Tien jaar

Vandaag is mijn blogje tien jaar oud. Een internet-eeuwigheid!

In die tien jaar is er heel veel veranderd. Voor die tijd ook, de grootste veranderingen die nu nog doorklinken waren in 1987 toen er een grote golf gedoogbeleid verdween, 1998 toen Sjaban verscheen, 2000 toen het bordeelverbod werd opgeheven, 2004 toen Balkenende de overheidscampagne tegen prostitutie startte nadat de Amerikanen hem onder druk zetten, 2006 toen Sjaban buitenspel werd gezet, en nog wel meer tijdstippen.

Maar ik begon met schrijven in 2008. Ik had geen plan, het was iets vaags voor me dat ik was gaan doen omdat een vriendin van me was begonnen met een blog. Het was een gril, en ik had nooit gedacht dat het zoveel tijd zou gaan kosten, dat ik er zoveel werk in zou leggen, en al helemaal niet dat ik er tien jaar mee bezig zou zijn!

In die tijd is het een donkerder en moeilijker beroep geworden. Er zijn flinke ontwikkelingen geweest, vooral met hoe de gemeentes en de politie met ons omgaan. Het is vijandiger en grimmiger geworden. Die ontwikkelingen hebben me ook mijn bedrijfje gekost. Ik heb er danook flink over geschreven, en ik heb een tijdje het nieuws gewoon bijgehouden in mijn blogje.

Dat werd na een poosje gewoon teveel, vooral omdat het steeds meer en steeds meer herhalen werd. En als ik teruglees, zie ik dat de waarde van al die nieuwsstukjes behandelen ook maar heel kort blijft. Ja, als iemand de geschiedenis van het Nederlandse prostitutiebeleid wil bekijken is het misschien interessant, maar anders niet. En mijn antwoordstukjes doen eigenlijk hetzelfde werk, maar blijven relevant.

Het idee was ook om er met die antwoordstukjes vanaf te zijn. Ik wou ophouden met telkens reageren op dezelfde dingen die weer in de media kwamen. Ik wou ervanafzijn zodat ik weer gewoon leuke stukjes kon schrijven. Maar dat is ook niet ideaal, want bij dingen als Uithoorn zie je weer dat als wij hoeren het niet naar buiten brengen, niemand het doet. Het past alleen niet bij me, en het past niet op mijn blogje.

Het is ook gewoon niet welkom. Ik krijg weinig lezers voor mijn nieuwsstukjes, en de reakties laten ookwel zien dat er geen echte interesse voor is. Een paar mensen maken zich druk, maar de meeste mensen snappen niet echt hoe het gebeurt, en waar we mee moeten leven. Mijn reaktie is dan om meer uit te gaan leggen, meer verbanden duidelijk te maken, meer kontekst te geven. Maar dat lijkt ook niet echt gelezen te worden. Er waren wel lezers die me opriepen om dat te doen, maar voorspelbaar knapten ze dan af.

Ik heb wat korter geschreven afentoe, en ik wil dat vaker gaan doen. Al dat uitleggen, al die moeite voor niets. Ik dacht altijd: als ik maar net wat verder uitleg, als ik maar net wat toegankelijker schrijf, dan snappen ze het wel. Dan valt het kwartje wel. Als ik maar alle kanten belicht zien mensen wel dat ze niet eromheenkunnen dat het zo is. Maar het heeft geen zin. Ik moet niet proberen om het onmogelijke te doen.

Teruglezen in mijn blogje is leuker geworden na al die jaren. Ik heb zoveel geschreven, dit is alweer stukje achthonderdtweeëntwintig, dat ik soms echt word verrast door een stukje waarvan ik helemaal vergeten ben dat het bestond. Als ik het dan weer teruglees, vind ik dat echt leuk, want het zijn soms echt stukjes waar ik trots op kan zijn. En soms zit ik met kromme tenen op mijn iPhone te staren, omdat ik ooit iets schreef waar ik nu wel beter over weet. Daar zet ik dan een oranje kommentaar bij.

In al die tien jaar was het stukje "Ideale pik" het populairst, dat is 164986 keer bekeken. Het minst populaire stukje was "Dutch model - Legal developments", dat is maar 51 keer bekeken. De meeste commentaren, tweehonderdzestien, kwamen bij het stukje "Besnijdenis."

De zoektermen die mensen gebruiken om mijn blogje te vinden vind ik ook altijd interessant. De meest gebruikte is "Zondares", maar ook "prostituee" en "hoeren" staan hoog. Er zijn ook opvallende termen in de top tien: "Goedele Liekens" werd door bijna twaalfduizend van mijn bezoekers gebruikt. In totaal hebben 1526008 "unique users" mijn blogje gevonden, maar ik heb me laten uitleggen dat dat niet betekent dat echt anderhalf miljoen mensen mijn blog hebben gelezen.

Voor het eerst is het dit jaar niet Google waar mijn meeste lezers vandaankomen, maar Bing. Dat is een zoekmachine die niemand die ik ken gebruikt, maar Google heeft zoektermen die eerst naar mij wezen, van me weggebogen. Ik weet niet waarom, maar ik heb me laten vertellen dat Google sekswerkers niet teveel aandacht wil geven. Ik ben op Google nog wel te vinden, maar dan moet je de zoekmachine zo'n beetje geen andere keus geven.

Dit jaar viel opeens mijn leven een beetje om, en ik heb drie maanden niet geschreven. Dat was toen even nodig. Het was de eerste keer sinds ik begon dat ik zo lang niet schreef. Ik heb het bestwel gemist. Ik ben blij dat ik mijn wekelijkse stukje weer plaats.

En nu? De toekomst van mijn blogje zie ik nu best simpel. Ik ga eerst mijn antwoordreeks afmaken, en opschrijven wat er opgeschreven móét worden, en daarna schrijf ik alleennogmaar wat ik interessant vind om te schrijven. Ik ga mijn blogje wat losmaken van wat ik ben gaan doen omdat ik me verantwoordelijk voelde voor goede voorlichting, en ik ga het weer wat naar mezelf halen. Nou ja, dat is het plan, en mijn blogje heeft zich nog nooit aan mijn plannen gehouden.

Antwoord op: Je kiest er zelf voor

Sinds ik mijn blogje schrijf, heb ik bestwel veel mensen gehad die me mailen om me te vertellen dat er niets klopt van wat ik schrijf. Ik krijg te horen dat ik blij moet zijn met al die politie-aandacht, dat ik natuurlijk lieg, dat ik later nog wel spijt zal krijgen, dat ik een afwijking ben die niet voor andere meiden mag spreken, en nogwel meer. Die mensen probeer ik dan altijd uit te leggen hoe het echt zit, en meestal haken ze dan af.

Niet iederéén haakt af. Best nogwel wat mensen willen er gewoon niet aan dat ze het niet beter weten dan iemand die door de wol geverfd is in de business. Die halen er dan meestal dingen bij zoals dat ze iemand kennen, of dat al mijn argumenten er niets toe doen zolang er nog één meisje in de problemen zit. Daar zijn ze met argumenten niet zomaar vanaf te brengen. Ook niet als ik uitleg hoeveel ellende ze voor lief nemen om hun doelen te bereiken.

Maar het komt ook voor, en dat vind ik echt altijd verbazend, dat er mensen zijn die me doodleuk vertellen dat ik niet moet klagen over al die overheidsrepressie, de razzia's, het geweld, alle misstanden en ellende, omdat ik voor mijn werk gekozen heb. Als ik kies voor wat ik wil doen, moet ik ookmaar accepteren wat er allemaal voor ellende aanvastzit, want daar kies ik dan meteen ook voor.

Grote onzin natuurlijk.

Als ik kies voor mijn werk, kies ik voor wat ik redelijk bij mijn werk vind horen. Als ik niet met bloemen wil werken ga ik niet als bloemist aan de slag, als ik niet tegen bloed kan word ik geen hartchirurg. Dat zijn dingen die erbij horen omdat ze onderdeel zijn van het werk. Ik moet daar wel mee omgaan als ik het werk wil doen, want dat is een stuk van het werk. Maar dingen die geen stuk van het werk zijn, daar heb je niet meteen voor gekozen als je het werk kiest.

Dat is voor ander werk immers ook zo. Als je als stagiaire op een kantoor komt werken, en de manager van de boekhoudafdeling grijpt je in de lift bij je tieten, dan is dat ook niet iets wat je hebt gekozen omdat je stage bent gaan lopen. Van winkelbediendes zeggen we ook niet dat die ervoor kiezen om overvallen te worden. Als je piloot wordt en je stort neer, dan halen we niet onze schouders op en zeggen we "ach, hij heeft ervoor gekozen."

Ja, in al die gevallen zijn het wel dingen waar je rekening mee moet houden. Als je in een tankstation wil gaan zitten, is de kans er best dat je overvallen gaat worden. Dat is geen geheim, die mensen zijn daar vaak de dupe van. Maar daarvan vinden we niet dat ze voor die overvallen gekozen hebben, en we vinden ook niet dat ze niet mogen klagen over die overvallen, en dat ze die overvallen gewoon verdienen vanwege die beroepskeus.

Daar gaat het uiteindelijk om, verdienen. Het is weer een idee over zonde en bijbehorende straf. Als je kiest voor de zonde van het sekswerken, dan zit daar de straf aanvast van de verwerpelijkheden die mensen ermee associëren. Ook als die dingen niet komen dóór de hoererij, maar erbij worden gemáákt door de maatschappij die ons wil sturen, bekeren of straffen. En dat zijn de meeste nadelen in de hoererij.

Misstanden en ellende horen helemaal niet bij prostitutie. Het is gewoon werk, we leveren seksuele diensten voor ons geld. Alles daarbuiten, alles wat erbij bedacht wordt, is allemaal dingen buiten het werk. Er is niets aan sekswerk dat ons gevoeliger maakt voor dwang, voor misleiding, uitbuiting of geweld. Er zijn wel dingen aan te wijzen aan het denkbeeld dat mensen over ons hebben, die ons gevoeliger maken voor die misstanden.

Wat het betekent, uiteindelijk, is dat je iemand bedreigt met alle gevolgen die je aan haar keus vastmaakt, zonder dat die gevolgen echt bij haar keus horen. Je zet dwangmiddelen neer, en dan doe je alsof die haar verantwoordelijkheid zijn. Het is net als wanneer je iemand op straat berooft, en haar neersteekt als ze haar geld niet meteen geeft. Ze koos zelf om haar geld niet af te geven, dus dan word je neergestoken. Eigen schuld.

En ik overdrijf niet.

Voor de vorm

De meeste klanten komen op zoek naar een ongecompliceerde beurt. Die willen even hun driften uit kunnen leven, willen even een seksuele tegenspeler, en willen dat zonder alle valkuilen en rompslomp die aan seks vastzit als je er niet voor betaalt. De seks is waar het dus meestal om gaat, ookal komt er nog veel meer bij kijken als een man eenmaal zijn seksualiteit kan uitleven.

Ze waarderen de dingen die er verder bij komen zeker wel. De vriendschappelijke band die je opbouwt, het naliggen, de pillowtalk, en natuurlijk alle opgekropte emotionele dingen die ze zonder seks niet los kunnen krijgen die ze bij me kwijtkunnen. Dat doet uiteindelijk meer voor ze dan goed meegesleept worden in een voorspel en dan een paar minuten pompen. Dat weten ze ergens ook, maar de seks is toch centraal. Want zonder de seks gebeurt het niet. Het hoort erbij.

Maar zoals alles wat je over klanten kan zeggen, er zijn er altijd bij die niet in de beschrijving passen. Alle mannen kunnen klanten zijn, klanten kunnen elke soort man zijn. Dus je hebt uitzonderingen, eigenlijk met alles. Dus de meeste klanten passen wel in wat ik hierboven schrijf, maar er zijn ook klanten die juist komen voor iets eromheen, en die de seks niet het belangrijkste vinden. Of zelfs onbelangrijk. Of zelfs storend.

Ja, er zijn mannen die naar een sekswerker komen en liever geen seks hebben. Ik had ze in de thuisontvangst meer dan in de escort, maar je hebt ze altijd. Meestal is dat omdat ze iets ànders dan seks willen hebben, zoals een knuffel, een massage, of gewoon iemand die naar ze luistert. Soms is het helemaal a-seksueel hoe ze dan zijn. Dan moet je alle sexy flirts ook laten varen, want dat vinden ze maar ongemakkelijk.

En er zijn mannen die wel komen om seks te hebben, maar waarbij het niet om de seks gaat. Waarbij seks voor de vorm is. Maar het moet wel. En dat is een balans die ik maar moeilijk vind afentoe. Het nummertje zelf is niet iets waar ze echt mee bezig zijn, en dan krijg ik seksueel geen kontakt met hem, en heb ik altijd het zeurende gevoel dat ik het niet goed doe. Zelfs als ik beter zou moeten weten.

Het is geen duidelijke groep. Ik zou er niet snel twee weten die precies hetzelfde zijn. Sommige mannen lijken wel wat op elkaar, maar als ik meer paragraafjes nodig zou hebben om het verschil uit te leggen dan wanneer ik ze apart behandel, dan vind ik niet dat ik ze in één hokje kan stoppen. Dat is ook wat het soms moeilijk maakt om op tijd te zien wat ze nou nodighebben. Als ik dat niet snel ontdek, dan zijn ze al afgeknapt en gaan wel naar een ander.

Er was een man die bij me kwam voor een nummertje, en al vanaf dat hij binnenkwam háást had. Ik merkte het aan alles, hoe hij geen praatje wou maken, hoe hij zijn kleren zo snel mogelijk uittrok, hoe hij meteen door wou naar de werkkamer. In het begin was ik hem altijd aan het afremmen, want dat geeft een betere beurt. Daar kwam hij alleen helemaal niet voor. Hoe goed de beurt was kon hem niet schelen. Hij wou er eigenlijk gewoon vanafzijn.

Toen ik dat eenmaal doorhad kon ik prima met hem werken. Hij kwam binnen, we liepen meteen door naar het bed, hij kleedde zich uit, ik ook. Dan rukte hij zich stijf, ik deed het condoom om, even pijpen, en dan een minuutje neuken voordat hij kwam. Alles zo snel mogelijk, met zo weinig haperingen als maar kan. Als hij dan eenmaal gekomen was, was er een last van hem afgevallen, en kwam er ontspanning.

Hij wou dan geen tweede ronde. Hij had tijd zat, maar hij wou dat gewoon niet. Hij haalde weinig uit de seks, vond dat de behoefte aan seks maar in de weg zat, maar hij haalde wel iets ànders uit zijn bezoekjes. We lagen een beetje na, we praatten niet veel, en na zijn tijd ging hij weg. Als ik polste of hij bij een raammeid dan niet makkelijker en goedkoper aan zijn trekken kwam, zei hij dat ik het niet begreep. Ik weet nog steeds niet wat hij er nou aan had.

Als ik het niet snap is dat altijd iets wat telkens aan me knaagt. Ik wil mijn klantjes helemaal begrijpen, zodat ik altijd het gevoel heb dat ik weet wat ik doe. Maar dat lukt gewoon niet altijd, en daar moet ik niet onzeker over gaan doen. Bovendien was bij deze klant gewoon alles goed zoals het ging, en als ik mijn vergunning niet verloren had kwam hij nog steeds bij mij zijn behoefte halen.

Bij andere mannen weet ik beter waarom ze wel seks komen halen, maar niet voor de seks zelf komen. Soms is dat zelfs heel simpel. Een klant die ik misschien een keertje per jaar zie vertelt me ook gewoon dat hij eigenlijk komt voor het kalme, vrije gevoel dat hij heeft als hij seks heeft gehad. Hij heeft geen relatie, en die wil hij ook niet, en hij kropt toch wat op als hij het bij rukken houdt. Ik help hem even terug naar zijn eigen rust en kalmte.

Die afspraken zijn dus ook heel ontspannen. We weten allebei waar we aantoe zijn, ik kan hem gewoon even wat bedakrobatiek laten meemaken, zonderdat ik hem heel erg hoef te overtuigen van zijn mannelijkheid ofzo, en hij weet dat ik snap wat hij zoekt. Het is geen erotisch hoogstandje, maar dat hoeft ook gewoon niet. Als ik nog zou proberen om bij hem dezelfde ervaring op te wekken als wat de meeste klanten willen, dan werd het heel geforceerd. Nu hoeft dat niet.

Een andere klant komt voor lange boekingen. Hij wil daarbij gewoon veel in mijn buurt zijn. Het gaat hem erom dat hij om kan gaan met iemand die duidelijk seksueel is. Hij hoeft zelf niet zonodig seks te hebben, maar hij vindt het fijn om zich aan mijn energie op te laden. Dat we een wip maken is alleen om hem te laten voelen dat ik seksueel en benaderbaar ben. De dates met een wip erin zijn dus ook steeds zeldzamer geworden. Hij wil gewoon met me uithangen voor een paar uurtjes.

Zo zijn mannen soms, en daar maak ik ruimte voor in mijn dienstverlening. Die mannen komen geen seks zoeken, maar wel iets wat bij die seks hoort voor ze. En de reden dat ze daarmee naar mij komen, is omdat ze bij mij een welkom vinden. Ze voelen zich bij mij niet afgewezen, en ik stel geen eisen aan hun seksualiteit. De seksuele openheid en het warme welkom dat ze zoeken, willen of kunnen ze niet goed beantwoorden of uitlokken. Bij veel vrouwen krijg je dan toch een probleem. Bij mij niet, want het is een dienst die ik verleen.

Die mannen vind ik fijne klanten. Ze zijn wat ànders, maar ze komen voor een dienst die ik prima vind, en ze zijn aardig tegen me. Ik vind het al bijzonder dat ze hun behoeftes zo goed herkennen, ookal is het niet iets waar je door de maatschappij naartoe gewezen wordt. Het werkt voor ze, het is goed voor ze. Maar afentoe heb ik een klant die ook in deze kategorie past, waarbij ik wel mijn twijfels heb of hij wel zo goed bezig is.

Hij is een man die je niet op zou vallen op straat. Hij is geen grijze muis, maar juist heel gewoon. Hij heeft een prima baan, en kan prima met mensen opschieten. Hij lijkt normaal, want hij ìs ook gewoon normaal. Er mankeert niets aan die man, ookal denkt hij zelf van wel. Nu en dan komt hij bij mij langs, en hebben we een hele stroeve date. En ookal is die date stroef, hij is er heel blij mee, want hij kan weer even door met zichzelf voor de gek houden.

Bij onze dates is hij opgelaten. Niet alleen toen hij nog in mijn konijnenholletje kwam, maar ook nu ik bij hem aan huis kom voor de dates. Ik ben hem vooral emotioneel aan het geruststellen, terwijl hij heel hard werkt om zijn pik mee te krijgen met wat hij doet. Driekwart van de tijd is hij aan het sjorren, alleenmaar om hem hard te krijgen. Dan spring ik er bovenop en maak hem zo snel als ik kan klaar, terwijl ik hem op mij geconcentreerd hou.

Dat afleiden is belangrijk. Want niets frustreert deze man zoveel als wanneer hij zijn best heeft gedaan om me te kunnen neuken, en dan klaarkomt terwijl hij aan mannen denkt. Als hij aan mannen denkt, wordt hij wel vanzelf stijf. Vrouwen laten hem juist krimpen, daar heeft hij tot in zijn tenen een afkeer van. Neuken met een vrouw, en dat afmaken, zonderdat hij aan mannen denkt, dat is de uitputtingsslag waarvoor hij bij mij komt.

We doen dat toneeltje zodat hij zichzelf in de spiegel kan aankijken, en tegen zichzelf kan zeggen dat hij geen homo is. Hij wil soms, maar meestal eigenlijk niet, nog accepteren dat hij bi is. Maar hij is geen "vieze homo." Dat zou hij niet kunnen verdragen. Hij geeft puur vergif af over homo's, en hij slaat er taal over uit die ik van geen andere klant zou accepteren. Maar dat is gewoon uit medelijden. Want deze man kan niet met zichzelf door één deur, en dat is erg.

Ik laat hem maar. Als ik niet zou meewerken heeft hij zo een ander gevonden natuurlijk. En hij is tegen mij lief en beleefd. Ik heb wel geprobeerd hem zichzelf wat meer te laten accepteren, maar dat maakt het alleenmaar erger. Hij is een goede vent in het diepst van zijn hartje, dat weet ik zeker. En toch zit er zo'n dikke bel vergif in, dat ik er soms bang van word. En die bel zakt weg als ik hem zijn dienst kan geven. Het is geen oplossing, maar het geeft hem tenminste even pauze van zijn kwelling.

Antwoord op: Hoererij draagt niets bij

De dingen waar ik vandaag antwoord op geef kent iedereen wel die ooit in de krant over ons heeft gelezen, of over sekswerk gesprekken heeft gevoerd. Sekswerk voegt niets toe aan de samenleving, het is economisch laagwaardig, het is geen echte seks, het is een holle ervaring, liefdeloos, het is maar schijn wat we doen, je krijgt niet wat je zoekt bij een hoer, enzovoorts. De gedachte is dat sekswerk waardeloos is. En dat wordt weer gebruikt om te suggereren dat het wel weg kan.

Voorzover er uberhaupt al wordt uitgelegd waarom hoeren niets bijdragen, of ons werk geen waarde heeft, of niemand ons zou missen, is het meestal vaag en emotioneel gedoe. Onderbouwing zie je eigenlijk nooit. En dat is nietzo raar, want het is weereens iets dat alleenmaar op emotie is gebouwd. Hoeren zijn minderwaardige mensen, dus wat we doen is ook minderwaardig. Zo werkt dat.

Hoeren zijn niet nuttig, want het is economisch laagwaardig, het is geen "echte" seks wat we aan de klant geven, dus die heeft er "eigenlijk" niets aan. Het voorkomt verkrachtingen niet, hoererij levert niets op aan de maatschappij, het levert niets op aan de mensen die er niet bij betrokken zijn. Hoeren laten bestaan kost alleenmaar heel veel aan de samenleving, en het levert niets op.

Als je deze soort ideeën hoort is het meestal omdat er doorgewerkt wordt naar een conclusie. Het is minderwaardig werk, het draagt niet bij aan de samenleving, dus misschien moeten we er wel vanaf, misschien zijn we beter af als het weg is. Voor veel mensen is het goed genoeg om te vinden dat iets voor hen niet nuttig is, om het danmaar weg te doen. Dat ruimt lekker op.

Grote onzin natuurlijk.

Ik heb weleens gevraagd aan politici die de term "economisch laagwaardig" napapegaaiden, wat dat nou betekent. Meestal krijg je gewoon geen antwoord, want je bent een hoer, maar als je dan wèl soms antwoord kreeg was dat vooral dat ze dat even moesten navragen. Nádat ze zelf die term hadden gebruikt dus. Daarna hoorde ik nooit mee wat van ze. Ookal hielden ze niet op om die term na te papegaaien.

Als je op Google gaat kijken, zie je de term "economisch laagwaardig" vooràl als het gaat om headshops, hoeren en hasj. En dan vooral in Amsterdam. Daarnaast kom je de term heel soms tegen als het gaat over produkten waar geen winstmarge op te leggen is, en wat dus niet de moeite is om uit te baten. Dat is wel een hele grote tegenspraak voor wat Amsterdam lijkt te bedoelen, want we zetten met zijn allen best wat om.

Ga ik tussen de regels door lezen, dan lijkt het er voor economische laagwaardigheid om te gaan dat er geen trendy mensen worden aangetrokken, die hun dikke portemonnees in hippe koffiebarretjes omkeren en daarna kunst gaan kijken in een galerie. Het gaat dus vooral erom dat er geld omgaat in het soort bedrijven dat de gemeente zelf waardeert. Dat klopt ook aardig met wat de gemeente al jaren aan het doen is: de Wallen tot een hippere, duurdere buurt ombouwen. Dat heet ook wel "gentrificatie."

Maar er zit meer aanvast. Er is altijd de suggestie dat er geen waarde aan seksuele diensten zit. Dat het een soort verspilling is. Ga maar even kijken naar hoe mensen erover praten, het is echt een heersende mening. Heersend als de griep. Wat we doen heeft geen waarde, en de klant gooit er zijn goeie geld aan weg. En dat geld is dan verloren aan de criminogene economisch laagwaardige hoer, dus dat krijgt ook nooit meer waarde ofzo.

Als het geen waarde heeft, zou je toch verwachten dat klanten na een keertje proberen toch niet terug zouden komen. Maar dat doen ze dus wel, en de hele business draait op mannen die terugkomen. Voor die mannen heeft het dus duidelijk meer waarde dan het geld wat ze eraan uitgeven. Voor die mannen is het waardevol. En voor de vrouwen die er hun geld mee verdienen. Anders werkten die niet hard aan klanten binnenhalen.

De seks zelf zou dan ooknog geen waarde hebben. Want bij een hoer krijg je geen "echte" seks. Omdat je ervoor betaalt. Echte seks, daar hoort volgens mensen die dit geloven bij, dat je door je emoties en uit verbondenheid met je partner aan het seksen gaat. Als je ervoor betaalt, méént de hoer het kennelijk niet, anders had ze het wel gratis gedaan. Dùs is het geen echte seks als je ervoor moet betalen.

Krijg je van je financiëel adviseur geen echt advies, omdat je normaal goeie raad geeft om diezelfde reden, en nu betaalt?
Krijg je van je reisburo geen echte leuke reis, omdat je normaal op een uitje gaat met iemand die je mee wil nemen, en nu betaalt? Krijg je van je dokter geen echt medeleven, omdat je dat normaal van je geliefde krijgt, en hij er ook voor betaald krijgt? Krijg je bij een psycholoog niet echt iemand die met je meedenkt, en je wil helpen met je frustraties en verdriet? Bij die beroepen denk je dat allemaal niet.

Seks geeft je een gevoel van geaccepteerd zijn. Het geeft een gevoel van verbondenheid. Het geeft je gevoelens van verliefdheid. En die zijn allemaal gewoon dingen die in je lijf gebeuren door seks, het is eigenlijk een soort illusie. Een hele fijne illusie, die je vooral moet koesteren, maar het wordt erg duidelijk dat het maar een illusie is als je seks kan kopen. En daarom moet je toegeven dat het maar illusie is, òf ontkennen dat je wat aan seks hebt buiten die verbondenheid. En sommige mensen kunnen het niet aan. Dus die zien dat liever niet.

We draaien gewoon als elke andere business. Doordat wij geld verdienen kunnen we ook geld in de economie pompen, zonderdat we uitkeringen nodighebben. We maken verschil voor de mensen om ons heen omdat we onszelf kunnen bedruipen, en onze klanten bij ons terechtkunnen. We maken verschil voor onze omgeving omdat we een bliksemafleider zijn voor de dingen waarmee mensen nergens anders terechtkunnen. En we maken verschil door onszelf, omdat we ons werk kunnen doen, en ervan kunnen bestaan.

Eigenlijk zou ik dat nieteens moeten hoeven uitleggen. Het is namelijk een beetje een stroman-drogreden. Het idee dat je dingen weg moet doen omdat ze geen nut hebben, of niet "echt" zijn, is onzin. Vooral als het over dingen gaat waar je zelf niet mee temaken hebt. We geven helemaal niet als reden op dat we zoveel bijdragen aan de maatschappij, om maar te mogen blijven bestaan.

Je hoeft geen maatschappelijk nut te hebben om bestaansrecht te hebben. Ja, iedereen wìl wel maatschappelijk nuttig zijn natuurlijk, maar je hoeft niet alles af te schaffen wat dat niet is. Daar gaan mensen maar altegraag aan voorbij, die deze manier gebruiken om de hoererij aan te vallen. En zelfs dat maatschappelijke nut hoeft niet te zijn dat je bijdraagt aan dingen buiten je eigen business. Je kan heel nuttig zijn binnen je eigen branche.

Sekswerk is nuttig. We maken de wereld een stukje minder stressvol, en een stukje leuker, voor heel veel mensen. En op die manier bedruipen we onszelf. En als je ondanks dat het allemaal nog steeds niet genoeg vindt, dan blijft dat bij je mening. Want uiteindelijk beslist niemand voor een ander of ze belangrijk genoeg zijn voor de samenleving om te blijven bestaan.

Wij

Het was weereens zover. Ik heb heel lang een werkflatje gehad waar ik vergund mocht werken. Jarenlang kon ik daar mijn klantjes èn alle controleurs, zedensmerissen en Belastingdienstcontroles ontvangen. Sinds de gemeente me mijn vergunning heeft afgepakt is dat flatje leeg. Het is mijn eigendom, en ik zou er kunnen wonen, maar ik mag er geen klantjes meer ontvangen.

Ik kom er dus gewoon nog maar heel weinig. Ik heb erover gedacht om het te verkopen, maar dat wil ik eigenlijk niet. Ik zou het kunnen verhuren, maar ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als mijn kersverse huurders opeens een prostitutiecontrole krijgen. Want die komen nog afentoe, gewoon om te kijken of ik niet tòch opnieuw ben begonnen met klantjes ontvangen.

Die controles willen binnenkomen en kijken of ze kunnen zien dat ik tochnog wat doe. Ik heb aleens gevraagd hoe ik kan bewijzen dat ik er geen klanten ontvang, maar de controleur kwam alleen met dat huizen weleens dichtgetimmerd worden om daar zeker van te zijn. Daar heb ik geen zin in, dat zouden de buren ook heel erg vervelend vinden, denk ik. Dus dan maar gecontroleerd blijven worden.

Maar ja, ik ben er natuurlijk niet. Als ik niet in de collegebanken zit, of een klantje bezoek, dan heb ik nog steeds weinig te zoeken in mijn oude konijnenholletje. Ik word er bovendien een beetje depri van. Het is allemaal zo emotioneel voor me. Het is niet iets waar ik nog echt iets mee kan, dus laat ik het maar zo. Ik twijfel alleen nog als ik de OZB geld uit mijn rekening zien trekken. Weer kassa voor de gemeente.

Nu en dan krijg ik dus telefoon van een ongeduldige controleur die voor een dichte deur staat. Dan kom ik hem binnenlaten. Volgens mijn advocaat hoeft dat niet, en kunnen ze het niet van me eisen dat ik kom verschijnen, maar ik wil die controleurs niet boos maken. Ze hebben teveel macht om me het leven zuur te maken, en ze zijn snel op hun teentjes getrapt. Dus ik kom wel opendoen, zodat ze de putlucht mogen ruiken die uit de droge WC komt.

Een aantal maanden geleden was het dus weereens zover. Ik kreeg een geprikkeld telefoontje van een zedensmeris dat ik moest opendoen voor controle. Het kwam slecht uit, maar ik wil geen problemen met Zeden, dus ging ik maar zo snel als ik kon naar mijn oude werkflatje. Daar stonden de wouten ongeduldig te wachten op de galerij. Nu vind ik dat geen probleem meer, toen ik er nog werkte zou ik dat heel erg hebben gevonden.

Ik kreeg natuurlijk een hele preek dat als ik er nu niet meer woonde, dat het dan eigenlijk nooit mijn huis was geweest, en dat ik dus jarenlang onder valse voorwendselen mijn vergunning had gehad, maar dat doet me nietzoveel omdat ik dat in die tijd al goed had laten uitzoeken. Volgens de regels zat ik gewoon goed, ookal wil dat als je voor de rechter komt niet meteen betekenen dat je ook gelijk krijgt.

De smerissen gingen naar binnen, en probeerden voor te dringen. Dat doen ze om te voorkomen dat je al het bewijs van je hoererij verstopt ofzo. Het is in ieder geval onbeleefd. Daarna bleven ze een beetje doelloos rondlopen in mijn werkflatje, want er is heel weinig om aan te zitten. Vroeger was het altijd met hun vingers in mijn speeltjes zitten, en mijn eten bevingeren. Nu is dat er allemaal niet meer. Dus ze vervelen zich sneller.

Zoals wel vaker was er eentje die zichzelf een hele detective vond, en die gaat dan met je praten om te kijken of hij je kan pakken op een leugentje. Dat is heel ongemakkelijk als je niet weet hoe je met zoiets om moet gaan, maar als je gewoon geen onzinverhalen aan het vertellen bent hoef je alleen te zorgen dat je niet zelf aankomt met iets waar je liever de politie niet over vertelt. Goede ondervragers zijn gevaarlijk, maar die kom je echt weinig tegen.

Het gesprek wat hij met me voerde werd al snel eenzijdig. Hij hoorde zichzelf graag praten, en stond me een lesje te leren. Vooral dat ik nogwel spijt zou krijgen van mijn gedrag. Zedenagenten zie ik dat wel vaker doen. Ze doen het bijna liever dan je erbij lappen, dus soms is het goed om dat uit te lokken als het uithoren de verkeerde kant op gaat. Al is het maar dat ze er eindeloos over gaan doen.

Ik liet het verhaaltje een beetje over me heenkomen, tot een moment dat hij iets zei dat echt even een knoop in mijn gedachtes legde. Het was netzoiets als wanneer je in je broodje zalm opeens in een enorme graat hapt die je niet had verwacht. Het was nieteens iets wat me echt had moeten verrassen, maar het is soms heel naar om iets recht in de ogen te kijken waarvan je weet wat het er is, maar waar mensen meestal nog netjes genoeg voor zijn om het niet te erkennen.

Hij was namelijk aan het vertellen over alle ervaringen die hij en de rest van de zedenpolitie met hoeren had die eigenlijk geknakte dingetjes bleken te zijn, ookal hadden ze nòg zo'n grote smoel gehad. Daarbij kreeg ik verhaaltjes te horen waarvan ik al wist dat het gewoon roddels waren, waar hij helemaal niet zelf ervaring mee had gehad. Dan kijk ik gewoon netjes alsof ik onder de indruk ben, en laat het een beetje over me heenkomen.

Opeens praatte hij over ervaringen bij Fier Fryslan alsof dat ervaringen waren van binnen de politie. De overgang was naadloos, en het klonk echt alsof hij een werknemer bij Fier was die vertelde over wat ze daar allemaal geloven. Ik was zo verbaasd dat ik niet beleefd en passief bleef, maar een opmerking maakte. Ik weet nieteens precies meer wat ik zei, maar het was een opmerking dat Fier toch wat anders was dan de politie.

Hij vertelde doodleuk wat we allemaal wel weten, namelijk dat Fier en de politie heel erg knus samenwerken. Fier doet dingen in de opsporing die de politie niet mag, zoals slachtoffers en zelfs getuigen bewerken, en de politie schuift steeds werk naar Fier toe. En dat ze aan dezelfde kant staan, en dezelfde dingen willen, en dezelfde doelen hebben. Hij gebruikte het woord "wij". Zo brutaal iets vertellen wat ze meestal juist ontkennen, dat vond ik heel shocking.

Moralisme is een eenheidsworst. De mensen die hun moraal aan je op willen leggen hebben allemaal dezelfde soort houding, en ookal komen ze uit verschillende hokjes, ze denken hetzelfde over andere hokjes. Zolang ze binnen hun eigen hokje blijven, en vooral elkaar wantrouwen, gebeurt er nietzoveel. Dan zijn ze te onhandig om samen te werken, want ze kunnen alleen mensen vertrouwen die in hun moraalhokje passen.

Als de verschillende moralisten uit de verschillende hokjes samen gaan werken, dan is dat iets wat mij zorgen laat maken. Dan is het niet meer preken voor eigen gemeente, maar komen ze er ook naar buiten mee uit. Trots, want ze kunnen zeggen dat dit zó duidelijk het goede is, dat zelfs mensen uit die andere hokjes het ermee eens zijn. Dan hoeven ze hun moralisme niet meer te verstoppen omdat ze weten dat iedereen kan zien hoe bekrompen het is. Dan kunnen ze ervanuitgaan dat mensen het zullen accepteren. Salonfähig noemen ze dat.

Het is nu kennelijk salonfähig dat de politie bevoegdheden, informatie en diensten uitwisselt met externe bedrijven. Bedrijven met belangen in de opsporing en vervolging. Bedrijven die tegelijk propagandakanaal zijn voor, en doctrine leveren aan, de politie. Het zit doorelkaar, en niemand die grip heeft op die pooierrelatie.