Waarom ik zo op mijn privacy let

Dit word best wel een moeilijk stukje voor mij. Ik had het willen schrijven afgelopen juni, maar ik blijf er maar aan prutsen. Ik wil niet te herkenbaar zijn, voor je het weet heb ik teveel verteld. Aan de andere kant wil ik het wel graag vertellen. Het is een emotioneel stukje voor mij, want er zijn dingen geweest die me veel pijn hebben gedaan.

Ik heb dit stukje aan mijn geldmannetje laten lezen, en die had zoveel verwijderd, dat je he niet meer kan begrijpen. Er staat nu meer in dan wat hij veilig vind, maar ik vind het tè belangrijk dat ik het kan vertellen. Ik neem het risico bewust, maar ik ben wel een beetje bang. Wat er nu nog staat is echt minder dan de helft dan wat het eerst was. Dat vind ik eigenlijk heel jammer.

De eerste die wist van mijn prostitutie was mijn vriendje, die had ik gewoon alles verteld. Hij was naar de hoeren geweest, ik verwachtte dat hij dan wel begrip kon hebben voor mijn keus. Hij wou er niets over horen, hij wou dat ik het niet deed. Als ik het wel deed, wou hij dat ik er niet over vertelde. Onze relatie ging al snel mis, ook al was ik gestopt. Niet alleen daarom, maar ook omdat ik ontdekte dat hij niet met me mee kon groeien.

Mijn zussen en ouders heb ik het ook verteld. Mijn zussen waren wel geschrokken, maar die hebben het snel al geaccepteerd. Ze zijn er soms zelfs nieuwsgierig naar. Ze zullen me nooit laten vallen, dat merkte ik toen nog niet zo maar nu wel. Als ik met ze uitga of ga statten, kan ik alles vertellen wat me bezighoud, en ze lezen hier ook mee.

Mijn ouders hadden er meer problemen mee. Mijn vader heeft er minder problemen mee dan mijn moeder, hij maakt zich vooral zorgen over mijn veiligheid. Mijn moeder vind het moreel niet kunnen wat ik doe. Ze legt het snel bij God neer. Ze heeft het verteld aan onze predikant, die me een paar keer heeft gebeld om me terug te laten keren, want volgens hem ga ik naar de verdommenis. Hij snapt er niets van, dat merkte ik al snel. Ik geef minder om wat de predikant vind dan mijn moeder, ik vind hem vooral een moeilijke bemoeial.

Ik heb me door mijn ouders niet laten tegenhouden. Ze hebben me aan het nadenken gebracht, maar ik heb mijn eigen weg gekozen. We hebben er vrede over gesloten, maar ik vertel ze er niest over. Dat zou te pijnlijk zijn voor mijn moeder. Mijn vader hoeft alleen te weten dat ik veilig ben, dan is het voor hem genoeg. We praten over alles behalve mijn werk. Ik vind dat ik geod contact met ze heb.

Vrienden waren een veel grotere teleurstelling. Bijna al mijn vriendinnen hebben me met hun nek aangekeken toen ik het had verteld. Het was al heel snel bij iedereen die ik kende, bekend. Ik had helemaal niet doorgehad dat er zoveel haat tegen prostituees bestond. Er is nog maar één koppeltje over van alle vrienden die ik toen had, dat zijn een ander soort mensen. Daar heb ik nog steeds fijn contact mee. Ik merk wel dat ze helemaal niet nieuwsgierig zijn naar mijn werk. Als ik het erover heb, ook al een klein beetje, dan worden ze ongemakkelijk van me. Misschien doen ze alsof ik het niet doe, of misschien kunnen ze zich gewoon geen houding geven.

Sommige van mijn mannelijke vrienden wouden meteen met me naar bed, toen ze ervan hoorden. Ze verwachtten dat ik het wel met hen zou doen, en nog gratis ook, als vriendendienst. Dat vond ik een hele rare reactie, maar ik heb het vaker gezien! Als je vraagt waarom ze dat zo denken te kunnen doen, zeggen ze dat je toch een hoer bent, en die geven toch niets om seks. Ik vind dat belachelijk, ik begrijp niet hoe je bij die gedachte komt.

Dit zijn pijnlijke dingen geweest, maar het was niets vergeleken bij de reacties van vreemden. Toen ik begon met thuisontvangst, deed ik dat vanuit mijn eigen huis. Ik was pas net van een vriendje af, en ik had met hem samengewoond in een gehuurde ééngezinswoning. Daar had ik een kamer speciaal ingericht met nieuwe meubeltjes van de IKEA, en dat zou mijn nieuwe peeskamertje worden. Ik vond het heel spannend. Toen de eerste klanten goed waren gegaan, was ik blij met mijn keuzes.

Ik voelde me alsof ik de hele wereld aankon. Ik werkte voor mezelf, iets waar ik echt goed in was, en ik hoefde niet meer de schijn op te houden. Het is toch een stiekem wereldje, en ik was nu niet meer in muffe clubs of in die ramenstraten. Die ramenstraten hebben toch een moeilijk sfeertje. Nu had ik een frisse eigen plek met leuke warme kleuren, en ik hoefde me niet meer met bazen of raamverhuurders bezig te houden. Dat vond ik erg fijn, en ik was echt overmoedig.

Na een paar weken kwam een buurvrouw erachter. Ik vertel niet hoe, maar het was omdat ik te open was. Daarna kwam ze niet meer bij me over de vloer, en ze ontweek me. Al heel snel wist de hele buurt het. Het was heel duidelijk dat er naar me gestaard werd, en ik werd ontweken.

Het begon ermee dat er mensen waren die "hoer" naar me schreeuwden. Ik probeerde dan in discussie te gaan, maar er werd gewoon niet naar me geluisterd. Ik kon niet eens met ze praten. Een paar dagen later vond ik mijn auto met schade. Ik kan niert vertellen wat voor. Dat vond ik heel bedreigend. Ik kreeg soms telefoontjes van de jongeren in de buurt die me uitscholden. Ze giechelden erbij, dus het waren stomme geintjes, maar voor mij deed het pijn.

Mijn fietsen zijn een paar keer vernield, en er is graffitti op mijn huis gespoten. Dat was bedreigend, maar het ergste was met Sint-Maarten. Toen stond ik een paar keer in de deur van mijn huis met een grote plastic zak met fruit en snoep, maar de ouders leidden hun kindertjes weg van mijn deur. Er werd wat over me gefluisterd, en dan weet ik het ook wel. Ik vond dat heel pijnlijk, want Sint-Maarten was in onze buurt best wel een fijn feest. Ik heb heel hard gehuild die avond.

Ik begreep nog steeds niet hoe heftig de haat kan zijn, dus ik had het idee om opnieuw kennis te maken met de buurt, en iedereen voor een feest bij mij thuis uit te nodigen. Dan dacht ik dat ze wel zouden zien dat ik gewoon een leuk mens ben, en dat ze niet zo moeten doen. Ik heb dus op een hele leuke en persoonlijke manier de mensen uit de buurt uitgenodigd. Ik vertel niet hoe, want dat mag niet van mijn geldmannetje, maar ik heb er veel moeite voor gedaan.

De dag van het feestje heb ik de hele dag in de keuken gestaan voor alle hapjes. Ik zong liedjes, en ik was heel opgewonden en een beetje gespannen. Ik vond het toch wel een beetje eng. Vanaf zes uur was iedereen welkom. Ik had zelfs slingers opgehangen, en meubels uit de woonkamer naar boven gebracht zodat er plek was.

Er kwamen een oud paar van een paar huizen verder, en twee alleenstaande mannen. Ik had tientallen gezinnen uitgenodigd. Nadat de mannen weg waren, heeft de oude vrouw me verteld dat zij twee het niet erg vonden wat ik deed, maar dat er veel mensen in de buurt kwaad over me spraken. Zij legde me uit hoe erg de haat was. Er waren al initiatieven, om me de buurt uit te krijgen.

Die nacht heb ik weer gehuild, en de volgende ochtend kwam ik beneden met een kater. Al het eten wat ik had gemaakt, stond bijna onaangeraakt, en er lag hondenpoep op mijn mat. Ik heb toen op mijn trap gezeten, en ik voelde me helemaal leeg. Pas 's avonds kreeg ik huilbuien, omdat ik me zó machteloos voelde. Er waren veel meer mensen die een hekel aan me hadden dan ik gedacht had. Ik voelde me toen best wel bedreigd, maar ik wou me niet gek laten maken. Ik was van plan om gewoon door te gaan, en ze moesten maar aan me gaan wennen.

Dat lukte een paar dagen wel, maar toen kreeg ik opeens politie aan de deur. Die vertelden me dat er meldingen waren geweest van prostitutie-overlast. Het kwam eruit, dat ze melding aan het maken waren, van elke auto die ze niet kenden, en ze zeiden dat ze geluidsoverlast van me hadden. Dat was niet waar, want die agenten konden dat ook niet horen. Maar er waren meldingen, en ik moest ervoor zorgen dat er geen overlast zou zijn. Die agenten kwamen nog een paar keer terug.

Ik kreeg ook brieven van de woningbouw, dat ik geen toestemming had om dat te doen in het huis, en dat ze me eruit zouden gooien als ik door zou gaan. Er stond ook in dat er klachten over me waren geweest. Ik ben toen wel erg geschrokken, en na de tweede brief ben ik opgehouden. Ik kon gelukkig meteen aan het werk in de club waar ik weg was gegaan.

Terugkomen in de club ging best goed, de baas was blij dat ik er weer was. Toch voelde ik me nog meer gevangen dan ooit, want ik wist dat ik niet meer verder kon voor mezelf. Het voelde alsof ik uit de gevangenis was ontsnapt, en weer gepakt was. Mijn keuze leek te zijn tussen de club, of de prostitutie uit. Dat voelde niet fijn.

Het hielp niets, want er bleven klachten komen over prostitutie-overlast. De politie kwam ook weer, en nu soms voor een dichte deur. Dan word je uitgenodigd om op het buro te komen praten. Als je dan zegt dat je er gewoon niet was, en dat je dus een onzinklacht hebt gekregen, krijg je ze niet mee. De brieven van de woningbouw gingen ook door.

Ik kreeg op een dag opeens een hele groep agenten aan de deur, met iemand van de electriciteit, iemand van de woningbouw en iemand van de gemeente. Dat was geloof ik hoe het ging, want het was heel plotseling. Die kwamen mijn huis binnen met een bevel tot binnentreden, omdat er gemeld was dat er een wietplantage in mijn huis was. Pas toen ze mijn hele huis hadden bekeken, gaven ze toe dat er niets was. Ik was in tranen, en de politieman vroeg me toen waarom er melding kon zijn gemaakt.

Toen ik aan de agent vertelde dat ik dacht dat het kwam doordat ze wisten dat ik een hoer was, zei de man van de electriciteit "Ja, dat krijg je dan" Gelukkig heeft de politieman toen iedereen anders mijn huis uitgestuurd, want ik was helemaal geknapt. Hij heeft met me besproken dat ik kon navragen bij de politie wie er over me hadden geklaagd.

Ik ben naar het buro geweest, en ik heb met heel veel moeite de inzage in de dossiers aangevraagd. Ik kreeg een pak papier toegestuurd. Het waren gezinnen waarvan ik het niet verwacht had. Hele nette mensen, waar ik nooit van verwacht had dat ze haat konden voelen. Het was een klap voor me, ik dacht dat het de tokkies van de buurt zouden zijn. Ik las dat er zelfs klachten waren gekomen, dat ik kinderen uit de buurt seksueel misbruikte. Toen ik dat las ben ik opgehouden, want ik wou niet nog meer lezen waarvan ik overstuur raakte.

Toen kwam er een buurtwerker met me praten. Die wou dat ik verhuisde. Ze was heel zacht met me aan het praten, en ze deed alsof ze me nooit tegensprak. Maar ze was alleen maar bezig om me zover te rkijgen, dat ik verhuisde. Dat zorgde ook dat ik me niet welkom voelde, ik was bang dat ik mijn huis zou uitgezet.

Het groeide opeens boven mijn hoofd, er was vanalles aan het gebeuren dat ik niet in de hand had. Ik was opgehouden met thuiswerken, en dat hielp niet tegen de aanklachten. Ik ben een huismus, ik vind mijn huisje heel belangrijk. Verhuizen wil ik eigenlijk nooit. Het duurt maanden voordat ik me thuis ga voelen ergens op een nieuwe plaats. Ik had het gevoel dat ik overspoeld werd, en dat het nooit meer goed kon komen.

Ik begon brieven te krijgen van de Belasting, die meldingen hadden ontvangen. Ze zeiden dat ze aan gingen nemen dat ik veel geld per jaar had verdiend, en dat ik naheffingen en boetes zou krijgen. Ik had mijn belastingen inderdaad niet betaald, want er word veel zwartgewerkt, vooral toen. Ik raatke in paniek van de bedragen, want dat had ik helemaal niet verdiend. Ik kon de belastingschulden niet betalen, zelfs als ik alles had bewaard wat ik met de prostitutie had verdiend. Ik had wel geldmannetjes gehad, maar die waren niet zo goed geweest. Die hadden me slecht geadviseerd, en eentje had me zelfs bestolen. Ik ging op zoek naar een goede geldman.

Ik vond eerst weer een slechte, en die heeft me geholpen om te schikken met de belastingdienst. Dat betekend dat je minder betaald, in ruil voor het feit dat zij dan niet alles moeten bewijzen. Mijn geldmannetje van nu vind dat ik een hele slechte deal heb gehad. Volgens hem, heb ik de Belasting alles gegeven waar ze voor hadden moeten vechten bij de rechter. Ik heb er jaren voor gewerkt om al mijn schuld weg te werken. Na zo'n schikking kan je namelijk niet zomaar meer terug.

Op een dag liep ik over straat. Ik had een paar dagen daarvoor met mensen gepraat over dat ik het niet meer deed, en heel netjes gevraagd of ze me met rust konden laten. Ik hoopte dat het nu goed zou komen. Ik werd op straat, op klaarlichte dag, opeens aan mijn paardenstaart getrokken. Het was zó hard, dat er een pluk haar loskwam. Het deed echt pijn, en ik draaide me om. Ik zag twee vrouwen weglopen, en één zei: "Kankerhoer!"

Ik vroeg impulsief waarom ze dat deed, en ze draaiden zich om naar me en kwamen vlakbij me staan. Het enige wat er gezegd werd, was dat ik een kankerhoer was, en of ik ruzie zocht. Ik keek naar die twee vrouwen, en naar hun dunne lippen en felle ogen. Ik kende ze als gewone moeders die in de buurt woonden, ik herkende ze van op de bakfiets of met het hondje langs het park. Ik dacht toen:"Als ze een mes had, stak ze me nú neer.

Toen ben ik weer met de woningbouw gaan praten, en die hebben me een neiuwe woning aangeboden. Ik kreeg weer een klap, toen ik zag dat ze me in een Vogelaarwijk wouden stoppen. Toen heette dat nog niet zo, maar dan ken je het wel. Ze vonden dat ik daar meer op mijn plek was. Ik heb mijn trots ingeslikt, en ik ben verhuisd. Ik verhuisde terwijl er een haag van mensen me aan stond te staren. Het was een heel dreigend gevoel. Het was wel waar, in mijn nieuwe buurt wist iedereen meteen al dat ik een hoer was, en er werd niet moeilijk over gedaan. Ik vond het juist moeilijk, met al die ruzies midden in de nacht, en de buurtjes die gestolen scooters verbouwden in de tuin.

Ik dacht bij mezelf, ik heb een paar maandjes terug besloten om volwassen te worden, dus dat moet ik maar eens gaan doen. Daar schrijf ik maandag wel over door.

Masturbatie

Er word wel gezegd, dat masturbatie seks met jezelf is. Ik ben het daar niet mee eens. Seks is een heel ingewikkelde ervaring, die je hebt met een partner. Je gaat met die partner elkaar stimuleren op een manier die je in je eentje gewoon niet kan. Met een partner ben je bezig een daad te stellen, die een heel diepe en indrukwekkende ervaring kan zijn. In je eentje kan je daar niet aan tippen.

Ik vind masturbatie een losse flodder. Als ik masturbeer, dan doe ik dat omdat ik geen seksuele bevrediging kan halen uit seks. Als ik maar een klein beetje goede seks heb, dan blijven mijn vibo's ongebruikt in hun schoenendoos. Ik masturbeer alleen maar als ik gefrustreerd ben, en een kloppende doos heb die even aandacht moet. Dan is het ook zo snel mogelijk klaarkomen. Ik kies een goede fantasie uit, en een passend speeltje, en ik maak het snel af.

Als ik masturbeer ben ik best wel ruw met mezelf. Ik hou van ruw met seks, en ik kom niet klaar als het te zacht gaat. Ik hoef mezelf niet op te vrijen, omdat ik het toch alleen maar doe als ik al lekkend rondloop. Ik gebruik wel fantasietjes, omdat dat gewoon lekkerder gaat. Het is dus niet mezelf verwennen. Het is even mezelf afwerken. Daarna ben ik niet zo gefrustreerd, en ik heb rust.

Mijn vader vond masturbatie gezond, en hij maakte zich er niet druk over. Mijn moeder wel, en die ging telkens naar hem toe als ze mij betrapte. Ik masturbeerde niet veel als kind, maar mijn moeder dacht dat er heel wat gebeurde. Ze ging zover dat ze aan mijn vingers rook. Het klinkt heel ouderwets, maar onze predikant was er wel duidelijk over. Die vond het ook maar slecht. Mijn moeder was daar best wel streng mee in de leer. Ik heb een hoop strafregels geschreven.

Ik werd als klein meisje heel makkelijk betrapt. Ik had masturberen ontdekt doordat ik op mezelf aan het tekenen was met viltstiften. Ik had ontdekt dat het heel spannend was om mijn doos in te kleuren. Mijn moeder wist dus wel wat er aan de hand was als ik een heleboel inkt in mijn kruis had. Ik werd maar niet slim genoeg om te begrijpen dat het ook zonder viltstift kon tot ik negen was. Ik deed het misschien drie keer per jaar.

Nu ben ik seksueel vrij. Ik ben zelfs heel ver weg van mijn Christelijke opvoeding. Ik doe nu de hele week en de hele dag iets wat voor mijn ouders ondenkbaar was. Toch snap ik het wel. Zelfbevrediging is niet altijd goed. Je word er niet blind van, en je krijgt geen krom ruggetje, of die onzin. Het veranderd je seksualiteit wèl. Je speelt een beetje vals door je libido een makkelijke uitlaat te geven.

Als kind masturbeerde ik niet veel, maar toen ik op mezelf ging wonen ging ik het meer doen. Als ik geil was op een partner, had ik vaak al vele malen over hem gemasturbeerd voordat ik het met hem ging doen. Ik vond seks te eng, en ik hield dan zo de boot af. Dat is wel een kinderachtige manier om jezelf weg te houden van iets dat je eng vind.

Toen ik in clubs werkte, moest ik de hele tijd klaar zijn voor als een klant me wou. Sommige vrouwen kunnen dan meteen er klaar voor zijn, maar ik heb het nodig dat mijn lijf klaar ervoor is. Andere vrouwen kunnen zich in hun slapende kut laten neuken, maar ik vind dat heel vervelend. Mijn kut hoeft niet druipend en open te zijn, maar een beetje moet wel. Ik ging daarom de hele tijd een beetje vingeren, en ik speelde veel met mijn klit.

Als ik veel masturbeer, merk ik dat ik minder goed ga seksen. Je gaat er toch aan wennen om met een bepaald tempo gestimuleerd te worden. Je lijf gaat anders om met de stimulatie. Je gaat wensen dat je partner met een bepaald tempo gaat, en je word dingen sneller zat. Voor mij ging het opvallen toen ik niet meer vaginaal klaarkwam.

Ik kon vroeger alleen klaarkomen als ik iets in me had. Dan had ik vaak vaginale orgasmes. Toen ik zoveel ging masturberen, leerde ik om clitoraal klaar te komen. Dat is een veel scherper, en sneller orgasme, het lijkt niet echt op het golvende gevoel van een vaginaal orgasme. Het is makkelijker om te krijgen, en het maakt je minder moe. Als ik teveel clitoraal klaarkom, kan ik geen vaginaal orgasme meer krijgen. Als ik dan een paar weken niet meer aan mijn klit kom, kan ik het weer wel.

Zo kwam ik erachter dat ik moest kiezen tussen veel masturberen of een goed seksleven. Je leert je lijf wat anders aan dan seks. Je maakt dan ook geen spanning meer. Ik heb daarom nu minder voorkeur voor masturbatie. Ik doe het nog wel, maar dat is tegen de frustratie. Niet meer zomaar, want dat vind ik teveel nadelen hebben.

Bij andere mensen vind ik niet, dat ik kan bepalen of het goed is. Ik merk wel dat een vriendin van me klaagt over het klaarkomen bij het neuken, nou ze een vibo heeft. Dat probleem zoekt ze zelf bij het likwerk of de emoties van haar man, maar naar mij luistert ze niet. Die vibo's trillen zo hard, dat je daarna niet meer de gewone stimulatie voelt.

Klanten masturberen natuurlijk ook. Mijn gevoel zegt dan, breng dat kwakkie naar mij in plaats van je af te rukken! Ik vind het maar oneerlijke concurrentie. Dat is natuurlijk niet waar, maar het is mijn gevoel. Ik kan wel merken aan klanten welke veel rukken. Die zijn minder goed in bed, en hebben meer een vastgesteld tempo. Ze zijn makkelijkere klanten, maar minder leuk omdat ze de seks minder beleven. Ze zitten een beetje in hun gewoonte, want ze leren hun pik aan om op een bepaalde manier met seks om te gaan.

Masturberen is prima, en het kan best gezond zijn. Als je te ver gaat, gaat het je seksleven aantasten. Dan word masturberen natuurlijk alleen maar fijner. Je moet er dus wel een beetje mee oppassen. Ik denk dat ik niet mijn kinderen zou verbieden om te masturberen, maar ze moeten het niet teveel doen. Ik kom teveel mannen tegen die willen dat ik ze net zo neuk als hun vuistje. Dat vind ik een beetje zielig.

Mijn mentor

Toen ik net begon, deed ik escort. Dat is alleen een hoop werk, en een hoop risico, als je net begint. Je moet het heel goed regelen, anders is het de moeite niet waard. Daar was ik al snel achter, toen ik door een paar fakers goed was gefaket. Ik heb huilend op een station in Brussel gestaan, toen ik daarheen was gelokt door een man die ik nu niet eens een eerste mailtje terug zou sturen. Ik wou het meer gaan doen zoals ik het wou, en niet achter een man aan moeten reizen.

Escort heeft ook zijn goeie kanten, maar niet voor de hele tijd. Ik ging eigenlijk zonder na te denken naar de ramen, en ik kon meteen al beginnen. Toen was dat heel makkelijk, ik hoefde alleen vooruit te betalen en ik kon meteen gaan zitten. Ik was natuurlijk nog zo groen als gras, en ik heb alle fouten gemaakt die ik kon maken. Ik heb daar collegaatjes leren kennen, dat was erg leuk, maar ze hebben me nooit tips gegeven. Ik leerde maar heel erg langzaam.

Het werk achter het raam is niets voor mij, het is te oppervlakkig. Ik heb meer tijd nodig om mijn illusie te maken, bij de ramen is het even snel erover. Ik ging me steeds ongemakkelijker voelen als ik te koop zat in het raam. Ik heb het dus ook snel weer opgegeven. Als ik terugkijk was ik best goed, als ik bezig was stonden er mannen buiten mijn raam te wachten.

Ik ging bij clubs kijken, en ik had snel al een plekje gevonden. Daar moest ik maar luisteren naar H, een vrouw die het al langer deed. Die zou me wegwijs maken. Zij werd meteen mijn mentor, want daarnaar was ik al lang op zoek. Ik twijfelde geen moment aan wat ze zei, ik geloofde alles. Ze was heel moederlijk, en ze stelde me goed op mijn gemak. Ik had echt wat aan haar, dacht ik.

H is een vrouw die ooit begonnen is doordat ze schulden had. Ze ging daarom via haar man klanten regelen, en al heel snel ging dat lekker. Toen kreeg ze gedonder met de belastingen, en ze heeft van raam naar raam gezworven, tot ze bij die ene club kwam. Daar heeft ze gesetteld. Ik denk dat ze er nog steeds werkt. Ze is niet iemand die graag dingen verandert.

Ze heeft een hele andere stijl dan ik. Voor haar is het belangrijkste dat alles makkelijk gaat. Dat woord, makkelijk, gebruikte ze bij elke tip. Ze doet het werk niet voor het plezier, maar omdat het makkelijk verdienen is. Ze heeft heel veel truukjes om niet teveel op het werk te hoeven letten. Ze vertelde me bijvoorbeeld, dat een man je veel beter beoordeeld als je pijpt zonder condoom. Dat deed ze omdat ze dan minder werk aan hem had.

Eigenlijk loopt ze gewoon de kantjes eraf. Ze heeft vaste klanten, ik snap ook niet hoe. Ze doet alleen het minimum, en de rest doet ze met tegenzin. Ze heeft een vaste routine, en die herhaald ze de hele dag. Ik zou van de frustratie en de verveling mijn haar uittrekken, maar zij vind het goed. Het kan haar niet schelen of een man groot of klein is, of dat hij goed of slecht kan naaien, zolang hij betaald en haar geen pijn doet. Ze heeft geen liefde voor haar werk.

Helaas geloofde ik wat ze zei over SOA. Ze had er wel de mond vol van, maar ze kreeg zelf ook gewoon SOA. Ze had allebei de soorten herpes onder de leden. Soms zag ik haar met een uitbraak, dan werkte ze gewoon door. Nu zou ik dat verschrikkelijk onverantwoord vinden, maar toen vond ik het cool van haar. Ze heeft me ook verteld dat wratjes niets zijn om je zorgen over te maken, en dat ze voor altijd bij je blijven. Dat is ook allebei niet waar. Over SOA moet ik nog maar een apart stukje schrijven.

Ze is geen slecht mens, en ze bedoelde alles goed wat ze me adviseerde. Het probleem was van mij, want ik nam alles meteen over hoe zij het deed. Ik was nog niet volwassen genoeg, ik vond het wel makkelijk om een mentor te hebben. Ze was graag mijn mentor, ze droeg me een warm hart toe. Af en toe was ze net een schooljuf.

Er was maar één ding waar ze haar best voor deed met haar werk, dat was slank blijven. Ze had grote siliconenborsten, die ik lelijk vond maar die de mannen wel aantrokken. Voor de rest zat ze een beetje aan de bar, sigaretjes roken. Ik vond dat ze veel dronk, misschien had ze een drankprobleem. Ze was nooit ècht dronken.

Als ze een klant voor meer tijd kon laten betalen dan hij kon, vond ze dat goed van zichzelf. Ze schepte er soms over op. Dat was dan weer makkelijk verdiend. Ik heb het ook weleens gedaan, maar dan voelde ik me achteraf wel reuze schuldig. Ik vond de klanten namelijk wel sympathiek, en zij niet. Voor haar hadden ze bijna niet eens een gezicht. Ze gaf er echt niet om.

Door haar kreeg ik wel het idee dat ik het kon. Ze had me een routine gegeven, waar ik op terugviel als het nodig was. Daardoor had ik meer zelfvertrouwen. Het was helemaal de verkeerde manier, maar dat begreep ik nog niet.

Ik denk dat ze daar nog werkt. Ze was een voorbeeld volgens de man die de club bestuurde, en ze konden goed opschieten. Ik ben daar weggegaan. Ik was nog niet volwassen genoeg, en ik kwam soms niet op mijn werk, en soms kreeg ik ruzie. Meestal ging dat over dat ik de kamers niet opruimde, of over geld.

H drukte geld achterover. Daar was ze best trots over, en dat scheelde een slok op een borrel. Ik ging dat ook doen, maar ik was er niet zo handig mee als zij. De baas kwam er dus een paar keer achter, en dan heb je ruzie. Ik was bang om de tent uitgezet te worden, maar dat gebeurde niet zomaar. Ik denk achteraf dat hij gewoon te weinig meisjes had.

Ik zou nu niets meer te bepraten hebben met H, en ik kan van haar ook niets meer leren. Ik vind haar nog steeds lief, ook al vind ik het niet goed wat ze me leerde. Van W kan ik veel betere dingen leren, en ik heb van mezelf heel veel geleerd. In de clubs was ik me niet aan het ontwikkelen, ik was daar bezig om tevreden te zijn. Dat ging toch niet lekker, en op een dag besloot ik om volwassen te worden. Misschien was dat zonder H eerder gebeurd. Je weet het maar nooit.

EDIT: Ik zou nu het niet meer zomaar zeggen, dat ze begonnen was omdat ze schulden had. Ze leefde op grotere voet dan er geld binnenkwam, dus moest ze wat bij gaan verdienen. Dat is eigenlijk hoe het zat. Zo zei ze het zelf alleen niet, en ik nam haar woorden over.

Stille dag

De meeste dagen werk ik. Ik heb geen weekend, want dan loop ik teveel inkomsten mis. Ik neem wel dagen vrij, maar niet elke week dezelfde. Soms werk ik gewoon de hele week door. Er zijn klanten die alleen maar op een bepaald moment kunnen, en die wil ik wel kunnen ontvangen. Mijn vrije dagen plan ik dus heel zorgvuldig.

Laatst had ik per ongeluk een vrije dag. Er waren voor die dag twee klanten opgeschreven, en ik had zin om lekker te werken. De ene klant kwam niet, en de andere belde af. Het was tien uur, en de rest van de dag was er niets. Het was heel onverwacht, ik had me voorbereid op werken. Het voelde heel raar om dan opeens niets te hebben die dag.

Vrije dagen neem ik altijd met een reden, om te winkelen of om met vriendinnen uit te gaan. Soms ook gewoon om een luie dag te hebben, maar daar moet ik me op voorbereiden, anders heb ik niet de goede mood. Nu had ik natuurlijk me nergens op voorbereid, en ik had ook niets te doen. Ik hoefde nergens heen, ik was verrast door hoe stil het was. Ik besloot na een poosje om dan maar iets te gaan plannen.

Ik heb een uur gezeten in mijn lees-stoel, uit het raam starend. Het was toen nog zo koud, dus ik had een deken over de verwarming gelegd, en ik zat daar met mijn blote voeten op. Ik had een kop koffie in mijn handen, en terwijl ik op mijn onderlip kluifde, moest ik iets verzinnen. Ik had nergens zin in, niet in schoonmaken, niet in shoppen, nergens. De tijd ging heel langzaam voorbij. Lezen heb ik ook al geprobeerd, maar ik was zo rusteloos dat ik me er niet op kon concentreren. Ik wou gewoon werken.

Toen het middag was, voelde ik me depressief. Ik was aan het malen, en ik vroeg me af wat ik verkeerd deed. Ik wist best dat ik veel klanten heb, en bijna elke dag is volgepland. Toch voelde het alsof ik niet meer gewild was, en ik ging zoetjesaan plannen maken om op meer websites te adverteren, en misschien toch maar eens een nieuwe advertentie te schrijven. W probeert al heel lang me te helpen met een nieuwe advertentie, maar ik krijg writer's block als ik het probeer.

Ik vroeg me af of ik niet te oud was. Ik schrijf dat ik vijf jaar jonger ben dan ik echt ben, zoals iedereen in de prostitutie. Misschien was het te duidelijk geworden. Ik kreeg het vervelende gevoel, dat ik toch niet zo goed in mijn werk was als ik dacht. Er zijn natuurrlijk steeds meer jonge meisjes die de prostitutie ingaan, en daar moet ik mee concurreren. Misschien was het voor mij gewoon over.

In de middag heb ik me heel depressief afgevraagd, waar ik nog aan de bak zou komen met mijn stomme HBO-keuzes, en mijn lege CV. Kraker, kunstenares zonder papieren, en hoer. Dat is al het werk geweest wat ik met plezier heb gedaan. Dan nog wat baantjes in de kantoorwereld, waar ik nooit echt kon aarden, en waar ik echt geen referentie aan over heb gehouden. Waar kom ik dan nog aan het werk? Ik zou mijn huisjes ook niet af kunnen betalen, want daar zit nog hypotheek op. Daar ben ik veel geld aan kwijt. Wat voor baan zou ik kunnen krijgen, dat het geen financiële ramp word?

Ik was elke tien minuten naar mijn e-mail en mijn telefoon aan het kijken, en ik hoopte dat er iemand me zou boeken. Het gebeurde maar niet, en dat was best toevallig want meestal krijg ik meerdere telefoontjes en mails per dag. Nu helemaal niet. Ik heb de buurvrouw gevraagd om mijn nummer te bellen, want ik wou zeker weten dat mijn telefoon het wel deed.

De hele dag verder heb ik gemaald over dat het over zou zijn. Ik kon me er niet rustig bij voelen, het is niet iets dat ik wil stoppen. Ik bleef mezelf maar vertellen, morgen heb ik al víér afspraken, dus waar gaat het over? Maar het hielp niet. Als je voor jezelf werkt, ben je overgeleverd aan de klanten, en als die wegblijven, valt alles weg. Ik had er eventjes geen vertrouwen meer in.

Misschien ligt het gewoon aan het voorjaar. In het voorjaar voel ik me vaak onrustig, en labiel. Dat heb ik dit jaar meer dan anders. Daar moet ik misschien even mee naar de dokter. Het kan ervoor zorgen dat ik heel erg sip word. Het voorjaar is best mooi, maar pas als het echt zomer begint te worden, kan ik ervan genieten. Dan is die depressieve periode voorbij voor me. Misschien heeft het ook te maken met die ijskoude winter die we hebben gehad.

De volgende dag kon ik weer lekker aan de slag. Alles was weer terug naar normaal. Heerlijk toch? Ik had weer het gevoel dat ik de wereld aankon, en mijn zaakjes gingen goed. Aan het einde van die dag had ik negenhonderd euro in mijn kluisje zitten, die ik de volgende ochtend fijn kon storten. Ik voelde me na zo'n goede dag natuurlijk meteen in topvorm.

Ik hou niet van stille dagen. Ik heb het liever te druk dan te rustig. Laat ze maar komen, die mannen.

EDIT: Dit schreef ik in 2010, toen dit soort dagen nog zeldzaam waren. Later werd het veel normaler om het moeilijk te hebben met de hoeveelheid klanten. En niet door de crisis.

Nu weer éénentwintig jaar

Hirsch Ballin, de minister van Justitie, heeft weer wat gedaan met de nieuwe prostitutiewet. En wat denk je? Gaat hij er wat beters van maken, zodat er ècht wat nuttigs kan worden gedaan? Of denk je dat hij de veiligheid van prostituees gaat verbeteren, doordat we worden behandeld zoals andere mensen? Of denk je soms, dat we bescherming krijgen omdat we sociaal zwak staan door de vooroordelen? Nee hoor.

Hij gaat de minimum-leeftijd van 18 naar 21 verhogen. Meer beperkingen dus. Ik heb het er al eerder over gehad, die hele wet is alleen maar pesterij. Maar als ik lees in Trouw:

Dit vanwege het risico dat hoeren tussen de 18 en 21 jaar in de illegaliteit zouden verdwijnen. Dit risico wil Hirsch Ballin bestrijden met krachtige controles en het strafbaar stellen van illegale prostituees, exploitanten en klanten.

Dan zakt mijn broek af hoor. Je wil de meisjes gaan beschermen door ze op te pakken en te straffen. Als ze nou gedwongen worden, dan kan je ze toch niet straffen? En als ze het zelf willen, dan ga je ze iets ergers aandoen, om ze af te schrikken dat er iets wat niet zo erg is met ze gebeurd. Domoor! En hoe weet de klant dat er niet gesjoemeld word?

Het word nog erger, trouwens.

De bewindsman kiest nu toch voor 21 jaar, omdat vrouwen van die leeftijd beter een weloverwogen beslissing kunnen nemen over een leven als hoer dan vrouwen van 18, schrijft hij.Bovendien hebben zij vaker een opleiding afgerond en zijn daarmee financieel minder afhankelijk van het werk in de prostitutie.

Studentes die een zakcentje willen verdienen komen hierdoor in de problemen. Nou is dat voor mij wel best, want die hebben dezelfde klanten als ik, maar voor hun is het oneerlijk. Bovendien is de prostitutie een prima deeltijdbaan, dus ik denk dat je hiermee juist minder meisjes krijgt die een studie afmaken. Die moeten iets anders gaan doen, waar ze meer tijd mee kwijt zijn.

En als je vanaf zèstien al je door de hele disco legaal mag laten gangbangen, waarom mag je er dan niet je werk van maken op achttien? Je mag wel je gewrichten kapotdansen op professioneel ballet, of in de landbouw met gif werken, of jezelf uithongeren als model. Allemaal veel schadelijker dan prostitutie. Zo is dat met veel banen. Maar het mag niet meer, binnenkort.

Het argument is ook raar. Als ze ouder zijn, hebben ze meer manieren om geld te verdienen, omdat ze een opleiding hebben afgerond, en dus zijn ze minder afhankelijk voor hun geld van de prostitutie. Laten we eerlijk zijn, dat is geen argument natuurlijk. Ik weet wel wat hij wìl zeggen, namelijk dat voor jonge meiden de prostitutie aantrekkelijk is omdat je er zonder papieren veel kan verdienen. Dus zullen ze het dan sneller doen. Hij wil het alleen over laten komen dat dat iets slèchts is. Nou is dat gewoon niet waar, want die jonge meiden durven het meestal helemaal niet, en de typetjes die het op die leeftijd al doen, hou je toch niet weg. Dat zijn die wilde jonge meisjes die zich van God of gebod niks aantrekken. Daar heb ik trouwens best een beetje respect voor.

Wat hij denkt, is dat meiden vroeg met de prostitutie beginnen omdat het dan nog de enige manier is voor hun om veel geld te verdienen. Dan zitten ze gevangen in die zondige wereld van ons. Als ze maar hun opleiding afhebben, dan kunnen ze een zedig werkje vinden en worden ze nóóit hoer. Dat slaat natuurlijk nergens op, de meesten van ons beginnen jaren later. De meeste van ons doen het omdat we het zo willen, om het geld, om het werk of om de seks. En dat is geen keuze uit armoei hoor, er zijn uitkeringen en baantjes genoeg. En het blijft goed werk, en je bent er nooit gevangen in behalve als je het zelf zo maakt. Maar daar schrijf ik wel een ander keertje over. Het is niet om de meisjes te beschermen, het is weer eens om het moeilijker te maken. Want met verbieden maak je het alleen maar gevaarlijker, want ze moeten alles helemaal stiekem gaan doen.

Hirsch Ballin heeft teveel porno gekeken. Anders denk je die dingen niet. Hij weet er níets van, netzoals al die andere stomme politici, en toch beslist hij over al die regels waar we mee moeten gaan werken. Het is een rare situatie. Want ze willen wel alles regelen, maar ze weten niet hoe de prostitutie werkt of wat er echt gebeurd. Ze willen gewoon vanalles verbieden. Op basis van hun ideetjes uit de tabloids en de porno.

Het is zo dom. En weet je waar mijn haren pas echt van overeind gaan staan:

Gemeenten moeten met iedere prostituee een inhoudelijk gesprek gaan voeren voordat zij worden geregistreerd.

Zie je het al voor je?
- Hoi, ik kom om me als hoer te laten brandmerken.
- Goh, dat had ik nou nooit gedacht, je ziet er zo netjes uit.
- Nee, echt. Ik moet nou eenmaal wettelijk hè.
- Jeetje, zou je dat nou wel doen, prostituee worden?
- Dat ben ik al jaren, ik moet alleen mijn hebben en houwen bij de overheid bekend maken.
- Jamaar dat is toch vies enzo?

Je ziet wel, dat worden geen leuke gesprekken. Ze gaan vast vragen of je gedwongen word, alsof dat wat uit gaat maken. En weet je wat ik hier ook al aan zie komen? Als het inhoudelijke gesprek niet naar wens van mevrouw de ambtenaar is, krijg je geen registratie en ben je dus illegaal. En ze hebben dan wèl je gegevens. Dat is nog niet zeker, maar ik zie de bui wel hangen.

Hirsch Ballin, wat een vieze huichelaar.

EDIT: Dit stukje schreef ik toen ik de ontwikkeling van de WRP, toen nog de kaderwet, alleen via de media volgde. Ik had wel gelijk, maar later pas ging ik echt op de wetten en regels in. Snel maar even een label toevoegen!