Stupid button

Meer dan twintig jaar geleden werkte ik met een meid die ik in een eerder stukje J heb genoemd. J was geen geweldig goeie hoer, ze was ook niet aan het werken om een betere hoer te zijn, maar ze had van zichzelf een paar dingen die gewoon goed werkten in het werk. Ze had aanleg voor een bepaalde manier van met seks omgaan die haar een talentje zouden hebben gemaakt als ze er zin in had gehad. Maar dat had ze niet. J deed gewoon haar ding, en ze vond het wel prima dat het goed uitpakte.

Normaliter kwam J de trap af voor de klant uit, voeten roffelend als een vent, met een klein beetje verveelde blik, en was al vanaf de trap op zoek naar waar ze haar boek had neergelegd. Maar deze ene keer kwam ze achter de klant aan, blozend en wiegend, en ze giechelde toen de klant haar iets toefluisterde. Niemand had haar ooit zien giechelen. Ze zwaaide de klant uit, plofte neer op de bank en vroeg de barvrouw om een "stubbie." We waren allemaal een beetje verbaasd, zo deed ze nooit.

Nadat ze haar biertje op had, rekte J zich uit, en glunderde dat ze naar huis ging. De baas wou weten waarom, en ze zei met een grijns: "He hit my stupid button," en dat ze het niet verstandig vond om door te werken. Ik snapte niet wat ze bedoelde, en ik wou eigenlijk doorvragen, maar er werd begrijpend geknikt door een paar collega's, en ik vond het belangrijker om niet af te gaan, dan om te begrijpen wat J zei, dus ik liet het maar. Maar het bleef me wel bij, want hier was iets gebeurd wat ik toen niet begreep.

Natuurlijk was het niet nieuw voor me om een vrouw te zien die giechelig en een beetje raar deed na een stevige beurt. Dat was ik zelf ook bestwel eens geweest, dat verbaasde me natuurlijk niet. Het was verbazend dat J zo deed. J was altijd heel zakelijk met de seks bezig, en het raakte haar nooit zo. En dat ze een goeie beurt een reden vond om af te nokken voor de avond, dat was ook even moeilijk te begrijpen.

Maarja, ik kreeg meer ervaring, en op een bepaald moment kon ik ook wel zien waar het om ging. En dat het inderdaad verstandig was om naar huis te gaan nadat die klant haar stupid button had ingedrukt.

De stupid button heeft veel andere namen. Dom geneukt, pik-dronken, fucked stupid, neuk-high, your brains fucked out, seksdebiel, koppie-uit-kut-de-baas, baarmoederbrein, ga maar door. Maar het is allemaal hetzelfde. Het is níét hetzelfde als sufgeneukt zijn of verdwaasd, want dat is dat je bijna afwezig suf wordt, en gewoon overweldigd bent en daardoor de weg een beetje kwijt bent.

Ik ben blijven hangen aan de naam stupid button. Het werkt namelijk voor mij zo, en voor veel andere vrouwen ook. Het voelt echt alsof hij een knopje heeft gevonden waardoor je hersens in pulp veranderen en in je kut zakken. Het is meestal redelijk plotseling, en voor veel vrouwen komt het op een moment dat ze op een bepaalde manier geprikkeld worden. Bij mij zit mijn stupid button in het doodlopende eindje vagina na mijn baarmoedermond. Druk daar een eikel in, als ik in de goede bui ben, en ik ben een idioot.

Je hebt temaken met de stupid button als je opeens niet meer jezelf bent, en het lijkt alsof je hersenen opeens vastgelopen zijn in geilheid. En meestal gebeurt dat als je geraakt wordt op een speciale manier, en de meeste meiden kunnen je ook precies vertellen welke aanraking of welke handeling hun stupid button was, en ervoor zorgde dat hun hersens in geile macaroni veranderden.

Een collega kan in poëtisch detail vertellen over hoe haar stupid button is als een man van achteren met zijn droge gladde harde vingers de plooi tussen haar kleine en grote schaamlippen streelt met lange halen. Er zijn heel veel andere stupid buttons, van een zachte vlinderkus achter het oor tot haar kop achterover trekken aan haar haar tot ademen moeilijk wordt terwijl ze van achteren hard geneukt wordt, ze zijn nogal verschillend.

Wat ik meerdere keren heb langs horen komen is dat een hand om je strot met een pik in je doos een stupid button is, of je de mond snoeren met zo'n grote mannenhand, of gewoon penetreren terwijl ze nee aan het zeggen is. Allemaal dingen die temaken hebben met een man die dominant doorpakt, bij voorkeur als je tegenstribbelt. Maar er zijn ook heel veel subtielere manieren, alleen zijn die weer heel erg divers.

Het was ook best leuk dat als ik alle stupid buttons van mijn hulpploegje anoniem zou hebben op een lijstje, ik ze honderd procent zou kunnen passen op alle meiden in mijn hulpploeg. De stupid buttons passen telkens perfekt bij de seksuele persoonlijkheid van de meiden. Natuurlijk kan dat alleen met meiden die hun seksualiteit verkend en geaccepteerd hebben, dus bij onontwikkelde vrouwen zou ik er niet op rekenen dat je dat kan.

Een collega raakt haar verstand kwijt als een vent tijdens de aanloop naar het neuken haar bij haar keel of nek beetgrijpt, vooral als het gewoon zakelijk en praktisch stevig vasthouden is. Een beetje stikken mag van haar best trouwens. Een andere collega verandert in een bimbo als ze harde billenkoek krijgt. En weer een andere wordt een sulletje als ze iets in haar kont geduwd krijgt dat niet lekker past of scherpe randjes heeft.

Maar de meest voorkomende stupid buttons zijn op plek drie je hoofd achterover dwingen, op twee een man die je polsen hard vastpakt en je hulpeloos achterover drukt of je handen bij elkaar trekt alsof je geboeid bent, maar op één zit de stupid button achterin je kut, tijdens diepe en harde penetratie. Die komt supervaak voor, en veel meiden die andere stupid buttons hebben, hebben ook die. Hij is niet algemeen, niet iedereen heeft hem daar. Maar wel de meerderheid. Grote pikken met stevige eikels kunnen daar goed bij. Voorhuidjes niet welkom, die zijn als die kapjes die je soms over gevaarlijke knopjes ziet zitten.

Ik heb het in dit stukje over de lichamelijke stupid button, want er kan precies hetzelfde gebeuren als je op een bepaalde manier geestelijk aangesproken wordt. Vooral natuurlijk als je in een kink-scenario komt, vooral als je heftig betrokken bent bij de seks, maar het kan netzogoed je hersens uitzetten. Maar dat is veel bekender, en een heel ander verhaal, en gebeurt ook niet zo onwillekeurig en verrassend, dus daar ga ik even niet verder opin.

De stupid button, even voor mijn collegaatjes, is ook iets anders dan murw geneukt worden. Als je de hele dag veel klantjes hebt gedraaid, of je hebt een flinke gangbang gehad, dan ben je ook niet op je meest alert, en is zelf autorijden vaak niet zo slim. Maar dat is anders, dan word je niet enthousiast dom, dan word je een beetje vaag. Dat is iets heel anders, en dat moet je niet door elkaar halen.

Mannen denken ook vaak dat als ze je stupid button raken, dat door een orgasme is. Of dat je reaktie op je stupid button je orgasme ìs. Maar stupid buttons hebben niets met orgasmes te maken. De omstandigheden moeten goed zijn, maar er is niet echt een recept voor wanneer je stupid button aktief wordt en hoe gevoelig die dan is. Maar ik kan er wel wàt over zeggen.

Als je stupid button is geraakt, is dat meteen een omwenteling in je hoofd. Je voelt jezelf gewoon smelten. Je voelt gewoon hoe je verstand wegvliegt. Het is net hetzelfde gevoel als stomdronken worden, maar dan zonderdat je lijf gaat zwalken, zonderdat je jezelf onder dreigt te kotsen, zonderdat je jezelf vergiftigt, zonderdat je onhandig wordt, en binnen een paar tellen.

Nou ja, zonderdat je onhandig wordt: ik heb bijna altijd dat ik gewoon letterlijk niet meer kan praten. Ik sla oerklanken uit, ik struikel over mijn eigen tong, en als ik mijn best doe om wat uit te brengen is het in korte, grammatikaal niet kloppende zinnetjes. En ik let niet meer op waar ik mee bezig ben, ik heb ooit een hele dure maaltijd waar ik de hele dag aan gewerkt had totaal laten aanbranden omdat ik over het aanrecht heen vanachter genomen was. Worth it.

Je wordt er hongerig en gretig en geil van, maar ook volgzaam. En dan niet op de "vooruit dan maar" volgzaam manier, maar op de "hij wil iets wat ik nooit overwogen zou hebben wat een ontzettend geil cool zalig idee dat gaan we meteen doen en ik ga laten zien dat ik dat nog meer wil dan hij en ik ga hem imponeren door hoe hard ik daarvoor ga" manier. Dus je moet maar hopen dat hij niets wil waar jij spijt van krijgt.

En je krijgt zelf ook ideeën waar je spijt van krijgt. Domgeneukt zijn en condooms gaan niet samen. Je wil zaad in je kut, en je wil geen enkele veiligheid of terughoudendheid. Een collegaatje vertelde over hoe haar stupid button geraakt was, en ze tijdens die beurt intens spijt had van het feit dat ze aan de pil was. Dat gaat niet voorzichtig. Uitlokken dat je betrapt wordt, sporen op je lijf laten maken, je kan jezelf flink verrassen met waar je zelf opeens het initiatief voor neemt.

Iedereen maakt tegenwoordig wel thuisporno. Met klanten doen we dat natuurlijk niet, maar met vriendjes of neukertjes netzogoed als alle andere mensen. Waar je mee op moet passen is dat elk beetje exhibitionisme, wat normaal een voorzichtig iets is dat liever een beetje subtiel blijft, na de stupid button nogweleens het aanmaken van een PornHub account veroorzaakt, en dat is leuk tot de stupid uitwerkt en je opeens ziet dat tienduizend mensen je stomgeile kop hebben zien schreeuwen.

Het is lekker om je stupid button ingedrukt te krijgen. Je verstand gaat het raam uit, maar het voelt achteraf vaak ook alsof je je verstand met plezier het raam uit hebt gegóóid omdat je het niet kon laten die zalige geile impuls achterna te jagen. Als je een keertje probeert weerstand te bieden merk je wel dat dat niet zo makkelijk is, maar ik heb van weinig meiden uberhaupt ervaring gehoord met weerstand probéren te bieden.

Ervaren meiden die het een aantal keer hebben meegemaakt, gaan proberen het opnieuw mee te maken. Meestal door dezelfde omstandigheden opnieuw te laten gebeuren. En zijn dan vaak heel gefrustreerd dat het niet opnieuw gebeurt. En dat is niet zo raar. De stupid button werkt meestal door overrompeld te worden, en als je zelf de situatie opnieuw opzet, gebeurt dat overrompelen natuurlijk niet.

Het is netzoiets als dat je buiten adem ligt te kronkelen als je vriendje je onder je voeten kietelt, terwijl je zelf onder je voeten kan kietelen wat je wilt maar er geen reaktie op hebt. Het moet van buiten komen. Daarnaast ruimt de stupid button je inhibities uit de weg, en laat je over je ego heenstappen. Als je controle probeert te houden over wat je stupid button doet, werkt dat voor geen meter.

Want lekker of niet, bevrijdend of niet, onthullend of niet, je stupid button laat je zelden iets doen waar je trots op bent. Vooral bij minder ervaren meiden hoor je in de verhalen vooral veel afgrijzen over wat voor del ze zijn geweest nadat die vent ze zo dom had gekregen. Het verandert je niet in die seksueel sterke vrouw die je altijd wil zijn, het verandert je in een onsamenhangende domme bimbo die niets liever wil dan een kirrende cocksleeve zijn.

Meegaan in je stupid button is meestal een probleem met je zelfbeeld en je eigenwaarde. Je bent meer dan een bimbo, dus het is een beetje belachelijk en een beetje genant als je dat opeens wèl bent als de vent maar op de juiste knop heeft gedrukt. Dat heeft niets temaken met de keuze maken om je eigen seksualiteit te volgen, dat heeft er alleen mee te maken dat je kop op blauw scherm gaat en je kut het overneemt.

Het is misschien lekker om al je inhibities kwijt te zijn door iemand die op de knop drukt, maar die inhibities heb je meestal wèl voor een goeie reden. Je bent monogaam, je doet het veilig, je zorgt dat je je partner kan vertrouwen, je houdt je aan afspraken, regels en gezond verstand. Je past op je gezondheid, je relaties, je reputatie, je veiligheid. Behalve als dat het raam uitvliegt omdat hij je precies goed heeft beetgepakt. De stupid button zorgt voor heel risikovol gedrag.

Iedereen die weleens met de stupid button temaken heeft gehad, heeft geprobeerd ermee te sturen, of er compromissen mee te sluiten. En dat werkt niet. De stupid button zet je verstand uit en spreidt je benen. Er is geen minderen aan, geen bijsturen of compromis, er is niet "een beetje" stupid. Het gebeurt of het gebeurt niet, en het doet zijn eigen ding.

Dat botst met je eigenwaarde en met je zelfbeeld, en het maakt mensen vaak erg in de war over wat er nou "eigenlijk" voor mens in ze zit. Maar je bent niet wie je bent als je stupid button is geraakt, netzoals je niet níét bent wat je stupid button losmaakt. En dat je op die momenten eventjes jezelf beleeft op een manier die je normaliter niet bent, en die je normaliter nooit zou accepteren, dat kan best intrigerend zijn.

Jezelf verkennen als je domgeneukt bent is interessant, en doe je per ongeluk, want echt iets gepland doen als je domgeneukt bent bestaat niet. Maar het werkt ook niet om te proberen die domheid op te zoeken zonderdat je stupid button ervoor gezorgd heeft. Het lukt gewoon niet om op zo'n roekeloze manier al je gewone inhibities neer te leggen. Dat moet per ongeluk gaan.

De stupid button overkòmt je namelijk. Het neemt gewoon je macht over jezelf weg. Het gaat eigenlijk verder: het neemt de macht over jezelf óver. Het is niet dat je je overgeeft aan de domme slet in jezelf, het gaat er niet om dat je je hebt laten verleiden, het is zoals bij een machine. Een druk op de knop, en er gebeuren dingen. Jouw initiatief is het niet, en je hebt er ook geen macht over.

Er is maar één manier om je stupid button meer op scherp te zetten, en dat is met drank of drugs. Als je lam bent, is je stupid button stukken gevoeliger. Maar dan doe je tòch al stomme dingen, en dan valt het meteen ook minder op. Maar kijk maar eens rond op vrijgezellenfeestjes voor vrouwen, nadat de drank genoeg gestroomd heeft kan de stripper beter uitkijken.

Ik heb ook zelf gemerkt, en andere meiden zijn het daarmee eens, dat je bij groepsseks meer kans hebt om je stupid button geraakt te krijgen. We zijn er alleen niet over uit of dat nou komt omdat groepsseks iets bijdraagt op zich, of dat het gewoon komt omdat je bij groepsseks meestal een stuk meer partners hebt, en dus een stuk meer kans om toevallig die ene handeling te krijgen.

De domheid die uit de stupid button komt is trouwens geen afwachtende, passieve domheid. Het is het soort domheid dat meer temaken heeft bij dingen doen voordat, of eigenlijk zonderdat, je erover nadenkt, en dingen doen terwijl je normaliter allemaal twijfels en alarmbellen zou hebben. Het gaat niet om de domheid van niet begrijpen wat er gebeurt, het gaat om de domheid van je impulsen onmiddellijk opvolgen.

Als je eenmaal domgemaakt bent, dan wil je dat condoom niet meer. En je denkt er geen moment over na of je zwanger zou kunnen worden. Of je vindt dat alleenmaar een geil idee. Dat je niet eens de naam van die vent kent, geen probleem. Dat er een ander staat toe te kijken is alleenmaar een gelegenheid om hem erbij te wenken, zodat je twee gaten aan het werk kan zetten. En alles zonder een moment na te denken, alles gaat in een flow alsof het vanzelfsprekend is.

Je waardigheid mag ook een stapje terugdoen. Vuile taal uitslaan, oerkreten, hebberig beetgrijpen of oplebberen wat je maar hebben wil, je gedragen alsof je uitgehongerd bent naar pik en zaad, dat hoort er ook een beetje bij. Er is weinig subtiels aan. Dwars over je gewone grenzen heengaan, meegaan met alles wat hij wil of lijkt te willen, elke nieuwigheid uitproberen, domme wilde dingen doen.

Dom en seks werkt heel goed samen. Verstandige dingen staan in de weg van wilde seks. Waarom denk je dat al die pornosterretjes zo graag doen alsof ze dom zijn? Domme meiden zijn meiden die niet opeens iets dwars laten liggen tijdens de seks, en de mannen voelen dat aan. Mannen vinden intelligentie bij vrouwen aantrekkelijk en hebben respekt voor intelligente vrouwen, maar een kirrende slet zonder verstand is lekker neuken. Liefst hebben ze een slimme meid die in een bimbo verandert als ze zijn pik ziet.

Intelligentie ligt trouwens helemaal niet in de weg bij de stupid button, en uberhaupt niet bij seks trouwens. Maar verstandig zijn wel. Als je verstandig bezig bent met je reputatie, relaties, moraal, veiligheid en hygiëne, wordt de seks niet zo lekker ranzig als je seksdrift het graag wil hebben. En ergens weet je dat. Dus wij hoeren doen vaker alsof we vrouwen zijn die doen alsòf we intelligent zijn, dan we onze intelligentie laten zien.

Voordat er nou mensen met hun ogen gaan rollen over hoe seksistisch dat is: bij mannen is het precies hetzelfde. Mannen die verstandig zijn, zijn vooral sexy als ze bij jou hun verstand verliezen. Je wil dat hij je meesleept in onverstandige domme dingen die eindigen in een kut vol sperma. Netzoals mannen gaan voor de domme bimbo, gaan wij massaal glibberig voor de onnadenkende beestman.

Want mannen hebben ook stupid buttons. Bij mannen is het alleen véél meer een mentaal iets dan een lichamelijk iets. Mannen worden meestal dom vóór de seks, zodat ze de voortrekker kunnen zijn. Heel handig wel. Er is een hele industrie gericht op mannen op hun stupid button slaan: de porno. Mannen worden ezels als ze een wiebelend kontje zien of een lekkere knipoog, en worden een impulsieve sukkel zodra ze een man een lekker meisje zien palen.

De stupid buttons bij mannen zijn er namelijk twee. Je hebt de dingen waardoor ze manipuleerbaarder worden, en dat is vooral hem aan het aanbidden en zwijmelen en genieten krijgen. Daar worden ze vooral kneedbaar en passief van, dan is het heel makkelijk ze bij de neus rond te leiden en jou te laten bepalen wat er gebeurt terwijl hij zich voelt alsof hij met zijn neus in de boter is gevallen. Dat is in het vak de ideale soort stom.

Je hebt ook de dingen waardoor ze impulsiever worden. Dat zijn andere interakties, waar je juist zijn dominantie, zijn risicovol gedrag en zijn behoefte om zaad bij jou naar binnen te krijgen mee stimuleert. Dat soort stom heeft een kuthekel aan condooms, en die is dus minder geschikt in het vak. Maar voor vriendjes en neukertjes is hij wel erg leuk, vooral als die aktieve sukkel jouw stupid button ook raakt, en niemand meer verstandig bezig is. Dubbeldom is dubbel lekker.

De stupid buttons bij mannen zijn dingen die je ze laat zien, lichaamstaal, scenario's, uitdagingen, maar vooral werkt verbaal heel goed. De juiste dingen zeggen en hij wordt dom en wild. Dat is natuurlijk lastig als jij intussen ook alleenmaar holbewoner-geluiden uit kan slaan omdat je domgeneukt bent, maar zoals ik al zei, mannen krijg je dom vóór de beurt.

Bij mannen werkt het anders, en dat is ook meteen weer een manier waarop mannen en vrouwen elkaar niet snappen. Mannen willen graag dat je netzoals een man vanaf het begin van het voorspel al stom geil bent, en vrouwen vinden het eng als de grote sterke man waar ze net zo'n levendig gesprek mee hadden verandert in een glunderende holbewoner die geen zin meer kan bouwen als ze haar kontje zien wiebelen omdat ze niet snappen wat er gebeurt.

Dat die vent opeens niet meer goed communiceert en dus eng wordt is trouwens geen probleem als jij intussen ook dom bent geworden. Je kan zelf nòg zo verstandig zijn, maar je seksdrift wil een gevaarlijke bruut. Van je stupid button krijg je sowieso meer zin in risiko, en dan past het weer fantastisch bijelkaar. Hoe minder ingewikkeld we het maken, hoe beter het gaat tussen man en vrouw.

Ook daarvoor is trouwens weer een mannelijke tegenhanger. Mannen waarschuwen elkaar altijd met wijsheid in hun stem: "Never stick your dick in crazy!" Maar dat doen ze toch. Want vrouwen die impulsief zijn, raken zijn stupid buttons konsekwent, en maken hem geiler dan hij met verstandige meisjes zou zijn. Crazy is slecht voor je leven, maar het is wel precies waar de mannelijke seksualiteit op aanslaat. Maarja, ook dat is een eigen stukje waard.

Als je in de goede bui bent voor de stupid button werkt hij prima. En als je er niet in de goede bui voor bent, kan hij nogsteeds prima werken, maar maak je een enorme ruk in je emotionele situatie. Zoveel dat je het achteraf vaak heel opvallend vindt, en er niet van voor kan stellen wat er nou gebeurd is. Soms lijk je wel bezeten. Of alsof je onder invloed van een geilmakende drug bent.

Dat valt natuurlijk het meeste op als je prostitutie doet. Je bent bezig met een dienst verlenen, je maakt er werk van, dus je bent niet zo bezig met je eigen seksualiteit ookal doet die wel mee, maar opeens tikt hij je stupid button aan en valt je verstand uit. Dat is wel een flinke verandering, opeens ben je gewoon een ander mens, en ben je hulpeloos bezig met onverstandige en onprofessionele dingen.

Als je een hoer bent, dan snap je wel wat er gebeurt. Dan is het heel raar en heel onwelkom meestal, maar je ziet wat er gebeurt, en je kan jezelf herpakken. Of vaker, jezelf achteraf de schuld geven als je toch niet de regie terug hebt gepakt omdat het te lekker was, en je impulsiviteit zijn zin hebt gegeven. Maar als je geen hoer bent, dan is zo'n emotionele whiplash heel schokkend, en begrijp je er niets van.

Veel mensen hopen op een tipje van de sluier die ik over het werk op zou tillen, en dat ik gewoon heel veel gewone toegankelijke dingen uitleg die je met een beetje logika wel aan zou hebben zien komen, valt dan wel tegen. Maar een tipje van de sluier krijg je bij deze van me: hoeren blijven vaak een beetje plakken aan mannen die hun stupid button kunnen raken, vooral als die dat konsekwent doen.

Het is het dichtste dat we nog bij de roze bril komen. Het grote punt met seksen voor je werk is dat het je steeds minder overkòmt, en dat je steeds nuchterder met seks omgaat. Daar kan je mouwen aanpassen, daar kan je aan wennen, je krijgt er veel meer voor terug dan wat je kwijtraakt, maar het is tochwel een beetje een gemis. De stupid button is bijna het enige wat je nog terug kan gooien in je geile hulpeloosheid.

Wij zijn doorgewinterd. Wij hebben het allemaal wel een keer gezien. Wij zijn gewend de regie te hebben, en vinden het snel sneu als een vent de regie heeft omdat we het allemaal al eens beter en harder en sterker hebben gezien. En het zelf beter en harder en sterker kùnnen. Wij zijn soepele panters, sensuele en krachtige man eaters. Maar we willen afentoe ook wel weereens het naïeve hertje zijn.

Daar is de stupid button héél nuttig voor. Er is voor een hoer weinig lekkerder dan een vent die je stupid button raakt en al je regels en beheersing voor je uitschakelt, die je zelf allang niet meer kan uitschakelen. Vooràl als hij het expres doet. Een vent die grijnzend doet waarvan hij weet dat je in sidderend neukvlees verandert, dat doet het wel voor de meeste collegaatjes.

En nee, dat is niet verstandig. Als je slim bent zorg je dat de mannen niet bij je stupid button in de buurt komen, en je altijd de regie houdt. Maar het is erg makkelijk om jezelf te overtuigen dat je het déze keer wèl onder controle kan houden, en dat je déze keer niets zal doen waar je spijt van krijgt, en dat je déze keer sterker gaat zijn dan je stupid button. Terwijl je knopje diep in je lijf al knippert, klaar om weer ingedrukt te worden.

Je hebt collega's die blijven plakken aan de vent die hun stupid button konsekswent weet te raken. Het is dan meestal nieteens een vent die ze op andere manieren interessant vinden, en je weet gewoon precies wat die vent voor ze betekent. Een guilty pleasure waar ze domme dingen mee doen, en dan nog dommere dingen gaan doen. Als die vent doorheeft, is dat best gevaarlijk. Gelukkig snappen de meeste mannen er geen kut van.

Dat maakt de mannen die het wèl snappen meteen zeldzaam, interessant, waardevol, spannend, en héél gevaarlijk. Vooral versierders die er hun hobby van hebben gemaakt vrouwen te versieren hebben soms wel opgepikt hoe ze stupid buttons moeten raken kunnen je totaal doorneuken en gebruiken als een goedkope slet tot je hem háát voor hoeveel misbruik hij maakt van je zwakte. Terwijl je hem alweer zit te appen voor de volgende keer.

Je hubbie thuis heeft het juist veel moeilijker. Die heeft misschien ooit je stupid button wel geraakt, maar hoe meer je routine hebt met iemand, hoe minder makkelijk het werkt. Het is net als wat ik eerder schreef, je kan jezelf niet kietelen. En als je hubbie te gewoon is geworden, teveel de hubbie en te weinig de man, dan haalt je stupid button haar schouders op als hij haar raakt. Frustrerend, maar waar. Daar komt ook nogwel een eigen stukje over.

Het ligt trouwens niet alleenmaar aan het werk dat het iets is waar je hoeren meer over hoort dan burgervrouwen. Het ligt niet alleenmaar aan het contrast. Het ligt ook eraan dat je gewoon meer ervaring hebt, dat je meer in je seksualiteit zit, en minder verdwaald raakt in wat er in je lijf en in je hoofd gebeurt. Ervaren meiden hebben een heftigere reaktie op de stupid button.

Er zijn collega's die het wel vergelijken met verliefdheid. Verliefdheid is immers ook je lijf dat opeens besluit dat je prioriteiten ondersteboven moeten, en dat je kompleet gericht moet zijn op die jongen over je heenkrijgen. Verliefdheid is ook iets waarover ik al jaren een stukje in de maak heb, en waar ik echt een keertje wat over moet plaatsen. Maar voor nu is het even genoeg om aan te geven dat de stupid button niet verliefdheid is.

De stupid button lijkt eigenlijk minder op verliefdheid dan op puberen. Als je pubert ben je ook minder slim dan toen je nog op de basisschool zat, er is iets aan al die hormonen dat je gewoon een debiel maakt. De intelligentie zit er wel, maar je ziet pubers zichzelf echt even wakkerschudden als ze verstandig moeten zijn. En ik herken het gevoel van de stupid button wel uit mijn puberteit.

Ik was een bakvisje, en naast school was het enige wat ik echt deed waterpolo. Ons team was best goed, we kwamen een paar keer al best ver in de toernooien, en onze coach had het in haar hoofd gehaald dat we met wat meer uitdaging en wat minder gekeet en gegiechel harder zouden trainen, en best eens zouden kunnen winnen. Wij speelsters hadden beter door dan zij dat het grootste deel van het team aan twee ontzettend sterke meiden hing, maar dat doet er nu even niet toe.

De coach had bedacht dat we het te makkelijk hadden in oefenrondjes tegen andere meisjesteams en tegen elkaar, en dat we een hoop konden leren door tegen het jongensteam te oefenen. Die waren bepaald geen kampioenen, maar ze hadden wèl de goeie competitieve mentaliteit, en daar konden we wel van leren vond de coach. De twee meisjes in het team die echt konden waterpoloën en ons op hun nek namen in elke wedstrijd vonden het een top-idee.

Om een lang verhaal kort te maken, wij waren vijftienjarige meisjes en zij waren vijftienjarige jongens, en ze verpletterden ons totaal. Het was gewoon eng hoe hard het ging en hoe weinig invloed we hadden op hoe het wedstrijdverloop was. We hadden er netzogoed op de kant kunnen zitten. Die jongens waren sneller en sterker, en durfden veel meer dan wij. En we leerden er weinig van. Weinig waterpolo in elk geval.

Na de derde keer dat we samen oefenden, toen het hele team het allang een slecht idee vond en alleen de coach nog dacht dat er wat nuttigs van ging komen, stond ik naast het wedstrijdbad op te ruimen terwijl de coach met de coach van de jongens aan het bellen was, en opeens stond één van die jongens voor mijn neus. En terwijl die jongens bij het binnenkomen alleen met elkaar bezig waren, en ons tijdens de wedstrijd zo'n beetje behandelden als een losdrijvende kurkenlijn, wou deze jongen opeens met mij praten.

Ik was al wel verliefd geweest. Ik word niet schattig verliefd, dus dat verschil weet ik ècht wel. Daar komt nog een eigen stukje over. Dit was geen verliefdheid. Dit was de stupid waar ik nog nooit mee te maken heb gehad, voordat die stupid button diep in mijn lijf een keer geraakt werd. Als puber heb je weinig nodig om je stupid button te raken. Hij pakte me bij mijn schouder, en er ging een siddering van zijn hand recht naar mijn kruis.

De herinnering aan wat er gebeurde is heel warrig en vaag. Ik was opeens totaal van de kaart, en ik kon geen zinnig woord uitbrengen, het was alleen onsamenhangend gebrabbel, en dan nog weinig ook. Ik stond daar tegenover die knul, die alleenmaar probeerde een babbeltje met me te maken. Wat hij zei kreeg ik totaal niet mee. Waar hij over wou praten wist ik niet. Ik wist alleenmaar: hij is een jòngen. Een brok natte, bijna naakte mannelijkheid. Dat voelde ik in mijn hele lijf. En vooral in mijn buik.

Tegelijk voelde ik me enorm bloot èn alsof ik met mijn stomme badpak veelteveel aanhad. Tegelijk voelde ik me enorm bekeken èn alsof ik het liefst àlles aan hem zou laten zien. Tegelijk was ik doodsbang voor hem, voor het gevoel, voor wat mijn eigen lijf deed, èn wou ik dat het nooit op zou houden. En ik wou iets, ik wou méér, maar ik was nog te onervaren en te bleu om te weten wàt. Dus ik stond daar te gapen als een geschrokken gans.

Na een poosje werd het tè awkward voor hem, en vluchtte hij zo'n beetje. Mijn teamgenoten waren allemaal in giechel-modus geschoten, en wouden alles van me weten. Maar ik kon ze niets vertellen. Ik voelde me alleen zielsalleen en gefrustreerd en met een pijnlijk lege doos en katerig omdat de jongen opeens weg was. En dat werd nog veel erger toen ik me besefte dat ik die stomme waterpolo-cap nog ophad, waardoor je eruitziet als een dildo met Down-syndroom.

Ik weet nog dat ik dacht dat ik ongesteld moest worden vanwege de kramp die ik daarna in mijn onderbuik had, maar dat zou ik nu hebben herkend als een kut die niet krijgt waarop ze zich voorbereidt. Ik heb nog luchtig aan mijn teamgenoten gevraagd of die nou wisten wat die jongen gezegd of gedaan had, maar iedereen had een nèt ander verhaal. Ik hunkerde ernaar om te weten wat hij had gezegd, en ik hunkerde naar wat mijn lijf wou. Niet naar hem.

Niet dat die jongen geen invloed had daarna. Elke keer als ik hem zag, en dat was nog drie keer ofzo, veranderde ik in een stamelende debiel. Hij moet wel gedacht hebben dat ik achterlijk was, want ik kon gewoon niet met hem praten, en ik kon het niet laten om naar zijn kruis te staren. Zelfs als ik had moeten weten dat hij, en eigenlijk iedereen daar in dat zwembad, me kon zien gapen en staren. Het was supergenant. Maar niet terwijl dat gebeurde.

Ik herkende het niet als seks. Dat wàs het zeker, maar ik had behoorlijk abstrakte ideeën bij seks, omdat mijn wereldbeeld behoorlijk gedeseksualiseerd was. En ja, ook dat krijgt een eigen stukje. Ik zag dit als een soort dwangmatige fascinatie, als iets wat onbegrijpelijk en interessant en beangstigend was, en waarvan ik niet kon ophouden om eraan te denken. En alles wat ik erbij bedacht was onzin, en had niets temaken met wat er nou gebeurde.

Dat was een heel toegankelijke stupid button die die jongen geraakt had. Zonder het te weten. Zonder eigenlijk iets speciaals te doen. Want als je een puber bent heb je overal stupid buttons, en die zijn supergevoelig. Ik zou nu nieteens meer aan kunnen wijzen wat het was dat die jongen dééd om me zo hoteldebotel te maken, want ik was een chaos van hormonen en ontkenning van mijn eigen seksualiteit.

Pubers hebben trouwens de stupid button helemaal niet nódig om stomme dingen te doen, en met hun kut of ballen te denken. Pubers doen de hele tijd dingen waarvan ze zouden weten dat het een slecht idee is als ze maar eventjes na zouden denken. Kijk maar hoe diep pubers elkaar vinden, dat zouden ze ook niet vinden als ze konden nadenken als ze bij elkaar zijn. Pubers hebben impulsen waar ze hulpeloos tegen zijn, en als ze niet geleerd hebben dat dat komt en hoe ze daarmee om moeten gaan, gaan die impulsen hun leven bepalen. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Maarja, waar pubers tenminste nog bleu en onzeker over zichzelf zijn, en doodsbenauwd zich te kijk te zetten, en niet weten hoe ze moeten seksen, ben jij na de stupid button minstens net zo dom, en al die afremmende dingen heb je dus niet meer. Je kan dus nog veelmeer losgaan, in ieder geval tot je verstand weer terugkomt. En dan kan je een beetje schaapachtig zijn, zoals hoeren als ze domgeneukt zijn geweest. Of je snapt het niet.

Ik heb zóveel verhalen gehoord waarbij het gewoon superduidelijk is dat een vrouw een tik op een stupid button heeft gehad, en vervolgens lekker los is gegaan, en achteraf niet snapt wat er is gebeurd en er danmaar een dom verhaal bij verzint. Een verhaal dat past bij haar zelfbeeld en bij het denkbeeld. En die verhalen gaan er meestal over dat ze verneukt is door iemand anders.


Je hoort bestwel vaak, als waarschuwende verhalen of spektakelartikelen in damesbladen, over meiden die beweren met drugs in hun drankje, een roofie dus, opeens tot al die gekke geiligheid te zijn gedwongen. Mijn stukje over chemsex is nog steeds niet af, maar ik kan je vertellen: het drankje zelf doet meer om je seksueel beschikbaar te maken dan wat een vent erin kan gooien. De verhalen klinken steevast veel meer alsof ze een stupid button experience heeft gehad. Een supergeile beurt met slechte nazorg.

De verantwoordelijkheid niet willen voor wat je domgeneukt hebt gedaan, ligt natuurlijk voor de hand. Vooral als je "jezelf er niet in herkent." Je bent immers die slet niet. Dan is kultureel de manier om daarmee om te gaan om de man de schuld te geven, en dat werkt wel. Het is natuurlijk gewoon onzin, maar mensen geloven graag onzin als ze dan zelf niet ergens de schuld van hebben.

Natuurlijk is dat alleenmaar als je het je herinnert. En dat is bij seks sowieso al een vage toestand, mensen onthouden seks niet zo goed. Je hersenen zijn bezig met iets anders dan herinneringen maken. En als je stupid button is geraakt, hoef je helemáál niet meer te rekenen op je geheugen. Zonder de glibberplak tussen je billen waar je mee wakkerwordt zou je soms helemaal niet meer herinnerd worden aan wat je de avond ervoor hebt gedaan.

Ik merk het al met mijn gewone klantjes. Als ik gewoon op mijn geheugen af moest gaan hoeveel klanten ik me zo kan herinneren, kom ik misschien aan de honderd. Maar als ik in mijn schriftjes met klantgegevens ga kijken, heb ik daar duizenden dates in staan, die ik me alleen kan herinneren door eraan herinnerd te wòrden. Zelfs seks met vriendjes of neukertjes vergeet ik. Vooral de wildste ervaringen. Ik koester mijn dagboek daarvoor. En de thuisporno-foto's waar ik zo onelegant opsta met een pik in mijn bek. Seks laat zich slecht herinneren.

Door mijn foto's heengaan is een echte trip door mijn geheugen, en ik fris daarmee niet alleen mijn geheugen op, maar ook mijn zelfbeeld. Ik heb een veel minder saai leven gehad dan ik dacht. En ik heb veel meer wilde dingen gedaan dan ik me kan herinneren. Sinds ik dat doorheb schrijf ik mijn dagboek ook anders. Ik schrijf het aan de Zondares van de toekomst, die echt uitgelegd moet hebben wat ik meegemaakt heb, omdat de herinnering anders nooit meer terugkomt.

Op het moment zelf weet je dat niet. Dan denk je: dit is zo'n ontzèttend indrukwekkende ervaring, dit kàn ik nooit vergeten. En een week later is het weg. Hoe heftiger de ervaring, hoe makkelijker je hem vergeet, en hoe dieper hij wegzakt. Hij is meestal niet helemáál weg, vaak kan je hem nogwel oprakelen als je maar een goede bladzij hebt in je dagboek of een paar foto's, maar als je dat te lang niet doet, ben je het soms echt totaal vergeten.

Dat heb ik dus, en dat hebben vrouwen dus, en dat hebben mannen dus, en dat hebben klanten dus ook. En dat is ontzettend frustrerend als je zo'n klant meteen stevig op zijn stupid button ramt. Want juist dàn vergeet hij je, en komt wèl de hele tijd terug bij die ongeïnteresseerde temeier hiernaast die hem niet op zijn stupid button raakt. Voordat je doorhebt wat daar gebeurt ben je wel even een stukje verder trouwens.

Natuurlijk wil je je klant opwinden. En natuurlijk komen zijn stupid buttons daarbij kijken. Maar begin je daar meteen al op te tikken, dan onthoudt hij je niet. Dus geef hem eerst andere dingen om zich mee bezig te houden. Laat hem ontdekken hoe lekker je bent. Doe speels, laat hem zich welkom en geaccepteerd voelen. En dan, misschien niet eerst in de eerste date, geef je zijn stupid button eens een steels tikje.

Als een klant eenmaal vast is geworden, is het natuurlijk hartstikke goed om hem flink op zijn stupid button te trommelen, maar zelfs dan is het goed om afentoe een rustige sessie er tussendoor te doen, waar hij even wat bewuster meemaakt wat je te bieden hebt. Je moet je klantrelatie goed opbouwen, dat is belangrijk. En daarbij is het belangrijk om die stupid buttons goed te gebruiken, en dat is niet alleenmaar zo veel en zo hard mogelijk rammen.

In het vak hoor je héél vaak mannen zeggen dat ze zo opkikkeren van een date met jou. Dat het ze zoveel goed doet. Dat het ze òpvalt hoeveel goed het ze doet. Dat ze dit váker moeten doen. En dan komen ze maanden niet. Heel frustrerend, maar dat is gewoon omdat ze het zich niet herinneren. Dat hoort er helaas bij. Dat verander je niet, je moet maar hopen dat hij zelf inziet dat seks, vooral met jou, iets is waar hij tijd voor moet maken.

Met je eigen stupid buttons is het oppassen. Je wordt bepaald geen betere bedpartner als je domgeneukt bent, wanneer je aan het hoeren bent. Klanten denken allemaal dat ze gewoon een geil ongeleid projektiel vol spontaniteit en echtheid willen hebben, maar eigenlijk zoeken ze goed wèrk. En dat komt er niet meer bij kijken als jij eenmaal domgeneukt bent.

J had gelijk. Als je stupid button eenmaal ingedrukt is, ben je de rest van die avond kláár. Niet dat je er geen lol meer in zou hebben, maar je bent nog dom van eerder, en het is veel makkelijker om weer domgeneukt te worden als je al een keer domgeneukt bent die avond. Als je doorgaat ben je minder goede diensten aan het verlenen, en loop je veel kans om zelf dom gedrag te gaan vertonen. Ga gewoon naar huis.

Als het op werk aankomt wil je dus je klant op zijn stupid button raken als je hem eenmaal duidelijk hebt dat hij bij jou geweldig geholpen wordt. Je kan hem zo dom neuken als je wil als hij eenmaal maar een goed beeld van je heeft, en je niet vergeten wordt. En zelf wil je niet op je stupid button worden geraakt.

Nou ja, misschien afentoe dan.

Luchtpostpapier

Als mijn opa naar zijn broer in Canada schreef, deed hij dat op dun, lichtblauw papier. Dat was papier waar ik niet op mocht tekenen als klein meisje, dat was speciaal luchtpostpapier. Opa schreef daar lange brieven op, in hele kleine lettertjes. Als een vel niet vol was, schreef hij op hetzelfde vel de volgende brief door. Als er weer een vel vol was, ging het in de lichtblauwe luchtpost-envelop, en pas als die het maximale gewicht had bereikt, ging die op de post.

Dat was een oude gewoonte, want ooit was post internationaal versturen heel erg duur. Intussen was die prijs gedaald naar iets wat Opa makkelijk zou kunnen betalen, maar Opa deed het op zijn manier, en iedereen deed daar heel eerbiedig over. Internationaal schrijven was duur, internationaal bellen was helemáál duur, en niemand die Opa ging tegenspreken. Niet dat hij daar makkelijk naar geluisterd zou hebben trouwens, Opa liet zich niet zomaar dingen vertellen.

Toen mijn pa liet zien dat opa gratis e-mail naar zijn broer kon sturen, en dat die het bericht dan onmiddellijk in zijn mailbox had, werd opa een beetje emotioneel. Hij vond het heel bijzonder. Het was voor hem moeilijk te geloven dat het bericht binnen een paar tellen op de computer van de zoon van zijn broer stond. En voor niets nogwel!

Sinds dat moment kwam hij elke paar dagen met een velletje luchtpostpapier, en vroeg of Ma dat voor hem in een e-mail kon typen. Als Pa antwoord kreeg, printte hij dat meteen uit, en ik mocht het dan naar Opa gaan brengen op de fiets. Hij noemde me dan "het meisje van de telegraaf," en daar was ik best trots op. Dan las hij me de mail voor. Het was vooral boerderijpraat. En telkens als zijn broer het over een datum had, was Opa weer even verbaasd dat die datum zo kort geleden was.

Technologie is heel snel ontwikkeld sinds ik een kleine meid was. En het is ook steeds toegankelijker geworden. De eerste keer dat ik een computer zag, kon ik er níéts mee, en vond ik het maar een saai ding. Een beige doos met een beige TV erbovenop, die alleenmaar groene letters op een zwart scherm kon laten zien. Dat ding was dan reuze science fiction, en alleen de grootste tech-nerds konden hem aan.

De toegankelijkheid van de technologie is wel echt heel erg verbeterd. En we zitten dus nu ook de hele dag aan onze telefoons, want zo'n beetje àlles is makkelijker om met de telefoon te doen, dan op de ouderwetse manier. Daar heeft de tech-industrie erg zijn best voor gedaan, zowel door het met je telefoon makkelijker te maken, als door de alternatieven buitenspel te zetten. We vinden het wel fijn, alles op je eigen telefoon.

Als je echt werk moet doen, kom je er wel achter dat je telefoon daar gewoon niet geschikt voor is. Dus dan komt de laptop wel weer tevoorschijn. De echte power users hebben een buro-computer, vaak met twee of drie schermen eraan, de kantoorwerkers hebben een klein buro-computertje waarmee ze in de cloud kunnen werken, maar als je niet honkvast werkt heb je een laptop om je werk op te doen.

Die laptops zijn ook mooier en makkelijker geworden. Ze zijn niet meer die lompe dikke dingen, je kan er tegenwoordig mee gezien worden. Ze zijn strakker en stijlvoller, vooral ook met wat er op je scherm te zien is. Alles werkt bijna vanzelf, en de software vraagt vaker aan jou of hij iets voor je moet doen, dan dat jij iets aan de software vraagt. En het gaat steeds meer lijken op wat je gewend bent van je telefoon.

Juist omdàt het zo gebruiksvriendelijk wordt gemaakt, merk je het bijna niet. Elke nieuwe verandering voelt als een klein kadootje, en als een kleine opluchting. Er wordt je telkens iets uit handen genomen, er wordt telkens iets weg-gestyled. Vooral hoef je telkens er iets minder van te snappen, ookal wordt wat er eigenlijk op je computer allemaal gebeurt juist telkens een stukje ingewikkelder. Maar dat extra ingewikkelde is juist om jouw ervaring simpeler te maken.

Voor mijn studie moest ik iets leren over computers en programmeren, want dat moest ik kunnen gebruiken voor onderzoeksopdrachten. Daar was ik eerst heel enthousiast over, maar ik bleek tijdens de cursus alleen het topje van de ijsberg te hebben gezien, en je hebt om er ècht wat mee te kunnen, veel meer handigheid met wiskunde en techniek voor nodig dan ik heb. Maar ik heb er wel wàt van geleerd over hoe computers nou eigenlijk werken.

Dat hielp me weinig toen ik een paar jaar geleden even op mijn balkonnetje was gaan zitten om weg te komen van mijn huisgenote, die Netflix zat te kijken op de TV. Ik had een hoop te doen, ik moest een paper schrijven voor mijn studie, en ik moest een blogstukje uittikken. Dat uittikken is altijd meer werk dan ik denk, want het begint wel met overtypen van wat er op mijn notitieblok staat, maar het gaat altijd met mijn stroom van gedachten mee als ik goed onderweg ben.

Ik had dus twee Word documenten open, en tegelijk natuurlijk een nieuwssite, waar ik èìgenlijk naar zat te kijken terwijl mijn documenten me beschuldigend vanaf de taakbalk aanstaarden. En op de achtergrond een Youtube filmpje. Ik had er een kop koffie bij, en ik wou net een favoriet aanklikken van een site over kunst, om nòg meer afleiding aan te zetten, toen mijn laptop niet meer reageerde. Niets bewoog meer op het scherm, wat ik ook deed. En toen schakelde hij zichzelf opeens uit.

Dat leek erop dat hij opeens zonder batterij zat, dus ik zette hem aan het snoer. Een druk op de knop, en starten maar weer. Even flitste het HP-logo op het scherm, en daarna ging hij terug op zwart. Nog een keer drukken, en weer alleen een flits van het HP-logo. En daarna helemaal niets meer, ookal drukte ik op de aan-knop. Resetten hielp niets, er wou geen lichtje meer aan, en ik moest van de helpdesk mijn computer maar opsturen.

Nou, daar zit je dan. Je weet pas hoeveel je doet met je computer, en hoe weinig je kan zònder, als hij weg is. Dat is me wel vaker overkomen, want ik heb geen huis vol computers. Als ik de nieuwe krijg, gaat de oude weg. Vaak voordat ik alles op de nieuwe kan doen wat ik op de oude kon, trouwens. Al is dat tegenwoordig met al die dingen die online gebeuren en in de cloud wel makkelijker.

Na een beetje kloten op mijn telefoon, waarmee ik niets voorelkaar kreeg, herinnerde ik me opeens dat ik een poos geleden een oeroude laptop in één van mijn verhuisdozen had zien liggen. Had ik die weggegooid? En als ik die niet had weggegooid, zou hij het nog doen? Ik ging zoeken, en ik vond hem bijna meteen. Een oude, stoffige, lelijke Fujitsu die mijn vader ooit aan me geleend had toen ik weer eens een kapotte laptop had, en nog geen nieuwe. De lader zoeken was veel lastiger, want die lag in een andere doos. USB-C laders zijn wel een vooruitgang.

Toen ik die oude Fujitsu naast mijn nieuwe kapotte HP legde, leek hij wel een schoenendoos zo dik. Ik zette hem aan het snoer, en ik drukte op de aan-knop. En hij ging. Hij klonk alsof hij ging ontploffen, met al dat geratel en gezoem wat bij laptops uit die tijd hoort, maar hij ging. Eerst door een paar schermen heen, maar toen een hele tijd op het startscherm van de Windows die eropzat. Windows XP om precies te zijn.

Die laptop bleek ouder te zijn dan mijn blogje. Die laptop mag stemmen. Die laptop ging voor het laatst uit toen het eerste onbemande tankstation net open was. Toen de Nederlandse overheid net beslist had om de Goudstikker-kollektie aan de erfgenamen van Goudstikker te geven. In het Rembrandt-jaar. Dit was een laptop met een CD-ROM laatje. Deze laptop was zo oud dat het gewoon raar was om te zien dat hij startte.

Maar hij startte. Hij deed er lang over, maar hij had dan wèl weer dat hij niet de eerste minuten na het starten langzamer was, hij was meteen op volle snelheid. Het scherm was echt heel slecht, maar dat was denk ik niet omdat hij zo oud was, maar die was altijd al zo vaal en flets en grijs geweest. Je moet er echt precies midden achter kruipen om niet een witte waas over het scherm te hebben waardoor je niets meer ziet.

Voor de computer was het net zo'n schok als voor mij, dat hij opeens in de moderne tijd opstartte. Hij vroeg me bijvoorbeeld toen ik eindelijk internet had, of de datum klopte. Hij klaagde dat Windows niet meer kon bijwerken omdat hij de informatie niet meer bij Microsoft kon halen. Dat bijwerken heeft hij trouwens uiteindelijk wel gedaan, maar dat moest via een omweggetje. Dat duurde best lang, hij had veel in te halen.

Daar maakte ik me nogwel zorgen over, want oude software gebruiken is gevaarlijk. Als je niet de hele tijd bijgewerkt bent, loop je enorme gevaren. Dus ik vroeg wel aan mijn goeroe of ik nu niet verschrikkelijk stom bezigwas. Maar dat blijkt dus veel ingewikkelder te liggen, en eigenlijk is er een hoop bangmakerij bij. Hij hielp me om wat dingen uit te zetten in Windows, en daarmee was het allemaal wel okee.

Toen bemoeide mijn statistiekmannetje zich ermee, en die was het met mijn goeroe eens, maar merkte ooknog op dat voor mijn geval het misschien zelfs wel veiliger is met Windows XP, want in de tijd van XP werd er door je besturingssysteem nog niet zoveel gespioneerd. Met waar mijn vijanden zitten, is dat een groter probleem dan hackers en virussen. Uiteindelijk zaten die twee samen truukjes te bedenken om mijn Fujitsu veilig te maken.

Ik heb nog even mee zitten lezen toen mijn statistiekmannetje en mijn goeroe tegen elkaar gingen zitten opscheppen wat voor internet facing computers ze allemaal hadden draaien, en hoe oud die waren, en hoe lang die al geen updates meer kregen, en hoeveel attacks per dag die dingen af te slaan hadden, en hoe ze dat toch voorelkaar kregen zonder problemen te krijgen. Het blijven mannetjes.

De Fujitsu werkte gewoon. Behalve dat er heel veel niet opzat dat op mijn HP wèl zat. Geen Teams bijvoorbeeld. En alle andere programma's waren ook gewoon ànders of niet aanwezig. De meeste dingen kon ik er wel mee, maar moest je gewoon anders aanpakken. Maar het grootste verschil, en dat is een héél groot verschil, was dat hij internet niet opkon. Internet Explorer werkte wel, maar hij gaf een foutmelding of gewoon een wit scherm als ik een website wou openen.

Dat was best frustrerend. Niet alleen omdat ik er bestwel lang over had gedaan om Wifi aan te sluiten, want in Windows XP is dat veel lastiger, maar vooral omdat ik er toen pas achterkwam hoeveel ik zo'n laptop eigenlijk voor internet gebruik, ook als ik andere dingen aan het doen ben. Dat was kapot irritant, en dat voelde ik zo sterk dat ik op het punt stond het ding in de kliko te dunken.

Maar dat was eigenlijk de grote ontdekking die ik met dat ding deed. Want hij krijgt niet zomaar een eigen stukje. Ik hoorde opgelucht te zijn dat ik nu mijn stukje kon optypen, en mijn paper kon schrijven. Dat kon ik dan wel met een USB-key naar een computer op de universiteit meenemen om van daar te versturen. Dus ik had alles wat ik nodighad. En toch had ik het gevoel dat het ding heel erg tekortkwam, alleenmaar omdat hij me geen afleiding gaf!

Ik ben dieper in de techniek gedoken met die computer dan ooit, alleenmaar om te kijken waarom ik geen internetpagina's kon openen. Ik heb gescholden op dat ding, ik heb elke truuk geprobeerd die internet voor me had, ik heb geprobeerd om websites te vinden die nog wèl op die ouwe computer werkten, en ik had genoegen genomen met de kleinste, zieligste succesjes. Maar niets hoor. Zelfs e-mail bleek niet te werken, dat maakte me echt wanhopig.

Het was een echte òpluchting toen ik wat spelletjes op die computer vond. Simpele spelletjes, patience enzo, maar het was wat afleiding. En toen al had ik in mijn achterhoofd het gevoel dat er iets niet klopte. Ik hoorde niet zo opgelucht te zijn dat ik iets afleidends vond op die computer, dat ik iets vond wat me liet werken op de computer met iets wat geen werk was. Ik had nogwel mijn telefoon naast dat ding op tafel liggen, afleiding genoeg.

Die opluchting was alleen van korte duur, want dat ik patience had wou nog niet zeggen dat ik ook geduld had voor patience, na een half potje was ik er wel klaar mee, en zat ik op mijn smartphone nieuws te checken. Die laptop stond toen voor niets op mijn balkontafeltje te ronken. Dat was veel konfronterender dan als ik op die laptop die nieuwssite had kunnen bekijken.

Mokkend als een schoolmeisje dat naar haar kamer wordt gestuurd met haar huiswerk heb ik toen tochmaar Word opgestart, en ben ik aan het werk gegaan. Ik had shit te doen, en dit was de enige manier om het gedaan te krijgen, dus dan moet je wel. Ik maakte me een beetje druk of Word nog wel zou werken, na al die tijd. En hoe oud en verlopen die oude XP-computer ook was, dat werkte wel gewoon. Nou ja, niet gewoon: opvallend goed zelfs.

Ik werk tegenwoordig met Word 365. Op die oude laptop stond nog Word XP. En er was geen enkele manier om dat bij te werken naar Word 365. Dus ik moest er maar aan om met die oude Word te werken. Het was wéér iets, het zoveelste waar ik niet op zat te wachten, want dit was geen avontuur terug in de oude doos, dit was gewoon proberen om met de riemen te roeien die ik heb. Ik had werk te doen, en al deze dingen waren gewoon vervelende hobbels. Ik moest danmaar.

Het was verrassend prettig. Het scherm van mijn oude laptop was blokkig, vaal en grof, en er is als het ware minder ruimte voor alles, alle ikonen nemen meer ruimte in bijvoorbeeld, maar toch had ik in Word XP meer ruimte op mijn scherm. Zo voelde het. Ik hoefde ook niet de hele tijd de ribbon van modus naar modus te klikken, alles was snel en handig bereikbaar met menuutjes.

Ik wist helemaal niet meer wat nou waar zat, en hoe je dingen aan moest pakken in Word XP. Maar ik merkte al heel snel, heel verrassend weer, dat mijn vìngers alles nog wèl wisten. Voor ik me zorgen kon maken over waar ik iets kon vinden, had ik het al helemaal vanzelf ingetikt of opengeklikt. Alsof ik gestuurd werd door een klopgeest. Een typgeest dan. Het was bijna griezelig om te zien.

Toen het tijd was om te gaan koken, was mijn stukje uitgetikt. En mijn paper was bijna af. Normaal zou ik pas hier zijn na een nacht doortrekken. Het was echt heel verbazend om te zien dat ik nu al zo ver was. En dat ik zo moe was, op een goeie manier. Het was een soort moe die ik al een hele tijd niet meer geweest was, een soort moe waarbij je voelt dat je opgebruikt hebt wat je voor je werk gebruikt, maar dan wel vrolijk opspringt van je tafeltje om wat anders te gaan doen.

Ik heb zo een paar weken gewerkt. Ook toen mijn nieuwe laptop alweer gerepareerd terugwas van HP. En natuurlijk ook toen na een paar dagen mijn HP wéér op dezelfde manier stukging. En ook toen de HP na weer een tijd terugkwam, maar nu helemaal in het nieuw en met een nieuwe Windows en zonder al mijn bestanden. Toen heen en weer werken tussen de Fujitsu en de HP niet goed bleek te werken, heb ik zelfs een poosje de Fujitsu gekozen. Die werkte lekkerder als het om werken ging. De HP was meer voor gekut.

De Fujitsu was minder gelikt. Niet alleenmaar omdat hij lawaaiig, zwaar en lelijk is, maar ook de software is minder gelikt. Ik ben een kunstenaresje, en estetisch is moderne Windows mooier dan oude Windows. Maar als het gaat om werkbaarheid, zijn die kinderachtige ikoontjes wel handiger. En de oude letters scherper. En wordt je schermruimte gewoon effektiever benut.

Maar wat ècht het verschil maakte, was wat hij níét kon. En dat was me eindeloze afleiding geven, met dingen die belangrijker en interessanter voelen dan de klus waar ik aan bezigben. Mijn moderne laptop lijkt wel gemáákt om die afleiding aan me op te dringen. Het gaat allemaal veel te makkelijk, en voor je het weet ben je weer Zalando, Youtube, Kunstvenster of nu.nl ingeglibberd.

Want nieuws is netzogoed een domme afleiding als dansfilmpjes. Het enige verschil is dat nieuws belangrijk lijkt. Dat krijg je ook op school geleerd, je moet het nieuws volgen, om een geïnformeerde burger te zijn. Het nieuws zorgt dat je een ontwikkeld typje bent. Vooral als je over de achtergronden bij het nieuws kan meelullen. Het nieuws is belangrijk, superbelangrijk dat je dat meekrijgt. En nog wel metéén.

Door mijn blogje bij te houden, en al het onderzoek wat daarbijhoort, ben ik er wel achtergekomen hoe slecht het nieuws de werkelijkheid weergeeft. En hoeveel het eigenlijk gaat om kliks scoren en boosmakerij om niets. En als ik eens ga lopen turven hoeveel van het nieuws dat ik lees nou ècht me wat bijbrengt waar ik wat mee kàn of waar ik wat aan hèb, dan heb ik na een dag nieuwslezen niet veel turfjes.

Eigenlijk heb ik alleenmaar wat aan het nieuws dat voor me wordt geselekteerd door mijn nieuwsfilterdiensten. En dat is dus een handvol artikeltjes per week. De rest, waar dus héél veel van mijn tijd en aandacht aan opgaat, doet niets voor me. Ik kan wel geschokt zijn over een ongeluk, een aanslag, domme dingen die Trump zegt, of verontrustende prijsveranderingen en inflatie, maar als ik het had gemist had ik eigenlijk niets eráán gemist.

Je kan prima geïnformeerd zijn als je niet de hele tijd het nieuws volgt. Waarschijnlijk zelfs béter. Het is veel informatiever om niet de hele tijd artikeltjes en koppen naar je kop gesmeten te krijgen, maar wanneer je de informatie nodighebt, er gestruktureerd naar te gaan zoeken. Dan krijg je een veel beter beeld, en veel minder gekleurd ook. Ik heb nog niet gehad dat ik door nieuwslezen echt goed geïnformeerd werd.

Zo voelt het alleen niet. Het voelt alsof je meedoet aan de gebeurtenissen in de wereld door jezelf op de hoogte te houden. En je houdt dus telkens je vinger aan de pols, je zit telkens te scrollen en te monitoren, je bent de toezichthouder op de wereld, want ergens is dat jouw verantwoordelijkheid. Anders ben je een ongeïnformeerde dwaas. Of je hebt een computer die niet bij de websites van de nieuwsdiensten kan.

Door op mijn Fujitsu te werken was ik telkens even van dat nieuws-infuus àf. En dat was wel even afkicken hoor, want het is eigenlijk gewoon afleiding zoeken van je klus met iets wat belangrijk en gewichtig voelt, zodat je je minder dom en lui voelt dan wanneer je een dansfilmpje opzet. Het is even een shot bevrediging halen over dat je goed bezigbent, en verstandig en ingelicht bent, en dingen in de hand houdt, terwijl je eigenlijk geen flikker doet.

Probeer maar eens een dagje zonder nieuws. Als je de volgende dag gaat inhalen, blijk je niets gemist te hebben. Ja, er is genoeg bij te spijkeren om je nieuwsinfuus up to date te krijgen, maar je hebt niets gemist waar je wat mee moest, of waar je wat mee kòn. Je hebt een hele dag je aandacht aan andere dingen besteed, en die aandacht bleek ook helemaal niet nodig te zijn voor het nieuws. Het ging gewoon door. Ook zonder jouw oppassende blik.

Nieuwsdiensten richten zich vooral op boosmaken, want dat verkoopt goed. Ik ben niet zo'n boosmaker, ik ben zelf meer een zorgenmaker. Dat kan ik ook meteen zien in mijn nieuwsfilterdiensten, die zoeken naar de dingen waar ik me zorgen over maak, niet naar de dingen waar ik me moreel superieur over voel. En dat merk ik dus ook wanneer ik even het nieuws afkap, ik maak me minder zorgen. En de zorgen die ik wèl maak, gaan over dingen in mijn eigen leven. Waar ik wat mee kàn dus.

Het is niet alleen het nieuws wat me afleidt als ik internet heb hoor. Internet is afgezakt naar een prikkelmachine. Het is veel minder de spannende bibliotheek van toen ik er net mee begon, waar je àlles kon vinden als je maar zocht, naar een soort dwingende vertoning, net als de scène in A Clockwork Orange waar de hoofdpersoon aan een stoel vastgebonden zit en zijn ogen met klemmen worden opengehouden. Jij kan iets willen zoeken, maar de machines van het internet zetten jou voor je neus wat zij willen dat je ziet.

Maar het is ook zeker iets in mij, ik moet niet alleen de media-bedrijven de schuld geven. Want ik check óók iedere paar minuten mijn e-mail, ookal is er helemaal geen probleem als ik dat een keertje in de ochtend en een keertje in de middag doe. Ik werk niet in een omgeving waar elke mail meteen beantwoord moet worden. Ja, ik moet mijn escort-adres snel kunnen beantwoorden, maar dat is niet de mail die ik het vaakste check. Want dat is kennelijk niet afleidend genoeg.

Ik spring meteen van mijn laptop over naar mijn telefoon als ik een WhatsApp-geluidje hoor, en als ik te lang geen WhatsApp-geluidje hoor ga ik tòch op mijn telefoon kijken om te zien wat er aan de hand is dat ik al zo lang geen appje meer heb gehad. Het zit gewoon in mij, mezelf afleiden met iets waarvan ik mezelf de smoes kan vertellen dat het nu moet en haast heeft. En dat afkappen hèlpt.

En zo werd die Fujitsu mijn prikkelarme werkcomputer. Hij doet eigenlijk alles wel dat ik nodigheb. Ja, het zou fijn zijn als de batterij niet letterlijk tien sekonden meegaat als ik de stekker eruit trek. En hij kan wel wat sneller opstarten. En een werkende slaapfunktie zou fijn zijn. En een scherm wat me geen tranende ogen geeft. En dat hij minder herrie maakt. En minder blikkerige luidsprekertjes.

De software-omgeving, die komt niets tekort. In een hoop opzichten was die meer op prettig werken gericht. In een hoop opzichten hebben we wel een estetische stap vooruit gemaakt, en ziet alles er ook toegankelijker uit, maar is het veel minder praktisch geworden. Alleen al zien wat een knopje is, zien of iets aan- of uitstaat, of kunnen lezen wat ergens staat, dat is er niet op vooruitgegaan.

Het is nog veel indrukwekkender als je vergelijkt hoe soepel de software draait, met hoe nederig die Fujitu technisch is. Hij heeft maar een halve gigabyte geheugen, en voelt even vlot aan als mijn HP met zestien gigabyte. Dat zal vastwel verschil maken als je spelletjes probeert te installeren ofzo, of analyse-software gaat draaien, maar dat doe ik allemaal tòch niet. Voor de dagelijkse dingetjes doet die oude software het prima.

Als ik achter mijn Fujitsu ga zitten, ga ik in werkmodus. En dan komt er even geen afleiding bij kijken. Dat is erg fijn, want het zorgt ervoor dat mijn werk àfkomt, en dat ik daarna met andere dingen doorkan. Het voelt namelijk wel alsof even afleiding starten op je computer tijdens het werk verfrissend en konstruktief is, maar dat ìs het dus nooit. Het is aandacht slurpen, en je inspanning verdelen naar iets wat er niet toe doet.

Natuurlijk ligt het uiteindelijk niet aan de computer. En dat is maar goed ook, want ook mijn Fujitsu is hard achteruit aan het gaan. Maar ik heb er wel veel van geleerd over prikkelarm werken op een computer, iets wat ik langzaamaan had afgeleerd met al die sluipende veranderingen in hoe we met onze devices omgaan. Ik ben wat kritischer geworden, en ik heb de waarde van prikkelarm gaan geleerd.

Dus als ik nu de werkuren van mijn dag inga, leg ik mijn telefoon op mijn nachtkastje, en neem ik de Fujitsu mee naar de plek waar ik werk in huis. Ooit was dat de eettafel en de bank, nu is het mijn studeerkamer en mijn balkon. Mijn studeerkamer krijgt trouwens nog een eigen stukje, want dat is ookwel een verhaal op zich. Mijn oortjes blijven uit, ik zet ook geen muziek op, ik ga stil werken met mijn oude Fujitsu. En dat werkt.

Die Fujitsu gaat niet lang meer mee. Hij heeft me al een foutmelding gegeven waardoor mijn goeroe en mijn statistiekmannetje me konden vertellen dat hij binnenkort nooit meer opstart, en ze raden me aan om een andere te kopen. En daar dan een hardcore werk-computer van te maken. Daar hebben ze dan ideeën over. Kennelijk kan je met Linux je computer tot een soort gefocuste productiviteitsmachine ombouwen, zonder al het gedoe. Ik wil het best proberen.

Nou ja, ik ben nogsteeds smartphone verslaafd, en de algoritmes kennen me beter dan ik zou willen. Maar ik kan mezelf afentoe even een paar uur per dag bedwingen. Die uren worden goed besteed, en laten me iedere keer weer zien dat al dat kutten met mijn smartphone eigenlijk maar tijdverspilling is. Het is aantrekkelijke tijdverspilling, maar eigenlijk niet zo leuk dat het al die tijd waard is. Hij is alleen heel goed in op mijn knopjes drukken.