Verslag leggen

Toen ik een klein meisje was, las ik het dagboek van Anne Frank. Ik was daar heel erg van onder de indruk, al heb ik toen wel een beetje emotioneel gemist dat ze na afloop van het boek vermoord was door de nazi's. Dat klinkt heel gek, maar ik was jong, en ik las het toch eigenlijk alsof het een gewoon leesboek was. En in de tekst staat niet haar ervaring nadat ze opgepakt was natuurlijk. Dat bleef abstrakt voor me.

Ik was wèl erg onder de indruk van hoe dat meisje, iets ouder dan ik toen, worstelde met haar isolatie en de opsluiting met rare figuren om zich heen. Ik leefde heel erg met haar mee, zoals ze schreef aan een denkbeeldige vriendin. En ergens zag ik een boek schrijven over je eigen leven ook als iets heel literairs en verhevens. Ik wilde ook een dagboek schrijven, dat dan netzogoed een prachtig document zou worden van mijn leven.

Maar ja, ik had alleen first world problems, ik had geen dingen die ik ècht kwijt moest aan een dagboek, ik had niets wat ik interessant vond om op te schrijven, dus ik kreeg een schriftje waarin ik soms opschreef wat mijn ontbijt was geweest, dat een vriendin niet met me wou praten vanwege een misverstand in een ingewikkelde ruzie tussen vijf meisjes, en dat schreef ik ooknog zo onduidelijk op dat ìk zelfs nietmeer kan begrijpen waar het toen om ging.

Tot wat jaren geleden had ik bijelkaar vijf kantjes in een A5-schriftje aan dagboek. En ik miste het ook niet. Wat belangrijk was, dat onthield ik tòch wel, dacht ik. En wat heeft het nou voor nut om een dagboek te schrijven uiteindelijk? Je leest het toch nooit, en wat je toen opschreef heeft voor nu geen nut meer. Het is iets wat bakvissen doen om zichzelf te spiegelen.

Zo dacht ik erover tot ik W leerde kennen. Die was toen nog niet zo hoog geklommen als nu, ze is nu een tophoer in het hoogste segment, maar ook toen al wist ze heel goed wat ze deed. En ze nam me onder haar vleugel toen ik haar vragen stelde. W bleek een hele goede mentor te zijn, niet alleen voor het hoeren zelf, maar ook voor de hele bedrijfsvoering eromheen. En om je leven georganiseerd te krijgen.

W heeft me heel veel tips gegeven, en ookal was het veel werk om daarmee te leren werken, ze zijn wel allemaal op hun plekje gevallen. Maar ze kan me alleen helpen met de problemen die ik aan haar uitleg, en dan moet ik ze wel eerst zelf herkend hebben. En dat is soms erg moeilijk, want veel van de dingen die misgaan in je leven komen juist omdàt je ze niet zíét misgaan.

Dat heeft ze me natuurlijk ook uitgelegd, en me op mijn hart gedrukt om een dagboek bij te gaan houden. Ze noemt dat een "journaal." Ik was daar wat aarzelend mee, want dat was me dus als klein meisje ook niet gelukt. Ik dacht meteen meer aan Anne Frank of Bridget Jones, maar dat was niet waar het om moest gaan. Beetje bij beetje legde ze me uit hoe ik mijn journaal moest bijhouden, en dat heb ik maar gedaan omdat ik haar advies wel vertrouw. En niet omdat het nuttig voelde.

Een goed journaal bijhouden kost tijd. Elke dag ben je ermee bezig, want als je het op laat lopen raak je dingen kwijt. En dan heb ik ooknog extra taken, zoals elke eerste van de maand mijn takenlijsten opschrijven, en aangeven wat er van de taken van vorige maand is gekomen. En elke drie maanden moet ik een verhaal schrijven waarmee ik mijn "gewone week" in detail beschrijf, totenmet watvoor snacks ik eet, hoeveel tijd ik aan boeken lezen of autowassen besteed, enzovoorts. Dat kost uren.

Wat belangrijk is om op te schrijven, had ze me ook voorgeschreven. Ze noemde heel veel kleine dingen die me niet belangrijk genoeg leken om op te schrijven. Als ik opschrijf dat ik iets anders heb gegeten dan in mijn gewone patroon bijvoorbeeld, moet ik erbijzetten of ik ervan genoten heb. Of het me voldoening gaf. Over opdrachten voor de uni moet ik opschrijven of ik er tevreden mee ben. En wat ik eigenlijk anders had willen hebben gedaan. Dat voelde onnatuurlijk om in een dagboek te schrijven, maar het is nu gewoon geworden.

Als het mijn eigen idee was geweest, had ik al jaren geleden er de brui aan gegeven, of was ik tenminste tochwel veel minder vlijtig geweest. Maar met W heb ik een band die je haast als een moederband kan zien, en ik doe braaf wat ze zegt omdàt ze het zegt. En zolang ze me elke paar maanden bleef vragen of ik nog netjes verslag legde, en me aan mijn driemaandelijkse overzicht herinnerde, bleef ik braaf schrijven.

Na een jaar of wat was dat ook niet meer een raar iets. Het was eigenlijk wel leuk om een momentje te hebben elke avond, terwijl je toch nog klam van de douche bent en nog niet wil gaan liggen, om even de dag in je hoofd opnieuw door te nemen, en even bij te houden wat er allemaal moet gebeuren en allemaal gebeurd ìs. Je sluit je dag af, en het helpt om "de dag weg te leggen" voor de nacht.

Je kan ook makkelijk even terugzoeken wat je ookalweer weken geleden gedaan had als je dat nodighebt. Ik had een boek uitgeleend, maanden eerder, en ik wist niet meer aan wie. Het stond in mijn dagboek, en zo kon ik het terugvragen. Op een ander ogenblik vroeg ik me af waar ik iets voor gekocht had, en ook dat stond in mijn dagboek. Als ik dat weggegooid had omdat ik niet meer wist waar het voor was, zou ik later halverwege een kunstprojektje opeens voor joker staan.

Ik heb het wel moeten leren. Vooral in het begin, in de eerste twee jaar, zijn veel van mijn schrijfsels waardeloos. Dan is er gewoon te weinig kontekst of te weinig informatie, en snap ik er niets meer van. Ik leerde maar langzaam dat je niet schrijft voor jezelf van nu, zodat je het over tien minuten nog snapt, maar voor jouzelf over járen. En dat is heel anders schrijven.

Je verandert namelijk flink over de jaren. En wat nu gewoon en logisch en voordehandliggend is, dat is het over tien, vijf of misschien wel één jaar niet meer. Je schrijft voor een ander, voor iemand die jij nog gaat worden, iemand die je niet kent en iemand van wie je gewoon niet weet hoe die gaat zijn. Eigenlijk schrijf je voor een vreemde. Dat is ergens ookwel lastig, want je weet niet wat die interessant gaat vinden.

Ik kreeg van W een struktuur waar ik me aan kon vasthouden. Sommige dingen moeten gewoon altijd worden ingevuld, sommige dingen alleen onder sommige omstandigheden, en sommige dingen alleen als je wil. Die struktuur kwam niet in één keer, die heeft ze langzaam opgebouwd zodat hij bij me paste. En volgens mij koos ze die struktuur heel precies om te zorgen dat ik de dingen ging zien waarvan ze wel wist dat ik daar tegenaan zou lopen, en die ik nooit geloofd had als ze ze gewoon verteld had.

Dat gaat niet alleen om de struktuur van de stukjes. Dat gaat ook om het hóé. Het gebeurt sowieso op mijn computer, want dan kan ik het beveiligd opslaan. Dat gebeurt via een programmaatje wat ik van mijn statistiekmannetje heb gekregen. Op die manier kan ik telkens mijn hartje luchten, en met een muisklik is het dan netjes, nazoekbaar, onveranderbaar en beveiligd opgeslagen zodat als een zedensmeris in mijn computer gaat wroeten hij niemand aan mijn woorden kan ophangen.

Natuurlijk is dat wel een belangrijk iets. Mijn dagboek zou een goudmijntje zijn als de WRS erdoorkomt, en daar zouden ze heelwat mensen ongelukkig mee kunnen maken. Ik moet er wel verantwoordelijk mee omgaan. Maar er is nog een andere reden om je dagboek netjes op te slaan. Je moet namelijk alles op kunnen schrijven zoals je het voelt en meemaakt, met alle waardeoordelen en hardheid die er echt in je ziel zit. Als je in je achterhoofd hebt dat iemand anders dat ooit zou kunnen gaan lezen, dan doe je dat niet meer.

Iets anders met struktuur is dat ik bijvoorbeeld mijn stukje voor de dag schrijf, en dan opsla. Maar als ik wat extra tijd heb, ga ik ook stukjes van twee weken geleden "finaliseren." Als je over je dag schrijft, zit je er nog zo dicht op dat je vanzelf over het hoofd ziet dat er kontekst bij moet. Als je je dag beschrijft en dan twee weken later finaliseert, heb je het voordeel van op dezelfde dag schrijven, en van het tochnog van een afstandje bekijken. En dan verhuist het stukje naar het permanente archief, waar het nooit meer veranderd wordt.

Dat hameren op struktuur voelde in het begin heel burokratisch en stijf, maar het geeft me gewoon heel veel houvast. En dat de computerprogramma's alleenmaar goed werken als je je aan de regels houdt, helpt ook enorm als stok achter de deur. Als ik wil kunnen rommelen met hoe die werken, zou ik zelf moeten leren programmeren. En dat is me tot nu toe vies tegengevallen. "Programmeren is niet moeilijk, goed programmeren wel" zei een helper daar eens over.

Mijn dagboek is een stukje spiegelen van mijn dag, en het is prettig om iets op te kunnen zoeken als je het niet meer weet. Maar het is eigenlijk het werk niet waard als het alleenmaar daarom gaat. Ik zou het dan nogwel doen omdat ik het vaak wel leuk vind, en omdat schrijven me geen moeite meer kost na elf jaar bloggen, maar ik zou het geen goede investering van tijd vinden.

Een paar weken geleden vroeg W me hoe het met mijn journaal was. Ik vertelde er wat over, en dat ik het gewoon netjes had bijgehouden. Toen vroeg ze me om een bepaalde periode van mijn journaal na te lezen, en aantekeningen te maken over hoevaak ik had geschreven over een bepaald probleem. En dan hetzelfde te doen over een periode veel korter geleden. Dat was een lichamelijk ding waar ik al heel lang wat last van heb, en wat in mijn beleving nooit veranderd was.

Het was stomverbazend voor me om in mijn journaal terug te zien dat ik er echt véélmeer last van had lang geleden, voordat ik een bepaalde verandering in mijn leven had gemaakt. In mijn herinnering was het bijna andersom. Maar ik kon er niet omheen dat mijn journaal bewees dat er echt heel veel verbetering was geweest. En dat was pas het begin van ontdekken wat de kracht van mijn journaal was.

Allereerst ontdekte ik heel duidelijk hoe slecht mijn geheugen eigenlijk is. Mijn geheugen is niet slechter dan dat van iemand anders, maar hoe levendig mijn herinneringen ook zijn, ze zijn gewoon meestal niet in verhouding met hoe het echt was. Ik had dingen kunnen zwéren die gewoon niet waar bleken te zijn, en dan vooral over hoe ik dingen beleefde. Mijn herinneringen over gebeurtenissen zijn al slecht, maar wat ik me herinner dat ik ervan vond is helemáál onbetrouwbaar.

Met wat hulp van W heb ik flink zitten analyseren in mijn journaal. Daar kwamen ook nogalwat aantekeningen bij kijken, en ik kon er opvallend veel leerpuntjes uit halen. Gedeeltelijk zijn dat heel praktische dingetjes, alleenal door te zien dat ik telkens schimmeltjes krijg als ik een bepaalde shampoo voor mijn haar gebruik, die ik nooit had verdacht dat hij me wat deed, en zo nog wel wat meer. Maar voor een belangrijk gedeelte leer ik mezelf gewoon kennen.

Dat journaal geeft me een spiegel. Niet alleen wanneer ik het opschrijf, maar ook een spiegel om te kijken naar de ikke van meer dan tien jaar geleden. Een ikke die nog niet wist waar ze mee bezigwas. Een ikke die niet wist wat er ging gebeuren. Een ikke die niet zag aankomen welke kant haar leven op zou gaan. Maar dat is nog steeds een ikke die ik ergens wel bèn. Dat is heel vreemd, en heel leerzaam.

Ik heb zitten lezen in oude stukjes, en echt gefrustreerd tegen het scherm geschreeuwd: "Doe dat nou niet alwéér, stomme snol!" Ik werd echt gek van mezelf, en de rondjes waarin ik mijn leven liet gaan omdat ik niet zag dat het een rondje was, en dat er andere manieren bestonden om dingen te doen. Tegelijk moest ik ook mezelf van nu eens streng toespreken, en dan vooral over hoe ik tijden van vroeger flink verheerlijkte. Je kijkt met een nostalgiebril naar vroeger, en dat is vaak onterecht.

Je geheugen kloot met je herinneringen om ze bij je grotere beeld van iets te laten passen. Je onthoudt dingen die je ideeën ondersteunen veel beter dan dingen die ze tegenspreken. Dat is een soort confirmation bias. En dingen die je niet belangrijk vindt onthoud je zelfs helemaal niet. Of dat nou terecht is of niet. Dingen die je niet begrijpt vind je niet belangrijk, en daarvan onthoud je hoogstens de stukken die "zinnig" lijken in je eigen denkbeeldenwereld.

Dat verandert ooknog met de tijd. Ik zie in mijn dagboek dat ik niet alleen verkeerd herinner hoe iets was van heel lang geleden, maar óók dat ik me nu verkeerd herinner hoe ik het me een aantal jaren verkeerd herinnerde! Dat doe je niet expres. Je geheugen werkt gewoon zo, ookal voelt het alsof dat een droge neutrale bibliotheek is van echte feiten. Het is alsof je kijkt naar iemand die totaal blind is voor ontzettend voordehandliggende dingen.

Bijvoorbeeld zie ik mezelf telkens weer dezelfde fouten maken. Telkens kies ik voor de onbelangrijke dingen inplaatsvan voor de dingen die er echt toe doen. Ik kies telkens voor dingen die in mijn sleur en mijn gewoontes passen, en nieuwe dingen overschat ik enorm met hoeveel moeite en tijd ze gaan kosten. Ik ben een huismuisje dat telkens als er iets nieuws komt in haar holletje schiet. En zo zie ik de ene na de andere kans voorbijzeilen, zonderdat ik hem grijp. Terwijl ik ze toen nieteens herkende vaak.

Iets wat ik ècht moet leren bijvoorbeeld is dat ik veelteveel opzie tegen de kans dat ik faal. Ik ben oerconservatief als er een risico is dat ik een flater sla. En dat terwijl het eigenlijk veelmeer slechte invloed heeft op mijn leven als ik het niet probeer, dan wanneer ik zou proberen en niet slagen. Ik staar me blind op risico's, en voel me veel te snel machteloos als ik niet meteen vantevoren weet hoe ik iets moet doen.

De dagelijkse rompslomp slokt bijna al mijn aandacht op. Interessante dingen, nieuwe dingen, belangrijke dingen, die laat ik allemaal gaan om me te concentreren op de stomste dingen. Ik had een uitnodiging om een essay voor een prijs te schrijven, en dat had ik best gekund. Dat was leuk geweest, en had me kansen gegeven. Maar ik schoof het op de achtergrond, want mijn gootsteen stond vol afwas, en mijn badkamer moest gesopt. En zo was er telkens wat. Dus kwam het er niet van.

Ik ga ook zien dat er heel veel was wat ik aan had kunnen zien komen, terwijl in mijn herinnering het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Een onbelangrijk voorbeeldje wat dat wel heel duidelijk laat zien, is mijn auto. In mijn herinnering hield die er ineens mee op op de snelweg. Zo ervoer ik dat toen. Maar als ik ga lezen, zie ik letterlijk wékenlang opmerkingen over alarmlampjes en dat hij zo kut bromt en rammelt bij het starten en het optrekken. Dat was duidelijk, maar ik negeerde het gewoon omdat ik niet zo naar mijn leven keek.

Tijdens stressvolle periodes zie ik mezelf telkens opleven als ik weereens ga squashen, vooral als ik dat consequent een poosje achter elkaar blijf doen. Maar als de stress hoog wordt, laat ik dat squashen vallen omdat ik als ik even tijd heb liever TV ga zitten kijken op de bank. En dan glij ik lichamelijk en geestelijk superhard af, ook omdat ik te lang op de bank blijf liggen en te laat naar bed ga. En als een vriendin me dan dwingt om weer eens te squashen, veer ik weer op als een jong boompje. Maar dat zie ik dus alleen als ik door mijn dagboek heenga.

Wat ik belangrijk vind is echt heel scheef. Sommige superbelangrijke gebeurtenissen in mijn leven, zoals de laatste familiemaaltijd met mijn opa, hebben nu een belangrijk plekje in mijn hart. Maar toen het gebeurde was ik bijna niet gegáán omdat ik stomme dingen belangrijker vond. Dingen die ik toen het gebeurde als onbelangrijke extra verwikkelingen zag, zie ik nu als het enige ècht belangrijke wat ik die maand deed.

En dat hoeven geen grote dingen te zijn. Kleine dingen zijn soms heel belangrijk. Dat ene essay, dat ene gesprek met die vriendin, dat etentje, dat boek lezen, die lezing, die mail sturen, die film gaan zien, die ene vent neuken, die ene cursus, die dag op je balkon hangen en de wereld aan je laars lappen, dàt waren de dingen die mijn aandacht verdienden. Het hoeft niet allemaal groot te zijn om belangrijk te zijn. Het hoeft niet bij een grote beweging in je leven te horen. Je leven is geen verhaal, niet alles hoeft in een arc te zitten.

Dat is ook zoiets. Ik zie mezelf keuzes maken omdat ik dingen wel of niet "bij mij vind passen" en dus pas ik een soort zelfgekozen stereotype op mezelf toe. Zo sluit ik heel veel nieuwe ervaringen voor mezelf af. Ik kijk toe bij het lezen van mijn eigen dagboek hoe ik domweg zeg: "Dat is niets voor mij" en ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Gewoon zonder erbij stil te staan mezelf klein houden, niemand anders die dat voor me hoeft te doen, ik doe het gewoon mezelf aan.

Ik lees hoe ik iemand ben die heel veel dingen uiteindelijk kiest omdat ze bang is voor iets. Bang om te falen, bang om geld kwijt te zijn ergens aan, bang om de schuld te krijgen, bang om voor schut te staan, bang om uit handen te geven wat ze nu heeft. Ik had een veel ambitieuzer beeld van mezelf, en dacht eigenlijk dat ik veel impulsiever en veel moediger was dan ik lees dat ik ben. Dat is wel even slikken.

Er zijn wel dingen die ik wèl ambitieus plande. Maar dat zijn er nietzoveel. En ik zie mezelf eindeloos wachten op "het goede moment." Dan blijf ik er tijden en tijden tegenaan hikken, en wil ik er niet aan beginnen voordat ik overzicht heb op hoe àlles gaat gaan, en voordat ik er tijd en middelen voor heb gereserveerd. En vooral: me er emotioneel sterk genoeg voor voel. En dat is te intimiderend, en dan neem ik me voor om pas te beginnen als ik het nòg grondiger heb voorbereid. En dat schuift het weer weken, maanden of jaren op. Tot ik het maar opgeef omdat dat emotionele vertrouwen niet komt.

Dat is trouwens niet het "uitstelgedrag" waar studiegidsen en managementhandboeken altijd gif over spuiten. Ik zie namelijk dat dingen waar ik uitstelgedrag bij heb bestwel goed gaan. Juist dingen die ik niet durf uit te stellen, en waar ik meteen mee aan de slag ga voordat ik het in mijn geest heb laten bezinken, die gaan scheef en moeilijk. Uitstelgedrag geeft me geen problemen. Afstelgedrag wel.

Ik zal vast niet de enige zijn die de planning voor iets lastigs verprutst, en dan met nog twee maanden te gaan haar handen omhoog gooit en tegen zichzelf zegt: "dat kan ik nóóit in twee maanden!" Dat is dan heel makkelijk om je bij neer te leggen, maar als ik het een jaar later nog een keer probeer te doen, lukt het me in net minder dan een week. Dat neerleggen bij dat iets niet kan lukken, daar verneuk ik mezelf telkens mee. Wanhopig maar opgeven is namelijk best comfortabel.

Wat ècht slopend is, is nieteens uitstellen of afstellen, maar teuten en tijdverspillen. Slordig met mijn tijd omgaan heeft zoveel meer van mijn tijd door het putje gespoeld dan bewust dingen uitstellen of bewust dingen niet doen. Allemaal onbelangrijke dingen en onhandige, ongeorganiseerde dingen doen, niet stipt zijn, niet in de hand houden wat ik op een bepaald moment eigenlijk aan het doen ben, dat gooit mijn leven met emmers tegelijk weg.

En dat is echt iets waarvoor ik me telkens rotschaam als ik in mijn journaal lees. De smoezen en uitvluchten die ik mezelf de hele tijd vertel als ik gewoon wéét dat ik iets moet aanpakken. Waarover ik dan even later weer rotsmoezen verzin over dat ik ècht niet had kunnen zien aankomen dat het mis zou gaan als ik niet zou doen waarvan ik best had kunnen weten dat ik het moest doen. Ik sus mezelf heel erg makkelijk dat ik er niets aan kon doen, en dat ik me heb laten misleiden.

In mijn journaal schrijf ik dat ik niet naar de gym ben gegaan omdat ik dacht dat ik kou op mijn spieren kon hebben gevat. Dat was gewoon een luie uitvlucht. Ik schrijf dat ik mijn boeken kopen uitstel omdat ik dan alles in één bestelling kan doen, en ik nu nog niet alle syllabi heb gelezen. Dat is een smoes omdat ik anders geen exkuus heb om niet met mijn neus in mijn boeken te zitten.

Maar de smoes die ik mezelf het vaakste zie maken is dat ik ergens "nog niet aantoe ben" of dat ik ergens nog aan moet "wennen" voordat ik begin. Dan doe ik alsof ik kies voor comfort omdat dat comfort aangeeft dat de keus nu goed voor me is, alsof elke keus comfortabel wordt als de tijd maar rijp is. Als ik voor comfort wil kiezen vind ik altijd wel een slappe smoes. Vroeger had ik mijn pa om me boos uit te foeteren, maar nu moet ik echt mijn eigen pooier zijn.

De kleine routinedingetjes opblazen voor mezelf, daar kan ik al netzo boos om worden. Ik zie dat ik, vooràl als ik wéét dat ik eigenlijk iets belangrijks zou moeten doen, mezelf schouderklopjes geef voor hoe ijverig ik kleine huishoudelijke dingetjes doe. Dat doe ik om mezelf voor de gek te houden, en het is om waus van te worden. Ik schrijf het zelfs op een manier op waardoor ik niet kan geloven dat ik het èrgens wel snapte dat dat was wat ik deed.

Ik ben een gewoontedier. Dat is opzich niet erg, maar ik ga er zo in op dat ik uit het oog verlies watvoor belangrijke dingen er buiten die gewoontes bestaan. Als ik wat nieuws zie, of een kans krijg, of iets op de rit zet, en het botst met een gewoonte, dan krijgt de gewoonte bijna altijd zijn zin. Ook als ik veel beter zou moeten weten. Ook als ik kan zien dat het heel veel investeren ongedaan maakt.

Je ziet dat je de keus hebt tussen een uitnodiging te gaan stappen of te gaan werken aan een rapport dat over twee weken af moet zijn, allebei goede keuzes die me wat gebracht zouden hebben, en wat kies ik? Op de bank hangen met koffie terwijl ik TV kijk, zoals altijd. Ik kan mezelf wel sláán. Ik zie een vrouw die afentoe wel naar de lange termijn kijkt, maar dat altijd abstrakt houdt, en in het hier en nu altijd kiest voor haar telefoon checken of Netflix.

Daar wil ik vanaf, dat wil ik nietmeer zijn. En ookal had ik wel gezien dat ik teveel naar die sleur en die gewoontes trek, had ik mijn journaal nodig om te zien hoeveel me dat gedrag eigenlijk kòst. Ookal zou maar een heel klein stukje van alles wat ik negeer of afstel hebben gewerkt, dan zou ik nogsteeds veel beter afzijn. Dan zou ik veelmeer dingen hebben, grote en kleine dingen, om trots op te zijn.

In die verloren uurtjes links en rechts had ik een heel leven kunnen opbouwen. Als ik al die kleine losse uurtjes gebruik voor iets nuttigs inplaatsvan om dom te zitten staren naar mijn telefoon had ik heelwat kunnen opbouwen. Ik kan mezelf te makkelijk overtuigen dat ik toch niets nuttigs kan doen tot mijn volgende afspraak, omdat het "maar" drie kwartier is. Dat is tijd die ik moet leren gebruiken. En als ik het dagboek lees, zie ik al die uren gewoon verspild worden.

De stomste manier waarmee ik tijd verdoe is door dingen niet los te laten. Door blijven piekeren over negatieve dingen die ik me niet aan zou moeten trekken, het kost me zoveel tijd en zoveel energie. Me rot zitten voelen en mezelf zielig en tegelijkertijd stom vinden, daar zie ik zoveel dagen en nachten aan besteed worden, en nooit heeft het iets positiefs veroorzaakt.

Ik zat dus urenlang me rot te ergeren aan die sullige trien die dat dagboek geschreven had. Ik riep: "pak aan dan die kans!" en "je bent doodop, neem nou rust voor het misgaat" en "die vent is die fascinatie niet waard" of "had ik zus of zo toen maar gedaan, dan hoefde ik er nu niet aan te beginnen" of "wacht toch niet altijd tot je zeker van je zaak bent, dat moment komt toch nooit!" Tot ik er echt nietmeer omheenkon wat voor beeld zich had gevormd van hoe ik leef.

Mijn leven is ontstáán, ik heb het niet gemáákt. Ik heb maar heel weinig momenten gehad dat ik echt gestuurd heb wat mijn leven werd. En al die keuzes zijn het belangrijkste geweest in mijn leven, ook als ze geen goede keuzes waren. Ik kwam er altijd wel mee vooruit, ookal was het maar door te ontdekken wat er níét werkte. Maar me gewoon aanpassen aan wat me overkwam heeft me nooit ver gebracht. En ik heb er meestal nieteens over nagedacht of ik het wel moest laten gebeuren.

Ik dacht dat ik intussen wel zelfdiscipline had. Maar dat valt me dus vies tegen. Als het in mijn gewoontes zit, kan ik wel discipline opbrengen. Maar daarbuiten doe ik het echt bestwel slecht. Soms is dat gewoon onwetendheid. Ik heb bijvoorbeeld tips gekregen over hoe ik beter en efficiënter kan slapen, en die heb ik wel toegepast. Maar als het uit mezelf moet komen, winnen mijn gewoontes telkens weer.

Trouwens winnen ook mijn gewoontes in dit geval. Als ik moe ben 's avonds voordat ik gewend ben te gaan slapen, ga ik niet naar bed, zoals het efficiëntst zou zijn, maar ga ik snacken. En teuten. En hangen. En dan slaap ik dus niet, en vaak ga ik dan láter naar bed inplaatsvan vroeger. Mijn slaap is dan slechter van kwaliteit, en ik heb ook weer snacks weg te sporten. Ik weet dat, ik heb er uitleg over gekregen, vaak hou ik me eraan maar als ik moe ben kies ik voor mijn gewoontes.

Genoeg om spijt van te hebben dus. En dat is goed. Want ik heb ook gezien dat als ik in mijn journaal opschrijf dat ik ergens spijt van heb, dat ik daarmee een stap zet in de goede richting. Met spijt begint inzicht. En elke keer dat ik teruglees over die spijt, is dat iets waar ik een nuttige les van kan maken. Vaak niet meteen toen die spijt werd opgeschreven, maar later zéker.

Lessen die ik geleerd heb staan altijd goed en uitvoerig opgeschreven. En dat is goed, want die vergeet je soms te makkelijk. Dat was het eerste wat W me opdroeg om op te schrijven, de lessen die ik leerde. En al had ik het alleen daarbij gehouden, dan was dat al heel nuttig geweest. Een les leer je door ervaring, maar je maakt je dingen alleenmaar eigen als je er vaker mee bezig bent. Je kan niet verwachten dat je van één keer iets ervaren het meteen een plekje geeft. Je vergeet ze zelfs. Ik heb er veelteveel van teruggelezen en gedacht: "Oh ja!"

Het is natuurlijk niet alleenmaar de lessen die ik geleerd heb en moet opfrissen. Het gaat vooral om de lessen die je leert van al die dingen die je pas achteraf ziet. En als je leven ondersteboven wordt gehaald door grote omwentelingen, en je geen idee meer hebt wat er nou gebeurt en wat je ervan moet vinden, kan je er gewoon meer grip op krijgen door het op te schrijven en bij te houden.

Maar ook als je, netzoals iedereen, gewoon blinde vlekken hebt. Iedereen heeft dingen die ze niet zien. Iedereen heeft een bord voor zijn kop. Met je journaal kan je zien waar er opeens dingen achter dat bord vandaankomen, en wat je eigenlijk had moeten zien aankomen. Het helpt je niet om door dat bord voor je kop heen te kijken, maar het helpt je zeker wel met weten wat er achter dat bord gebeurt. In elk geval door te weten waar dat bord zit, en dàt daar wat achter zit.

Het dagboek uitspellen was hondsvermoeiend, en erg frustrerend. Je ziet vanalles wat je fout gedaan hebt, en je kan er niets meer aan doen om het te veranderen. Maar ik heb er een heleboel goede voornemens aan overgehouden, die ik aan het uitproberen ben. Ik zal er wel niet in slagen om die allemaal waar te maken, maar ik ga gewoon kijken welke er nu al lukken, en pak later wel op wat er nu niet lukt. Dat is immers één van de dingen die ik heb geleerd.

Ik heb geleerd om in het diepe te duiken. Dingen groot te doen, niet voorzichtig een teentje ergens in te dopen. Gewoon springen, ik red me altijd ècht wel. Vooral als ik het niet wil doen omdat ik niet durf of omdat ik het niet overzie. Ik moet investeren en ervoor gáán als ik een kans zie. Al is het maar naar een festival gaan, al is het maar een vriendin maken, al is het maar een bonusopdracht bij mijn studie.

Daar hoort vooral ook bij om geen halve dingen te doen. Boek een vakantie en ga twee weken naar India inplaatsvan een lang weekend te nemen en op de bank te hangen met een boek. Schrijf je in voor een cursus of opleiding, ga niet proberen om jezelf wat te leren door erover te lezen op internet, en jezelf dan te vertellen dat je er echt wat mee gaat kunnen. Als je iets doet, dóé het dan.

Accepteer dat je kan falen. Dat gaat echtwel gebeuren. Maar dat falen heeft meestal weinig meer te betekenen dan dat wat je wou gewoon niet gebeurd is. Ja, je gaat investeringen kwijtraken als je faalt met iets waar je in investeert, maar dat is leergeld voor alle dingen die wèl gaan lukken, en die je anders nieteens geprobeerd had. En stiekem kost het je ook wat om dingen níét te proberen.

Een ander ding wat ik heb geleerd is dat ik mijn omstandigheden en relaties gewoon zelf kan veranderen. Ik moet minder gaan doen alsof die me maar overkomen, en dat ik daar alleen verandering in kan brengen door die relaties of situaties te verlaten of te veranderen. Ik kan veel makkelijker dan het voelt mijn eigen regels in veel situatie leggen, en mijn eigen manier vinden om erin te leven. Dat moet ik gewoon doen, en konflikten die daarvan komen zijn meestal heel gezond en lopen meestal ook gewoon goed af.

Ik wil ook van het teuten af. Uitstellen is kennelijk prima, zolang ik het maar realistisch doe, en ik heb intussen ookwel geleerd dat het nut heeft vanzichzelf. Teuten dus niet. Ik ga mijn tijd echt gebrúíken, en niet meer wegverspillen. Ik ga kansen niet meer laten lopen. Ik ga mijn gewoontes niet meer voorrang geven. Ik ga een schop geven tegen àl die dingen die me ergeren aan mezelf.

En dat probeer ik nu al een week. En elke dag erger ik me rot eraan dat ik mezelf wel weer betrap op het gedrag dat ik nu anders probeer te doen. Het is doodvermoeiend, en als mijn aandacht even wordt afgeleid ga ik meteen weer terug naar mijn oude gewoontes.

Maar het werkt. Ik teut minder, ik gebruik mijn losse uurtjes, en ik krijg meer gedáán. Ik heb meer grip op mijn leven, en ik merk dat ik soepeler in het leven sta, en dat ik een stoerdere, onafhankelijkere, brutalere, en effektievere vrouw ben als ik dit doe. En dingen loslaten, en vooral niet mokken of piekeren, dat lukt soms zelfs ook. Dat blijkt veel moeilijker te zijn dan alle organisatiedingen, maar ik oefen ermee en ik investeer erin.

En dat allemaal van een stom dagboek! Ik had niet verwacht dat ik er zoveel van zou leren. Wat zou ik niet geleerd hebben als ik eerder al begonnen was met journaal houden! En nu hou ik het extra goed bij, alleenmaar om ook te kunnen nakijken later of ik nou echt wat veranderd heb, en hoe ik toch de plank met sommige dingen ga misslaan. Want dat ik dat nooit zie terwijl het gebeurt heb ik nou wel gezien.

Nou denk ik dat heel veel van mijn lezers denken dat ze dit allemaal al weten, en ook allemaal al weten over hun eigen leven, en dat ze dat allang hebben opgelost of hebben overzien. Dat dacht ik vantevoren dus ook. En ik wil wedden dat jij ook lelijk op je neus zou kijken als je zelf door zo'n proces zou lopen. Je mist dingen, veel dingen. En je zit netzoals iedereen vast in patronen die je niet kan openbreken omdat je ze niet kan zíén omdat je er ìnzit.

Ik kan het mijn lezers aanraden, ga ook een dagboek bijhouden. Met de leerpuntjes die ik uit mijn journaal heb gehaald, kan ik mijn leven echt flink verbeteren. Als ik ze tenminste ook echt ga uitvoeren, want wat ik wel geleerd heb uit mijn journaal, is dat ik dat vaak toch niet echt doorzet, en het een beetje in rook opgaat omdat ik mijn aandacht verlies als mijn gootsteen weer vol is.

Het weer

Dit is mijn achthonderdachtentachtigste stukje, en dan denk je dat ik wel iets spektakulairs verzin voor zo'n mijlpaal. Maar het gaat over het weer. En ik kwam op het idee omdat het afgelopen week eindelijk weereens geregend heeft.

Mannen zijn rare wezens. Ze denken dat wij zo wispelturig en beïnvloedbaar zijn, en dat zij de onverzettelijke rotsen van logisch denken zijn die alleen door logisch denken worden geleid. Daar klopt gelukkig geen zak van. Ja, wijven kan je ook niet vertrouwen, maar mannen zijn netzogoed beïnvloedbaar, en dan door de raarste dingen. Vooral door wat ze denken dat andere mensen denken natuurlijk, maar ook door simpele dingen als het weer.

Ookal heb ik het al heel veel jaren gezien, het blijft altijd een beetje vreemd om te zien hoe het weer invloed heeft op hoe de klanten zijn. Dat merk je aan hoeveel aanloop je hebt, en waarvoor, maar ook gewoon tijdens de wip. Je hebt bijvoorbeeld minder kans dat een klant niet op een afspraak verschijnt als je hetzelfde weer hebt tijdens het afspreken en tijdens de date. Want dan zit hij in dezelfde mentale toestand.

We zijn allemaal gekultiveerde poppen in katoen-polyester verpakking natuurlijk, en op reis van ons betonnen huis naar ons betonnen kantoor voorkomen we dat we veel van de natuur meekrijgen door ons in auto's te verstoppen, en we zijn vooral binnen bezig als we ons proberen te vermaken met allemaal technologie die ook niets meer met de natuur temaken heeft, maar toch krijgen we allemaal mee watvoor weer het is. En de natuur in ons, die heeft daar toch feeling mee.

En ergens heb ik altijd het idee dat dezelfde natuur in ons die zoveel van het weer merkt, ook het stuk natuur in ons is wat zoveel met onze seksdriften temaken heeft. Dat is een stukje van onze menselijkheid wat we immers niet opvoeden en in cultuur brengen, maar vooral onder alle verknipsels van onze persoonlijke beschaving bedelven. En het zou verklaren waarom buitenseks zo lekker is, maar dat verdient wel een eigen stukje.

Nou ja, dit zijn allemaal filosofietjes, de feiten zijn gewoon dat mannen duidelijk beïnvloed worden door het weer. Je kan erop rekenen dat je als de kou inzet in de donkere dagen rond Kerst weinig hengstende mannen meer hebt, en veel meer GFE. Je kan er ook op rekenen dat mannen in de lente, als de zon door begint te zetten, juist meer voor het avontuur gaan, en dingen willen die ze normaliter niet interessant vinden.

Als het snijdend koud wordt, krijg ik een boel afzeggingen. Dat kan ik beter vantevoren al in mijn budgets meenemen. Er komt dan gewoon minder binnen. Droge kou met een strakke bries, weinig klanten die dan hitsig zijn. Als het gaat sneeuwen is dat heel anders, dan is de kou gezellig, en zijn er genoeg mannen die wel een wip willen. En dan is een neutje vooraf wel welkom om de kou uit zijn vlees te krijgen.

In de zomer krijg ik meer dates over de dag verspreid. In de winter is het toch vooral ochtend- en avonddates. Mensen gaan anders met hun tijd om, en vooral met hun daglicht. Dat is weer niet iets heel konkreets, maar het is wel iets wat genoeg meetelt dat ik vroeger in de winter altijd met lunchtijd mijn boodschappen deed, maar in de zomer meestal in de ochtend of de avond omdat ik om dates heen moest plannen.

Als er een hittegolf is, krijg ik meer boekingen. En nog meer afzeggingen. Want in de warmte loom liggen zijn maakt je wel geil, maar de gedachte dat je echt met je zweetlijf nu moet gaan presteren, is toch een brug te ver voor heel veel mannen. Vooral de mannen die alleenmaar afspreken omdat ze dat wel spannend vinden, nou ze niets anders kunnen dan hoerenadvertenties op hun telefoon doorscrollen, omdat het te warm is.

Je zou dan zeggen dat er genoeg mannen zijn die middenin de winter graag in mijn warme werkflatje hete dingen met mijn warme lijf wouden doen, maar dan zit de kou er zo diep in dat ze vaker voor de gezelligheid afspraken dan wat anders. Als het echt koud wordt, krijg je vooral je vaste klantjes. Dus helaas werkt het niet de andere kant op, dat is jammer.

In de kamer merk je ook de invloed van het weer. Als de regen tegen de ramen tikt, zijn ze rustiger, stiller, en meer op hun gemak. Dan is er een soort samen-gevoel, een soort intimiteit, en wordt er soms heel stil gesekst. Vooral als je niet doet alsof een man die nat is van de regen vies is. Het lijkt ook te helpen met concentreren, de mannen laten zich bij regen minder makkelijk afleiden.

Onweer is nog mooier. De drukkende tijd voor een onweer geeft mannen het gevoel dat er iets "groots" aan zit te komen, en het geeft wat extra gewicht aan je beurt. Of ze de beurt nou zien als "iets groots" of dat ze juist hun kans willen grijpen voor er "iets groots" gebeurt, dat maakt niet uit. En als je de mazzel hebt dat de bliksem en de hoosbui losbarsten tijdens de beurt, geeft het een bepaalde extra heftigheid mee aan de beurt.

Hagel doet weer weinig, raar genoeg. Je zou verwachten dat het netzoiets als regen is, maar het heeft dus weer een hele andere invloed op de mannen. De meeste mannen hebben er helemaal geen ding mee, en sommige mannen worden er gewoon onrustig van. Je krijgt soms gewoon het idee dat mannen niet weten wat ze aanmoeten met hagel. Of misschien maken ze zich wel gewoon druk over hun auto. Ik heb liever regen.

Echte regen dan, want motregen zorgt vooral voor mopperende klanten en nurkse gezichten, vooral als ze weer naar buiten moeten. Mannen worden chaggerijnig van motregen, veelmeer dan van echte regen. En het geeft de stille intimiteit niet die je met gewone regen wèl hebt. Ik voel me ook minder welkom als ik met mijn motregen-nattigheid binnenkom bij een klant, en ik overal klam en koud ben.

Het wordt echt leuk als het mist. Mistig weer maakt mannen romantisch, en het zorgt voor intense, passievolle beurten. Toen ik achter de ramen stond heb ik daar nooit mazzel mee gehad, maar juist daar heb ik het gevoel dat het flink mee zou moeten tellen. Ik vind het nu gewoon leuk om de mysterieuze vrouw te zijn die opdoemt uit de mist, en er achteraf weer in verdwijnt.

Sneeuw is ook leuk. Dat zorgt meer voor een beetje burgerlijke gezelligheid, maar dat zorgt wel weer voor ontspanning en knuffelseks. Dat is iets wat veel mannen nodighebben, maar eigenlijk te burgerlijk en te gewoontjes voor zichzelf vinden. Met sneeuw op de straten hebben ze dat veel minder, en kom je toe aan lekker oudhollands bonken zonderdat de man zichzelf te saai vindt.

Als het hard waait, rukwinden of storm, dan heb je lekker wat drama in bed. Dat klinkt minder leuk dan het is. Mensen verbinden seks en drama, en als de wind om de dakgoten heen huilt, gaat de klant makkelijker in je illusie zitten, en stort hij zich dieper in de beurt. Soms alsof het de laatste keer is zelfs. Zolang de ramen rammelen, heb je een klant die het voelt alsof hij meegesleept wordt, en dat is fijn.

Maar ook met de droogteperiodes die we de afgelopen jaren wel hebben gehad merk je wat aan de klanten. Ze worden rusteloos, er is een gevoel dat er ergens iets niet klopt, en dat moet je eruitkrijgen voordat ze loskomen. Dat is ergens raar, want die droogte merken de planten, maar wij niet vanzelf. De kou voel je, de regen ook, maar dat lange droogte ook invloed heeft zou ik niet hebben geraden.

Ik kijk naar het weerbericht om te gokken hoeveel boekingen ik ga krijgen, en hoeveel keer ik voor een dichte deur ga staan. Het is zakelijk nuttig. Maar eerlijk gezegd kijk ik ook om me voor te kunnen bereiden op wat de klanten gaan willen, zodat ik in de goede bui voor ze ben. Die afhankelijkheid van het weer heb ik minder. Behalve met één ding. Want zelf heb ik een stuk meer invloed van de stand van de maan, als je begrijpt wat ik bedoel.

Als de coronacrisis nou over was, zou nu wel een goed moment zijn om weer te beginnen.

Slaapverwekkend

Ik weet nog wel toen ik de eerste keer meemaakte dat een man na de seks in slaap viel. Het was een nummertje na een concert, en we waren allebei dronken. Ik dacht dat ik iets verkeerd had gedaan, en dat ik zo saai was geweest dat hij zijn ogen niet open kon houden. Ik dacht dat ik gefaald had, want dat dacht ik eigenlijk altijd wel als er iets niet ging zoals ik had gehoopt. Hij sliep die nacht in zijn kleren met zijn broek op zijn knieën, ik lag wakker van de zorgen. Ik was negentien en naïef.

Nu weet ik intussen wel beter. Mannen vallen soms na hun orgasme in slaap. Dat is dan iets waar ze nauwelijks wat aan kunnen doen, het overvalt ze. Ze kunnen natuurlijk er wel tegen vechten, maar waarom zou hij als hij helemaal rozig en ontspannen is? Ze hoeven er nieteens voor te gaan liggen, ze slapen in op de meest ongemakkelijke manieren. Het is niet onvermijdelijk, maar als het gebeurt is het sterk.

In mijn privéleven heb ik het relatief vaker meegemaakt dan in mijn werk. Een man dut in als hij tot rust komt tijdens de seks, en vooral als hij eigenlijk al had moeten slapen volgens zijn ritme. Dat heb je niet vaak met klanten, en heel vaak met privévriendjes. Vooral als je dat vriendje hard laat werken tot diep in de avond. Als je hem dan laat spuiten, is hij meestal heel snel in dromenland. Opnieuw opladen.

Maar het gebeurt met klanten ook wel degelijk. Vooral klanten die op hun gemak met je zijn, vaste klanten, en vooral verliefde klanten. Die voelen zich gekoesterd, ontspannen, en ik heb ze net een stevige beurt gegeven, dus die vallen als roosjes in slaap. Het is een kleine minderheid, maar ik heb er meer meegemaakt dan ik kan tellen. Dat ligt ookwel een beetje aan mijn klantenkring natuurlijk.

Ik weet nog wel het opmerkelijkste geval. Dat was een klant die in een paar weken een vaste klant was geworden. Hij kwam na de eerste keer elke week terug. Hij was niet echt verliefd op me, maar ik merkte wel dat we meer dan gewoon een klik hadden. De seks die hij zocht was behoorlijk gemiddeld, hij vond het wat wild en ruig maar eigenlijk was hij niet anders dan de gemiddelde klant.

We hadden net ons nummertje naar het eindsprintje gebracht, en hij had nog vijf minuten om te komen. Dat vertel ik natuurlijk niet, maar ik zorg gewoon dat hij zo komt. Hij ging er hard opaf, en zijn orgasme was mooi opgebouwd. Hij liet zich bespelen, hij liet zich bewerken, dus hij kwam hard ook. We zaten in een standje dat lijkt op missionaris, maar dan met mijn rechterbeen over zijn rechterschouder. Hij is best zwaar, en dan is dat standje goed om hem niet buiten adem te laten raken.

Hij kwam, en hard. Ik reikte tussen mijn benen om het condoom beet te nemen, en hij hijgde wat na. Ik had hem nog maar net naar buiten gewipt toen hij rustig in begon te zakken, en over me heen in slaap viel. Ik lag net te lang stil, omdat ik niet doorhad dat hij insliep, en hij zakte als een molensteen over me heen. Ik duwde hem een beetje weg, maar dat was onhandig omdat ik het niet had zien aankomen, en hij plofte van het bed af.

Andere mannen werden gewoon heel slaperig, en als ik ze de kans gaf dommelden ze in. Ik heb ze weleens binnengehouden na hun tijd voor een extra kopje koffie, gewoon omdat ik me zorgen maakte over dat ze achter het stuur in slaap zouden kunnen vallen. Maar dat was vroeger, toen ik nog vooral in mijn werkflatje werkte, en nu dat ik escort doe is het allemaal net weer even anders.

Toen ik in mijn werkflatje werkte, was de klant te gast bij mij. Dat maakte het allemaal lekker duidelijk. Hij kwam niet om te slapen, ik kon het niet toestaan. Als je escort doet, is het nèt weer allemaal anders. Een klant die in slaap valt in zijn eigen huis kan je eigenlijk daar niet over aanspreken, ookal ben ìk deze keer te gast bij hèm. Je bent toch een dienstverlener, dus hij moet gewoon af kunnen haken.

Dus afentoe komt het voor, en dan vooral als de date heel laat is, dat de klant in slaap valt tijdens zijn tijd. In slaap vallen als we klaar zijn is makkelijk, dan ruim ik de condoomtroep enzo op, dek ik hem toe, krijgt hij gewoon een nachtzoen en ik ga stilletjes weg. Maar als zijn ogen groter zijn geweest dan zijn maag, en hij na een half uur in slaap valt in een boeking van twee uur, wat doe je dan?

Je kan wegsluipen. Hij ligt te slapen, jij bent niets meer aan het doen. Veel meiden vinden dat normaal, maar ik vind het iets stiekems hebben. Je kan ook naast hem blijven zitten klooien op je telefoon, terwijl hij ligt te dutten. Maar ook dat vind ik verkeerd voelen. Je bent zijn tijd aan het verspillen, en dit was hij ècht niet van plan. Maar moet ik hem dan wakker gaan maken?

Lang geleden, toen escort nog echt nieuw voor me was, heb ik weleens een klant die van de drank buiten westen ging de overgebleven tijd tegoed gedaan, en bij de volgende date opgeteld. Dat is een helemaal verkeerde aanpak, zo beheer je je klanten niet, en daarmee stimuleer je alleen problemen. Je geeft hem dan een vrijbrief voor het verspillen van je tijd. Bovendien is het niet mijn verantwoordelijkheid om dat soort dingen te gaan compenseren.

Soms gaat het vanzelf. Dan aai ik hem wat over zijn haar, en wordt hij een beetje wakker, en vertelt hij me zelf al dat hij gewoon gaat slapen en dat ik wel mag gaan. Dan weet ik dat ik kan vertrekken zonderdat hij zich bekocht voelt. Dan ben ik ook niet moeilijk, en wil ik nogweleens de volgende keer wat trakteren op wat gratis extra's. Al was het maar omdat hij me bespaart hoe het anders kan lopen.

Het is veel lastiger met de mannen die zichzelf koste wat kost wakker gaan proberen te houden omdat ze vinden dat ze het niet kunnen maken om hun tijd met mij niet vol te maken. Het idee dat ik heb is dat het er vooral om gaat dat ze het onbeleefd naar mij toe vinden, maar misschien is het nog wel simpeler, en willen ze niets missen van de hele gebeurtenis. En dat is geen leuke ervaring voor zo'n vent. Die ziet er dan uit als een zombie met hoofdpijn.

Er zijn ook mannen die heel chaggerijnig worden als ze slaperig worden, en de date wordt dan echt heel naar. Hij merkt wel dat het niet werkt, maar hij wil ook niet afhaken, en alles wat ik doe is verkeerd. Als ik hem opstook voelt dat als teveel, en irriteert dat hem. En als ik hem níét opstook, zakt hij verder weg, en dat vindt hij niet leuk. Ik heb wel geleerd om daar gewoon een punt achter te zetten, alofniet met geld retour, want het wordt niet meer beter.

Maar als je in de escort werkt, kom je nogweleens dates voor hele nachten tegen. Dan is het natuurlijk gewoon de bedoeling dat je naast elkaar slaapt. Sommige meiden vinden dat heel makkelijk, andere meiden vinden het maar niets, en ik vind het prima maar ik moet wel op mezelf passen. Als ik slaap of maar half wakker ben, gedraag ik me niet professioneel. Ik doe het wel, maar ik moet mezelf wel goed bij de les houden, ook terwijl ik slaap. Dat kan wel, maar dat vind ik moeilijk.

Als je een hele nacht bent geboekt, is dat inslapen na de seks juist ideaal. Mannen die een hele nacht boeken hebben vaak als idee om tot de zonsopgang bedakrobatiek te doen, maar dat is niet zo leuk als ze denken, en ook niet iets waar ik voor teken. De prijs voor een hele nacht is minder dan de prijs voor het aantal uren dat je bij de klant bent, omdat je ook niet de hele nacht aan het wippen bent.

Bij een nachtboeking begin je rustig met wat inleiden en voorwerk, en dan maak je een beurt die hij zich lang zal herinneren. Meestal is de klant dan al klaar met de seks, maar je hebt er ook die verbeten door blijven ploeteren. Dan helpt het heel erg om hem even heel erg uit te putten, en daarna een rustige ontspannen lome wip erachteraan te doen, waarbij je hem helemaal ontspant en diep laat klaarkomen. Bijna elke man valt dan in slaap, jij bent klaar, en ook de mannen die grote plannen hadden zijn er altijd tevreden mee. Al was het maar vanwege de energie die hij heeft voor de ochtendwip.

Bekentenissen

Als je een man zich helemaal welkom laat voelen, en iets met hem doet dat voor hem ontzettend intiem laat voelen, dan gaat hij praten. Over pillowtalk heb ik aleens geschreven, dat kan je hier teruglezen. Je krijgt vanalles te horen, over wat er in zo'n man omgaat. Vooral de dingen die hij meestal stilhoudt, en vooral de dingen die hij als een geheim bewaart in het diepst van zijn hartje. Je hebt hem immers net laten zien dat je hem beter kent dan hij zichzelf kent, al beseft hij niet hoe beperkt dat is.

Soms zoekt hij een uitlaatklep, en moet je gewoon luisteren. Dat is meestal het beste wat je kan doen, ook als het niet is wat hij zoekt. Want sommige mannen zoeken advies, en jij kan dat haast nooit geven. Hij komt nou niet echt met de makkelijkste dingen, als hij er al maanden of jaren op broedt. Soms kan je wel wat, maar dat zijn blije toevalletjes. Zoals de man die zijn doodnormale tienerdochter niet begrijpt, en even wat rechtgezet moet.

Maar soms willen ze geen luisterend oor, soms willen ze geen advies. Soms willen ze nieteens horen dat ze niet raar zijn, want dat is ook een kategorie die je veel tegenkomt. Soms willen ze namelijk een oordeel. Ze willen iets aan je bekennen, en dan kijken ze met natte ogen en een open hart naar je om te kijken hoe je reageert. Jij bent verweg genoeg van hun leven om je iets op te kunnen biechten, maar dichtbij genoeg om ertoe te doen, en te vertrouwen met zo'n bekentenis.

Bekentenissen vind ik altijd zo moeilijk. Sommige meiden vinden ze vervelend omdat ze zich iets heel intiems opgedrongen worden, maar daar heb ik nou weer geen moeilijkheden mee. Ik vind ze vooral lastig omdat ik altijd het gevoel heb dat ik hem toch teleur moet stellen. Ik ben niet die grote begrijper die hij zoekt, ik ga hem geen lichtpuntjes geven. Ik kan nieteens oordelen, ookal wil hij dat nog zo graag.

Ik vind het moeilijk om hem af te wijzen, ik vind het spelen met vuur om eropin te gaan, ik vind het een soort gluren om het gewoon al aan te horen. En dan is er nietzoveel wat je kan doen om het minder ongemakkelijk te maken. Dus dan doe ik maar alsof ik het de gewoonste zaak van de wereld vind, en probeer ik zijn vragen naar hem om te draaien. Dat is spiegelen, dat is een heel oud hoerentruukje. En het zorgt er heel vaak voor dat ze je heel wijs vinden.

Je leert er wel veel van over mensen. Bijvoorbeeld dat véél mensen wat te bekennen hebben. En dat mensen die ècht iets foutdoen, vaak daar niet zoveel over inzitten als over iets anders, waar hun ziel echt onder zucht. Dat je dat nooit vantevoren aan kan zien komen. En dat het iets kan zijn waar ze hun hele leven door laten verzieken. Terwijl dat meestal helemaal niet hoeft.

Ik heb de stereotypes allemaal al gehad. Ik heb de priester gehad die zijn geloof in God is verloren, maar een carrière in de Kerk niet op wil geven. Ik heb de scheikundeleraar gehad die me snikkend bekende dat hij soms geilt op zijn zeventienjarige leerlingen die in hun zomerniksjes in zijn klas zitten. De werknemer die er diep over inzit wat zijn bedrijf voor onethische dingen doet. En natuurlijk de klant die zich er diep voor schaamt dat hij klant is, terwijl hij een lieve vrouw thuis heeft zitten.

Je komt ookwel bekentenissen tegen die echt vergezocht zijn. Een man die erover inzit dat hij een kado voor zijn zoon niet gekocht heeft omdat hij het te duur vond. Of iemand die snikkend vertelt over dat hij een promotie heeft geaccepteerd terwijl hij eigenlijk vindt dat een collega die had moeten krijgen. Of iemand die járen geleden voorgepiept had bij de sigarenboer en honderd gulden won op een kraslot, en er nog over peinst of hij dat lot nou kreeg door het voorpiepen.

Maar de meeste bekentenissen zijn wel telkens hetzelfde, en passen allemaal in dezelfde hokjes. Mannen die zich hun werkpositie niet waard vinden, en denken dat ze te hoog gekomen zijn met alleenmaar bluf, en bang zijn ontmaskerd te worden. Mannen die zich schamen dat ze ongelukkig zijn ookal hebben ze "succes" volgens wat je leert van de maatschappij. Eigenlijk vooral dat ze zich voordoen als iemand die ze niet zijn, en niet in hun rol passen dus. En natuurlijk schaamte over prostituees boeken.

Niet alle bekentenissen zijn wáár trouwens. Je komt nuendan wel tegen dat een man iets aan je "bekent" alleenmaar om je onder de indruk te brengen. Ik heb al zoveel maffiosi en hit-men in mijn bed gehad, als ik dat allemaal geloof joh. Ik laat ze maar, dat is onderdeel van hun illusie, dat is hoe ze zich graag even zien, en ik doe wel alsof ik het geloof.

Het klinkt heel anders als een man echt iets aan me opbiecht dat misdadig is. Ik heb geen Holleeders in mijn klantenbestand, maar er zijn best veel mensen die iets op hun kerfstok hebben. Meestal gaat dat dan om iets impulsiefs, een mishandeling of een fiets jatten. Een nette vent kan daar jaren later nog mee zitten, en bij mij komt dat er dan uit. Maar ik krijg ook te horen over echte misdaden, alsof ik een biechtvader ben in de katholieke kerk.

Dat is vaak witte-boordencriminaliteit. Veel meer mensen dan ik dacht maken misbruik van hun positie. Dat gaat van boekhouders die grof geld wegsmokkelen uit de boeken tot dokters die receptjes verkopen aan verslaafden tot marinemensen die kapotte apparaten volproppen met cocaine om het Nederland in te smokkelen tot IT-mannen die een online pokerbedrijfje laten lopen op de servers van de baas.

Witte-boordencriminelen bekennen vaak aan me. Dat is dan een soort biecht. Ze weten dat ze verkeerd bezigzijn, al kunnen ze je er nog zulke mooie verhalen over vertellen. De gewone criminelen geloven vaak in hun eigen verhalen, en zijn eerder trots op wat ze doen. Die scheppen op over hoeveel auto's ze gestolen hebben, over hoe makkelijk ze mensen op Marktplaats oplichten, of over het doorverkopen van gezakkenrolde telefoontjes.

Ik vind het veel makkelijker om een biecht aan te horen over iets waar de biechter zich schuldig over voelt, dan als hij er op zijn gemak mee is. Ik kijk dan ookwel anders tegen zo iemand aan, ookal weet ik dat ik dat eigenlijk niet moet doen. Ik weet ook niet hoe zijn leven is, ik weet ook eigenlijk niet wat hij precies doet en wat daar de gevolgen van zijn, ik moet niet oordelen. Maar dat doe ik toch ergens.

Niet altijd trouwens. Vooral mensen die in de drugs zitten, de telers, smokkelaars, XTC-laboranten, dealers, leveranciers, die doen iets waar ik niet echt over in kan zitten. Drugs zijn misschien slecht voor je, maar we doen niet zo spastisch crimineel over alles wat slecht voor je is. Alcohol kan je in elke super halen, waarom doen we dan moeilijk over XTC? Dat vind ik niet echt misdadig, ookal denkt de wet daar anders over.

Maar ik kwam een aantal jaar geleden een klant tegen die me één keertje bezocht, en daarna niet meer welkom was. Niet omdat hij iets verkeerds deed bij de date, hij was eigenlijk best een prima klant. We hadden een fijne klik, we schoten fijn op, en het spraakwater vloeide ook goed. De seks was niet heel spannend, maar er was niets vervelends aan, en dat is al een flinke plus.

Na het komen lagen we nog even na, en was ik hem wat aan het strelen, en babbelden we. Hij kwam met een bekentenis. Hij had een buurvrouw van over de tachtig gehad, en die woonde in het sociale huurhuis naast hem. Ze was gevallen, en ze kon nietmeer zoveel, zoals de trap op. Hij had haar geholpen door haar slaapkamer naar beneden te verhuizen. En daarna had hij het trapgat dichtgemaakt. En de hele eerste verdieping en de zolder vol hennep gezet.

Zoals hij het vertelde had hij er een paar goede oogsten uitgehaald voordat hij gepakt werd. Nouja, hij werd dus niet gepakt, maar zij dus. En ze werd vervolgd en haar huis uitgezet. Ze beweerde nog dat ze van niets had geweten, maar dat had de rechter niet geloofd. Die vond dat ze moest hebben geweten dat er iets aan de hand was, en er haar ogen voor had gesloten. Ze had hem niet genoemd. En dus werd zij gestraft, en hij ging vrijuit.

Dat bracht hij eerst als een bekentenis. Maar alsof het niet erg genoeg was, werd het verhaal steeds meer een lollige anekdote. Steeds meer van de manieren waarop hij het voor zichzelf goedpraatte kwamen in het verhaal terecht. Hij vond het ergens een reuzen-grap, en vond zichzelf reuze slim dat hij zich zo had vrijgespeeld. En die vrouw? Nou, de rechter was mild geweest vanwege haar leeftijd, dus dat zat wel goed.

Ik zat naast hem op het bed, en ik dacht: "Bah, met die gore klootzak heb ik net geneukt. Ik moet echt meteen onder de douche." Ik heb niet op tijd gereageerd. Ik had best fel tegen hem mogen zijn. In plaats daarvan heb ik me pas nadat hij weg was ècht boos gemaakt. Ik heb een hoop smerige dingen gehoord, maar dit was toch wel zo erg dat ik erover heb gedacht dat ik misschien mijn klanten moet gaan selekteren. Maarja, hoe pak je dat aan? Ik heb zijn nummer nooit meer opgenomen, maar het idee dat er misschien wel meer van die kotsvlekken rondlopen onder mijn klanten zit me soms wel dwars.

Privéseks bij mijn collega's

Een hele tijd geleden schreef ik over mijn relaties, en over hoe lastig dat kan zijn als je sekswerk doet. Daar heb ik heel veel vragen over gekregen, en verhalen van collegaatjes. We zijn ook maar mensen, en als het gaat om relaties blijft het altijd moeilijk, ookal denken mensen makkelijk dat we wel heel handig moeten zijn met relaties als we werken met seks. Ik snap niet hoe dat logisch is, maar dat denken mensen dus echt.

Doordat het telkens terug bleef komen dat mensen daar me vragen over stelden of hun ervaringen bespraken, ben ik er maar wat in gaan graven. Daarvoor heb ik met collegaatjes flink bomen opgezet over hoe die het nou deden, en wat hun ervaringen waren. Dat bleek nogal gevariëerd te zijn. Veel meer dan ik dacht voordat ik ging zoeken. Mensen denken dat we het wel de hele tijd over seks zullen hebben omdat we hoeren, maar eigenlijk heb ik het met andere hoeren minder vaak over seks dan met andere vriendinnen.

Het is niet dat we seks niet interessant vinden, en zelfs niet dat we er weinig over te vertellen hebben, of dat we erop uitgekeken zijn, maar het komt er op de één of andere manier gewoon minder van. Als we het over ons werk hebben, dan hebben we het niet over de seks maar over het werk. Dat is een hele andere manier van kijken. En het over relaties hebben doen we op de één of andere manier ook minder, ik weet niet waarom.

En dat is jammer, want hoe meer ik ben gaan kijken naar hoe collegaatjes met hun persoonlijke seksleven omgaan, hoe meer interessante verhalen ik hoor. Ik was begonnen met het idee dat alle hoeren het wel hetzelfde zouden doen als ik, maar dat blijkt weereens helemaal niet waar te zijn. Ja, er zijn dingen die heel veel voorkomen, en er zijn duidelijke dingen die je van bijna iedereen hoort, maar je kan van niets zeker zijn.

Als we dan eenmaal ervoor gaan zitten om het over ons seksleven te hebben, dan gaan we ook meteen wel de diepte in. Geen valse schaamte tussen collegaatjes, dat is wel prettig. Je krijgt te horen van de hoed en de rand, en meestal ook zonder opsmuk. Er wordt wel gelogen, maar minder dan als je praat met je vriendinnen van buiten de business. Daar krijg je vaak meer sociaal wenselijke leugentjes te horen dan waarheid. Behalve als ze ladderzat zijn.

Nuchter kunnen praten over seks en relaties in je persoonlijke leven is ook leerzamer vind ik. Meestal wordt het een gesprek waarbij we van elkaar proberen te leren hoe je het vorm kan geven, hoe het óók kan. En vaak een diepere discussie over verwachtingen, over wat je nou wìl, over waar dat allemaal vandaankomt, en vooral hoe je je compromissen moet sluiten met wat je kan krijgen.

Dat heb ik trouwens helemaal niet met àlle collegaatjes waarmee ik gepraat heb. De meerderheid van de hoeren zijn broodmeiden, en die hebben meestal heel gewone vanilla relaties. Vaak liegen die wel alles aanelkaar tegen hun man, maar dat is juist om die gewone relatie gewoon te laten zijn. Ook broodmeiden reageren lichamelijk wel op klanten, ook broodmeiden hebben soms klanten die seksueel beter klikken dan hun vent, maar die dingen horen die partners natuurlijk niet.

Broodmeiden hebben ook nogsteeds een duidelijkere en helderdere blik op hun seksualiteit en hun relaties dan mijn vriendinnen van buiten de business, maar het blijft wel een beetje bij de gewone relatievormen, de gewone sekslevens. Ze hebben er alleen hun hoerenbaan naast, die tochwel veel ervaring naarbinnen brengt in hun seksleven. Dat proberen ze vaak toch gescheiden te houden, en soms gaat dat goed. Als je niet zo "in" je sekswerk gaat zitten lukt dat wel.

Misschien vinden jullie die balans en die dubbelheid heel interessant, en over dubbellevens komt ook nog een stukje, maar ik vond het zelf veel interessanter om een kijkje te krijgen in de sekslevens van de wildebrassen, de meiden die het werk met passie doen, de meiden die erin gaan zitten en de meiden die het als een avontuur beleven. Dat zijn verschillende groepen die wel flink overlappen. Zelf ben ik geen echte wildebras, maar ik heb er wel altijd wat mee gehad.

Veel van die meiden houden hun seksleven stil. Niet alleen omdat er weinig mensen zijn die het zouden snappen, maar ook omdat klanten het ongeloofwaardig zouden vinden als ze het zouden laten doorschemeren, en er dus op af zouden knappen, maar ook vanwege de hoerarchie. Er is een soortvan pikorde in de hoerenwereld, en die is minstens even dom en schadelijk als de pikordes buiten de business. Die krijgt ook nog een eigen stukje, beloofd.

Dat zorgt er wel voor dat als je laat zien dat er met jou over gepraat kan worden, en vooràl als je er een groepje meiden voor bijelkaarkrijgt zodat je ooknog er een groepsgesprek van kan maken, dat ze dan extra dankbaar op de mogelijkheid ingaan om eens hun hartje te luchten en tips uit te wisselen. En voor mij is dat superleerzaam, want ik leer over dingen die ik zelf nooit heb gedurfd.

De meiden die verdergaan met het werk dan de broodmeiden hebben niet één manier waarop ze allemaal hun relaties en hun persoonlijke seksleven vormgeven. Het is zelfs zo dat ik iedere keer dat ik een nieuwe meid aan de praat krijg wel iets nieuws tehoren krijg waar ik nog nooit aan gedacht had, en wat ook nieuw is voor de andere meiden waar ik al mee gepraat heb. Meestal iets kleins, maar bestwel ook grote dingen. Er zijn gewoon heel veel manieren waarop een seksleven kan werken.

Ik denk dat mijn lezers het best prima zouden vinden als ik gewoon de sappige details van al die verhalen achter elkaar op zou schrijven, maar ik vond het zelf interessanter om te proberen om de dingen te vinden die telkens terugkomen. Trends en patronen geven een heel eigen beeld. Daar schrijf ik liever over. Voor voyeurisme is er genoeg op het internet te vinden.

Je komt heel veel dingen tegen die uniek zijn, maar die zeggen meer over die ene meid en hoe ze in het leven staat dan over hoe het is voor "de hoeren." Je moet juist zoeken naar de dingen die zovaak terugkomen dat je ze bijna gaat negeren omdat ze zo voor de hand gaan liggen. Wat ik bijvoorbeeld héél veel heb gehoord, bij bijna alle meiden die in het werk gaan zitten, maar ook bij veel broodmeiden, is dat je je roze bril kwijtraakt.

Normaliter heb je een roze bril op over je man. Hij is de stoerste, de liefste, de geilste, hij heeft echt precíés de goeie lul voor jou, en hij is een koning in bed. De beste die je ooit gehad hebt. Hij is misschien niet de heftigste bedervaring als je even goed gaat nadenken, maar die heftige toestanden waren toen wel lekker, maar nu niet meer wat je zoekt. Je man is precies wat bij je past.

Dat vertrouwde, dat ophemelen en alles wegredeneren wat daar tegeningaat, dat is de roze bril die de seks zo lekker kan maken in een relatie, ookal modder je eigenlijk maar wat aan en stop je er geen van beiden echt werk in. Het is zo normaal dat de meeste mensen het idee nieteens herkennen. Ik zie het bij àl mijn vriendinnen buiten het sekswerk, ik herken het bij alle discussies over seks die ik vind, het is overal.

Bij mijn collega's ontbreekt het alleen meestal helemaal. Sommige mazzelaars hebben het nog, maar bij de wildebrassen en de aartshoeren hoor ik telkens dat het er niet is. Of ze er nou ooit over nagedacht hebben hoe dat werkt of niet. Inplaatsvan hun vent op een voetstuk te zetten, is hij seksueel gewoon de zoveelste. Dat is lastig als je op zoek bent naar seksueel gezwijmel in je relatie.

Die roze bril wordt bovendien door de mannen wel degelijk verwàcht. Of ze nou snappen of geloven wat die roze bril doet. Want als je die roze bril niet hebt, dan is de boot aan. Dan zijn ze snel onzeker of beledigd, omdat je ze niet op dat voetstuk zet. Iedereen rékent daar namelijk wel op, in een relatie. Vaak al bij de eerste dates. Nuchterheid of een kritische blik zien mensen als dat je ze tekortdoet.

En het is heel oneerlijk, maar het omgekeerde van de roze bril, namelijk dat je partner na een lange tijd samen toch een beetje alledaags en niet geil meer wordt, en ookal richt je je helemaal op hem, hij maakt je toch niet echt botergeil meer en hij prikkelt niet meer zo, zodat je seks vooral nog gebeurt omdat je gewoon afentoe pik nodighebt, of als uitloper van een knuffelpartij, dat houden we nog wèl. De grauwe bril van de gewoonte hebben we misschien nog wel méér zelfs.

Ik hoor van een boel ex-hoeren die ooit flink hebben aangepakt, dat het verliezen van de roze bril nooit meer helemaal goedkomt. Bij sommige vrouwen nog wel een beetje, maar andere meiden zijn hem gewoon voor eeuwig kwijt. Dat maakt voor sommige meiden nietzo uit, die vonden dat gezwijmel over middelmatigheid eigenlijk een soort dom jezelf kleinhouden, maar andere vrouwen willen niets liever dan zich weer voelen alsof het echt niet beter kàn dan hun vent.

Van meer dan één wildebras heb ik gehoord dat ze niet kunnen klaarkomen bij een vaste vent. Dat is te saai, dat is te dichtbij, dat is te alledaags, het prikkelt niet genoeg. Sowieso zijn daar meiden bij die niet kunnen klaarkomen bij seks die "mag," en bijvoorbeeld alleen klaarkomen als ze vreemdgaan. Dat hoor ik trouwens ook bij sommige vrouwen van buiten de business ook terugkomen.

De verboden vrucht is natuurlijk altijd zoeter, en vreemdgaan is altijd heftiger dan dezelfde seks thuis, maar als je dan ooknog die roze bril mist, heeft je vent thuis wel een heel grote valse start weg te werken. Dat werkt soms heel lastig in relaties, en ik weet van een collega die dat heftig heeft, dat ze telkens vriendjes neemt waar ze dan niet echt mee blijft klikken, maar die ze toch aanhoudt omdat het zonder vriendje thuis geen vreemdgaan meer is, en die kick dan wegvalt.

Omgekeerd heb ik ook een collega die nog wèl iets van een roze bril heeft, maar dan alleen bij exen. Dat heb je vaker, exen ga je makkelijk in een onrealistisch licht bekijken, meestal te negatief, maar zij krijgt de roze bril, maar dan achteraf. Dat is kut, want op die manier denkt ze altijd dat ze achter het net heeft gevist. En als ze de ex opnieuw als vriend neemt, valt de roze bril meteen weer stuk.

Wat me ook opviel, is dat veel wildebrassen het geen punt vinden om niet alle rollen in één man te vinden. Dat ontpopt zich dan regelmatig tot een soort harem. Ze hebben niet één man die tegelijk hun belangrijkste sekspartner, hun boezemvriend, hun emotionele steunpunt, hun neukertje voor de vluggertjes, hun neukertje voor de diepe perversies, hun knuffelmaatje voor de buis, hun stapmaatje en hun klusjesman is. Dat verdelen ze dan over verschillende mannen.

Het is logisch om die rollen uit te verdelen. Je hebt meerdere mannen die op verschillende manieren bij je aansluiten, je hebt een grotere talentenpool, en bovendien heb je ook meer variatie. Dat is ook fijn. Bovendien hoef je niet weg te rozebrillen dat er bij een relatie met één man bijna altijd wel dingen onbevredigd blijven. En dingen onbevredigd laten is altijd gif voor je relatie, laat staan als je weet wat je mist.

Tegelijk zijn we mensen, en mensen hebben de neiging om paartjes te vormen. Dus daar vraag ik dan altijd even over door, en ik krijg niet één antwoord dat voor iedereen past. Sommige meiden hebben één man met wie ze zich een paartje voelen, en de rest zijn een soort scharrels en aanhangers, sommige meiden voelen zich een paartje met meer of met allemaal, en sommige meiden voelen zich met niemand een paartje. En sommige missen dat, andere niet.

Je hebt ook gewoon meiden die dat hele relatiegedoe liefst laten zitten, en op zichzelf leunen als het gaat om emotionele steun, en er een schriftje met telefoonnummers opnahouden om booty calls te plegen als ze eens zin hebben. Maar daar valt dan weer minder over te vertellen natuurlijk, want die ontwijken het hele onderwerp op die manier.

Echte monogamie komt bij de wildebrassen heel weinig voor, ook als je het werk niet meetelt. Het komt wel voor dat er mannen dènken dat ze de monogame partner zijn, maar dat is zelden waar. Polyamorie komt wel voor, maar veel minder dan ik had verwacht. De emotionele soap die daar toch makkelijk bij tevoorschijn komt is niet populair. Open relaties werken weer wèl, maar er zijn weinig mannen die daarmee om kunnen gaan. Al heb je ook verhalen over hubbies die het prima vinden om met hun vrouw te oefenen voor een nieuwe kink die ze met een klant wil gaan doen.

Je werk en je relatie gescheiden houden is dè manier om het te doen voor broodmeiden, en ook wildebrassen en aartshoeren passen dat wel toe. Dat betekent vaak dat er over de inhoud van het werk, en over de ervaringen die je hebt, maar weinig of gewoon niet gepraat wordt. Sommige meiden praten er wel een beetje over, maar heel veel meiden hangen gewoon een rookgordijn op tegen hubbie, zodat hij zich niet bedreigd voelt.

Dat is ook niet de enige manier waarop vriendjes bij de neus worden genomen. We maken voor ons werk illusies, en die vaardigheden gebruiken veel meiden ook bij relaties. Sommige mannen krijgen van de wildebras die ze gestrikt heeft niet meer te zien van haar lijf, en voor de rest is allemaal illusie. Maar dan niet de illusie die een klant zou krijgen, maar de illusie die de meid graag leeft.

Je bent sowieso flink aan mannen aan het werken als je wat met ze wil. De meeste mensen hebben immers geen idee over seks, laat staan over de rollen die je wil dat ze vervullen. Ze vinden niet de mannen die hun avontuur komen delen, die máken ze. De meiden die hieraan doen hebben ookwel genoeg handigheid om de mannen te verleiden het te wìllen leren en het te wìllen doen, en dat zou ik ookwel willen kunnen.

Dat gaat dan natuurlijk om gewoon leren seksen, hun seksualiteit leren beheersen, bijvoorbeeld door ze te leren dat ze hun libido niet meer weg moeten masturberen maar die energie op haar moeten richten, of door ze te leren dat hun kinks en smaken kunnen worden uitgewerkt tot interessantere dingen dan ze zelf ooit hadden bedacht. Maar ook gewoon ze te leren dat hun verlangens okee zijn, of hoe ze zichzelf beter en duidelijker kunnen uiten.

Er wordt ook wel aan de mannen gewerkt door bijvoorbeeld hun dieet te verbeteren, ze op de sportschool te zetten, ze zich te laten besnijden, ze te leren manscapen, ze te laten oefenen met langer een erectie houden, ze naar de tandarts te sturen om eens goed op te laten knappen, ze te laten stoppen met roken, en wel meer veranderingen. Hem in het nieuw steken, eens naar een goeie kapper brengen, hem pimpen noem je dat.

Als het om veranderingen gaat hoor ik opvallend weinig over steriliseren. Dat willen de meeste van die meiden dan weer niet, terwijl het zo'n beetje het enige is waar mijn burgervriendinnetjes toch wel hun man voor gaan pushen. Dat is natuurlijk omdat het er weinig toe doet als je tòch al voor je anticonceptie moet zorgen omdat hij niet je enige neukertje is, maar veel meiden vinden het gewoon ook lekker als hun man met scherp schiet.

Nou zou het logisch zijn om te denken dat die mannen allemaal brave sukkels moeten zijn om zo met zich te laten sollen, maar ondanks al dat leren, al die regels en die voorwaarden, willen veruit de meeste meiden toch juist een koppige, dominante vent. En dan ècht dominant, niet zo'n BDSM-type die zich dominant noemt omdat hij die rol lekker vindt.

Dominante meiden, en de meeste wildebrassen zijn dominante meiden, die willen vaak ook een dominante vent als het gaat om paartjes vormen. Mannen die niet dominant zijn kunnen leuk speelgoed zijn, maar die zijn toch minder spannend dan een echte harde kerel met een sterke wil, die een beetje druk op je kan zetten. Al was het maar omdat die veel lekkerder zijn om te domineren.

Het ideaal is dan om een vent te hebben die jou domineert op zijn manier, terwijl jij hem domineert op jouw manier. Meestal komt dat neer op een vent die laat gelden dat hij sterker en meedogenloos is, terwijl jij laat gelden dat je hem subtiel kan manipuleren. Als een soort yin en yang krijg je een samenspel waarbij je elkaar ophitst, en verder drijft dan je in je eentje zou hebben gedaan. Vooral als er van beide kanten wat wreedheid bij komt.

Als je mijn blogje al langer leest, zie je dat je als je dat flink ver doortrekt en overdrijft, je terechtkomt bij pooierrelaties. En dat is natuurlijk geen toeval. Het past zo makkelijk, het heeft voor sommige mensen echte voordelen, en het is een verleidelijk spel om te ver door te zetten. De reden dat toch maar een klein deel van de meiden die zo met mannen spelen hem ook tot een pooier maken, is alleenmaar dat ze niet willen werken met een pooier. Niet omdat ze de aantrekking niet voelen.

Je vent niet bij je werk willen betrekken is daar ook een belangrijk deel van. Hoererij is toch een baan waarbij je heel veel de touwtjes in handen moet houden, en elke stuurman aan de wal die daar wat over vindt, is niet welkom. Ik werd al stapeldol van bordeelbazen die me gingen voorschrijven dat ik meer moest proberen de mannen langer aan de piccolootjes te houden voordat ik ze naar de kamer mocht nemen, dus ik snap best dat je een hubby thuis ook liever niet inmengt.

Dat gaat niet alleen om werk trouwens. Waar je van swingers hoort dat ze als kòppel extra spanning buiten de deur zoeken, hoor ik van de wildebrassen juist vooral dat het háár seksleven is, en dat hij daar niet de eigenaar van is. Een paartje zijn betekent niet dat je opeens niet meer een individu bent. Veel mensen knikken als je dat zegt, maar kijken er tòch van op als je dat ook toepast op seks.

Maar de seks die die meiden hebben zèlf, hoe is die dan? Is de seks van hoeren zoveel spannender en hoeriger dan van gewone burgermeisjes? Het antwoord ligt natuurlijk voor de hand, dat is ja. Met een baan als hoer maak je nou eenmaal meer mee, en dat is van zichzelf al spannender. Maar ook in het "eigen" seksleven buiten het werk om is er vaak meer op til dan bij de meeste mensen buiten de branche.

Je ziet wéér het verschil tussen de broodmeiden aan de ene kant en de wildebrassen en aartshoeren aan de andere kant. De broodmeiden zijn vaak niet zo heel anders dan burgervrouwen, buiten hun werk om. Ze zijn soms zelfs wat minder spannend thuis in bed, omdat ze al genoeg spannends op hun werk krijgen. Ik krijg vooral te horen dat ze blij zijn dat ze thuis "even niet hoeven," en dan juist rustigaan kunnen doen.

Dat niet-hoeven kan natuurlijk ook een domper zijn voor je seksleven. Of zelfs de doodssteek. Dat gaat niet alleen over broodmeiden die thuis haast aseksueel zijn, maar ook over aartshoeren die blij zijn dat ze thuis niet hun partner hoeven op te geilen en aan voorspel te doen. Die zijn blij dat ze gewoon pik-erin kunnen doen zonder drama. Maar mensen hebben drama nodig, vooral met seks, en je gaat dan wat missen.

De wildebrassen gaan helemaal de andere kant op. Die vertellen bijna allemaal over een ontdekkingstocht die ik ook heb doorgemaakt, en waarover ik een stukje in de maak heb. Dat komt nog een keer, daar moet ik nog op broeden. Ze worden door hun werk blootgesteld aan allemaal kinks die ze zelf nooit zouden hebben geprobeerd, en dan komen ze erachter hoe veelzijdig ze eigenlijk zijn. Maar ook wat nou ècht de kern van hun eigen seksualiteit is.

Sommige dingen hoor ik wel heel veel hoor. Bijvoorbeeld exhibitionisme. Veel van die meiden zouden maar wàt graag porno maken die de hele wereld te zien krijgt, als ze maar anoniem konden blijven. Anonimiteit is belangrijker, dus ze houden het maar op hun eigen PC. Er wordt veel huisporno gemaakt, en er zijn ook bestwel wat meiden die een album bijhouden van alle mannen die ze in hun eigen seksleven hebben gehad, met foto's, wat commentaar, en de belangrijkste maten. Een soort trofeeënboek.

Meestal is er ook veel diversiteit met wat ze doen. Weinig meiden storten zich echt op één soort seks. Meestal is de kern wel echt gewoon recht op en neer neuken, maar er doen er heel veel wel wat naast dat mensen SM zouden noemen, er wordt veel versierd, er wordt veel met illusies en verhalen gewerkt, en er is veel mindplay. De wildebrassen zouden de wildebrassen ook niet zijn als ze veel met risico's stoeiden, en dat is dan weer iets wat ik niet zie zitten.

Die risico's zijn dan gevaarlijke mannen uitzoeken, proberen in verkrachtingssituaties te komen, drugs, seks zonder condoom, soms zelfs zonderdat de partner getest is, risico op zwangerschap, risico om betrapt te worden, risico om je relatieleven in de afgrond te storten doordat je partner achter je geheimen komt, riskante spelletjes als wurgseks, zolang het maar gevaarlijk is is het lekker.

Ik denk dat dat meer aan het karakter van de waaghalzen en wildebrassen ligt dan aan het werk. Aartshoeren die niet zo wild zijn doen dat allemaal veel minder, ookal nemen die wel risico's als ze anders niet krijgen wat ze zoeken. Ze zoeken het alleen minder als stuk van de kick. Ik ben eigenlijk wel een beetje jaloers op de durf die de wildebrassen hebben. En
op de stoere zelfredzaamheid waardoor ze er telkens weer zonder belangrijke kleerscheuren vanafkomen.

De partnerkeuze is ook interessant. Broodmeiden hebben de neiging om iets oudere partners uit te zoeken dan burgervrouwen, meiden die veel partners naast elkaar hebben, hebben vaak ook veel verschillende leeftijden, huidskleuren, opleidingsnivo's, stijlen en persoonlijkheden. Wildebrassen die elkaar kennen delen vaak ookwel vriendjes of hebben overlappende harems. Soms is die spreiding expres, omdat ze variatie willen. Soms ook gewoon omdat het gewoon zo ontstaat.

Er zijn meiden die graag wat meiden in hun harem hebben, er zijn meiden die alleen mannen willen, er zijn meiden die wel werken met mannen maar in hun privéleven alleen lesbisch zijn, er zijn er best een handjevol die naast hun zeer gevarieerde stal mannen het ook met beesten doen, wat ik echt niet aan zag komen, maar wat ik verreweg het meest hoor is de groep die wel afentoe wat aanrotzooien met meiden als het impulsief goed voelt maar ze niet in de harem willen, en het bij een harem mannen houden waarbij er ééntje een paartje met haar is.

Waar het ook flink afwijkt van mijn burgervriendinnen is de hoeveelheid. Zowel de wildebrassen als de aartshoeren zijn er veel vrije tijd mee bezig, en hebben ook buiten hun werk veel seks. Dat zijn geen vrouwen van twee-keer-in-de-week. Ze zijn veel bezig met seks, en dan niet alleenmaar erover denken en erover dromen. En als je er veel mee doet, kom je ook in vorm, en kàn je ook meer. En met de veelzijdigheid van de dingen die ze kunnen wordt het ook niet saai.

Ik probeer ook altijd uit te zoeken of ze nou happy zijn met hun seksleven. En wat ze er zelf de voordelen, maar óók de nadelen van vinden. Of ze het willen vergelijken met hun seksleven vóórdat ze de business ingingen, en of ze niet soms met wat jaloezie kijken naar wat de burgervrouwen hebben. Want het klinkt heel spannend, maar wat leuk klìnkt is niet altijd ook spannend om mee te maken.

Als je mensen de kans te geven om eens goed te klagen over hun leven komt er ook wel genoeg uit. Je bent veel werk en veel tijd kwijt aan zo'n druk en ingewikkeld seksleven, en je kan wel goede kandidaten vinden, of proberen je partners op te voeden en te vormen tot de sekspartners die je nodighebt, maar een klacht die ik van àlle meiden met zo'n harem heb gehoord is dat die leden van die harems zo onbetrouwbaar zijn. Er komt veel niet-durven en toch-maar-niet voor.

Het voordeel van een man waarmee je een paartje bent is dat je de hele tijd bij hem bent, en hem eigenlijk een beetje opsluit in je wereldje. Hij komt maar weinig in een wereld waar jij geen faktor bent. Voor mannen die je afentoe voor een bepaalde soort seks ziet gaat dat natuurlijk niet op. Die investeren ook veel minder in jou dan jij in hen. Er is dus regelmatig frustraties over partners die afhaken, verdwijnen, of gewoon teleurstellen.

Netzoals er afkeuring, onbegrip en starheid is over sekswerk, is dat er ook over afwijkende manieren om je seksleven te leven. Daar is dan niet zo'n heksenjacht over, en de overheid negeert het tenminste, maar je komt toch veel maatschappelijke tegendruk tegen. Die voel jij, maar je partners dus ook. En die kunnen daar erg vaak niet tegen. Dus dat leidt weer tot afhaken en teleurstellen.

En er zijn meiden die níét toegeven dat ze afentoe erg graag eens zouden willen wegkruipen in een vanzelfsprekend holletje in de armen van een eeuwige, betrouwbare vaste partner, en alle rompslomp niet nodig zouden willen hebben, maar dat zijn er niet veel. En de paar die dat niet zeggen hèbben vaak een rots in de branding waar ze dat mee zouden kunnen. Het is soms gewoon moeilijk, een hele eigen seksuele moraal en een hele eigen seksuele omgeving scheppen.

Maar er zijn geen meiden die ècht terugwillen. Dat zou je ook meteen merken omdat de weg terug heel veel makkelijker is dan de weg naar zo'n ingewikkeld seksleven. Als je even denkt dat je liever terug wil, zit je voor je het weet in een relatie netzoals de buurvrouw, en is je harem stuurloos verdwenen. De hoeveelheid onderhoud om zoiets werkend te houden is best groot.

Dit stukje is een generalisatie over een kleine groep uitzonderingen. Het is een groepje inzichten die ik als buitenstaander heb opgepikt, en ik zal meteen maar toegeven dat er ook binnen dat groepje uitzonderingen heel wat zijn die niet passen in de generalisatie die ik hier maak. Dus eigenlijk kan je heel weinig met wat ik hier schrijf. Maar ik vond het interessant.