Angst voor seks

Dit is er weer zoéén die maar niet wil komen. Dit stukje komt er nu toch van omdat ik met mijn stukjes de afgelopen weken het nódig heb gemaakt om het uit te leggen, maar hij is nu al zovaak gemaakt en geschrapt. Ik denk dat als ik wacht tot ik hem goedheb, dat ik er dan voor altijd aan zal blijven werken. Het idee waar het over gaat zit heel duidelijk in mijn hoofd, maar het is best wel moeilijk om op te schrijven. Maar dan toch maar dit stukje over angst voor seks.

Heel veel mensen zijn bang voor seks. Soms heel erg, maar meestal wel een beetje. Dat is ook zoiets wat je heel langzaam toch gaat herkennen door mijn vak. Over seks wordt giechelig gedaan, en mensen worden er ongemakkelijk van als je erover praat op momenten dat ze het niet gepast vinden. Ze maken zich zorgen over seks, vreemdgaan, relaties, en daar zit een soort van dreigend gevoel onder.

Totdat ik het zelf niet meer was, herkende ik het niet als bang zijn. Maar ja, je bent toch bezig met de seks van anderen, dus je moet eigenlijk wel. Als je niet probeert te begrijpen hoe je was, en hoe bijna iedereen nog is, dan kan je niet op je klantjes inspelen, en daar komen ze nou net voor. En je kan helemáál niet omgaan met die handvol klanten die het níét hebben, en die zijn nou juist echt een kick!

Er bestáán ook best dingen om bang voor te zijn met seks. SOA bijvoorbeeld. Die houden mij weleens wakker. Maar daar zijn de meeste mensen juist weer helemaal niet bang voor, en nogal slordig mee. Dat maakt mij weer extra bezorgd, want zo hou je al die smerige ziektes wel in omloop. Je moet ook oppassen voor zwangerschap, maar dat is makkelijk om te voorkomen. Maar toch zijn veel mensen daar juist weer banger voor.

Nadat je de gevolgen van seks hebt bekeken, zijn er ook dingen die komen door seks, maar die niet een gevolg van de seks zelf zijn. Dingen zoals dat je heel anders door mensen wordt bekeken als je seks met ze hebt gehad, zodat je opeens een hele ingewikkelde relatie met iemand kan hebben, alleen maar omdat hij een keertje zijn pik in je kut heeft gehad. Dat houdt mij wel tegen om sommige mannen eens uit te proberen.

En dat is terwijl ik er zelf me niets meer van aantrek. Het gaat voor de meeste mensen niet eens alleen maar om wat de ander kan gaan denken over je relatie, maar ze maken het voor zichzelf al ingewikkeld. Een keer neuken met iemand betékent voor hen vanalles. Ze zijn zichzelf allang aan het veroordelen voordat de maatschappij dat kan doen, en ze zijn vaak ooknog strenger dan de maatschappij zou zijn.

Maar zelfs nadat je al die dingen hebt bekeken, is er nog iets meer. Er zitten ideeën onderin de gedachtes van heel veel mensen, dat er nog meer is om bang voor te zijn. Dat zit door alles heen wat we van de mensen om ons heen voelen, en omdat iedereen het zo ziet, zien we het zelf ook zo, als we niet ons best doen om eruit te klimmen. Het zijn dingen die je niet echt leert omdat ze je uitgelegd worden, maar omdat je ze van de mensen om je heen vóélt.

Wat veel meer werkt bij mensen is de onlogische dingen. Bijvoorbeeld dat seks vies is. Als dat ging om al dat slijm, en sperma, en speeksel, en zweet, en klam gewrijf dat erbij komt kijken, zou je dat nog kunnen snappen, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de gedachte dat het iets walgelijks is, omdàt het seks is. We accepteren dat iedereen aan seks doet, maar we vinden het van de meeste mensen maar vies.

Als iemand je per ongeluk aanstoot en met zijn hand op je tiet komt, voelt dat niet vies, zolang het maar duidelijk is dat het niet seksueel is. Als iemand langs je tiet strijkt terwijl het zo zou kunnen zijn dat hij er seksuele gevoelens bij heeft, dan voelt het opeens vies aan. En hoe preutser je bent, hoe makkelijker je dat denkt. Hele preutse mensen zijn soms al seksueel gekwetst als iemand ze per ongeluk aanraakt als ze tegen elkaar aanbotsen.

En van onszelf vinden we het vaak ook maar moeilijk te accepteren. We vinden dat we erboven moeten staan. We vinden dat mensen die denken aan seks buiten een maatschappelijk geaccepteerde situatie maar zwak en vies zijn. Mensen die seks hebben in de situaties waar we seks verwachten, vinden we al spannend. Maar mensen die aan seks dènken op momenten waar het niet maatschappelijk van ze wordt verwacht, daar zit iets fouts aan.

We vinden het acceptabel dat er seks is, en dat mensen het doen, maar alleen als het iets voor erbij is. Als je laat zien dat seks echt wat met je doet, dat het je grijpt, dan vinden mensen je snel pervers. En dat vinden ze van zichzelf ook. Mensen accepteren het heel vaak niet van zichzelf dat ze hun seksdriften niet zomaar uit kunnen zetten, en dat het wat met ze doet. Dat vinden ze zwak.

Seks is ook heel intiem. En daar zijn mensen vaak toch bang voor. Als je niet het zelfvertrouwen hebt dat je zoiets intiems kan doen zonder dat je heel kwetsbaar bent, is dat ook eng. Maar dat vind ik vergelijkbaar met van die kleine kinderen die zich achter hun moeder verstoppen als er visite is, en die geen hallo durven te komen zeggen. Intimiteit is niet vanzelf kwetsbaarheid.

Seks heeft ook met naaktheid te maken. Naaktheid zien veelteveel mensen als kwetsbaarheid, en alsof je met naaktzijn al mensen seksueel toegang tot jou, en macht over jou geeft. Door dat soort van ideeën kregen we de burka, mensen! Naakt zijn is niet iets om bang voor te zijn. Naakt ben ik netzo sterk en netzo seksueel onafhankelijk. Ik ben tegenwoordig graag naakt. En dan ben ik niet kwetsbaar, en het is geen seks.

Als je er maar bovenstaat, is het prima. Als je laat zien dat je dominant bent over seks, is het veel makkelijker. Daarom is er zoveel porno waarin de meisjes voor vanalles worden uitgemaakt. Dat is niet omdat ze zich boven zo'n meisje willen stellen, of het meisje pijn willen doen. Het is gewoon om te laten zien dat ze niet "needy" zijn, en boven de seks staan. Die meiden in de films kreunen juist vaak dat ze het nódig hebben. Het is gemaakt voor mannen hè.

In romantische komedies is het vaak andersom. Die zijn gemaakt voor vrouwen, en daar is de daad niet zo expliciet in beeld, want dat vinden veel vrouwen toch eng om te zien. We willen wel een dominante passievolle vent in bed, maar we zijn er ook bang voor. In die films zijn de mannen needy, en komen aan het eind altijd bedelen om aandacht, en zeggen dat ze niet zonder de heldin kunnen. De heldin laat zich wel palen, maar het is altijd omdat ze zichzelf even laat gaan. Het rokje zit zó weer recht!

Je kijkt naar waar al die dingen naar wijzen, en het komt eropneer dat mensen zich er niet makkelijk bij voelen dat hun seksdrift ze dwingt. Seksdrift is net als honger, het laat zich niet negeren. Maar honger is iets wat we sociaal makkelijk vinden. Iedereen accepteert dat je honger moet stillen. Maar seks, dat is iets wat je voor het overleven niet nodig hebt, dus moet je maar zonder kunnen doen. Ookal is het wel gewoon een behoefte.

Er zit een soort doctor Jekyll en mister Hyde in mensen. Je hebt jezelf goed in de hand, en je leeft je leven, en opeens komt daar je seksdrift, en die wil dat je dingen gaat doen die sociaal moeilijk zijn. Dingen die mensen niet bij zichzelf vinden passen, want zo zijn ze niet, vinden ze. Je wil niet weten hoeveel mensen ik ken die diepvanbinnen denken dat ze horen bij een kleine minderheid van perverse mensen die echt geil worden en dan sociaal onaanvaardbare ideeën op sociaal onaanvaardbare tijden en plekken krijgen.

De meeste mensen hebben wel kinks. En daar schamen ze zich altijd wel voor. Ze hebben vaak die kinks maar heel oppervlakkig uitgezocht, en bijna iedereen die ik ken weet eigenlijk niet goed hoe dat bij hem of haar nou inelkaarzit. De meeste mensen vinden hun kinks maar lastig, en voelen zich er schuldig voor. Ik vind dat onzin, je kiest niet ervoor om een kink te hebben, die zijn alleen maar lastig, en moeilijk te bevredigen.

Ook als je een relatie hebt kan seks heel lastig zijn. Je moet een hele interessante partner hebben om de seks interessant genoeg te houden om ècht tevreden te blijven. En hij moet alle dingen bevredigen die jij hebt. Dat is heel zeldzaam, vooral omdat mensen niet werken aan hun seksleven. De beginseks in het eerste jaar ging goed, en toen waren ze bijna één, dus dan zijn ze seksueel gelijk, toch? Niet dus. En lang niet altijd omdat er iets misging.

Ik ben zoiemand die altijd wordt uitgekozen om dingen aan op te biechten. Ik weet niet hoe het komt, ik doe het niet expres. Ik krijg dus ook veel over slippertjes te horen. Van mijn vriendinnen weet ik dat meer dan de helft ooit is vreemdgegaan, en ik weet niet of de rest het niet vertelt, of niet doet. Dat zit ze dwars, ze vinden het erg van zichzelf, maar dat heeft het niet tegengehouden, en het houdt het soms nog stééds niet tegen. Ze komen wel biechten, maar ze stoppen niet.

Dat vreemdgaan laat ook sporen na, en dat ken ik ook zelf wel. Niet alleen als de partner vreemdgaat, maar ook als ze zelf vreemdgaan, laat dat een soort trauma achter. Er zit heel veel schuldgevoel in, en het gevoel dat er iets heel èrgs is gebeurd. Waar dat inzit, daar kan je niet goed achter komen tot je hebt geleerd om wat meer over seks uit te kunnen kijken. En dan ben je er gelukkig ook vanaf.

Ook al deze is niet simpel. Er komt veel bij kijken, vooral teleurstelling dat het vereren van je relatie niet goed genoeg is gelukt om niet verleid te worden. Een relatie gaat vanzelf een eigen leven leiden, en je gaat je vanzelf door alle liefdesgevoelens eraan optrekken dat alles zo perfekt is. Daar zit een hoop werk aan om je daarvan te overtuigen hoor. Als dat plaatje van perfekt zijn en niemand anders nodighebben breekt, dan voelt dat alsof er iets niet aan jou klopt.

Het is dan meteen ook zo makkelijk te zien dat de partners zichzelf en de ander genept hebben, en zichzelf een rad voor ogen hebben gedraaid. Het hele verhaal dat je jezelf vertelt dat het allemaal om liefde gaat, en dat je het vanwege de liefde doet, en dat de liefde perfekt op elkaar aansluit, dat zie je opeens voor het wensdenken aan dat het is. Je hebt jezelf genept, en nou is die perfekte reden om geaccepteerd seks te kunnen hebben opeens weg.

De woorden die je veel hoort in die gevallen is "vies en gebruikt." Dat hoor je bij vreemdgaan minder, maar vooral bij one night stands en mislukte relaties. Eigenlijk altijd als er seks is geweest zonder dat er een maatschappelijk geaccepteerde smoes voor is. Het gaat om een gevoel van schaamte, en je voelt je letterlijk vies, alsof je je moet wassen. De mensen gaan zichzelf dan veroordelen, en dat maakt dat gevoel.

Natuurlijk is dat dan ook meteen een belangrijk iets wat mensen tegenhoudt om seks te hebben. Vooral met een nieuw iemand. Je hebt niet dat vertrouwde, waardoor je het wel durft, en om dan seks te hebben voelt heel fout. Dan zie je het ook echt als iets slechts dat je gaat doen, ook al doe je niemand kwaad en heeft niemand er last van. Het is iets verkeerds, en iets viezigs. Je hebt het gevoel dat je een groot risico neemt.

Voor een stukje is het door het gevoel dat seks nooit mis mag gaan. Als het een keer niet lukt, hij krijgt hem niet overeind, of je stoot je, of er komt opeens iets tussen, dan is dat heel ongemakkelijk. Het is een soort faalangst. Vooral als het niet vanbuiten komt, maar van één of beide partners. Als die elkaar niet goed kennen, is het nog erger. Dan is het niet een geheimpje tussen de partners, en iets dat wel goed zit omdat je het kan bedekken met andere beurten. Dan is het beschamend en voelen mensen zich soms gewoon mislukt. Terwijl dat gewoon onzin is.

Er is zo'n idee dat je iets kwijtraakt met een partner. Ik noem het maar onschuld, want dat klinkt wel lekker, zo wordt het toch al vaak uitgelegd. Het is iets wat je kwijtraakt vooral door "onacceptabele" seks. En je kan het nooit meer terugkrijgen. Het is ongrijpbaar, en niemand kan het goed uitleggen hoe het nou belangrijk is, maar toch is het idee heel aanwezig dat je zuinig moet zijn op je onschuld, en dat mensen het kunnen merken of je het nog hebt. En mensen veroordelen elkaar ermee, dat is het ergste.

Het is een onlogisch iets. Een meisje dat vijfentwintig jongens heeft geketst, wordt uitgewoond genoemd, en ze doen alsof ze versleten is. Een meisje dat met één jongen is geweest in al die tijd heeft vaak meer geneukt, maar omdat het maar met één mannetje was, vinden we haar minder versleten. Dat klopt gewoon niet. En niet alleen omdat je kut niet slijt van neuken. Er zit weereens die onschuld achter.

Ze doen ook vaak alsof iemand die veel partners tussen haar dijen heeft getrokken niet veel van zichzelf zal denken. Dan hebben ze het over een gebrek aan zelfrespect. Het gaat niet om de meisjes die het voor de aandacht doen, of omdat ze geen nee durven te zeggen, want die worden juist minder met de nek aangekeken dan de meiden die het doen omdat ze het lekker vinden. Het is dat je alleen maar als je maagd bent goed voor jezelf opgekomen bent, en zelfrespect hebt. Alsof je door te neuken je zwak laat zien.

Als je zo denkt zie je dus ook masturberen heel anders. Dat is veilig, want je krijgt geen nieuwe partners in je lijstje. We vinden het dus wel best als kinderen masturberen, maar als ze samen seksueel aan de gang gaan vinden we dat héél erg. Ik heb zelf mijn twijfels bij teveel masturberen, want ik zie wat jongens zichzelf leren, en ik vind dat we veel te krampachtig omgaan met tienerseks.

Die onschuld zie je ook bij klanten. Heel veel mannen vinden het een enorme stap om eens een betaalde wip te proberen, omdat ze dat een heel groot verlies van onschuld vinden. Als je het één keer hebt gedaan, ben je voor altijd een hoerenloper, vinden mensen. Dat is natuurlijk net zulke onzin als dat je voor altijd een slet bent na de eerste keer dat je het eens met een vent doet waar je de naam niet van kent.

Het idee is dat seks je verandert. Dat je als de geilheid over je komt, en je dingen laat doen die je anders nooit zou durven, dat dat jou heeft besmet en dat je daar altijd mee door moet. Het gevoel is dat je beschadigd bent, en dat je niet vers en nieuw meer bent. Je voelt je versleten, en er zijn ook veel mensen die het jammer vinden dat ze zich niet meer boven anderen kunnen vinden staan omdat ze iets niet hebben meegemaakt.

Je kan het zien als je zo denkt, dat je vergiftigd wordt door seks, en dat het niet meer weggaat. Mensen die vaker onacceptabele seks hebben, die gaan dat ook meer doen, alsof het een verslaving is. Dat is de gedachte, omdat je onschuld kwijt bent, maar het is logischer om te zien dat mensen minder bang ervoor worden als ze het zelf hebben meegemaakt. En als je ervan geproefd hebt, blijkt seks nietzoslecht te zijn!

Maar zo ziet de samenleving het niet. Die zien mensen "afglijden" en "terugvallen" naar onacceptabele seks. Die vinden het moeilijk om te begrijpen dat je een seksobjekt kan zijn, èn een gewoon, volledig, belàngrijk persoon. Als iemand je seksobjekt is, en je kent hem verder niet, dan denk je alléén als seksobjekt over hem. Daar zijn mensen bang voor, want dan denken ze ook dat je alleen over ze denkt zoals je gedachtes zijn als je geil bent.

Dat komt vooral door wat ik eerder al beschreef. Je seksdrift gaat met je aan de haal, en het kan voelen alsof je bezeten bent. En dan doe je dingen die je anders niet zou doen, dingen waar je je later misschien voor schaamt. Je kent jezelf niet, wat heb je met jezelf gedaan? Maar eigenlijk is het veel eenvoudiger. Je biologische behoeftes schuiven je overtuigingen aan de kant, want er moet geneukt worden.

Je komt dan in zo'n gedachtenpatroon dat je alleen nog maar de drang naar seks voelt, en dat al de andere dingen even wegvallen, en je maakt dus ook hele andere beslissingen. Meestal dus dat je gaat neuken, ondanks dat je eigenlijk normaal zou besluiten van niet. Aan de ene kant is dat intiem, maar aan de andere kant denken jij en je partner op dat moment alleen maar aan seks met elkaar, zonder dat je andere persoonlijke dingen meeweegt. Dat kan heel eng zijn voor mensen die er niet mee om kunnen gaan.

Het is zelfs zover gekomen dat mensen denken dat je die angst nodig hebt. Als je het niet eng meer vindt, dan ga je wel weer de extremen opzoeken voor de kick, is de gedachte, want anders is het niet spannend meer. Zelfs mijn klantjes denken dat vaak. Eigenlijk is het gewoon ontdekken dat er méér is als je over je eerste angst heenbent, en je kan jezelf moeilijk een hele bink vinden als je een angst overwint die er niet meer is.

De angst voor seks komt vooral van die onlogische dingen. Maar omdat mensen het niet begrijpen, werkt dat dus wel heel erg door in wat mensen geloven, en dat maakt het weer een hele toestand. Ook voor de mensen die niet geloven in die hele angst. En júíst voor de mensen die van die angst zijn afgestapt. Onze hele maatschappij staat ernaar, van de media en de films, tot de voorlichting op scholen.

Al dat moeilijke gedoe met versieren en hoe je daarmee om moet gaan, en hoe mannen en vrouwen horen te zijn, dat is allemaal zo ingewikkeld omdat we met die angst rekening moeten houden. Ik kom elke dag zoveel mannen tegen die van zichzelf superdominant zijn, maar zich nooit kunnen ontplooien in onze samenleving, en die daar zichzèlf de schuld van geven! Ik ben altijd blij als ik die hun plekje kan geven.

Het is om te beginnen niet logisch, maar als je kijkt wat het gevolg is van denken dat je van onacceptabele seks beschadigd wordt, samen met dat je helemaal op je gemak moet zijn met seks, dan zie je dat je seks kan gaan zien als een vorm van geweld. Dat is best een populair idee bij de radfems. Niet èlke radfem is een Dworkin, maar er zit best een diepe gedachte in het moderne feminisme dat seks en geweld heel dicht bijelkaar liggen.

Diezelfde mensen vinden ook dat seks te maken heeft met objectivisatie. Ze vinden een seks-objekt minder dan een mens. Ze zien iemand die geseksualiseerd is als alleen maar een lijf om te neuken, en ze verzetten zich dus met hand en tand om als seksobjekt te worden gezien. Dat heeft ook met die hele angst voor seks te maken, want het komt er gewoon vandaan dat mensen het eng vinden om door hun seksdrift te worden bezeten. Over feminisme komt nog wel een stukje.

Ik vind het interessant als ik bijvoorbeeld zie hoe feministen soms vechten tegen het objectiviseren van vrouwen in rap-clips. Het is namelijk bij allebei een manier om om te gaan met hun angst voor seks, en ze herkennen het niet van elkaar. De feministen doen het door zich af te zetten tegen objectivisering, maar de rappers doen hetzelfde door te doen alsof ze boven hun seksuele partners staan. En het is allebei kinderachtig en negatief.

En dan moet ik ook wel wat zeggen over verkrachting. Dat er daar zo paniekerig over wordt gedaan, alsof het erger is dan vermoord worden, komt ook omdat we bang zijn voor seks. Ik weet zelf heel goed wat verkrachting is, ik heb er zelf een paar achter de rug, en ik wil er nog wel een stukje over schrijven ookal kan ik niet zeker zijn dat ik het ooit echt durf. Ik weet wel dat zonder de angst voor seks je veel minder last van de gevolgen hebt.

Prostitutie heeft mij veel dingen geleerd, en één van die dingen is dat het me heeft geleerd hoe de angst voor seks werkt, hoe het echt is, en dat je het beter los kan laten. En dan kan je je klantjes zoveel beter begrijpen. Waarom het zo'n geheim is voor al die mannen, die het nooit toe zullen geven dat ze bij me zijn geweest. Waarom ze zichzelf soms zo slecht vinden.

Je gaat zien dat je ze op weg moet helpen om je tijdens de seks even goed te objectiviseren. Dat is gezond, en ze hebben het zich af proberen te leren. Dat je je moet gedragen op zo'n manier dat ze het idee hebben dat het goed is, en dat ze een goeie reden hebben om seks met je te hebben. Dat je ze laat zien dat jij het nodig hebt, en dat zij niet hoeven te smeken. Het is alleen jammer, dat het nodig is. Seks is eigenlijk niet eng.

Toch maar weer Utrecht

Er zijn mensen die me hebben gemaild met nieuws, feitjes, hun verhalen, over de achtergronden van de toestand in Utrecht. En die hebben me gevraagd om er meer over te schrijven. Dat heb ik niet gedaan. Ik ben er stil over gebleven. Dat zit me dwars, want er hebben mensen gehoopt dat ik bij zou dragen, en ik moet toegeven dat ik dat dus niet heb gedaan. Daar wil ik jullie mijn excuses voor aanbieden.

Ik wil ook wel even uitleggen waarom ik er zo weinig over schreef. Dat zijn gewoon persoonlijke redenen. Ik vind het niet onbelangrijk, en ik begrijp hoe ingrijpend dit allemaal is, en ook dat het belangrijk is om commentaar te geven als iets zo groot in de pers komt. Maar helaas zit het me in het verkeerde keelgat om erover te schrijven. Ik kan er gewoon even niet meer mijn tijd aan verdoen, dat kan ik nu even niet verdragen.

Daarom ben ik meer bezig geweest met gewone stukjes plannen. Mijn commentaar op het nieuws doet maar heel weinig, zie ik terug in mijn analytics en op het internet. Mijn stukjes over hoe het werk is, die doen veel meer goed. En de stukjes waarin ik losga op grote dingen in de media, die doen nog wel het meest. Maar dat is ook alleen maar omdat ik uitleg en kan verwijzen naar hoe het echt is. Dat is het belangrijkste van mijn blog. En daarom ben ik begonnen met een serie moeilijke stukken over concepten van de hoererij.

Als ik over Utrecht had geschreven, dan was het toch alleen maar hatelijkheid geweest. Dan had ik geschreven over Wolfsen met zijn hypocriete gelul, de dingen die hij beloofde en helemaal niet van plan was waar te maken. Daar had ik dan weer commentaar op gekregen dat ik negatief was omdat mensen hem wèl geloofden, en ik zou lijken op een vals wijf met een samenzweringscomplex. Daar heb ik al genoeg last van. En je krijgt geen excuses als je achteraf gelijk blijkt te hebben.

Het is ook wel wrang van mezelf. Ik heb nog nooit zoveel goed willende mensen gezien die zich inzetten. Dat is echt heel mooi. Maar het is nou net op een politiek iets waar ik het niet de moeite waard vind om eropintegaan. Dit is een gevecht wat al verloren is, en waar we nauwelijks mensen mee gaan bereiken. En dan is er zelfs nog het gevaar dat de verbiedertjes hiermee gaan scoren. Maar ik voel wel mee met die mensen die opstaan, en ik voel me wel schuldig dat ik ze niet genoeg help. Maar wat kon ik nou eigenlijk? Als ik mee had geschreven?

Ik zou op íédereen commentaar hebben gehad. Op Wolfsen, dat spreekt voor zichzelf. Die is gewoon een mannetje van de Taskforce Mensenhandel, en die vindt het wel tof van zichzelf. Hoeveel schade hij moet doen is niet belangrijk, zolang hij maar eruitziet alsof hij iets doet aan die verschrikkelijke mensenhandel, waar niemand zich van afvraagt of dat nou wel bestáát op die schaal.

Op Wegra, want die hebben er flink aan meegedaan dat hun concurrenten eerder al werden gesloten. Ze waren zo schijnheilig, en ze wouden best suggestief doen over dat er bij de anderen zoveel mis was. Dat heeft ze nu lelijk te pakken gehad. Want er zijn altijd wel verbindinkjes te vinden tussen die bedrijven, ookal is het maar een meisje dat overstapt. En ik heb geen medelijden hoor. Ze doen bijna niets, en ze vragen die belachelijke prijzen die bij het monopolie horen dat de overheid geeft aan die exploitanten. Die hebben genoeg verdiend.

Op de meiden daar. Utrechtse registratiemeiden zijn al andere meiden dan op andere plekken, het zijn vooral de hoeren die vies zijn van het dwars zijn tegen de overheid, en waar ook wel wat bangigheid voor de enge prostitutiewereld aan zit, en die dus maar met de overheid in bed gaan liggen. Dan krijg je dus dit. Netzoals je genaaid wordt als je maar bij een pooier gaat horen, omdat je bang bent wat hij anders gaat doen. Maar de overheid als pooier, doet niet eens zijn werk.

Als je je laat registreren, en dan ook nog in het nieuws gaat doen alsof het op het Zandpad veiliger is dan op andere plekken in Nederland, dan ben je dom. Of je nou weet dat dat onzin is of niet. Want als je het niet weet, dan ben je dom omdat je nooit verder kijkt, en als je het wel weet dan ben je je collegaatjes onterecht in een slecht daglicht aan het zetten. En dan vind ik ook dat je verdient wat je krijgt, want we zagen dit allemaal al jaren aankomen.

En natuurlijk ook op de media, want die doen hun werk niet. Al de talking heads, van politiek tot presentator, gaan er allemaal gewoon vanuit dat er heel veel gedwongen prostitutie is. De fabeltjeskrant wordt alleen maar herhaald en herhaald, en zovaak als het herhaald wordt gaan mensen het gewoon geloven omdàt ze het zovaak horen. Want zo werken we nou eenmaal, daar hebben we zelfs last van als hoeren die elke dag zien dat het niet zo is. Daar schrijf ik nog wel een stukje over.

Het is zelfs zover dat ik eigenlijk een beetje geschokt was door de op één na laatste inbeller in dit programma. Nadat Heleen de Boer, die béter zou moeten weten, weereens zegt dat mensenhandel en prostitutie doorelkaargeweven zitten, is er gelukkig een vrouw die echt van leer trekt over de telefoon. Als ze wordt afgekapt krijgt ze nog een berisping van de presentator, die duidelijk geen andere meningen trekt. De dame daarna is ook slimmer. Ik vond het fijn, die twee.

Die praters in de media en de politiek, en ook in de reacties op het nieuws. Ze weten het allemaal zogenaamd zo goed. Ze hebben nog nooit met een hoer gepraat, hebben misschien eens een Perquin-boekje gelezen, maar ze horen de cliché's in het nieuws en ze denken dat ze de waarheid in pacht hebben. Er zijn niet eens vragen over òf er wel misstanden zijn, of hoe die werken, of hoeveel, dat is allemaal allang vastgesteld in hun hoofden. Het enige waar het debat over gaat is hóé we het harder aan kunnen gaan pakken!

Ik heb van lezer Nerd een hele mooie feed-page gekregen die het beste van internet voor me uitzoekt en op relevantie en activiteit sorteert, zelfs van gesloten forums enzo, maar vooral van de social media. Daar volg ik het nieuws, maar ook de discussies over ons. En in het verbiedertjeskamp vieren ze deze toestand als een enorme overwinning. Dit wordt gezien als de eerste belangrijke stap om alle openbare prostitutie weg te werken, want als we in het donker moeten werken, dan is het makkelijker om meer grip op de beeldvorming van prostitutie te krijgen.

De verbiedertjes hebben het vaak fout gehad, maar sinds de overheid zich alleen door verbiedertjes laat informeren kan je daar wel vaak zien welke kant het op zal gaan. Maar wat ik ook een hele belangrijke aanwijzing vind, zijn de professionele zielige slachtoffers. Professionele slachtoffertjes hebben een verhaal dat ze veranderen zoals ze denken dat het beste is. Soms hebben ze wat meegemaakt, maar het is nooit wat ze echt schrijven, en voor een doorgewinterde hoer is het ongeloofwaardig.

Maar ze hebben wel heel goed door wat de mensen willen geloven. Die wijven moeten namelijk nog geloofwaardig overkomen bij de SBS 6 kijkers, maar ze moeten tegelijk ook schokken, want anders krijgen ze geen aandacht. Daar leven ze voor, en daar leven ze vàn. Er zijn er veel meer die slachtoffer spelen, maar alleen de professionele slachtoffertjes hebben de feeling om precies te zien hoe ze het moeten spelen. Als ik wil zien wat mensen nog willen geloven, kijk ik naar de professionele slachtoffertjes, want die hebben dat dóór.

Die professionele slachtoffertjes komen deze dagen met lossere manieren van praten, minder voorzichtig, en met meer van de dingen openbaar die ze normaal alleen aan hun gelovigen vertellen. Ze zien dat er meer wordt geloofd, en ze zien ook dat het een verschuiving is die geen golfbeweging is. Ze willen niet later gepakt kunnen worden met wat ze eerder zeiden. Ook al hebben Maria Mosterd en Maria Genova wel laten zien dat het risico daarmee erg meevalt. Ze weten dat er meer wordt geloofd.

Het is gewoon een nachtmerrie. Ik droom weleens dat ik iets mis zie gaan, en dat ik schreeuw zo hard als ik kan, maar dat niemand me kan horen, en alles gewoon fout blijft gaan. Zo voel ik me nu. Er wordt door bijna héél Nederland geloofd in een waan, een ziek denkbeeld over hoe prostitutie zit, en hoeveel en wat er gebeurt. En die waan wordt niet eens meer kritisch bekeken door de rechters, die vroeger veel van de onzinzaken eruitgooiden, maar nu gewoon meewerken.

Er zijn steeds meer mensen die gewoon accepteren dat je de waan maar moet geloven. Je hoort zelfs van vrouwen uit het vak dat die geloven dat het zo zit, terwijl ze zèlf nooit zoiets hebben gezien of gemerkt, maar omdat ze het zovaak hóren, en dan moet er toch wel wat waarheid inzitten! De hoerenpraatjes over misstanden worden serieus genomen, maar de andere hoerenfabeltjes zijn dan weer gewoon geruchten.

Ik krijg e-mail van vrouwen uit het vak die me aanraden om niet meer te vertellen dat het niet op grote schaal bestaat, want dan denken mensen dat ik gek ben. Ze vinden dat ik maar mee moet, want dan word ik misschien als gesprekspartner geaccepteerd, want mijn plannen vinden ze wel goed. Ik vind dat van de gekken! We moeten vèchten tegen die gekte, die hysterische heksenjacht, want die maakt ons kapot!

Maar ik moet kiezen waar ik vecht. Ik word al jaren weggespoeld door het nieuws, er komt zo véél onzin uit de TV, krant en radio. Ik ben geen Renate van der Zee die wordt betaald voor haar hatelijkheden. Ik ben op de allereerste plaats mijzelf, op de tweede plaats hoer, en pas op de zoveelste plaats daarachter komt blogster. En deze strijd heb ik maar vantevoren een beetje besloten, gaat me nietteveel tijd kosten.

Waarom ik dat koos, is omdat het niets gaat uithalen. Ik kan me boos maken, en dat doe ik ook, maar ik ga niet proberen om iets in Utrecht voorelkaar te krijgen. Ik wil alleen wel dat de landelijke politiek niet kijkt naar het succesverhaal Utrecht, zonderdat iemand ook laat zien dat het helemaal geen succesverhaal is. Het klinkt heel hard, maar zo moet ik het doen.

Ook al had ik er elke dag een stukje over geschreven, het had niets uitgemaakt. Je bent namelijk met gemeentes bezig. De gemeenten in Nederland zijn de minst transparante en meest corrupte bestuurslaag. Achterkamertjespolitiek is alom een kwestie van beleid, en aan het hoofd zit een onverkozen burgemeester, aangesteld op merites van partijtrouw, veelal als beloning voor partijpolitieke dienstbaarheid, die in de praktijk geen rekenschap hoeft af te leggen voor zijn daden.

De landelijke pers toont alleen bij grove excessen aandacht voor gemeentelijk beleid, behalve in geval van persfestiviteiten van grote steden, en locaal nieuws wordt door de Nederlander nauwelijks gevolgd, hetgeen in de hand wordt gewerkt door het feit dat locale nieuwsbronnen worden gezien, helaas vaak terecht, als de zwakke broeders in de journalistiek. Dit resulteert in ondoorzichtige totstandkoming van beleid en regelgeving, waar door de verantwoordelijken naar believen over kan worden voorgelicht.

Waar de transparantie van het landelijk wetgevingsapparaat nog potentiëel leidt tot een dénouement van werkelijke overwegingen achter bestuurlijke ontwikkelingen, is het inwaarts gerichte karakter van de gemeentelijke besturen ongecontroleerd. De mogelijkheid zowel beleid als perceptie van het beleid excessief te manipuleren wordt gretig gebruikt om verder politiek gewin te behalen. Te vaak resulteert dit in een opritsjnik als burgemeester. Utrecht is hier een somber voorbeeld van.

En wat had ik dan kunnen doen? De meiden hebben een eerlijke poging gedaan te laten zien dat het goed zit. Ze laten dan lekker even de rest van Nederland vallen doordat ze doen alsof het alléén in Utrecht goedzit, maar ze zijn al positiever dan het nieuws wat je van de rest van Nederland hoort. En ik gun ze ook best dat ze lekker kunnen werken. Ze doen het goed, moet ik dan zeggen dat het niet gaat helpen?

Maar het is iets anders om er tijd aan te gaan besteden. Ik ben gevraagd om mee te helpen met de publiciteitscampagne, en daar heb ik dus voor gepast. Dat had ik beter gedaan door het te zeggen, maar eigenlijk hield ik het de hele tijd voor mezelf open dat ik wel een handje kon helpen hier en daar. Het werd iets dat gewoon onderaan mijn lijstje met prioriteiten stond, en daardoor kwam het er niet van. Dat was nietzo netjes, sorry daarvoor.

Maar Wolfsen heeft zich netjes aan zijn patroontje gehouden. Hij blijft zeggen dat hij positief staat tegenover dingen, zodat de persoorlog niet escaleert, en dan trekt hij pas op het allerlaatste moment de meiden onderuit. Dat gaat hij ook doen met wat er nu nog op de plank ligt. Als je reageert omdat je hem niet vertrouwt, lijk je paranoia, en als je pas reageert als het al gebeurd is, doe je er niets meer aan. Dat is het probleem.

Ik zal een paar voorspellingen doen, en dan zie je wel waarom ik er nietzoveel werk van wil maken. Die coöperatie, die denk ik niet dat die komt. Vroeger hebben we zovaak geprobeerd om dat soort dingen te doen, maar dat ging nooit omdat er één iemand de exploitant moet zijn voor de overheid, die ze de schuld kunnen geven van misstanden. Als de meiden het samen doen, en ze geven signalen van mensenhandel, en dat kan niet anders, dan staat het zo stom als ze de meiden zelf moeten afstraffen.

Bovendien doen ze liever geen zaken met de meiden. Coöperaties hebben meiden die komen en gaan, zeggen ze dan, maar dan leggen ze niet uit waarom het in andere businesses geen probleem is maar bij ons wel. Meestal komt er dan een los verhaaltje over mensenhandel. Het is gewoon dat ze niet willen dat ze moeilijk moeten doen. Als er één boef is die al die meisjes bijelkaarhoudt, hebben ze dat liever dan dat ze moeten gaan praten met de meisjes apart. Ze willen het doen netzoals Sjaban deed.

Misschien komt hij erdoor, als pilot project. Dat denk ik niet, want de gemeente wil geen bankgarantie geven, en ook de banken geen douw geven dat ze ons als echte mensen moeten behandelen, dus geld komt er niet. Die bankgarantie geven ze wel aan andere privéprojecten waarvan ze vinden dat ze die voor Utrecht moeten hebben, dus verhalen over dat het een uitzondering is kloppen gewoon niet. De uitzondering is dat ze voor gedupeerde mensen van gemeentebeleid helemaal geen tegemoetkoming doen.

Als die er dus komt, kom je daar ook signalen van mensenhandel tegen, want dat is onvermijdelijk. Niet omdat er mensenhandel is, maar omdat het bijna onmogelijk is om geen signalen van mensenhandel te geven aan een zedenrechercheur die ze kosten wat kost wil zien. En dan komt er weer een zie-je-wel-verhaaltje over dat de branche een boeltje blijft, dat de meiden weerloos zijn tegen mensenhandel, en dat de coöperatie mensenhandel niet buiten de deur kan houden. Of dat het een dekmantel is voor mensenhandelaren ofzo.

Die EDIT: beveiliger die wel wil gaan exploiteren, daar ken ik niemand. Daar weet ik het fijne dus niet van. Ik weet wel bijna zeker dat hij eerlijk is en graag goed wil werken. Ze zullen hem wel van achter naar voor doorgelicht hebben op zoek naar mensen met slecht levensgedrag of strafbladen, maar zo'n beveiliger heeft dat natuurlijk wel op de rit. Ze kùnnen hem dus niets maken, en dan doen ze bij de gemeente graag alsof ze hem niets wìllen kunnen maken.

Maar hij kan ook niets doen tegen de zedenrechercheur die dingen wil zien. Ze kunnen hem minder makkelijk de schuld geven als er nergens grauwe randjes aan zijn mensen zitten, maar ze kunnen hem wel netzomakkelijk de schuld geven dat zijn meisjes signalen van mensenhandel geven. Hij krijgt hetzelfde gezeik, dat geef ik je op een briefje. En dat komt wel als hij niet afhaakt, of als de gemeente niet kan zòrgen dat hij afhaakt. Als ze hem duidelijk maken dat hij zijn hele bedrijf gedag kan zeggen als ze hem naaien, zal hij wel na gaan denken. En zelfs als hij doorzet krijgen ze hem ook wel. De gemeente heeft de tijd.

Wolfsen wil de boel dicht. Net als in Amsterdam zal het wel weer met vastgoed te maken hebben. Er is niet veel projectontwikkeling, alleen buitenkansjes verkopen nog, en de gemeentes hadden dat altijd als melkkoetje. Misschien ben ik wel achterdochtig als ik dat denk, maar misschien ben ik juist wel realistisch. In ieder geval vind ik het een minder eng idee dat het oplichting is voor geld, dan dat ze ècht zo gek zijn als ze doen alsof.

Maar het ergste, en waardoor ik toch weer ga schrijven, is dat ze doen alsof ze de hoererij nu de kans hebben gegeven om een schone branche te worden, en dat de branche het heeft verneukt. Ze gaven de business de verantwoordelijkheid om de overheid niet zich dingen in hun hoofd te laten halen. Voor de waandenkbeelden zijn wij hoeren nu weer verantwoordelijk gehouden. Terwijl wij de allerminste kans hebben om er iets aan te doen, want niemand luistert naar ons. Ik vind het pervers.

Hier hebben jullie mijn stukje over de toestanden in Utrecht dan. Denk je echt dat ik iets ermee verbeter?

EDIT: We zien toch waar het heengaat. De gemeentes gaan wel doen wat de Eerste Kamer niet kon slikken.

Morgen is alles dicht in Utrecht

Vanavond kwam de uitspraak van de rechter over de sluiting van de laatste ramen in Utrecht. Wegra, de exploitant, had een kort geding gestart om open te mogen blijven. Ik was wel nieuwsgierig wat de gemeente ging vertellen. Bij het beslissen dat alles dichtmoest, hoefden ze namelijk niet uit te leggen wat ze nou precies voor bewijs hadden dat er mensenhandel was. Voor de rechter moeten ze dat wèl.

De gemeente kwam eigenlijk alleen met dat er een meid was die een tatoo de namen van haar pooiers op haar buik had. Dat is mensenhandel vinden ze bij de Taskforce. De advocaat van Wegra vroeg nog of Yolanthe Cabau van Kasbergen dan ook een mensenhandelslachtoffer was, want die heeft Wesley's naam op zich. Voor de rest was er geen bewijs waar de gemeente mee kwam.

EDIT: Ja, ze kwamen ook met beschuldigingen over een vrouw die daar zwanger werkte, maar dat is niet verboden. En niet eens in de uitgebreide mensenhandellijsten. En de vrouw die met gips om haar been doorwerkte, maar dat is omdat de gemeente je verplicht om door te blijven huren op je raam, dus niet door Wegra maar door de gemeente. Moest ik dat nog uitleggen?

Dat hoefde ook niet, want het was voor de rechter genoeg. Alles gaat dicht. De meiden zoeken het maar uit. Ik ben pissig.

Antwoord op: Ze weten niet waar ze wonen

Dit is er eentje die je al een poos veel hoort. Arme hoertjes die zo afhankelijk zijn van hun pooier dat ze niet eens weten waar ze wonen. Maar daar moet je wel even goed over nadenken, want het is niet zo simpel dat een vrouw die zegt dat ze haar adres niet weet, dan dus een gedwongen slachtoffertje is. Want als ik het kon, zou ik het ook doen hoor. Het is een goed idee om te zeggen dat je niet weet wat je adres is.

Voor sommige meiden zal dat ook wel waar zijn trouwens. Toen ik op reis was in de Oekraïne met N deze lente, kon ik de straatnamen niet eens lezen. Dat is voor de meiden die hier komen vast ook zo, vooral als ze niet lang blijven, zoals sommige escorts. Die worden rondgeleid door hun contacten, en die zijn best afhankelijk. Dan zijn ze nog niet op hun mondje gevallen, trouwens. Dat zijn toeristen ook niet!

Die meiden zijn niet dom. En de mensen die ze raadgeven, zijn ook niet dom. Die hebben gezien wat er gebeurt als je teveel gegevens bij de politie hebt liggen. Dan komen de reddertjes, en ze hebben door die meer informatie over jou meer manieren om op je in te werken. En die geestelijke intimidatie gaat aan je knagen. Hoe minder je ze vertelt, hoe minder last je van ze hebt.

N EDIT:(Stukje over haar, wat ze van mijn soort werk vindt, stukje over haar baas) kende een meid die haar adres maar had gegeven omdat ze ècht niet meer wist hoe ze het langer moest rekken, en dat gaf die hulpverlener meteen door aan iedereen. Ze kreeg telkens mensen aan haar raam, en toen ze het even niet meer trok, en een paar dagen vrij nam, kwamen die hulpverleners gewoon bij haar thuis aan de deur. En toen ze die niet binnen wou laten, stuurden ze politie omdat er iets "verdacht" was.

Niet alleen maar het opjeinwerken is het probleem hoor. Als ze weten waar je woont, dan komen er opeens inspecties van de woningbouw, en word je op straat gesmeten. Samen met je huisgenotes. Dan moet je ergens een dure plek ergens anders gaan huren. En als dat niet gebeurt, dan kom je soms ook gewoon thuis in een huis dat door de politie overhoop is gehaald. Dan zit je in de problemen.

Als je een buitenlandse bent, is het makkelijkste om van een opdringerige vent af te komen, om te doen alsof je hem niet verstaat. Als je weleens zonder vent naar de zon bent gereisd, dan weet je waar ik het over heb! En natuurlijk doen die meiden dat ook bij de smerissen. Als je per ongeluk wat teveel zegt, dan breken ze je huis af, dus je doet maar alsof je er niets van snapt.

Stel je nou eens voor dat jij een Oostblokhoer bent. De politie komt aan je kast, en steken hun vieze vingers in al je spulletjes, schrijven al je gegevens op, en willen weten waar je woont. Als jij zegt dat je het niet weet, kunnen ze je niet thuis opzoeken om telkens weer te ondervragen. Dan kunnen ze niet opeens met een huiszoeking komen. Dan kunnen ze er niet voor zorgen dat je op straat wordt gezet door je verhuurder. Niet weten waar je woont is nog niet strafbaar.

Niet officiëel dan. Want je krijgt wel een soort straf als je niet op kunt geven waar je woont. De politie gaat meteen met het hele circus achter je aan. Ze proberen je te hersenspoelen, met ellenlange verhoren genoeg losse dingetjes van je te krijgen om jou of je vrienden in de problemen te brengen, ga maar door. Niet weten waar je woont is een teken van mensenhandel. Maar niet willen zeggen waar je woont ook.

Soms werkt het ook niet. Ik heb gepraat met een meid die me schaterend vertelde over een rit met een politieagent. Ze had gezegd dat ze al haar geld meteen afgaf, want ze wou geen gedonder met belasting, en die agent wou meteen alles weten. Zij zei dat ze van niets wist, en die hele avond zat ze naast die agent in een auto, van plaats naar plaats rijdend. Hij vroeg haar in wat voor woning ze zat, en zij vertelde dan van een portiek. Dan reed hij naar een straat met portiekwoningen, en vroeg: "Deze?"

Iedere keer zei ze nee, en verzon iets wat niet klopte, en dan reed hij meteen naar een straat waar die dingen die ze zei wèl bijelkaarkwamen. Ze wist niet meer hoe ze hier nou uit moest komen, dus ze begon maar twijfelachtig te doen totdat die agent haar compleet gefrustreerd weer afzette. Volgens haar duurde het helemaal tot het eind voordat hij door begon te krijgen dat ze hem gewoon een beetje aan het dollen was.

Die meiden durven niet tegen politie te zeggen dat ze op moeten rotten. In hun land is de politie veel grover en gevaarlijker. Ze zijn wel eerlijker, ze vertellen wat ze ècht zoeken, maar voor de rest zijn ze corrupt en gewelddadig. Die meiden zijn soms ook gewend om politie gratis te doen. Het idee dat je gewoon kan weigeren om mee te werken, dat kunnen ze maar moeilijk geloven.

Ze leren het later wel. En ook om de politie te gebruiken om van Belasting en pooiers af te komen. En als je je poot lang genoeg stijfhoudt, haakt de politie ook wel af, zoals elke treiterpooier.

Antwoord van Segers

Gert-Jan Segers heeft geantwoord. Hij heeft me niet verrast, eigenlijk valt hij precies in zijn patroontje. Het is een klein mailtje, maar het zegt genoeg, vind ik. Even als toelichting, bij mijn oude mailadres dat ik voor contact met politici nog gebruik, moest ik een naam opgeven, en toen heb ik "La Courtisane" gekozen. Hij heeft het dus tegen mij, dat weet hij ook.

Beste 'La Courtisane',

Als prostitutie een eerzaam en nobel bedrijf is en uw werk niet iets is waarvoor u zich hoeft te schamen, dan begrijp ik inderdaad niet waarom een gesprek zo beladen is. Ik ben geëngageerd op dit punt, juist omdat het om mensenrechten en de menselijke waardigheid gaat en ik teveel verhalen heb gehoord van mensen die hebben geleden in de prostitutie. Maar ik probeer mij aan feiten en fatsoensnormen te houden. Het spijt me als dat anders overkomt en ik laat me op dit punt graag corrigeren. Ook daarom zou een gesprek goed zijn, daarin ontstaat altijd meer begrip dan in een schriftelijke discussie.

Zoals gezegd, ik heb moeite met een schimmenspel via een blog en zolang u het niet ziet zitten om mij onder ogen te komen, zolang zie ik een verdere discussie niet zitten. Maar hoezeer u ook met mij van mening verschilt, u kunt niet zeggen dat ik niet te vertrouwen bent, want u durft het niet aan dat te testen. En dat is veelzeggend.

Met vriendelijke groet,

Gert-Jan Segers
Lid Tweede Kamer ChristenUnie
Woordvoerder: Defensie, Veiligheid & Justitie, Europese Zaken
Binnenlandse Zaken, Koninkrijksrelaties en Integratie, Grondrechten

Verstuurd vanaf mijn iPad

Was schaamte maar het probleem. Dan had ik geen reden om mijn anonimiteit te moeten bewaren. Ik schaam me nergens voor. Mijn werk doe ik met trots, voor mezelf, voor de klanten, voor de mensen en voor de Here. Maar ik moet toch mijn veiligheid bewaren. De maatschappij accepteert nog steeds dat wij hoeren worden gezien als mindere wezens, die met de nek worden aangekeken.

U vindt dat u teveel verhalen hebt gehoord over mensen die hebben geleden in de prostitutie. Lijden in de prostitutie komt voor, zoals met wel meer dingen. Waar u echter vooral mee schermt, en naar luistert, zijn de verhalen die uw vantevoren besliste ideeën onderstrepen. En daarvoor kiest u vooral de professionele slachtoffers, die maar wat graag hun verhaal opkloppen met verzonnen flauwekul die het plaatje makkelijker te slikken maakt. Als u wat meer bij de feiten bleef, zou u vanzelf daar wat kritischer tegenover staan.

Het kost mij heel veel werk om mijn lezers uit te leggen hoe de vork aan de steel zit. Er is een beeld dat diep in de mensen zit, wat ik moet tegenspreken. Elk stukje probeer ik wat meer te laten zien. En dat schrijf ik voor mensen die nieuwsgierig zijn naar hoe het is, en die openstaan om wat te leren. Daar is half het werk al gedaan. Als u echt geëngageerd bent, en als u ècht staat voor wat u zegt, dan zou u al deze dingen moeten hebben gevonden, of anders als u helemaal onder een steen hebt geleefd, erg blij zijn dat u tenminste mijn poging om het op te schrijven heeft gevonden.

Ik schrijf open en bloot. Ik schrijf voor iedereen, niet alleen voor mijn collega's. Ik schrijf vanuit mijn hart, ik maak niets mooier, en ik verberg niets van mijn ervaring. Dat is weleens zwaar, maar het is het waard omdat mensen het dan kunnen lezen als meer dan wat feitjes en verhaaltjes, maar kunnen zien hoe je het ziet en meemaakt als mèns. We zijn niet zoals de stereotypes. We zijn echte mensen, met al die ingewikkelde toestanden die daarbij komen kijken.

Dus dit blog is niet geschreven om te corrigeren, maar om te informeren. Begrijp mij goed, ik vind dat er zoveel bij u te corrigeren valt, dat u het best gewoon hélemaal opnieuw kan beginnen. En dat hoeft niet bij mij, maar haal voortaan uw informatie eens bij bronnen die niet in de zieligheidsindustrie zitten. Bij de hoeren zelf. Ga eens de ramenbuurt in, en praat eens met de vrouwen. Ze bijten niet. Behalve als je bijbetaalt.

Als u zich aan feiten wil houden, moet u daar vlug mee beginnen. De feiten waarmee u tot nu toe altijd op tafel kwam op TV en in de krant waren allemaal, zonder uitzondering, fout. En makkelijk na te gaan, dat ze fout waren. Fatsoensnormen zie ik ook niet voldoende. Een fatsoensnorm is bijvoorbeeld om met open vizier te strijden, en in te gaan op argumenten, inplaatsvan verdachtmakingen aan het adres van uw tegenstander. Dat achterbakse stuit mij tegen de borst.

U vindt op het open Internet communiceren, waar iedereen het kan volgen en nalezen, en commentaar geven, een schimmenspel. U ziet verdere discussie alleen maar zitten in een achterkamertje. Het zal misschien komen omdat ik een doorgewinterde hoer ben, maar dat zijn dingen die voor mij aangeven dat ik hier maar beter niets van kan vertrouwen. En dat is bovenop de indruk die u in de media al afgeeft. Klanten weiger ik om minder al.

Ik leg mijn kaarten al jaren op tafel. Ik vraag u niet om mij te vertrouwen op mijn woord, want u kent me immers niet. Maar ik schrijf veel dingen hier, en ik ga inhoudelijk op alles in wat ik kan. U hebt inhoudelijk totaal niet op mij gereageerd. U wil me persoonlijk zien, en anders niets. Terwijl u weet dat dat niet kan. Dat is veel te gevaarlijk. Als u iets van hoeren wist, dan was dat wel duidelijk.

Alles wat ik schrijf, komt van mij af. Dus niet iedereen gaat het met alles eens zijn. Maar ik durf wel te zeggen, dat als je een gemiddelde hoer vraagt of ik ware dingen zeg, ze vastwel zal zeggen dat ze het over dingen niet met me ééns is, maar dat wat ik zeg niet onwáár is. Ga de dingen die ik zeg maar na bij andere hoeren. U hoeft me niet op mijn woord te geloven, maar als u het gaat uitzoeken weet ik zeker dat u gaat merken dat het klopt. Doe dat maar.

Maar als u in uw achterkamertje blijft, en niet het inhoudelijke gesprek open en bloot durft te voeren, is dat uw goed recht. Ik kan u niet verplichten om uit te komen voor wat u vindt. Maar als u dat kiest, noem het dan niet dat ik het niet aandurf om u te testen. Ik ben duidelijk over wat mijn redenen zijn. U suggereert dat het erom gaat dat ik u niet onder ogen kan komen. Dat heeft weinig met fatsoensnormen te maken. Een verdachtmaking om me te laten lijken alsof ik niet achter mijn woorden sta, vind ik vals. Dat is wat leugenaars en hypocrieten doen. En die zijn niet te vertrouwen.