dat ik bij sommige mensen met teveel macht helemáál niet populair ben. Maar als hij zo duidelijk niet meer weet wie ik ben, hoef ik me daar deze ene keer niet zo'n zorgen over te maken. Dus dat geeft mij de kans om eens een voorbeeld te geven van zo'n gekwetste rukker, die beter kan gaan gillen tegen zijn hand.

maandag 4 september 2017

Antwoord op: Ik kan me niet voorstellen...

Als argument krijg je dit soort uitspraken niet. Het is een emotionele oproep, zonder argument. Je hoort hem weleens langskomen in gesprekken, of in een klein zinnetje halverwege een artikel, maar het wordt meestal meer bedoeld als steun voor de rest van het verhaal dan als het diepe argument dat het eigenlijk is. Want als je gaat ontleden wat de argumentatie van veel mensen zonder winstoogmerk is, dan kom je erbij terecht dat dit gevoel eronder zit dat ze zich tegen sekswerk uitspreken.

Je komt het tegen als "Ik kan me niet voorstellen hoe erg het moet zijn om al die vieze oude kerels af te werken." Of "Hoe hoog moet het water niet aan je lippen staan om de beslissing voor dit werk te nemen?" Of "Het is niet voor te stellen dat iemand dat vrijwillig zou gaan doen." Of alle andere uitspraken waarin iemand uitspreekt dat ze niet gelooft dat we tevreden met onze keus kunnen zijn, omdat zij het gevoelsmatig zich niet voor kan stellen dat zij dat zou zijn.

Maar ook wanneer het gaat om "Ik kan me niets voorstellen bij je afkeer tegen de politie" of "Ik kan niet geloven dat het klopt wat je zegt." Zinnen dus die erover gaan dat wat je ze vertelt iets is waar ze niet op hun gemak mee zijn om te erkennen dat het zo kan zijn. Dat hoor je veeltevaak, en veeltevaak als je goede argumenten hebt gebruikt om hun ideeën aan het wankele te brengen.

Waar het op neerkomt is dat de spreker zich "niet kan voorstellen" om sekswerk te doen, en "niet kunnen voorstellen" betekent dat ze het een naar of eng idee vindt om zich voor te stellen om het werk te doen. Haar normen, waarden en inschattingen botsen met wat we doen. Daarom concludeert ze dat iedereen anders diezelfde botsing zal ervaren, en het dus ook naar en eng zal vinden. Dus is er geen sprake van dat wij het wel goed werk vinden. Als zij het niet kan indenken, kan niemand dat

Mijn antwoord is: Dingen die jij je niet voor kan stellen bestaan. Hoe beperkt je inlevingsvermogen is wil niets zeggen van wat er allemaal gebeuren kan in de wereld.

Toen ik een klein meisje was, en net een paar weken op de basisschool zat, heb ik eens een gesprek gehad met mijn vader. Die wou weten waarom ik boos was, want ik was stierlijk tegen mijn ma geweest. Ik vertelde hem dat ik het zat was om elke dag weer zo lang stil te moeten zitten, en te moeten lezen en schrijven. Dat had ik helemaal gehad, en ik vond het veel te veel. Ik wou in de poppenhoek, of gewoon met mijn vriendinnen rennen en gillen, en niet moeten lezen en schrijven.

Hij vertelde me toen dat hij elke dag van 's ochtends tot 's avonds leest en schrijft, en dat hij helemaal geen tijd besteedt aan rondrennen en gillen. Dat dat gewoon hoort bij groot worden. Hij bedoelde het om me uit te leggen dat ik er nogwel aan zou wennen. Maar een kwartiertje later kwam ik papa huilend omhelzen, want ik vond het zó zielig dat hij de hele dag lezen moest!

Dat is natuurlijk een koddig verhaaltje. Het is wel echt waar trouwens. We vinden het alleen koddig omdat we een kindje zien die heel beperkt is met wat ze kan begrijpen dat andere mensen belangrijk vinden, die wat een ander doet op haar eigen onontwikkelde leefwereldje plaatst. Dat begrijpen we allemaal wel. Maar veel mensen kunnen zichzelf niet zo zien, en vinden stiekem hun waarden en denkbeelden volmaakt en àf.

Niet alleen als het om sekswerk gaat natuurlijk. Er zijn heel veel mensen in de wereld die andere dingen belangrijk vinden, en het is soms best even werk om je blik zo breed te maken dat je je in kan voelen in iemand met andere waarden. Dan is het makkelijker om ze te veranderen in stereotypes, of om te doen alsof ze dom, onontwikkeld of geestelijk niet in orde zijn. Dan hoef jij je blik niet te openen, en is het hùn fout dat ze er niet inpassen.

Het is een bekende drogredenering. Hij wordt wel de argument from personal incredulity genoemd. Dan gebruik je dat je het niet gelooft of niet begrijpt als argument dat het dan ook niet wáár is. Dus hoe dommer je bent, hoe makkelijker je de discussie beslist. Dat leidt natuurlijk snel naar iets wat wel tactical stupidity heet, vooral in het openbare debat. Lekker dom zijn wordt helaas veel geaccepteerd als argument.

Ergens waar deze heel vaak langskomt, en waar hij ècht niet op zijn plek is, is de rechtzaal. Ik moet zo vaak in vonnissen en in rechtbankverslagen lezen hoe rechters op hun beperkte inlevingsvermogen worden aangesproken door ze voor te leggen dat zij toch óók niet zich voor kunnen stellen dat een meisje van zeventien zoiets vies en engs en gevaarlijks en goedkoops en onplezierigs als hoererij zou gaan doen? En steevast komt dat terug in vonnissen.

Het wordt gebruikt om dwang aan te tonen. De rechter kan zich namelijk niet inbeelden dat het meisje het een goed idee vond, dus moet ze zijn misleid, gedwongen, geestelijk in de war zijn gebracht. Hij is bereid heel rare verhalen te slikken om maar niet aan het idee te hoeven dat ze andere keuzes maakt dan hij vanuit zijn nostalgische herinneringen aan zijn jeugd zou accepteren. Nee, het moet wel misleiding of trauma of loverboytechnieken zijn.

Mensen kunnen anders zijn dan jij. Mensen kunnen hele andere dingen belangrijk vinden, hele andere dingen fijn vinden, en hele andere dingen wìllen. Ze kunnen ook meer geleerd hebben dan jij, beter weten hoe risico's staan dan jij, beter weten hoe ze met dingen om kunnen gaan dan jij. En als jij dat niet wil erkennen, dan is dat niet dat zij zielige mislukte levens leiden, dan ben jij gewoon gevangen in je eigen oogkleppen.

maandag 28 augustus 2017

Superintelligente meiden

Lang geleden schreef ik aleens een stukje over intelligente mannen. Die kom ik regelmatig tegen in mijn werk, en sinds ik anders ben gaan werken is dat alleenmaar meer geworden. Maar niet alleenmaar mannen zijn intelligent, ook tussen mijn collega's zitten er superintelligente meiden. Daar heb ik pas sinds ik met mijn blog mijn netwerk heb opgebouwd veel contact mee, want ze zijn heel goed in zich verstopt houden.

Hoeren heb je van jong tot oud, van dik tot dun, van arm tot rijk, van dom tot slim. Maar we zijn geen doorsnee van de samenleving. Je hebt meer meiden die niet lekker in het huisje-boompje-beestje passen die het werk gaan doen, ookal zijn die evengoed in de hoererij in de minderheid als in het gewone leven. Ze zijn gewoon oververtegenwoordigd. Netzoals kunstenaars, LGBTQ-mensen en meiden met sociale aanpassingsproblemen. Buitenbeentjes gaan vaker hoeren.

Dat geldt niet zo voor superintelligente meiden. Die zijn meestal heel goed in het huisje-boompje-beestje, en kunnen zich prima aanpassen. Zelfs als ze van de norm afwijken, en niet lekker van nature in het gewone relatiedenken met het gewone normenpatroon passen, kunnen ze met hun intelligentie het verschil wel goedmaken. Ze zijn vanbinnen soms hele rare types waarvan niemand weet hoe afwijkend ze eigenlijk zijn.

Maar het is ook andersom. Superintelligente meiden die zonder problemen in het huisje-boompje-beestje passen gaan wèl ook andere manieren verkennen om hun leven te leiden. Met die intelligentie hebben ze genoeg zelfredzaamheid om risico's te nemen die andere mensen niet aandurven, en over hun grenzen en horizons te kijken. Vooral omdat ze van zichzelf beseffen dat ze die grenzen en horizons hèbben.

Je eigen beperkingen herkennen en er wat mee doen, dat is denk ik waar je aan kan zien dat iemand echt intelligent is. En dat ze beperkingen zien en veranderen die de meeste mensen zó normaal vinden dat ze er zelfs nooit aan zouden dènken als iets wat veranderd kàn worden, daaraan herken je wel de superintelligente meiden. Maar die laten het je ook wel zien door gewoon alle dingen te doen die je van bollebozen verwacht.

Ze zijn oververtegenwoordigd in de hoererij. Haast altijd in de escort, vaak internationaal werkend, mobiel, nomadisch, en opvallend vaak èrg jong begonnen. Vrijwel allemaal zijn ze studenthoeren geweest. En ze blijven niet stilzitten, want ze gaan zich razendsnel vervelen. Voor je het weet hebben ze het in een niche wel weer gezien en gaan ze door naar een ander moeilijk werkveld. Want moeilijke dingen, dat trekt ze aan.

Ik heb wel gehoord dat fulltimers bestaan, maar ze zijn meestal parttime sekswerkers en de rest van de tijd runnen ze soms een gezin, en bijna altijd een vette baan. Dokters, advocaten, wetenschappers, architecten, chemici, bankiers, programmeurs, wiskundigen, certifiers, industrial troubleshooters, en bijna altijd op posities waar hun leidinggevenden ze vooral hun gang laten gaan. Het hoeren is eigenlijk altijd meer een soort hobby, of misschien meer een roeping.

Ze leven een dubbelleven. Soms zelfs een driedubbelleven. Als je hoererij wil combineren met een normaal burgerleven is dat de manier om de meeste vrijheid te houden, en het extra werk in je kop dat daarbij komt kijken is voor meiden die zo slim zijn een leuk puzzeltje inplaatsvan een hoofdpijnprobleem waar je je de hele tijd druk over maakt. Maar over dubbellevens komt nog wel een apart stukje binnenkort.

Een goede baan hebben betekent natuurlijk dat ze het geld eigenlijk niet nodighebben. Ze vinden wat extra cash wel leuk natuurlijk, vooral die types die als wetenschapper werken of op andere plekken waar je weinig betaald krijgt, maar het avontuur is voor die meiden veel belangrijker dan de inkomsten. Die willen niet gewoon een routine draaien en binnen de lijntjes kleuren, die willen juist in nieuwe dingen duiken.

Die meiden werken dus ook allemaal illegaal. Als je een dubbelleven moet leiden zit er niets anders op. Bovendien vinden ze de extra vrijheid van de illegaliteit heel belangrijk. De overheid heeft het toch al niet zo op meiden die rondtrekken en dingen op hun eigen manier doen, dus in de legale sector zouden ze toch al niet welkom zijn, en binnen een vloek en een zucht op de lijst bij Comensha staan. En met naam en toenaam in de politiecomputers, wat toch wel veel erger is.

Ze zijn op zichzelf, maar ze zoeken onderling wel contact. Meestal via internet. Ze zijn dan wel een klit meiden die vooral met elkaar mailen, want als je niet net zo werkt als zij hou je ze gewoon niet zo bij, en zijn ze nietzo geïnteresseerd. Ze hebben wel ereplaatsjes voor ontzettend ervaren vrouwen die gewoon veel ervaring te delen hebben, maar als je niet op hun level zit, dan kan je het schudden.

Als ik mijn blogje niet had, zou ik dus ook geen contact met ze hebben gehad. Zij zoeken nu contact met me omdat ze waarderen wat ik met mijn blogje doe. Andere meiden schrijven me weleens enthousiast dat ze wat van mijn blogje hebben geleerd, maar die superintelligente meiden zitten al een heel stuk hoger. Daar zou ik van kunnen leren, als ik maar wat beter snapte waar ze het over hadden.

Het gaat dan nieteens om kunstjes en truukjes leren, of iets om mijn werk beter en winstgevender te maken. Het belangrijkste wat ik graag van ze zou willen overnemen is hoe brutaal en nieuwsgierig ze zijn. Ze laten zich niet afschrikken, en ze houden niet vast aan wat ze hebben, zelfs niet aan wat ze hebben opgebouwd. Dat is misschien alleenmaar zelfvertrouwen, maar dat zelfvertrouwen kan er zijn door een enorme kracht om zichzelf te veranderen.

Ik luister graag naar hun verhalen. Ik graaf niet door als ik me iets niet kan voorstellen, want ze zitten er helemaal niet op te wachten om dat wéér uit te leggen. Ik ben er soms best een beetje geïntimideerd door. Ze maken alleen meer mee dan ik, en hebben er betere verhalen over. Soms krijg ik ook het idee dat ik netzoveel tegenkom in mijn werk als zij, maar dat ik gewoon een stuk niet zíé. Als ze vertellen kan ik met ze meekijken als het ware.

Met al die dingen die ze van hun leven gemaakt hebben, en al die horizons waar ze overheen gekeken hebben, ben ik eigenlijk best jaloers op ze. Maar aan de andere kant baal ik nu al regelmatig dat mijn klanten niet genoeg snappen wat er gebeurt om te waarderen watvoor kwaliteit ze krijgen, en die meiden hebben dat nog veel meer dan ik. En dat benijd ik ze echt niet.

maandag 21 augustus 2017

Antwoord op: Zo simpel is het niet!

Als je in discussie bent gegaan met mensen die hoererij maar niets vinden, is het je vast weleens gebeurd dat je met ontzettend voor de hand liggende argumenten hebt laten zien dat hun verhaal van geen kant klopt. Dan krijg je heel vaak het antwoord dat het niet zo simpel is, of dat het natuurlijk veel ingewikkelder is, of dat je hun mening niet zo makkelijk kan afdoen.

Dat is een flauwekul-standpunt.

Het klinkt heel logisch om een ingewikkelde toestand als de verhalen rondom een gestigmatiseerde en niet begrepen bedrijfstak als de onze niet met een paar simpele argumenten helemaal te kunnen omschrijven. Het is een ingewikkeld iets, waar je flink met nuances en met brede blik naar moet kijken. Een simpel beeld kan nooit goed kloppen met een ingewikkelde werkelijkheid.

Maar dat is hier niet aan de hand. Als er met een paar simpele argumenten al kan worden bewezen dat het beeld van je tegenstander niet kan kloppen, dan maakt het niet uit hoe simpel of ingewikkeld en genuanceerd zijn beeld is. Je hebt net simpel laten zien dat het niet klopt. Argumenten zijn op hun simpelst juist het sterkst. Dan zijn ze duidelijk en hanteerbaar. Dan verstoppen ze zich niet door ondoordringbaar en onnodig ingewikkeld te zijn.

Stel nou dat ik een dik boek schrijf, waarin ik beschrijf hoe de wereld werkt, en hoe de mensen op die wereld met elkaar om moeten gaan. Ik ga op elk detail in, en ik schrijf met alle voors en tegens, en alle overwegingen die je maar kan bedenken. Maar ik baseer dat hele boek op het idee dat mensen niet met elkaar kunnen praten. Dan is het genoeg om te laten zien dat mensen wèl kunnen praten, om mijn hele boek kachelpapier te maken. Zelfs al is dat argument een heel simpel zinnetje, en mijn boek jarenlang bollebozen geweest.

Meestal is het dan ook helemaal geen argument dat eerlijk bedoeld is. Meestal is het een vermomde versie van "je bent naïef." Dan proberen mensen niet om te zeggen dat je argument te simpel is en de werkelijkheid geen recht doet, maar proberen ze te doen alsof jij te simpel bent om te snappen hoe het is. En dat hoort in een eerlijke discussie niet thuis. Vooral niet als je net met een simpel argument je tegenstander hebt gelogenstraft.

maandag 14 augustus 2017

Mentors

In mijn mail krijg ik bestwel veel meiden die aan het begin van het werk staan. Studentes vooral, maar ookwel gewoon meiden die de bijstand niet zien zitten, of die onafhankelijk van hun vent of hun ouders willen worden zonderdat ze daarvoor een duidelijke andere manier hebben. Een hoop hebben te grote verwachtingen, en moet ik dus teleurstellen over hun doelen, maar er zijn sommige meiden die nog steeds door willen gaan als ik ze verteld heb hoe het werkt.

De meeste meiden raad ik aan om een mentor te zoeken. Ik hoor namelijk dat ze wegwijs gemaakt moeten en willen worden door iemand die persoonlijke aandacht voor ze heeft. Daar had ik zelf ook veel nut van, en ik heb nu een mentor die ik maar wàt graag vanaf het begin al had gehad. Ik kan namelijk nog steeds een mentor goed gebruiken. En dat is niet omdat ik onervaren ben, want ik heb het nu al langer gedaan dan heel veel collegaatjes.

Als je begint weet je nog van niets. Je staat op het punt om heel veel fouten te maken, en sommige van die fouten zijn een groot probleem als ze gebeuren. Voordat je een poos werkt heb je namelijk geen idee van hoe de business voor je werkt, en hoe hij voor jóú gaat werken. Een ervaren mentor kan een heleboel vervelende dingen te vlug af zijn, en zorgen dat je dingen op een fijnere manier leert dan door slechte ervaringen.

De mentorband is speciaal. Meestal ga je met collegaatjes niet open om. Je kan met ze dollen, lachen en feesten, maar ze zijn uiteindelijk toch concurrenten, en je geeft jezelf niet zomaar open. Je weet dat het harde tantes zijn, die best calculerend kunnen kiezen om je als een baksteen te laten vallen. Hoeren vertrouwen andere hoeren niet zo makkelijk. Maar dat is anders met een mentor.

Een mentor ontfermt zich over je, en je bent wel open naar haar toe. Zij vaak ook naar jou, al weet ik van mentors die afstand houden. Het is een hele speciale band, en het rare is dat het vanzelf gaat. Er is niets geforceerds aan, het gebéúrt gewoon op een bepaalde manier. Je rolt erin, want het is iets wat heel gewoon en natuurlijk voelt als het eenmaal gebeurt. Zelfs al moet de mentor er vaak wel een momentje over twijfelen, of ze het wel op wil nemen.

Zelfs meiden waarvan je zou denken dat ze over lijken gaan, en die harder zijn dan ijzer, kunnen zich soms opeens naar een collegaatje ontpoppen als een mentor. Dat ziet er soms heel raar uit, en er wordt dus ook veel over geroddeld dat er wel iets achter moet zitten. En toch heb ik nog nooit gezien dat er echt iets calculerends inzit. Dat blijken dan telkens gewone mentorrelaties te zijn, en die wèrken gewoon, ookal is het nog zo onverwacht.

Normaal is het hoerenwereldje net een zak katten. Je krijgt altijd meer ruzie dan dat we samenwerken, en het is meer elkaar tolereren dan dat we blij met elkaar zijn. Dat hoort er nou eenmaal bij denk ik. Vrouwen zijn toch al kliek-mensen, en we zijn zó bezig met elkaar gluiperig vliegen afvangen dat het niet raar is dat mannen de wereld runnen. Die zijn geen haartje beter, maar ze doen veel minder stiekem naar elkaar. Die slaan elkaar de kop in en dan is het af. Hoeren gaan voor super-vrouwelijk-zijn, en dit is één ding waar we dus ook veel last van hebben.

Een mentor geeft je veel. Ten eerste is het iemand die je gewoon kan vertellen hoe je de simpele dingen moet doen, om je werk te kunnen doen. Wat er verwacht mag worden, wat je moet eisen en wat je moet geven, hoe je je zaak beheert. Je kan met je vragen en problemen ergens aankomen, en dat is superveel waard. Er zijn veel dingen die het werk werk maken, en dat moet je ergens leren.

Je hebt aan een mentor ook veel om je eigen draai te vinden. Die kan met je meedenken over hoe je het werk kan gaan doen, en ookal groei je misschien van haar af, het begin is het moeilijkste, en daar is ze heel nuttig. Het werk is veelzijdig, en je hebt een boel aan een vrouw die er gewoon meer van gezien heeft, zodat ze jou wegwijs kan maken in soorten sekswerk die je niet eens had bedacht dat ze bestaan.

Mentors kennen mensen. Meestal niet heel veel mensen, maar meer dan waar jij zelf mee begint. Dus als je weg wil bij je club, of in een andere soort branche van de prostitutie wil gaan werken, heeft zij meer kennis van waar je heenmoet, en mentors kunnen een goed woordje voor je doen. Dat is belangrijk omdat je niet makkelijk serieus genomen wordt als groentje. Als je iets speciaals wil, waar vertrouwen bij nodig is, is een mentor een zegen.

Het is heel belangrijk dat een mentor je ook emotionele steun geeft. Aan je collegaatjes vertel je nietzo snel dat je dingen niet aankan, en aan mensen van buiten al helemaal niet. Je collegaatjes laat je dan zien dat je opzij te duwen bent, en als je het aan bijvoorbeeld clubbazen vertelt, proberen die in paniek van je af te komen, voordat ze van mensenhandel worden verdacht.

Klanten zijn heel meelevend, en die zullen proberen om te helpen, maar hebben geen idee wie je echt bent en hoe het werk echt voor je is. Die halen niets uit, en kunnen zelfs om je te helpen naar de hulpverlening of de politie gaan, en dan ben je helemáál in de aap gelogeerd. Die kan je maar beter zo weinig mogelijk laten zien, want wat je per ongeluk al laat zien is vaak al een probleem.

Je mentor staat alleen echt aan jouw kant, en begrijpt ookwel dat je het soms moeilijk hebt. Die heeft het ook allemaal meegemaakt. Vooral als de afkeuring en haat van de maatschappij aan je gaat knagen, is ze een goede hulp. Want iedereen onderschat in het begin hoe zwaar dat gaat zijn, en je weet eigenlijk niet goed wat je overkomt als je eenmaal gaat voelen hoe gestigmatiseerd je bent.

Werkgerelateerde emotie is niet het enige waarvoor je naar je mentor kan. Die luistert ook naar je als je vertelt over ruzie met je pa, of dat je kat ziek is. Ze is je steunpunt, en niet alleen een steunpunt voor jou als nette dochter en buurvrouw, maar steunt je ook terwijl ze begrijpt hoe het in je werk meetelt. En netzoals het belangrijk is iemand op je werk te hebben die naar je luistert, hoeveel vrienden je ook hebt, in sekswerk is dat niet anders.

En natuurlijk ook de combinatie van die dingen hierboven, bijvoorbeeld als je ruzie hebt met een collega en haar even niet kan luchten of zien, dan word je even rechtgezet en krijg je advies hoe je het op moet knappen. Soms door je te troosten en wat tips te geven om de overhand te krijgen, soms met wat wijze raad over dat jij je zelf wat beter zou moeten gedragen. Want een echte mentor is niet zuinig met eerlijke kritiek.

Iets wat mentors je níét geven, is het invullen van de pooierrol. Dat zeg ik erbij, omdat veel mensen de fout maken om te denken dat mentors ookwel pooiers zijn, of pooiers ookwel mentors zijn. Die halen dat doorelkaar, terwijl ze juist op bijna alle mogelijke manieren verschillend zijn. Vooral de politie en het OM vermengen die rollen, maar in dat geval is het gewoon omdat ze die dingen wìllen verwarren.

Een pooier heeft een seksuele relatie met je. Zelfs als hij je niet neukt, de seksuele spanning stuurt heel veel van jullie relatie. Dat hij een man is en jij een vrouw is echt superbelangrijk. Een mentor houdt juist seksueel afstand, en hoort wel graag over je avonturen, zoals een vriendin zou doen, maar maakt geen spanning met je. Ook niet als ze er zo eentje is die wel met collegaatjes aanrotzooit.

Pooiers hebben vooral de taak om je te motiveren. Om je door je hoerenluiheid heen te helpen, en je over je werk gebogen te houden. Ze controleren of je er wel hard genoeg voor gaat, en ze nemen geen genoegen met smoesjes. Een mentor vindt het juist jouw verantwoordelijkheid, en als jij niet naar haar komt om je problemen op te lossen, zal zij je er niet op wijzen of er iets aan doen. Hoogstens vraagt ze je of je wel ziet dat daar iets niet goed gaat.

Mentors krijgen niets terug behalve dankbaarheid. Ze geven je een kontje om mee te komen met je werk, proberen je te waarschuwen voor de zandbanken waarop je kan stranden, en hebben geen verwachtingen, behalve dat je eerlijk je best doet om wat goeds te doen met hun advies. Pooiers moeten profiteren van je werk. Niet alleen omdat het voor hem anders geen positieve kant heeft, maar om de machtsbalans te laten werken. Het is tegelijk zijn voordeel en jouw grip op hem.

Pooiers zorgen voor negatieve dingen om druk op je te zetten. Ze zijn bruut of gewoon dreigend aanwezig, ze laten je geen rust of duur, en ze houden stress en spanning in je leven. Mentors doen het omgekeerde. Die zijn juist helemaal veilig, die proberen je kalmte te geven, ze zijn een positieve noot in de muziek, en ze laten het helemaal aan jou over wat er gebeurt. Die sturen je eerder op vakantie.

Een mentor kent het werk. Die kan je wegwijs maken, weet wanneer je teveel of te weinig verwacht van je werk, weet hoe je problemen moet ontwarren en kan je uitleggen dat heel veel dingen gewoon gebeuren, en niet eraan liggen dat je iets verkeerd doet. Dat is heel belangrijk soms. Pooiers snappen van het werk zelf helemaal niets. Die kunnen alleen nadruk blijven leggen op dat ze willen dat je het beter doet, zonderdat ze weten dat dat soms gewoon niet beter kàn.

Als je een pooier hebt en je drukt je, dan wordt hij boos. Als jij lekker bij je ouders gaat verstoppen, of je neemt je telefoon niet op, dan kookt hij over als een pannetje melk. Kom je dan terug, dan heeft hij een boel woede te koelen, en dat zorgt voor heel intense pooiertoneeltjes. Een mentor is gewoon teleurgesteld, en als je lang genoeg je verstopt voor haar omdat je niet wil horen dat je niet alles volmaakt doet, dan hoeft ze je gewoon niet meer. Dan verzwakt je relatie gewoon.

Je ziet wel dat pooiers en mentors zo'n beetje elkaars tegenpolen zijn. Dat ziet de politie alleen heel anders. Die noemen mentors graag "lovergirls" en behandelen ze nog slechter dan pooiers. Ze worden behandeld als een soort pooier die tegelijk een verrader is, want ze zou "als vrouw" beter moeten zijn. De zedenpolitie háát mentors. Je kan dus maar beter nooit laten merken wie je mentor is. Om haar te beschermen, want een mentor verdient dat zeker.

Die haat komt niet omdat ze de mentor ècht zien als een pooier. Veel zedenagenten zijn best dikke vriendjes met pooiers. Die vinden ze kennelijk wel stoer. Mentors is een heel ander iets. Die zien ze als een soort spelbrekers. Ik weet niet waarom ze daar zo anders tegen zijn. Ze zien ze als mensen die de meisjes de gelegenheid geven om zichzelf te onteren, zichzelf te veranderen in hoerende haaibaaien.

Maar ze haten mentors vooral omdat zedenagenten zèlf de rol willen hebben van de vertrouwenspersoon, van iemand naar wie je toekomt met je vragen en je twijfels. Daarbij speelt het een grote rol dat een mentor je veel kan leren over hoe je om kan gaan met politie zodat ze veel harder moeten werken om je te kunnen verneuken. Ze wordt minder manipuleerbaar, en de politie-leugens werken niet meer, want nu weet ze beter. Als ze een mentor heeft, is ze opeens geen geil speelgoedje meer voor oom agent.

Toen ik begon, was het nog heel normaal om mentors te hebben. Niet dat je ze overal zag, en als je een broodmeid wil worden heb je maar heel weinig mentorschap nodig, maar ze waren er overal, als je ervoor openstond. Tegenwoordig is dat onwijs veel minder, want het is door alle politietoestanden heel gevaarlijk geworden om een mentor te zijn. Je hebt ze vooral in de illegaliteit nog wel, want daar is het allemaal wat minder krankzinnig.

Het is geen "instituut" meer. De hoerencultuur is sowieso verwaterd, want er is natuurlijk veel minder samenhang gekomen met het verdwijnen van de buurten, en het de instroom van zoveel Oosteuropese meiden, en dit is één van die dingen die zover verdwenen zijn dat ze geen vast iets van onze business meer zijn. Je moet het echt gaan zoeken. Zolang ik in de business zit is het al aan het verminderen, dus dat is niet heel nieuw.

Natuurlijk zijn er heel veel meiden die me mailen, die dan graag willen dat ìk hun mentor word. Die denken dat ik wel een goeie mentor zal zijn omdat ik in mijn blogje vanalles uitleg. Maar dat ben ik niet. Ik heb weleens geprobeerd om wat te mentoren, maar ik kan het gewoon niet goed. Je moet er een bepaald karakter voor hebben, en dat zit gewoon niet in me. Ik ben bijvoorbeeld veel te slap tegen mijn mentormeisjes, en dat is niet het enige dat niet werkt.

Een mentor is het leukst als je lekker een kopje koffie met haar kan doen, maar dat is onpraktisch. Er is niet veel kontakt meer waarbij dat kan, en om je mentor te beschermen is het zelfs beter om haar niet te zien, in het bijzonder in de illegaliteit. Gelukkig is er het internet, zodat je vanuit Bangkok advies kan krijgen over je lastige klant in Barneveld.

Je moet er gewoon aanleg voor hebben denk ik. Het moet in je zitten. Veel meiden hebben het wel een beetje in zich, en dus zie je wel veel mentorrelaties die één op één zijn. Dan zijn het twee mensen die aansluiting vinden bij elkaar. De mentor zou niet voor een ander een mentor zijn. Andere vrouwen hebben een soort ketting van mentormeisjes die ze helpen, maar toch eentje tegelijk. Dat is veruit het vaakst zo.

Maar je hebt ook de moederkloeken die een heel nest vol meiden mentoren, en er heel veel tijd instoppen. Ik noem ze niet zomaar moederkloeken, er zit echt iets moederigs in. Ze doen het met veel liefde, en sommige meiden zijn er gewoon ook heel goed in. En afentoe heb je een moederkloek die heel goed in mentoren is, die tegelijk ooknog een hele goede hoer is die heel goed advies kan geven. En die krijgt dan drommen meiden achter zich aan. Zo is W er ook één.

Meiden als W kunnen je advies geven, niet alleen als beginnertje, maar ook als je al door de wol geverfd bent, omdat ze zo ver in het werk opgeklommen zijn. En buiten het werk zelfs, want er is niets aan mentor-zijn wat per sé beperkt moet zijn tot sekswerk natuurlijk. Ik weet dat er mensen zijn die carrièreadvies van haar gebruiken en als een raket aan het klimmen zijn, buiten het sekswerk om. Ze is heel goed in helpen met sollicitaties en carrièrekansen maken.

Andersom is sekswerk wel nodig om een sekswerkmentor te kunnen zijn. Niet alleen omdat het telkens verandert, met de verdunning van de legale branche, de steeds heftiger wordende overheidsvervolging, het steeds verder opgestookte stigma en de banger wordende klanten, maar ook omdat mentors als ze kappen met het werk gewoon beginnen te vervagen. Ze raken hun gevoel voor het werk kwijt, en dat merk je heel erg aan hun advies.

Mentors zijn iets speciaals, en iets waardevols. Iets moois wat het fijner maakt in het werk, en wat je veel steun biedt. Ik koester dat. Ik hoop dat het niet opnieuw moet worden uitgevonden voor de volgende generaties, maar als ik zo kijk naar hoe die relaties ontstaan, lijkt het wel iets spontaans. Iets wat in mensen zit, en wat toch nooit helemaal weggedrukt kan worden. Net als sekswerk.

maandag 7 augustus 2017

Antwoord op: Van je hobby je beroep maken

Ik weet echt niet meer hoevaak ik nou heb gehoord dat mensen, vaak met een beetje jaloezie, tegen me gezegd hebben dat ik van mijn hobby mijn beroep heb gemaakt. Of dat zij dat ookwel zouden willen, of meer van die dingen. En behalve dat iedereen tochwel denkt dat er een addertje onder het gras zit, bestaat het idee toch nog steeds wel dat het eigenlijk niet meer is dan dat, een beetje hobbyen en betaald krijgen.

Vooral veel klanten hebben dat idee. Ze denken dat wij gewoon onze sletterigheid te koop hebben gezet, en dat we doen wat we tochwel zouden doen, ook als we niet betaald konden krijgen. Maar ook veel mensen van buiten denken er zo over. Die voelen het alsof we wij gewoon hobbyen met seks, en er ons beroep van maken alleen omdat we niet de moraliteit hebben om zuinig op onze seks te zijn.

Het klopt alleen niet.

Ten eerste is het gewoon wèrk. Daar heb ik al over geschreven. Het is iets waar je je brood mee verdient, en het is iets waar je je echt voor moet inspannen. Seks is leuk en een hobby als je het overkomt, als je door je eigen seksdrift wordt aangespoord. Als het daar niet om gaat, en je doet het met iemand die je lauw laat, op een moment dat je niet geil bent, dan moet je al dat aansporen helemaal zelf doen.

Als mensen sekswerk bekijken als iets wat een hobby zou zijn, gaan ze altijd uit van dat het zo voelt als wanneer ze geil zijn, of nemen ze de maat bij het spannende oei-gevoel wat ze zelf krijgen als ze aan zoiets stouts als sekswerk denken. Ze staan er niet bij stil dat dat er snel af is als je het voor je dagelijkse werk doet. Alles kan gewoon worden als je het maar dagelijks doet.

Dat geldt trouwens niet alleen voor hoererij hoor. Ik heb een vaste klant die vroeger in de retail werkte, en in zijn vrije tijd websites maakte. Webdesign was zijn passie. Hij gaf zijn baan eraan en werd voltijd webdesigner. Daar is hij heel succesvol mee. Maar het is niet meer zijn hobby. Alle pret is eraf. Nieteens omdat hij méér tijd eraan geeft, want daarvoor gingen al zijn weekenden en avonden er al aan op. Maar alleen omdat het nu móét.

Toen hij voor zijn hobbies websites ontwierp, was dat helemaal vrij. Dat was vooral voor hem kreativiteit uiten. Hij verzon alles, en maakte de mooiste dingen. Dat gaf een kick. Nu hij het voor bedrijven doet, moet hij hun huisstijlen volgen, hun slechte kopij erop zetten, hun ideeën waarmaken, en vaak hebben ze ooknog bedacht welke techniek hij mag gebruiken. Voor hem is er dan veel plezier af.

Ja, de uitdaging is groter als er meer dingen móéten. Maar dat is vaak helemaal niet het soort uitdaging dat je hobby grootmaakt. Een andere klant is bijvoorbeeld professioneel sporter. Toen hij nog amateur was, was zijn sport een prachtige uitdaging om door te breken, en groot te worden. Nu hij sport voor zijn beroep, is het een uitdaging om niet weg te zakken en zijn baan kwijt te raken. Het is even hard werken, voor dezelfde soort wedstrijden, maar nu is het een negatiever iets geworden.

Echt wel de meeste mensen die ik ken die van hun hobby echt hun beroep hebben gemaakt, hebben veel plezier in hun hobby verloren. Eigenlijk vooral de mensen die hun baan daarvòòr echt een kutbaan vonden vinden dat ze erop vooruitgegaan zijn. En bijna allemaal vinden ze vooral dat hun hobby veel glans verloren is. Van je hobby je beroep maken is niet goed voor de beleving van je hobby.

In de hoererij werken vooral meiden die werken met seks leuk vinden. Wèrken met seks, want als je in de hoererij gaat omdat je seks lekker vindt, dan knap je snel af. Want in de hoererij ben je bezig een dienst af te leveren, en dat betekent dat je jouw beleving even opzij zet voor de beleving van je klant. Als je dat niet doet, dan wordt het niets met je werk, want dan zijn je diensten snel onder de maat. Ookal wil je klant je wel zien kronkelen van genot.

Van je hobby je beroep maken, is ook werk maken van je hobby. En dan wordt je hobby vooral werk, en is er weinig hobby meer aan. En vooral als je hobby leuk is omdat het een vrijheid is en een uitingsvorm, haalt het veel plezier weg als je er je brood mee moet verdienen, en je dus niet langer helemaal vrij bent met hoe je het doet. Kies voor werk liever een bezigheid die je graag als wèrk doet, want werk en hobby zijn gewoon niet hetzelfde.

Maar als je je hobby leuk vindt terwijl je het al doet als wanneer je zou werken, en je het juist leuk vindt omdat het zo op werk lijkt, dan kan het werken. Dan kan je gaan doen wat je eigenlijk toch al deed. Want bij alle verhalen waar een hobby vanzelf uit de hand liep, en vanzelf werk wèrd, ging het goed. Dan waren het vooral bijbaantjes die voltijds banen werden, en meestal een eigen bedrijf. Dat werkt wel. Maar van je hobby je beroep máken, dat valt vaak tegen.

maandag 31 juli 2017

Spannende misstanden

Hoererij kan je op veel manieren doen. Daar heb ik aleens over geschreven. En nog wel in meer stukjes. Ik heb altijd gezocht naar wat er bij me paste, en ookal heb ik veel soorten van hoererij uitgeprobeerd, er kwam wel telkens in terug dat ik persoonlijk contact met mijn klantjes maakte. Zelfs op de Wallen wist ik hun namen, en kreeg ik ze aan de praat. Want dat is gewoon mijn sterke kant, zo werk ik fijn.

In de thuisontvangst en de escort is daar veel meer ruimte voor. Niet alleen omdat de dates langer zijn, maar vooral ook omdat de klanten het meer willen, en meer verwachten. Ze komen om even zich bloot te kunnen geven, even welkom te zijn, met hun seksualiteit maar ook met alle andere dingen die belangrijk voor ze zijn. Daar komt gewoon heel veel pillowtalk van, en je krijgt de kans mooie illusies te maken.

Meestal vind ik die illusies leuk. Dan voel je een beetje aan wat de klant zoekt, en spiegel je hem wat moois voor. Soms ben je de volkse meid, of de spring-in-'t-veld, of juist de luie schootpoes, of de oversekste nymfomane, of de moederlijke vrouw, of juist de lerares die hem gaat helpen met alle dingen waar hij zich onzeker over voelt omdat hij ze niet kan. Er is voor iedereen wel een rol, en je kan het zo gek niet bedenken of er is een man die het wil.

Er is alleen een rol die me met al die jaren heel erg is gaan tegenstaan. En dat is de rol waarin je doet alsof je betrokken bent in al die misstandenverhalen die voor waar doorgaan in de pers. Gelukkig zijn er maar een handjevol mannen die daarvoor gaan, ookal zijn er bestwel wat die het wel geil zouden vinden als je er zelf mee zou komen. Die vind ik overigens een stuk gezonder, want die zijn gewoon klaar om ermee te spelen, en niet op zoek naar ellende.

Je merkt het meestal pas als je hem op kamer hebt. Dan komen de voorzichtige vragen, over hoe je aan het werk kwam, en wat voor rol je vriendje daarbij speelde. Altijd vissen naar je motivatie, en blijven drukken op dingen die weleens bij een pooierverhaaltje kunnen horen. En geef je ze een vinger, dan blijven ze trekken tot ze de hele hand hebben. Als je daaraan meewerkt dan, want hij kan wel meer willen.

Als je geluk hebt, is het een vent die op zoek is naar een kans om de held te spelen. Die wil een uitgebuit, gedwongen meisje vinden die hij kan redden uit de handen van een pooier. Hij is altijd op zoek naar een geknakte seksslavin die hij kan losrukken uit haar grauwe hel. En wat ze dan uit dankbaarheid gaat doen, in ruil voor kost en inwoning bij hem, dat mag je zelf raden. Redden betaalt goed, ook in de fantasie van mannen die erop geilen.

Maar als je minder geluk hebt, geilt hij gewoon op slavinnetjesporno. Daar is opzich niets mis mee. Slavinnetjesporno werkt heel goed voor héél veel mensen. Mannen èn vrouwen. Dat komt omdat het goed past bij bepaalde basis-instinkten, en die worden meestal nietzogoed bediend in andere soorten van seksualiteit dan de slavinnetjesfantasie. Erop geilen is niet erg. Maar dat is niet zo voor erop geilen en dan ooknog deelnemen aan dat het echt zo ìs.

Van de mannen die wouden naaien met een slavinnetje, en dat zijn er sowieso maar heel weinig vergeleken met de rest van de klanten, heb ik er géén gehad die éérst even controleerde of het wel goed met me zat voordat ze ernaar gingen vissen dat ik een verhaal op zou hangen over dat ik tot seks met hem gedwongen werd door een agressieve pooier. Ook de "redders" niet. Want ze willen het geloven, en daarvoor moet er twijfel zijn of ik wel menswaardig leef.

Jaren terug had ik er geen moeite mee. Daar heb ik aleens wat over geschreven, ookal was de kontekst ietsjes anders. Ik speelde graag het slavinnetje, want de klant vindt het leuk en ik vind het een prima rol. Een beetje nederig doen en je pooier aanroepen voor alles waar je geen zin in hebt is makkelijk zat, en je kan het aanpassen aan waar je de klant nog mee vertrouwt, en wat je hem liever niet laat doen.

Bovendien ben ik ook niet van steen, en vind ik die passieve rol afentoe best eens verfrissend. Ik ben eigenlijk altijd degene met het initiatief tijdens mijn werk, en ik heb ook gewoon vrouwelijkheid die goed past bij mannen die het heft in handen nemen. In mijn fantasie gebeurt er minstens zoveel met mij als dat ik zelf doe, en op mijn werk is dat eigenlijk nooit zo. Dan bepaal ik eigenlijk alles wat er gebeurt, ook wat de klant doet omdat hij denkt dat het zijn initiatief is.

Maar ik doe het gewoon niet meer. Niet omdat ik er geen lol meer in zou hebben, en ook niet omdat ik het niet als werk meer zou willen doen, maar omdat ik het zo zat ben dat de maatschappij maar gelooft in al die fabeltjes over ons. En elke klant geef je toch de illusie mee naar huis. Als je nog niet heel ervaren bent, denk je dat klanten zich wel realiseren dat je illusie maar een luchtkasteel is. Later merk je pas hoeveel mannen het heilig blijven geloven, ook thuis.

Ik heb weleens gespeeld dat ik een elfje was die met een toverfluit gevangen was. Het kwam recht uit een Frans kinderboek uit de jaren vijftig. Maar inplaatsvan dat ik de jongen die me ving mee op avonturen nam, was nu de man die mij gevangen had me erg enthousiast aan het naaien. Hij had me als slavinnetje. Dat vind ik prima. Er zijn geen bijgeloven over elfjes die ik daarmee onderstreep, en ik ben ook niet elke dag bezig met wat die verhalen met elfjes doen. Dus dan heb ik er geen bijsmaak bij.

Want dat is het nog het meeste. Het botst gewoon met me. Ik ben zo hard bezig om mensen te laten zien dat we mensen zijn, en dat we gewoon rechten moeten hebben en niet in een geile fantasiewereld met onzichtbare toverpooiers leven, dat ik het gewoon niet meer over mijn hart verkrijg om bij klanten dan wèl te doen alsof het zo is. Het voelt zo bitter en zo boosmakend. Ik wil het gewoon niet meer in mijn buurt hebben. Het komt via de TV en de brievenbus al genoeg bij me binnen.

maandag 24 juli 2017

Antwoord op: Maar waarom hoor ik dan altijd...

Antwoord op: Maar waarom hoor ik dan altijd...

De media zijn vergeven van de ellendeverhalen. De rechtbanken ook, en de hele overheid preekt het ellendeverhaal. Mensen worden ermee omgeven en doordrenkt, dus het is niet raar dat iedereen die geen ervaring heeft met hoererij gewoon honderd procent het verhaal over enorme misstanden en toverpooierij slikt. En als je ze uitlegt dat het niet klopt, en gewoon niet kàn, krijg je meestal de vraag: "Maar waarom hoor ik dan altijd..."

Natuurlijk is dat soms gewoon een heel eerlijke vraag, en daar moet ik ook een antwoord op hebben. Daarom heb ik daar goed in gewroet, want ik kan wel gaan kijken naar wat ik dènk dat erachterzit, maar dat is niet eerlijk. Ik heb dus, samen met mijn helpersgroepje, flink wat mensen stevig aan de tand gevoeld over hun motivaties om onzin over onze beroepsgroep te verkopen.

Dat heeft flink voeten in de aarde gehad. Het is heel veel werk om mensen zover te krijgen om hun motivaties te laten zien, en ze doen er veel aan om je bij de neus te nemen. Want de motivaties die ze noemen zijn altijd dat ze zich zorgen maken over die arme misleide geknakte verslaafde meisjes die er eigenlijk niet voor kiezen en natuurlijk liegen over hun motivaties, ookal zijn ze nog zo ongelukkig met hun vieze, traumatische werk. Ze weten gewoon niet beter. Nou ja, daar heb ik al genoeg over geschreven, lees de koppelingen in de vorige zinnen maar na.

De grootste groep mensen brengt de verhalen niet in omloop, maar huilt gewoon met de wolven mee. Dat is ronduit de meerderheid, en dat zijn de mensen die nog overtuigd zouden kunnen worden door argumenten, en door ze voor te lichten. Die mensen zijn namelijk danwel misleid, maar ze zijn meestal gewoon eerlijk, ookal vindt niemand het leuk om te zien dat ze zich jaren voor schut hebben gezet met onzinverhalen.

Je komt vooral de volgende redenen tegen bij de mensen die een beetje meelopen:

Ik ben geen hoer!
Veel vrouwen zetten zich af tegen hoerzijn. Je ziet dat vooral bij vrouwen die het ongemakkelijke gevoel hebben dat ze misschien ooit met ons op één hoop zullen worden geveegd. Promiscue meiden, sugarbabies, soms zelfs pornoactrices, de hele whorearchy komt langs. Maar gek genoeg ook juist vrouwen in Islamitische gewaden, streng Christelijke vrouwen en anders-seksuelen hebben hier de neiging van.

Om zich af te zetten spreken ze dus het kwaad van ons dat ze overal om zich heen horen, en laten zo zien dat ze zich niet bij ons aansluiten. Die mensen hebben verder helemaal geen interesse in ons, maar ze willen niet meegenomen worden alsof ze bij ons horen, en daar zijn ze op de ene of andere manier kennelijk bang voor. Het is jammer dat die angst ertoe moet leiden dat ze ons helpen stigmatiseren.

Ik ben geen hoerenloper!
Heel veel mannen hebben weleens seksuele diensten aangeschaft. Alleen al uit nieuwsgierigheid, maar meestal gewoon omdat ze er zin in hebben. Maar ze weten ook heel goed dat die mannen gestigmatiseerd worden. Voor mannen buiten de industrie die niet meedoen aan de hetze is het heel snel gedacht dat die misschien niet meehetzen omdat ze zèlf graag af en toe eens uitspatten met een hoer.

Daarom is je niet tegen de hoererij uitspreken "verdacht." En weinig mannen die dat niet weten. Als die iets genuanceerds zeggen over prostitutie, of gewoon iets niet-negatiefs, wordt er meteen scheef gekeken en moeten ze gaan uitleggen dat ze spreken uit principe, en vooral niet omdat ze klant bij ons zijn. Gewoon meepraten met de hetze tegen hoererij is een veel makkelijkere manier om niet zelf verdacht te zijn.

Ik ben geen wegkijker!
Er wordt vaak opgeroepen om niet "weg te kijken" van onrecht en misstanden. Dat is raar, want mensen komen natuurlijk eigenlijk niets tegen aan misstanden, anders zagen wij die van binnen het werk wel eerder. Het enige wat ze te zien krijgen waar ze op kunnen handelen is aansporingen om geld te geven aan de zieligheidsindustrie. Het is dus duidelijk dat het erom gaat dat mensen niet mogen wegkijken van de reclame voor de zieligheidsorganisaties. Iets anders ìs er niet om van weg te kijken.

Maar wegkijken klinkt zo hard. Het klinkt alsof je doet of je neus bloedt, terwijl er voor je ogen verschrikkelijke dingen met zwakke mensen gebeuren. Niemand wil zo iemand zijn. Dus doen ze maar gewoon mee, ookal hebben ze zelf geen idee wat er aan de hand is. Het kost ze een paar duiten, maar ze denken dat die goed worden besteed. Dan kunnen ze weer zonder schuldgevoel door, want ze zijn niet onverschillig geweest.

Stoer doen
Dit zie je veel bij opiniemakers in kranten, en bij mensen die graag ongenuanceerd doen over politiek. Mensen die houden van crimefighten, van de botte bijl, van geen rekening houden met de nuance. Die er prat op gaan dat ze zich van dat soort dingen niets aantrekken. Mensen die graag streng doen, en houden van autoriteit, zolang zij tenminste bij die autoriteit mogen horen. Mensen die graag stoer doen, en zich groot maken.

Ookal vinden ze het vanwege het simpele denkbeeld een veilig onderwerp om lekker stoer over te doen, en is sekswerk sowieso voer voor crimefighters, moraalridders en andere populisten, toch blijven ze liever op een afstandje. Ze gaan zich er niet in verdiepen, en als je ze aanspreekt komt er na wat bars gebrom niets meer uit. Ze hebben immers geen argumenten, en rekenen er ook niet op dat ze ooit op hun woorden zullen worden aangekeken. Laat staan gecontroleerd.

Nadat ze merken dat ze geen poot hebben om op te staan nemen ze geen woord terug, en gaan ze ook niet op zoek naar de waarheid. Moraalridders hebben namelijk geen echte ridderlijkheid. Als je je niet laat afblaffen, hebben ze niets anders dan te doen alsof je oneerlijk bent door ze met hun eigen woorden te confronteren. Meestal wordt het dan gegrien over dat ze toch recht hebben op hun mening.

Die mening is niet waar het om gaat. Het gaat ze om hun eigen stoerdoen. Jij bent alleen een makkelijk iets om streng over te zijn, en om bot en afwijzend te behandelen. Als het een andere tijd was, waarin hoeren minder veracht werden, dan zouden ze hetzelfde over een andere groep doen, en de hoeren niet interessant vinden. We zijn niet echt het onderwerp van de discussie. We zijn het achtergrondplaatje voor de stoerdoenerij.

Ik ga geen ruzie zoeken met autoriteit
De hetze over hoererij komt niet van de roddels aan de biljarttafel, of langs het tuinhek bij het was ophangen. Het nieuws staat er bol van, actualiteitenprogramma's meten het breed uit, het OM en politie doen een duit in het zakje, en ook op scholen krijgen leerlingen het ingeprent. Wie ben jij dan, als iemand die niet beroemd is van TV, om daar tegenin te gaan? En als iemand je dan daarop aanspreekt, vraagt die eigenlijk iets onredelijks van je.

Helaas is niet iedereen die de hetze predikt een meeloper.

Een veel kleinere groep is de mensen die actief bezigzijn om alle gruwelverhalen over ellende in de hoererij te verspreiden. Meestal door het zonder een echte aanleiding te herhalen, maar soms ook door ze te bewerken of helemaal nieuw te verzinnen. Dat is een groep die je nooit zal kunnen overtuigen met argumenten, want die wìllen helemaal niet denken over wat ze doen, die willen gewoon dat hun verhaal geloofd wordt. Maar ook van die mensen is het nuttig om te weten waar hun gedrag vandaankomt.

Niet alleen om te begrijpen waarom ze zoveel haat en schadelijke onwaarheden verspreiden, maar ook om een beetje te kunnen voorspellen wat het volgende wordt, en wat ze ermee gaan doen. Op die manier kan je makkelijker ingaan op wat er gebeurt, en weet je waar je je voor moet beschermen. En natuurlijk is het nuttig om te weten welke dingen je toch nooit voorelkaar gaat krijgen met iemand.

Deze groep heeft veel meer redenen om te doen wat ze doen:

Xenofobie: Hoeren zijn aliens
Ik schreef hier al over mensen die zich niet kunnen inleven in de motivaties en waarden van andere mensen. Die zien je als een ééndimensionale karikatuur die ze als fout en bedreigend ervaren. Ze zien je niet als menselijk, ze ontmenselijken je, en dus vinden ze je een onmens. Dat je bestaat, daar worden ze overstuur en boos van. Ook omdat je de draak steekt met hun plaatje van de wereld door te bestáán. Dus gaan ze verhalen verkopen over hoe jij fout bent en hun eigen wereldbeeld erdoor drukken.

Xenofobie: Buitenlandse meiden
Een groot gedeelte van de sexwerkers zijn buitenlandse meiden die hier komen cashen. De enigen die daar echt een probleem van hebben zijn wij, maar wij zijn niet de mensen die het het meeste dwarszit. Er zijn mensen die echt zitten te tandenknarsen bij het idee dat er buitenlandse meiden komen die hier grof geld verdienen en daarmee terug naar huis gaan. Gewoon omdat ze buitenlandse meiden zijn, en "hier niet horen."

Xenofobie: Buitenlandse mannen
Ook een veelvoorkomende soort van xenofobie, de hoererij geeft buitenlandse mannen toegang tot "onze vrouwen." Dat is natuurlijk het meest logisch als je denkt aan Nederlandse hoeren die buitenlandse mannen ontvangen, maar meestal zetten ze het toch meer in het voetlicht dat die buitenlandse mannen dominante pooiers zijn die hun meisjes verkrachten. Dat is makkelijker als onrecht neer te zetten, ookal is het gevoel erachter wel hetzelfde.

Schandaal
Mensen maken zich graag lekker boos. Kijk maar in de kranten naar wat het meest naar boven komt, en waarvan de koppen worden gemaakt. Dingen om je zorgen over te maken zijn niet populair, dingen die je moet weten omdat je er je voordeel mee kan doen zie je nauwelijks. Gewoon informatie om je wereldbeeld groter te maken is iets waarvoor je naar tijdschriften moet, want in de krant vind je dat niet. Boosmakerij wel, lekker opgeroepen worden door "jouw soort mensen" in jouw krant om je af te zetten.

Ik schreef hierboven al over stukjes xenofobie, maar die zijn onderdeel van iets groters. Mensen voelen zich graag onderdeel van een groep, en die groep moet afgezet worden tegen andere groepen. En dat afzetten gaat het beste als je die andere groep van iets kan beschuldigen waar je lekker boos van wordt. Een groot onrecht, dat zo groot is dat je er geen nuance meer bij nodighebt. Zoals moderne slavernij of verkrachting ofzo.

Het is ook een heel praktisch iets, als je van jezelf weet dat je ook geen heilige bent, om een andere groep aan te kunnen wijzen die èrger moet worden aangepakt dan jij. Die hebben dan voorrang, en jij komt lekker weg met wat je doet totdat het "ergere" probleem helemaal is uitgeroeid. En als je ooit bang bent dat je aan de beurt komt, kan je eroverheen schreeuwen met beschuldigingen dat iemand die naar jou kijkt, het ergere probleem verwaarloost.

Maar vooral is het gewoon een lekker gevoel om ergens boos over te zijn, en je daardoor rechtvaardig te voelen. Of je dat nou tentoonstelt of niet. Mensen zijn zo bezig met onzekerheden, dat het gefocuste en krachtige van boosheid heel lekker voelt. Het jaagt de onzekerheden weg, en het geeft je het gevoel dat jij niet veroordeeld en opgejaagd kan worden, want jij hoort bij de oordelers en opjagers. Lekker veilig.

Dat is mijn idee ervan, als ik kijk naar mensen die deze motivatie gebruiken om het stigma lekker op te porren. Maar onderzoek zegt weer wat anders, dat zegt dat door je op te winden over een immoraliteit van een ander, je schuldgevoelens over je eigen immoraliteit sust. Dan zijn wij de zondenbok voor alle seksuele dingen die mensen niet van zichzelf accepteren. Zoals altijd eigenlijk.

Godsdienst
God houdt volgens een boel gelovigen niet van hoeren, en daarom willen ze dat we verdreven en verdelgd worden. In de Bijbel staat inderdaad een boel lelijks over hoeren, vooral als dat dochters van Levieten zijn, en worden we niet echt positief besproken. Als Israël weereens lak aan de wetten Gods heeft, wordt het volk door de Richteren vergeleken met een hoer, en dat is niet positief.

Aan de andere kant heeft Jezus wel gezegd dat hoeren en tollenaars de eersten zullen zijn om tot het Paradijs in te gaan, wordt in Spreuken 6 uitgelegd dat je beter naar een hoer kan gaan dan dat je door seksuele frustratie andere dingen gaat doen, en was het voor de Here geen probleem bij Rahab, Tamar, Maria Magdalena, de moeder van Jephta, de vrouw van Hosea, en ga zo maar door. De Bijbel is veel genuanceerder over ons dan de Christenen. Maar de godsdienstige weerstand komt niet omdat ze zich druk liggen te maken over wat de Here ervan vindt.

Het gaat er meer om dat gelovigen van de grote geloven seks zien als iets gevaarlijks, wat zondig is en wat je verbond met God in gevaar brengt. Het mag alleen in het huwelijk, en dan mag je er van genieten, terwijl je ergens ook wel voelt dat je nu iets doet wat je bij uitzondering gegund wordt. Het is in hun ogen spelen met vuur, ookal kunnen ze niet met iets realistisch komen om te argumenteren waarom je je zou branden als je je niet zo stijf gefrustreerd hield. Daar komt alleen onzin bij kijken.

En de hoer is dan natuurlijk de verleidster die nette gelovige mannen tot de zonde brengt. De vrouwelijke seksualiteit op zijn meest onbeheerst. Dat je met seks je partner bevlekt, dat het gevaarlijk is, en dat het een soort schending van de persoon is, dat zit er in het geloof heel diep in. Dus je wordt verleid om iets heel ergs aan te doen aan iemand, en dat is zondig, verwarrend, en als het toch goedgaat is dat een grote schok voor je geloof. En dus slecht.

Feminisme
Feminisme is een naam voor een heleboel geloven, clubjes en politieke stromingen, die nogal verschillen onderling. Er is maar één overeenkomst, en dat is dat ze vinden dat de mannenmaatschappij vrouwen benadeelt. Daar heb ik al over geschreven, dus dat doe ik niet nog een keer. Alles wordt in dat plaatje ingepast, en wat is er nou een groter spanningsveld tussen mannen en vrouwen dan seks?

De belangrijkste manier die je bij feministisch gemotiveerde mensen tegenkomt dat ze tegen ons aankijken, is dat ze afschuw voelen of angst hebben voor mannelijk seksueel gedrag. Veelteveel mensen hebben toch al het idee dat mannen heel sterk moeten worden afgeremd en afgekeurd in hun seksualiteit, en dan is het idee dat ze de dienst kunnen kopen om met iemand te rollebollen die dat niet afremt heel eng. En dat vullen ze maar wat graag voor ons in.

Binnen veel stromingen van het feminisme geldt "het persoonlijke is politiek," dus dat het een persoonlijke keus voor jou en je klant is, en je er niemand mee lastigvalt, vinden ze geen reden om zich er niet mee te bemoeien. Het is hun zaak, want het gaat over feminisme, en ze voelen zich er niet lekker bij dat je dat doet, want ze krijgen de kriebels als ze het bij zichzelf voorstellen. Ze willen dat gewoon niet in hun wereld.

Daar komen soms hele filosofische bouwsels bij, zoals dat je met seks verkopen vrouwen makkelijker te verkrachten maakt. Of dat mannen ingeprent wordt hoe ze met vrouwen om moeten gaan doordat ze denken dat ze recht hebben op seks, als het te koop is. Dat wordt in de massamedia vroom verspreid zonder kritiek. Uiteindelijk zijn het allemaal zorgen over of de mannelijke seksualiteit wel genoeg ingedamd wordt. Want die moet beheerst, en mag niet de kans krijgen om te doen wat hij wil.

Zo gaat het ook met pikstraf. Vrouwen die hun man met seks chanteren, dat wordt binnen veel vormen van feminisme gezien als iets positiefs. De vrouw heeft de beheersing en de macht, de man moet kruipen omdat zijn seksualiteit hem dwingt een uitweg te zoeken. Als een man daaraan kan ontsnappen is het hek van de dam. Bovendien staat de pikstrafster dan voor schut als een frigide trut, en dat draait de rollen toch wel heel erg om.

Maar een hele belangrijke, die veel gegraaf heeft gekost, is dat de hoererij een belangrijk basisbeeld van het feminisme tegenspreekt. We laten zien dat we met een heel seksuele vrouwelijkheid het spel beheersen, dat we mannen zich aan onze regels laten houden, dat we economisch onafhankelijk kunnen zijn door onze vrouwelijkheid, en dat graaft de grond weg onder het idee van een slachtofferschap van vrouwen tegenover mannen. Wij laten zien dat vrouwelijkheid macht heeft, en op een manier die de feministen liever als slachtofferschap willen zien.

Moralisme
Zowel feminisme als godsdienst zijn moralistische stromingen, maar ik heb ze eerst even apart behandeld, omdat ze toch wel wat eigen aandacht moeten. Maar er zijn meer moralistische dingen die mensen ertoe brengen om onzin over ons te gaan verkopen, en die komen breder voor dan alleen bij die twee groepen. Dus dat doe ik even onder een apart kopje, anders krijg je dit allemaal twee keer hetzelfde bij die stromingen.

Het zit alle soorten moralisme dwars dat seks niet zo makkelijk beschikbaar mag zijn. Het hoort moeilijk te zijn, want het is gevaarlijk[angst] en er zijn nietvoorniets zoveel maatschappelijke regeltjes over. En regels zijn regels, wie ben jij dan om je daar niets van aan te trekken? We kennen allemaal wel die kinderen die vroeger op het schoolplein al tegen iedereen gilden dat er vanalles niet mocht, en de regeltjes van elk spel gingen beslissen. Die gaan dat alleen subtieler doen als ze opgroeien.

Je hoort zelfs dat de moeilijkheid om seks te krijgen de waardigheid van de vrouw bepaalt. Dat zeggen ze nooit zo, want dan hoor je hoe bezopen het is, maar je hoeft alleenmaar mijn stukje over waardigheid terug te lezen om te snappen hoe dat werkt. Dan komen ze met omslachtige manieren om hetzelfde te zeggen, met verhalen over de waarde van personen en de integriteit van mensen.

Moralisten blijven binnen hun comfortzone. Dat is de basis van veel moralisme. Die hebben een kringetje van gedrag, dingen en mensen waarmee ze op hun gemak zijn, en waarvan ze kunnen vertrouwen dat die beheersbaar blijven binnen de kaders waar de moralist mee om kan gaan. Accepteren dat er meer is, of dat dingen buiten hun kringetje ook moeten kunnen, voelen ze alsof ze buiten hun comfortzone zullen worden getrokken, en dat ze dan in een chaos terechtkomen waar ze niet mee om zullen kunnen gaan.

Dat hoor je vaak in de uitspraken van moralisten. Die denken dat je naar de beesten gaat als je je niet aan hun moraal houdt, dat de samenleving afbreekt, dat je in een soort apocalyptische wereld terechtkomt als hun moraal niet meer de baas is. Dat het bloed dan door de straten loopt, dat iedereen opeens bi wordt, en dat de rest met beesten ligt te neuken in de creche. Maar dan in kleine stapjes, om niet te gek over te komen. Want ze weten wel dat hun gevoel anders uitgelachen wordt.

Zelfs als het geen risico is dat we echt geaccepteerd gaan worden, of dat de wereld echt verandert in een hellepoel of mancave, worden we alsnog hard bestreden. Want onderin al dat moralisme zit telkens dat die moralisten het niet eerlijk vinden dat wij dingen doen die zij niet durven, kunnen, of mogen van de regels die ze voor zichzelf hebben. Die zijn jaloers en voelen zich gepasseerd. En als wij gewoon opgeruimd worden, dan is er niets meer om zich door gepasseerd te voelen, en dan zijn ze weer gerust. Het is als een mand vol krabben, waarbij de krab die ontsnapt door de rest wordt teruggetrokken.

Moralisten voelen zich alsof ze de moraal in pacht hebben. En dat zij het recht hebben jou die moraal op te leggen, want hij is de èchte, énige moraal. En als jij daar tegeningaat, of zelfsmaar niet in méégaat, dan doe je een onrecht aan die moralist, en ben je hem aan het aanvallen. Dan is de moralist boos en verontwaardigd, en vindt dat jij straf moet. Als jij bestaat terwijl je niet in zijn moraal past, ben jij een boef die hem door te bestáán al onrecht aandoet, en moet je veroordeeld worden. Liefst in de rechtbank.

Macho's
Je zou het bij alle kritiek van de feministen haast niet geloven, maar juist de macho's waarover ze klagen dat we die zo in de kaart spelen hebben ook flink wrok tegen hoeren. Dat steken ze ook niet onder stoelen of banken, luister maareens naar hoe ze over ons praten. Macho's vinden het namelijk maar niets dat wij wel seksuele diensten willen verkópen, maar ons niet gratis door hem laten bespringen omdat hij zo'n onweerstaanbare macho is.

Betalen voor seks vinden ze een nederlaag. Het is zo in tegenspraak met hun idee dat ze met hun mannelijke dominante gedrag ook ons echt kunnen domineren en tot seks kunnen brengen. Wij moeten in aanbidding naar hen toekomen. Dat we er zijn, en dat we ze zeker wel aanspreken met onze verleidelijkheid en met dat we van wanten weten, vinden ze een uitlokking, en dat we dan alleen ketsen op onze eigen regeltjes vinden ze zelfs een schending. Die voelen zich daardoor misbrúíkt. Je lacht je rot.

Held willen zijn
Er zijn veel rebels without a cause die maar wàt graag een held zouden willen zijn. Maar dan wel op een manier die ze uitkomt, en die bij hun interesses past, en bij iets wat moreel heel duidelijk is en dus niet allemaal moeilijke genuanceerde aspecten heeft, want dan is het moeilijker om de goeie kant gekozen te hebben, die sociaal onaantastbaar is. Want het moet wel makkelijk zijn.

Dan is zielige meisjes die door brute mannen meedogenloos in massaverkrachtingen worden gedwongen natuurlijk een énig Goed Doel. Het is theatraal, sexy, duidelijk, het is niet gevaarlijk, ook niet dat je per ongeluk een racist, islamofoob of seksist bent, en vooral kan je er altijd een versie van vinden die je aanspreekt, want de mensenhandelmythologie verandert met de mode mee en laat zich best een beetje aanpassen om bij je morele outfit te passen.

Meestal gaan die mensen zich dan in het zonnetje laten zetten om geld in te zamelen voor een reddingsbedrijf, maar anderen gaan weer awareness verspreiden. Dus belijden dat ze geloven in de mensenhandelmythe, en daar tégen zijn. Die zijn helden door de maatschappij te laten zien dat ze vromer belijden dan gemiddeld, en dat iedereen een voorbeeld aan ze zou moeten nemen.

Deze mensen zijn in de publieke opinie al een probleem, maar vallen in het niet bij mensen in politie, OM en andere overheidsinstellingen die zo in het leven staan. Want die hebben echt macht, en gaan mensen kapotmaken in hun Don Quichot akties. Die combineren dat heel vaak met andere motivaties uit deze lijst, en zijn heel verbeten hun macht aan het gebruiken om binnen hun eigen mythologie te scoren, en tegelijk ons te straffen dat we niet genoeg ons aan hun mythologie houden. Dat zijn fascinerend enge mensen.

Geil
Er is niets mis met verkrachtingsfantasietjes, er is niets mis met geil worden van verhalen over slavinnetjes die gedwongen worden om seks te hebben. Dat zijn normale dingen om over te fantaseren, het moet alleen niet iets worden dat je echt doet. Echt iets doen met fantasietjes over andere mensen kwaad doen gaat over een grens heen waarbij je niet meer bezigbent met iets voor jezelf, maar andere mensen dupeert.

Bijvoorbeeld doordat je je fantasietje veel lekkerder vindt als de maatschappij met je meegelooft, omdat jij het dan ook makkelijker vindt om er helemaal in te duiken. Dat is niet fout op dezelfde maníér als wanneer je een verkrachtingsfantasie in een verkrachting omzet, maar wel om dezelfde réden. Je gaat om je eigen geile plezier een ander kwaad doen, of in dit geval meehelpen aan de maatschappij die een hele groep mensen kwaaddoet.

Dat geldt evengoed voor meiden die het lekker vinden om te zwelgen in een slachtofferrol, en dat buiten de slaapkamer laten komen. Er is niets mis met je lekker laten slachtofferen als je er geil van wordt, maar als je dan dat ooknog naar de buitenwereld gaat spelen, die denken dat het wáár is, dan krijg je dat jouw verhaal wordt gebruikt om mensen aan banden te proberen te leggen.

Helaas zijn er bestwel meiden die dat doen. Die vinden dat geil, en verder kijken ze niet. Als je met ze praat, en je gaat vragen stellen die het verhaal minder geil maken, kappen ze het meteen af en raken gefrustreerd. Ze vinden het meestal nieteens erg om niet geloofd te worden, maar ze moeten wel in hun geile roes kunnen blijven. Dat gaat prima als ze het onbegrepen prinsesje spelen, niet als je ongeile aspecten van hun verhaal aan gaat stippen.

Bijna iedereen heeft wel een seksuele reaktie op de verhalen die over prostitutie rondgaan. Soms sterk, vaak nietzo sterk, maar bijna altijd genoeg om het pikant te maken. En dat is een belangetje om te willen dat het waar is. Want de wereld wordt er net een stukje spannender van, en het is een fantasietje waar je aan alle kanten bijval voor hoort. Tegelijk is het ook vergezocht genoeg dat je niet bang hoeft te zijn dat het je echt overkomt. Ideaal vingermateriaal.

Gek
Je hebt mensen die geestelijk niet helemaal in orde zijn. Sommige mensen zijn geestelijk niet stabiel op een manier dat ze makkelijk heel ver gaan, zonder na te denken, impulsief, om een soort theater van hun leven te maken. Die verzinnen de heftigste verhalen over wat ze meegemaakt hebben, en worden door hun gekte gedwongen om van de ene crisis in de andere te springen.

Mijn collega's hebben het dan over borderliners. Ik vind het niet goed om zo'n medische diagnose te gebruiken als we niet weten dat de dokter dat ook echt heeft gezegd, maar het is wel een makkelijk etiket als je het over die mensen hebt. Die verzinnen ook vaak dingen over gedwongen prostitutie, en ze hebben natuurlijk een enorme klik met pooiers. Ookal zijn ze niet handig genoeg om die zelf te maken, of zelfs vast te houden.

Omdat ze zo instabiel zijn, worden ze makkelijk misbruikt door de zieligheidsindustrie. Die kan hun verhalen bijknippen om de UFO's, engelen, elfen, vorige levens, gesprekken met God en de spontaan genezen kanker en HIV eruit te halen, en heeft dan een heel gewillig boegbeeld dat bereid is om zich in het openbaar als een getraumatiseerd slachtoffer aan te stellen. Daar kunnen ze dan ooknog geld mee verdienen, want zo is het tegenwoordig opgezet om meer verhalen los te krijgen. Maar daar ga ik onder een ander kopje zo over door.

Die vrouwen doen kwaad, maar ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ze zijn gewoon niet fris in hun hoofd, en ze hebben het heel zwaar. Ze verspreiden onzin en leugens, maar ze kunnen eigenlijk moeilijk anders. Door met de hype mee te gaan hebben ze iets heel zeldzaams gevonden, namelijk een wereldje dat netzo gek is als zijzelf, en waar ze zich in thuis kunnen voelen. Ik moet ze tegenspreken, maar niet van harte.

Afwentelen
De mythologie over loverboys, mensenhandel, prostitutie en misstanden is in de diepste pit een slachtoffercultus. Het gaat om een onontkoombaar slachtofferschap waar alle verantwoordelijkheid bij de kwade genius ligt. In casu de loverboy of pooier. Het slachtoffer kan in de meeste versies wel verweten worden dat ze niet bang genoeg is geweest, te onvoorzichtig, te geil, te weinig normvast volgens de antisexuele kant van de samenleving, maar niet dat ze zelf aanstichter is van haar slachtofferschap, namelijk het sexwerk dat ze verricht.

Je ziet dus ook genoeg mensen het verhaal over loverboys aangrijpen om van hun verantwoordelijkheden af te komen. Meiden die stiekem wat hoeren en worden betrapt kunnen vrijkomen van verstoting door hun omgeving door maar de schuld aan een loverboy te geven. Dat wil iedereen toch al liever van ze horen dan dat ze hun denkbeeld aan moeten passen, omdat iemand die ze kennen en als volledig mens zien kiest voor hoererij.

Maar ook de overheid doet dit graag. Iedere keer als die falen met hun beleid in de prostitutie is het niet omdat ze domme plannen tegen alle raad en wijsheid in hebben doorgedrukt, en er het lelijkste boeltje van hebben gemaakt. Het is omdat de pooiers zo slim en geslepen zijn, en de enorme ondergrondse macht van de seksindustrie die arme overheid heeft overrompeld. Het is in ieder geval niet hùn schuld. Kijk maar naar Utrecht, waar de exploitanten de schuld kregen van het wanbeleid van de gemeente.

Het ergste vind ik zelf de ouders die een moeilijke puberdochter niet in de hand kunnen houden, en dan maar vinden dat ze een loverboy moet hebben. Die smijten dat kind in de kaken van de zieligheidsindustrie omdat ze anders toe moeten geven dat ze niet om kunnen gaan met het pubergedrag van hun dochter, of met de resultaten van hun waardeloze opvoedwerk. Die wentelen het af op een loverboy waarvan ze weten dat hij niet bestaat, omdat ze weten dat ze er nooit op zullen worden aangekeken. En dat heeft ernstige gevolgen. Ook als het meisje niet hoert, trouwens.

Macht
Een hype, vooral eentje die niet echt op de feiten berust, en dus eentje die je met genoeg media-invloed zelf kan sturen, is een heel sterk machtsmiddel. Krijg je genoeg mensen zover dat ze er genoeg in geloven, dan kan je daarmee macht over ze uitoefenen, en met al die volgelingen krijg je ook macht over de rest. Het is een patroon dat je de hele geschiedenis terugziet. Ik heb het niet voor niets over heksenjachten.

De meest voorkomende vorm hiervan is meerijden op de hype. Luidkeels laten horen dat je het zo èrg vindt, en belijden dat je er tégen bent. Dan laat je zien hoe slagvaardig je wel niet bent, en hoe belangrijk je doelen zijn. Dan laat je zien dat je aan de kant van gerechtigheid staat, en er iets aan gaat doen. Vooral politici vinden deze heel leuk, want het klinkt zo stoer en er is geen afrekening aan het eind. Want het probleem bestaat niet.

Maar die politici die aanhaken zijn het grote gevaar niet. Er zijn politici die het vuur zo hoog mogelijk op proberen te stoken, om te laten zien dat zij in deze noodsituatie de helmstok móéten grijpen, en niet meer naar nuance kunnen kijken omdat het probleem anders de samenleving zal ondermijnen en overweldigen. Ze laten zich dan zien als de enigen die het probleem kunnen zien, en de enigen die het probleem aan durven pakken. Dus dat ze de vrije hand moeten krijgen, en de macht om die te gebruiken.

Die machtsspelletjes zijn al erg genoeg. Helaas zijn ze niet de ergste, want ze zijn vooral show. Het is bijvoorbeeld veel erger dat de politie telkens stilletjes meer bevoegdheden krijgt toegestopt, en de gemeentes steeds meer burgerrechten van hoeren mogen vertrappen. Dat gebruiken ze ook hardhandig, dus die bevoegdheden zijn bepaald geen papieren tijger. Politie, OM en gemeentes gebruiken de hype om macht naar zich toe te trekken, en worden niet gecontroleerd. Want iedereen kijkt alleen naar de hype.

Al die macht die de machthebbers gaan uitdelen blijft nieteens binnen de overheid. Kijk maar hoeveel macht de bedrijven van de reddingsindustrie krijgen toegestopt. Je ziet hoe anti-prostitutie-mensen tot officiële rapporteurs worden verklaard die boven toezicht staan en de enige officiële bron van kennis over mensenhandel zijn, hoe zieligheidsbedrijven worden verklaard tot officiële behandelcentra die bovendien hun eigen vlees mogen keuren, of hoe de normen en kennis over hoe hoererij werkt voor de overheid worden gesteld door zieligheidsbedrijven die zo macht over hun slachtvee krijgen, om hun moraal te kunnen botvieren.

Geld
De grootste drijfveer voor de grootste krachten in het opstoken van de hetze tegen hoeren is geld. Dat zal niemand verbazen. Geld is voor meerdere groepen de reden om het hele misstandencircus op te tuigen, en ze schurken dankbaar tegen elkaar aan, want ze verdienen allemaal aan de samenwerking. Sommige wel meer dan anderen, maar dat heb je altijd.

Ten eerste maar de overheid. Die komt soms met een enorme actie tegen hoeren, en wil ons wegjagen. Daar zit politiek gewin achter, vooral om de godsdienstige partijen een morele kluif toe te stoppen. Maar gemeentes hebben meestal een andere reden. Den Haag is er heel eerlijk over, die willen de hoeren verjagen om het vastgoed in de buurt duurder te maken. Maar Amsterdam wil ook de hoeren weg om de Wallen "economisch hoogwaardig" te maken. En Utrecht begon pas met totale vernietiging van de aanloopprostitutie toen er een vastgoed-buitenkansje ontstond waar de meiden zaten.

Vastgoed is ook altijd een belangrijk iets als je met de buurtbewoners temaken krijgt. Die hebben hun huizen goedkoop kunnen kopen omdat er hoeren in de buurt zitten, want die drukken door het stigma de huizenprijzen neer. Die zien hun huizen dan een ton duurder worden als die hoeren maar weg zouden zijn. Dat komt meestal niet uit, omdat de verloedering die je krijgt als je hoeren wegjaagt de prijs netzogoed in laat zakken, maar ze hebben glimmende Eurotekens in hun ogen.

Het staat niet goed als de buurtbewoners zouden zeggen dat ze de hoeren wegwillen om er geld aan te verdienen, dus komen ze meestal met hele verhalen over misstanden die ze niet kunnen verdragen, misdaad die gek genoeg nooit te vinden is, en overlast waar je ook grote vraagtekens bij kan zetten. Dat geloven mensen toch wel over hoeren, dus dat is een manier om toch je zin te krijgen.

Maar ook veel meiden die tranen met tuiten huilen voor de rechtbanken, en meegaan met de pooierfantasie van het OM doen dat voor het geld. Die weten evengoed dat het onzin is, en ze een onmogelijk verhaal aan het vertellen zijn, maar de rechter weet niet beter en stopt ze tonnen schadevergoeding toe. Veel meer dan ze ooit echt verdiend hebben. Als die zich niet als boegbeeld laten gebruiken krijgen ze geen cent. Het is oneerlijk, maar oplichters heb je nou eenmaal.

Uitstapprogramma's worden met miljoenen Euro's gesubsidieerd, op initiatief van Christelijke partijen, aan Christelijke evangelisatie-organisaties, en met haast geen toezicht. Die uitstapprogramma's geven je geen schijn van kans op een beter leven, dus niemand taalt ernaar. De meiden die denken dat het wat kan zijn stoppen meestal met de uitstap zodra ze kunnen, want er zitten haken en ogen aan kappen. Toch vreet het geld en is de politieke wil om er meer geld in te stoppen enorm.

En tenslotte heb je de grootste fabriek van zielige verhalen: de zieligheidsindustrie. Dat is een industrie waar jaarlijks tientallen miljoenen Euro's doorheen worden gedraaid, en dat geld is eigenlijk alleen brutowinst. Ze worden gezien als edele goede doelen die boven verdenking staan, maar intussen komen ze alleen met bij elkaar gelogen reclamepraatjes die de onderbuik kietelen en mensen een horrorverhaal brengen over dingen die nooit echt bestaan.

Daar worden meiden opgesloten en onderworpen aan morele hersenspoeling, terwijl de zorgverzekeraars betalen voor de behandeling, de gemeente, provincie en het rijk subsidie geven, en de pers vroom elk reclameverhaaltje, hoe onzinnig ook, doorzet alsof het nieuws is. Als die clubs willen uitbreiden, moeten ze daarvoor wel de morele paniek groter maken. Dus dat gebeurt, en de mensen slikken het. Want waarom zouden al die mensen liegen over zoiets ergs als prostitutiemisstanden?

Zieligheidsindustrie heb je in het groot, met officiële lobby-instanties en hun eigen gevangenissen, maar ook in het klein. Dan gaat het soms om "loverboy-voorlichting" waar onderhuids hitsige verhaaltjes aan kinderen wordt verkocht, maar vooral veel boeken en boekjes over bizarre misstanden. Weliswaar blijft van zo'n boekje niets over als je een kritisch oog erop laat vallen, maar omdat ze gelezen worden voor porno valt niemand daarover. Het is gewoon even geld verdienen, want het verkoopt steevast goed.

En ik zal vast nog wel motivaties gemist hebben. Dus je wil weten waar de verhalen vandaankomen? Hier heb je wat overzicht. De rest van mijn antwoordstukjes gaat in op de aspecten van de verhalen zèlf, en waarom ze niet kloppen. Want ik weet ookwel dat alleen zeggen wat de motivatie van je tegenstanders is, nog niets doet aan de dingen die ze betogen. Ik zal alles moeten beargumenteren. Ik heb immers geen trouwe papegaaien in de pers.

Het antwoord is dus: Er zijn heel veel redenen die mensen hebben om verhalen op te hangen over sekswerk, en omdat ze weten dat we in de maatschappij een hele onzekere en ongewenste positie hebben, wordt er niet naar ons geluisterd en weten ze dat ze kunnen zeggen wat ze willen. En ookal weten ze allemaal dat hun echte motivaties te egoïstisch, bekrompen of kinderachtig overkomen, ze weten ook dat ze met de mensenhandelmythologie hun zin wel krijgen. Dus die gebruiken ze graag als stok om mee te slaan.

Oorspronkelijk heette dit stukje "Antwoord op: Waarom zouden ze liegen?" Die titel heb ik geschrapt, omdat ik weet dat mijn antwoordstukjes worden gebruikt in discussies, en met het woord "liegen" in de titel zal je zien dat er veel mensen al zo gekwetst en opgefokt raken, dat ze niet meer verder lezen. Dus danmaar deze titel, die me eigenlijk veel minder bevalt. Want het gaat er eigenlijk om dat er wordt gelogen. En waarom.