Een pooier aan mijn raam

Toen ik nog een frisse jonge twintiger was, en mijn draai in het sekswerk nog ècht niet had gevonden, maar wel dàcht dat ik alles wist, stond ik achter een raam op de Wallen. Bestwel veel meiden uit mijn generatie hoeren hebben op een bepaald punt in hun carrière eens de Wallen uitgeprobeerd, en de meesten gingen daarna door in andere sectoren. Het is toch de beroemdste buurt, en het heeft een bepaalde aantrekkingskracht.

Het staat bekend als de plek waar je het meeste geld verdient. Het kombineert de rijke Amerikaanse toerist die niet weet hoeveel het kost en Amerikaanse prijzen verwacht met het lopendebandwerk aan dronken Engelsmannen waarbij je nog steeds rond kan komen ookal heb je geen vaste klanten. Het staat toe om met een een beetje lekker uiterlijk heel veel klandizie per dag binnen te trekken terwijl je verder níéts aan marketing doet.

Maar ook op andere manieren dan zakelijk zijn de Wallen wel in trek, of in trek geweest. Het is de beroemdste hoerenbuurt ter wereld, en er zijn best meiden die willen kijken of ze het redden op dat centrum van de hoererij. Er zit toch meer status aanvast dan in Deventer achter het raam staan, ookal was Deventer wel beter werken eigenlijk. Maar ook als je een beetje exhibitionistisch bent zijn de Wallen een leuke plek. Dat heb ik ook wel gehoord als motivatie.

Ik denk ook dat de Wallen als een soort vrijhaven een aantrekking hadden. Je voelde je overal toch als de paria, en op de Wallen was je onderdeel van de buurt, daar werd je verwàcht. Daar was je welkom als hoer, dat was òns gebied. Het was voor sommige meiden echt een soort thuiskomen, en die hebben hun hart dus ook aan die buurt verpand. Ik heb dat zelf nooit helemaal zo gevoeld, maar ik kan het prima begrijpen.

Veel doorloop, veel klanten, en een stad die zich toen nog hard maakte voor zijn reputatie als de stad waar alles kan. Dat was wat me aantrok. Ik had net wat geproefd aan de clubs, en ik was al heel snel afgeknapt op de piccolootjes en de traagheid. Het was niet voor mij, vond ik toen, ookal ging ik er gauw weer naar terug toen de Wallen me te heet onder de voeten werden.

Ik wist het toen niet, maar ik kwam op de Wallen toen daar de grootste pooierkrisis van de Nederlandse geschiedenis zich afspeelde: de affaire Sjaban Baran. Ik was onwijs naïef, en ik snapte niet goed wat er aan de hand was. Dat is waarschijnlijk ook geweest waarom ik er zelf zo weinig last van had. Ik was gewoon nog niet volwassen https://zondares.blogspot.com/2010/06/de-dag-dat-ik-volwassen-werd.html genoeg om er wat mee te kunnen, dus dat is maar goed geweest ook. Ik heb wel van collegaatjes de stress meegekregen als er bij mij of mijn vriendinnen werd uitgehuild, maar ik ben nooit onder handen genomen.

Door die uithuilpartijen wist ik wel dat er wat speelde. Ik wist van pooiers, sowieso door wat je leest in stuiverromannetjes en de pers, en door de voorloper van het mensenhandelcircus van nu. Ik nam die verhalen bloedserieus, vooral nadat ik gewaarschuwd was door het Leger des Heils. Die kwamen met gevulde koeken langs, en wilden me helpen of even met me bidden. Ik vond dat toen lief, want ik keek daar nog helemaal niet doorheen.

Sommige meiden hadden geen pooier, maar daarbij dacht ik wel dat ze een pooier hadden. Sommige meiden hadden een pooier. Dat voldeed niet aan het plaatje van een pooier dat ik had, dus ik vond dat verwarrend en herkende dat niet, maar nu zie ik dat wel. Die meiden was zo'n pooier "overkomen," en nu konden ze er niet meer vanaf. Zelfs toen al zag ik dat ze er ook niet vanaf wìlden, maar ik trok daar niet de conclusies uit die ik eruit had moeten trekken.

Ergens diepvanbinnen had ik het idee dat het mij ook zou kunnen overkomen. Dat ik zomaar door een pooier gestrikt werd. Ik vond het een griezelig idee, en ik maakte me er best een beetje druk om afentoe. De meeste pooiermeiden kwamen namelijk bestwel weerbaar op me over, en hadden een duidelijk eigen willetje. Dat kon in mijn hoofd niet samen met een pooier hebben, ookal weet ik nu beter. Maar toen dacht ik dat die pooiers danwel enorme krachten moesten hebben om je er tòch onder te krijgen.

Dus soms had ik wel het gevoel dat ik een wachtende prooi was die elk moment door een pooier kon worden verschalkt. Dat was dan vooral als ik gepraat had met een collegaatje die het graag zo bracht, en me veel vertelde over haar zorgen daarover. Nouja, "zorgen," meer haar fantasietjes daarover, die ze tegen mij kwam ophangen om in de goeie bui te komen, maar naïef als ik was herkende ik dat dus toen nog helemaal niet. https://zondares.blogspot.com/2017/10/slavinnenfantasie.html

Het duurde maanden en maanden zonder een spoor van een pooier voordat hij eindelijk eens langskwam. Ik had het eigenlijk al nietmeer zo reëel voor ogen, het was meer een soort ding geworden dat je nog steeds superserieus neemt, maar waarvan je eigenlijk stiekem niet meer verwacht dat het jou zal overkomen, zoals een auto-ongeluk. Je weet dat je een botsing kan krijgen, maar tegelijk denk je echt nooit dat het je vandaag zal gebeuren.

Toen de pooier dus opdook, was dat bestwel een verrassing. Ik was helemaal niet met hem bezig. Als ik achter het raam stond, was ik bezig met kontakt maken met de mannen die ik wel klant zag worden, en die hengstten langs de straat. De pooier was een onooglijk mannetje dat wel naar me keek, maar niet op de goede manier. Die negeerde ik dus, want daar had ik geen boodschap aan. Ik zag hem nieteens, kan je wel zeggen.

Hij viel me pas op toen hij voor mijn raam kwam staan. Hij had zijn handen in zijn zakken, en hij zag eruit alsof hij het ijskoud had. Hij had zijn schouders opgetrokken, hij draaide wat met zijn lijf inplaatsvan met zijn hoofd, en hij ademde door zijn mond, met een beetje een hangende onderlip. Zijn ogen waren rooddoorlopen, waarschijnlijk van de wiet. Hij leek niet echt op een klant, maar ik deed toch maar open om te vertellen hoeveel het kostte.

De pooier begon meteen zijn business case te maken. Een vlotte gladprater was het niet, het duurde even voordat ik uberhaupt begreep waar hij het over had. Zijn accent was zwaar, zijn verhaal was onsamenhangend, en hij praatte niet met duidelijke zinnen. Hij leek zelf niet goed te weten wat hij nou ging zeggen, en van wat hij zei vond ik het ook niet overkomen alsof hij het nou zelf geloofde.

Zijn plan was dat hij me zou beschermen, en dat hij mijn kerel zou zijn, en dat we fifty fifty deden. Niet? Dan was dertig zeventig ook goed. Maar dan moest ik wel voor hem kiezen en moest ik wel toestaan dat hij andere vrouwen erop nahield. Nou nee, dat hoefde niet, maar hij zou dan ook van mij niet willen dat ik het met andere gozers hield. Maar ik moest dan wel hem vertrouwen, dat was heel belangrijk. En nog zo wel meer van die rare tegenspraken en op zijn woorden terugkomen.

Ik had natuurlijk gewoon moeten lachen, en het moeten zien voor wat het was. Een mannetje dat zich geen houding weet te geven en me probeert onder de indruk te maken, en geen schijn van kans heeft dat dat lukt. Maar inplaats daarvan was ik eerst een beetje in de war, en toen ik me opeens realiseerde dat hij een pooier was die me zijn hoer wilde maken, kwam dat besef als een klap. Het was echt alsof mijn rug opeens bevroor.

Mijn hersens gingen op slot. Niet omdat die pooier nou zo intimiderend was, niet omdat zijn verhaal nou meer was dan gemompel dat steeds minder verstaanbaar werd, nieteens omdat die man iets zei wat echt bij me aansloeg, maar omdat ik mezelf weken en maanden had opgekloot met dingen bedenken en geloven over pooiers. Dat kwam allemaal als een golf over me heen. Opeens kon ik alleen nogmaar denken: "Dit is het. Dit gebeurt nu. Dit is echt."

Helaas weet ik dus ook nietmeer precies hoe het gesprek van daar af verder ging. Het werd een beetje een waas voor me. Ik heb hem niet zo aangepakt als ik me altijd voorgenomen had, toen ik er vantevoren over nadacht. Ik had altijd zo'n plan om de eerste de beste pooier die zich aandiende zo toe te takelen dat niemand het meer zou durven, en ik had gepland om hem in te wrijven wat voor een lul hij was, maar dat gebeurde niet.

Wat er wel gebeurde was dat ik bevroren hem aan stond te staren, dat zijn mompelverhaal steeds onbegrijpelijker werd, en dat hij ophield met praten. We stonden een eeuwigheid naar elkaar te staren in mijn herinnering, maar dat zal wel een paar seconden zijn geweest. Daarna ging hij me geërgerd vragen waarom ik niets zei. Dat was meer verongelijkt dan boos, en ik zei impulsief dat ik niet wou.

Daarna zei hij nog iets wat ik heel bedreigend vond overkomen, maar ik weet echt niet meer wat dat was. En al helemaal niet of dat ook echt een bedreiging was. En toen liep hij verder, en sprak een ander meisje bij een ander raam aan. Ik bleef staan, helemaal overstuur, en ik wist geen raad met mezelf. Ik ben meteen naar een collegaatje gelopen om mijn verhaal te doen. Jankend.

Mijn collegaatje was al net zo'n druif als ik, en was niet ervarener. Die hoorde me aan, en prees me de hemel in dat ik die pooier had afgepoeierd. Samen kwamen we op een uitleg voor wat er gebeurd was dat die pooier me wou werven voor zijn netwerk, want we gingen ervanuit dat hij wel bij een netwerk zou horen, en dat hij door mijn felle protest teruggeschrokken was. Maar wat nou als hij met zijn pooiervriendjes terug zou komen?

Natuurlijk is hij nooit teruggekomen, en al helemaal niet met pooiervriendjes. Maar daar heb ik best over ingezeten. Alle verhalen die je hoorde over pooiergeweld, ookal was netzoals nu het grootste deel daarvan nep, hakten er hard bij me in na dat incident. Het werd veel voelbaarder voor me, en ik beeldde me in dat het mij ook zomaar kon overkomen. Onzin natuurlijk, maar ik had het gevoel dat het voor me bevestigd was nu.

Als ik terugkijk, ziet het er koddig voor me uit. En dan vooral hoe ik er toen zelf instond. Ik lach nu de mezelf van toen eigenlijk een beetje uit, en ik had graag een arm om me heengeslagen om even uit te leggen wat daar nou gebeurd was. Het is achteraf namelijk heel makkelijk te zien wat er aan de hand was, en dat was echt zoveel ophef niet waard.

Het was een pooiertje, gewoon zoals er wel meer zijn, een onschadelijke sloeber als je jezelf niet onder hem legt. Misschien was hij zijn hoer kwijt, indertijd waarschijnlijk aan de bende van Sjaban, maar evengoed kan het zijn dat hij zich verveelde omdat pooiers eigenlijk vooral nietsdoen, en dacht dat hij wel wat kon uitbreiden. Hij was in elk geval opzoek naar meer meiden, en hij had mij gewoon willekeurig gekozen om eens te proberen.

Waarschijnlijk was hij eropuitgestuurd door zijn hoer om meer meiden te verzamelen. Veel pooierhoeren willen graag meer inkomen, en aangezien ze zelf teveel bagage meeslepen en ooknog tijd aan hun eigen dagelijkse drama willen besteden, is het vaak maar karig. Zonder pooier moeten die meiden het meestal nòg meer sappelen, maar mèt is het al geen vetpot. Dus die zien het best zitten als hun pooier geld bij andere meiden vandaanhaalt, zolang zij maar nummer één blijft.

Een pooier wordt gemaakt op de leest van zijn hoer, en hij probeerde bij mij de aanpak die hij van zijn eerste meid had geleerd. Die paste niet bij mij, en we praatten helemaal langs elkaar heen. Hij wist verder ook niet wat hij anders moest doen, en na die eerste poging haakte hij danook meteen af. Ik deed niet mee, dus dan gebeurt er meteen helemaal niets. Dat was alles. En zo zou ik het nu zien.

Maar voor mij toen was dit een grootse ervaring, die ik alleen kon bekijken vanuit het standpunt van mijn onwetendheid, terwijl ik dacht dat ik het allemaal wel wist. En soms vraag ik me af waar ik nog meer zo onwetend over zou kunnen zijn, en nog meer me over drukmaak terwijl ik eigenlijk veel belangrijkere dingen heb om me mee bezig te houden. Want angsten houden je klein, vooral als je denkt dat je je moet verdedigen, tegen iets wat niet bestaat.

Onwennig

Eind december was ik helemaal "in" het blogschrijven. Ik heb een bloknoot vol met ideetjes, die ik rangschik, aanvul, wegstreep, in stukjes verwerk. Ik heb stukjes die ik op papier uitwerk, en dan heb ik stukjes die ik uitgetikt heb en rond kan laten gaan bij mijn nakijkploeg. Dan pak ik er elke week één die groen licht heeft van mijn nakijkers, en die zet ik op mijn blog. Dat is een manier van werken die ik nou al meer dan tien jaar geperfektioneerd heb.

Toen werd die werkstroom verstoord doordat ik opeens uit mijn blogje geblokkeerd werd. Ik heb vaker het werk aan mijn blogje even stilgelegd, maar dit is meer dan drie maanden geweest waarbij ik eigenlijk nooit wist of mijn blogje ooit wel weer geschreven kon worden, en waarbij ik er dus helemaal niet geestelijk mee bezig was om nieuwe stukjes voor te bereiden. Dus toen ik twee weken geleden opeens weer kon plaatsen, was dat even omschakelen.

En ik vind het moeilijk! Al de tijd die ik normaal aan mijn blogje besteed was inmiddels opgegaan aan andere dingen in mijn leven, en opeens moet ik die weer in hun eigen tijd doen, en weer voor mijn blogje gaan zitten. Dat is wel leuk, maar ik was al heel snel vergeten hoeveel wèrk zo'n blogje eigenlijk is! En hoelang een stukje eigenlijk moet worden gebroed voordat het klaar is.

Nou ja, ik wéét het allemaal wel, maar je houdt er gewoon geen rekening mee als het niet je routine is. Het voelt heel onwennig, en ik werk ook gewoon niet zo efficiënt als wanneer ik het wel gewend ben. Normaal werk ik rustig en zonder stress er een beetje aan door, en gebruik ik ook elk momentje dat ik even niets omhanden heb om wat bij te werken aan mijn stukjes. Nu vind ik het al moeilijk om de tijdblokjes die aan mijn blog horen te worden besteed niet afgeleid te raken.

Het is zelfs stressig werk! Ik krijg weer writers block, en dat had ik lang geleden eigenlijk alleen als ik teveel geschreven had. Hoe deed ik dat toch in 2013, toen ik twee stukjes per week pende? Ik had het toen ook druk naast mijn blogje, maar het was zo makkelijk en zo natuurlijk toen. Ja, tegenwoordig heb ik ook nog die studie die me helemaal afmat, maar nog zie ik wel dat het makkelijker hoort te gaan.

Ik weet dat het wel weer gewoon even wennen zal zijn, maar nu is het weer even wennen. En de lijst met stukjes die ik nog wil schrijven is ellenlang, en elke keer als ik erdoorheenzoek om het volgende stukje uit te zoeken om te gaan beginnen, word ik nogsteeds enthousiast. Dus het komt wel goed, want als je maar hard genoeg wìl, dan komt de kracht ook wel weer om het te doen.

Maar nu zit ik even te krabbelen, en straks te tikken, aan een kort stukje omdat de betere stukjes waar ik aan werk, nog te slecht zijn om te plaatsen, en even opzij moeten liggen om er over een paar dagen weer met een verse blik naar te kijken en aan door te werken. Misschien met een biertje erbij.

Corona

Ja, een stukje over hoe het coronavirus invloed heeft op me. Iedereen schrijft over de epidemie, het nieuws gaat al wekenlang nergens anders over, maar ik ga ook maar een duit in het zakje doen. Over het virus ga ik het niet hebben, en ook niet over de epidemie zelf, want daar heb ik geen verstand van, maar ik ben zowel hoer als student, en dat zijn twee rollen die flink geraakt zijn.

Hoeren komen dichterbij hun klanten dan anderhalve meter, dus als we gewoon door zouden werken zouden we het virus heel snel door kunnen geven. De hele hoererij ligt dus ook op zijn gat. Er zijn veel collegaatjes die gewoon hun werk hebben opgeschort en een ongewenste thuisvakantie houden, een paar anderen hebben camwerk of niet-kontaktwerk om op terug te vallen, vooral in de SM. Dat gaat nog door.

Er zijn vast ook meiden die door blijven werken. Er zijn meiden die gewoon dom zijn en niet snappen dat ze iets fout doen, er zijn vast meiden die weten dat ze fout zitten maar het niet kunnen schelen, en er zullen meiden zijn die hele goede redenen hebben waarom ze niet kunnen stoppen. Hoeveel er van elke soort zijn weet ik niet, maar ik ben er niet eentje van.

Mensen uit de vergunde branche hebben onderling gegniffeld over hoe hard dit erin ging hakken bij illegale sekswerkers. Omdat ik "illegaal" werk zou ik niet in aanmerking komen voor de gouden regen van hulppakketten die de overheid over ondernemers zou uit gaan strooien. Dat gniffelen ging gauw genoeg voorbij toen de overheid even heel duidelijk maakte dat hoeren nooit corona-steun zullen krijgen. Voor de overheid is dit gewoon weer een gelegenheid om ons extra hard te pakken.

Ik heb dus al weken geen inkomen meer. Dat is jammer, ookal heb ik gelukkig goed gespaard de afgelopen jaren, dus ik kan het wel overbruggen. Het is alleen jammer dat de beurs ook naar beneden gevallen is, want dat betekent dat ik best veel beleggingen moet verkopen om mijn dagelijkse uitgaven te betalen. Ik doe dus maar zuinig, al is ook dat wel makkelijker als je nergens heengaat omdat alles dicht is vanwege Corona.

Wat me het meest dwarszit is dat vaste klanten blijven proberen afspraken te maken, en soms onze hele werkrelatie verzieken met gedram over dat ze "ècht niets hebben," en ik met ze af kan spreken omdat ik ze al ken. Dat slaat natuurlijk nergens op, we kunnen nogsteeds het virus verspreiden ookal kennen we elkaar al jaren. Ik kan niet testen of iemand besmet is, dus ik kan het risico gewoon niet nemen.

Voor mezelf maak ik me niet heel druk over het virus. Ik ben dan niet zo'n jonge meid als in mijn advertentie, maar ik ben nog niet zo oud dat het risico erg groot voor me is. Maar je moet in dit soort tijden je verantwoordelijkheid nemen, en ik zou me het niet kunnen vergeven als ik het ergens oppik en mijn hele omgeving besmet, waardoor er mensen ziek worden die er wèl aan doodgaan.

Wat me ook flink dwarszit, is dat er weer geen gelegenheid voorbijgaat zonderdat er weer zwartepiet wordt gespeeld in de branche. De vergunningmelkers jammeren in de pers dat die lelijke illegale prostituees nog afspreken, terwijl de nette vergunde bedrijven de deuren stijf dichthouden. Lekker stoken, lekker de zwartepiet weer afspelen. Terwijl gesmokkel met de regels ook bij die vergunningmelkers voorkomt, zelfs al is dat oliedom omdat ze makkelijk te controleren zijn.

De reddingsindustrie vindt het natuurlijk ook makkelijk scoren. We zijn kwetsbaar, we zijn duidelijk gesjaakt, dus we zijn makkelijk als bloedend slachtoffer te gebruiken om geld mee binnen te halen. Initiatieven komen als paddenstoelen uit de grond, waarbij je bijvoorbeeld kan doneren aan een evangelische club, die dan belooft voor elke gedoneerde honderdvijftig Euro iemand van een maaltijd en een bed voor de nacht te voorzien. Geen cent gaat naar de hoeren zelf, dus dat verdient heel lekker voor die jongens. Al willen sommige clubs wel eers power of attorney voor je je nephulp krijgt.

Maar niets haalt het bij de politiek. Je kan erop wachten, alles wat er gebeurt kan worden gebruikt voor hoerenpesten. We zitten zonder inkomen, en komen daarom in de knel. De overheid heeft al beslist om het overgrote deel van de hoeren expliciet uit te sluiten van hulp. En omdat dat zo erg is, willen CDA, PvdA en CU, de partijen die het aktiefst hoeren proberen uit te sluiten van de maatschappij, ons "helpen." Wat is die hulp? Geven ze ons geld, steun bij andere aktiviteiten, opschorting van huurpenningen, of gewoon een plek om te bestaan? Nee, natuurlijk niet. Onze advertentiesites moeten plat. Geld gaat alleen naar de meestal Evangelische uitstapprogramma's.

Studeren op afstand is een leuk idee, maar ik merk dat mijn opleidingsinstituut er makkelijker over praat dan dat ze het echt doen. Normaal wordt er heel veel met hoorcolleges, werkcolleges en praktika gedaan, maar die vervallen nu allemaal en inplaats daarvan hebben we nu filmpjes van profs die zonder vragen en feedback uit de zaal niet echt "er in" komen, en haastig geschreven pdfjes die meer vragen oproepen dan ze beantwoorden.

Ik ben iemand die het beter leert als ze het door een persoon uitgelegd krijgt, en ik studeer nu echt heel veel moeilijker. Andere mensen deden het sowieso al via de boeken en diktaten, en die hebben er minder moeite mee. Bovendien kan je niet aan hetzelfde buro samenwerken met andere studenten op projekten, en via internet is het toch een stuk lastiger om te communiceren. Nee, niets voor mij.

Maar er zijn ook goede dingen. De lucht is schoner met zoveel minder verkeer, ik kom aan meer dingen in mijn huis toe, mensen zijn vriendelijker tegen elkaar op straat, ik slaap langer en beter, en ik heb ook even tijd zonder klanten. Dat klinkt raar, maar als je zelf een klantenkring beheert, voel je je nooit los van je verplichtingen naar je klantenbasis toe. En nu word ik gedwongen om dat wel even te kunnen voelen.

Van mij mag het snel voorbij zijn, maar ik moet het er maar goed van nemen met de dingen die er wèl goed aan zijn. Dus lekker op mijn balkonnetje met een studieboek op schoot, even lekker niet aan mijn klantjes denken. Mijn workouts heb ik al over de dag verspreid, en daar voel ik ook voordeel van. Ik kan zoveel knoflook eten als ik wil. En dan 's avonds maar de hand stevig aan mezelf slaan, dat is nogeens social distancing.

In de cloud

Ik ben weer nogal lang weggeweest, dat zullen mijn trouwe lezers wel gezien hebben. Dat was niet gepland, en dat was ook niet verwacht. Ik wil nogsteeds doorgaan, en ik vind het heel jammer dat ik jullie zo in spanning heb moeten laten. Het spijt me dat er mensen zijn die zich zorgen over me hebben gemaakt, ookal zijn die zorgen voor een deel misschienwel terecht. Maar in elk geval ben ik helemaal gezond en in orde. Er zijn alleen héle rare dingen gebeurd.

Als je terugkijkt naar november 2019, dan zie je dat ik problemen had met bij mijn blogje komen. Dat vond ik toen al heel lastig en raar. Er waren telkens rare drempels om de simpelste dingen te doen, en ookal lukte het meestal wel, ik kon niet zeker zijn dat de techniek deed wat ik wou. Ik vroeg me af hoe dat kwam, en of daar misschien iets sinisters achterzat. Intussen is dat wel duidelijk.

Begin januari zou ik weer beginnen met mijn blogje na de feestdagen bij mijn ouders. Ik had een paar stukjes klaarstaan op mijn laptop om te plaatsen, ze waren al langs mijn nakijkploeg gegaan, het enige wat ik hoefde te doen was in de dashboard van Blogspot gaan en mijn stukjes kopiëren en plakken. Maar dan moet je wel even inloggen in je Google account, anders kan je niets doen met je blog.

Inloggen lukte niet. Dat heb ik vaker meegemaakt, daar schreef ik dus in november al over. Meestal was dat gewoon een rijtje Captcha's invullen, wat vragen beantwoorden, en dan wordt er een herstelcode naar je telefoon gestuurd. Als je die invult, kan je gewoon bij je account. Soms krijg je de opdracht om uit te leggen waarom er over je geklaagd is, en dat is meestal niet zo'n probleem. Binnen een week is het dan wel weer opgelost.

Deze keer logde ik in, en moest ik Captcha's invullen. En toen kwam ik bij een scherm dat zei dat er verdachte dingen waren gebeurd bij mijn account, en dat ik accountherstel moest uitvoeren. Met een zucht klikte ik toen maar weer op accountherstel, maar er gebeurde iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Accountherstel vertelde me alleen dat er verdachte dingen waren gebeurd op mijn account, en dat ik daarom niet kon inloggen.

Als ik niet kan inloggen, dan kan ik niet normaal met mijn blogje werken. Als ik niet kan inloggen, is normaal plaatsen van stukjes dus ook niet mogelijk. Ik probeerde te kijken of de hulpgroepen en de uitlegpagina's van Google konden helpen, maar die deden alsof mijn probleem niet bestond. En Google heeft geen helpdesk waar je medewerkers te chatten of te spreken krijgt, die het voor je op kunnen lossen. Je kan alleen met andere gebruikers overleggen.

Ik gebruik voor mijn blogje één Google-account, want dat moet, en voor mijn mailadres waar lezers naar kunnen schrijven een ander Gmail-adres. Dat mijn blogjes-account problemen had was vaker gebeurd, en dat was ook waarom ik dat tweede account was begonnen. Dat heeft een eigen telefoonnummer eraan verbonden, en het heeft niets temaken met de account van mijn blogje. Maar die zat op dezelfde manier op slot.

Daarom kon ik niet bij mijn blogje om wat te schrijven. En na een paar dagen was er nog steeds niets verbeterd, en ik dacht dat ik maareens in de reaktiepanelen moest schrijven, zodat mensen wisten wat er aan de hand was. Ik heb meerdere reakties geschreven, maar die verdwenen allemaal meteen in de spam. Dat is wel raar, en ik begon te vermoeden dat er meer aan de hand was.

Ik ging nog een keer reakties schrijven, maar nu met een browser instance die niets temaken had met mijn Google accounts. Door TOR zou Google dan dus niet moeten kunnen zien dat die reakties van mij afkomen. Ik dacht even dat ik ze te slim af was geweest, want de reakties die ik schreef gingen niet meteen in de spam. Maar na een paar uur waren ze toch weer verdwenen. Dit begon heel raar te worden.

Na een paar weken elke dag proberen, kreeg ik opeens de kans om verder te komen. Ik had niet meer dat doodlopende scherm waar Google me vertelt dat ik niet in kan loggen omdat er iets verdachts is, maar ik kreeg nu een scherm dat ik een nieuw telefoonnummer moest ingeven. Ik probeerde het met het telefoonnummer dat ik had gebruikt als beveiligingsnummer van de account, maar de pagina wou een nieuwe hebben.

Ik gebruikte een telefoonnummer van een andere prepaid die ik had liggen, die ik had gebruikt voor andere accounts. Ik vulde het in, en ik kreeg een melding dat ik een herstelcode toegestuurd zou krijgen. Ik keek als een idioot naar die telefoon, ik durfde bijna niet te ademen. En die SMS kwam niet. Maar de accounts waaraan die nieuwe telefoon gekoppeld was, gingen intussen wel óók allemaal op blokkeren. En op dezelfde onoplosbare manier.

Mijn nakijkploegje en ik hebben veel kontakt via de computer. Dat gaat niet via Gmail of Facebook, want we weten ook best dat wat je via die diensten doet niet echt privé is. We gebruiken een nogal freaky soortvan programma, dat niet gebruik maakt van de cloud, maar alle berichten meteen doorstuurt naar de computers van de anderen in de groep. Dat had hier danook niet van te lijden.

Toen ik klaagde over al dit gedoe, was mijn internetgoeroe nogal sceptisch. Hij geloofde me niet echt, en kwam vooral met de stappenplannen die ik ookal gezien had op de informatiepagina's van Google. Mijn collegaatjes wouden ookwel helpen, en er waren er twee die ooit eens op de spam op mijn blogje hadden gebabysit als ik op vakantie was. Dat waren KSP en Puttana. Die hebben na een paar weken ook geprobeerd om mijn blogje te bereiken.

Puttana liep tegen hetzelfde probleem aan als ik. Ze was ingelogd op haar Gmail, maar zo gauw ze in probeerde te loggen op blogspot, moest ze opeens haar gebruikersnaam en wachtwoord opnieuw invullen, kreeg ze Captcha's, en kwam ze nergens meer in. Niet in mijn blogje, niet in haar eigen Gmail, niet in haar Google-agenda, niet meer in haar Youtube-account, niet meer in haar Google Drive, maar daar hield het niet mee op.

Haar Facebook ging ook op blokkeren, en de wall werd afgeschermd. Haar hotmail was ook niet meer bereikbaar, en gaf meldingen over "abuse issues." Haar persoonlijke Twitter, waar ze al jaren niets meer mee deed, was ook geblokkeerd, al kwam ze daar pas weken later achter. Haar insta verdween, zelfs haar WhatsApp werd geblockt. Haar Tumblr verdween gewoon helemáál, alsof hij nooit bestaan had.

Puttana ging helemaal over de zeik, want die is best een social media fanaat. Opeens kon ze nergens meer bij, en zonder Facebook en Insta is ze helemaal reddeloos. Allerlei accounts op kleine forumpjes waren nog wel normaal, en dan niet alleen over haar handwerkhobby of haar soort huisdieren, maar ook accounts op Hookers of op Kinky liepen nog gewoon door. Het was echt alleen de grote bedrijven waar het allemaal tegelijk misging.

Ze heeft kontakt gezocht met de helpdesks van de bedrijven waarbij ze haar accounts had, en daar kwam ze nergens mee. Er was er één die beloofde wel te helpen, als ze maar een kopie van haar paspoort mailde. Dat heeft ze gedaan omdat ze geen andere mogelijkheid zag. Daar heeft ze daarna niets meer van gehoord, en ze voelt zich er nu natuurlijk heel onveilig over. Ik zou geen social media account dat waard vinden.

Met KSP ging het nog een beetje vreemder. Die is ook niet op haar achterhoofd gevallen, en die heeft danwel flink wat meer accounts dan ik, maar die neemt veel technische voorzorgen om te zorgen dat ze niet te tracken is. Zij kwam ook niet in Blogspot binnen, en verloor ook de Google account die ze daarvoor gebruikte. Die account had ze alleenmaar aangemaakt om aan mijn blogje te helpen, dus dat vond ze geen groot verlies, en een redelijk risico.

Ze werd heel lelijk verrast toen tòch er andere accounts opeens ook geblokkeerd werden. Haar Twitteraccount werd geblokkeerd en geshadowbanned, de Gmail-account die daarmee geassociëerd was werd geblokkeerd, en dat was raar omdat die geen verbinding moesten hebben met de account waarmee ze het risico nam. De enige overeenkomst die ze met mijn goeroe en mijn statistiekmannetje kon uitpuzzelen, was dat ze in dezelfde TOR-sessie in de ene na de andere account had ingelogd.

Andere Gmail-accounts waren ook geblokkeerd, zowel de account die ze op Twitter noemt als een manier om haar te bereiken, als een account die ze alleenmaar twee keer had genoemd in haar Direct Messages, persoonlijke berichten die niet openbaar zijn. Dat laatste vonden de nerds in mijn nakijkploeg heel opvallend, omdat het kennelijk technisch niet voor de hand ligt, en er expres door je gegevens heen gewroet moet worden op een manier waar niemand een onschuldige reden of achtergrond bij kan verzinnen.

De rest van haar accounts is gewoon normaal blijven werken, maar dat is waarschijnlijk gewoon omdat ze haar internetprivacy best netjes behandelt. Als ze niet uit kunnen vinden dat een account bij jou hoort, dan kunnen ze hem ook niet zomaar blokkeren. KSP is wantrouwig over dit soort dingen, en weet best veel van privacy, en als zelfs zij haar vingers brandt is er echt wel wat vreemds aan de hand.

Ze heeft wel ervaring met gebanned worden. Op Twitter stelde ze heel wat vuile dingen aan de kaak, en kon met wat scherpe vragen belangrijke spelers in het prostitutievertoog in hun hemd zetten. Dat leverde haar nogal wat klachten op, en ze is tig keer geblockt omdat er bobo's uit de overheid, journalistieke bedrijven of hele golven boze feministen over haar kwamen klagen. Maar altijd loste ze dat op met een korte verantwoording aan het Twitter personeel, en kon ze weer door.

Nu lukte dat niet. In de eerste plaats niet omdat je zonder je mailaccount waaraan je Twitter-account verbonden is niet kan bewijzen dat jij de Twitteraar bent die moet worden gedeblokkeerd, maar ook omdat Twitter veel vager was over wat er nou aan de hand was, en anders reageerde dan normaal. Op een manier die vooral lijkt op van het kastje naar de muur gestuurd worden.

Elke keer als we proberen om een nieuwe account te beginnen bij één van die diensten, moeten we heel voorzichtig zijn om geen enkele overeenkomst te hebben met de accounts die zijn geblokkeerd, want dan zijn we die nieuwe accounts ook meteen kwijt. En dat hoeft niet veel te zijn, hebben we gemerkt. Gewoon inloggen met dezelfde browser instance als waarmee je iets deelt met een oud account is al genoeg, of dezelfde volgerslijst aanleggen op je nieuwe Twitteraccount is al "verdacht" genoeg.

Maar waarom? En waarom nú? Ik ben nu met niets heel onthullends meer bezig. Ik heb niet pasgeleden een grote vijand gemaakt. Ik heb niets groots aangekondigd. Alles wat ik eerder onthuld had is al stilletjes vergeten en de koppelingen zijn langzaamaan allemaal dood. Ik heb geen samenwerkingen meer in de voorbereiding met media, dus waarom het nu opeens gebeurt is een raadsel. En vooral, wie?

Het lijkt alsof er al sinds maanden iemand aankloot om mijn blogje te verstoren, en nu maareens een echte professional aan het werk heeft gezet. Er is iets sinisters aan de hand, en niemand snapt er een bal van. We zijn al een hele tijd aan het puzzelen, en de mensen in mijn helpersploeg die het meeste van dit soort dingen weten, zijn het meest verbaasd. Geen scenario dat we kunnen verzinnen pàst echt. Iedere keer als we denken dat we begrijpen hoe dit nou gebeurd is, zien we weer een aantal puzzelstukjes die er totaal niet bij passen.

We hebben wel gedacht dat de Nederlandse overheid hierachter kan zitten. Die heeft steeds meer bevoegdheden naar zich toegetrokken, die ze wel vaker op manieren gebruiken waar de honden geen brood van lusten. Bovendien heb ik het daar vaker mee aan de stok gehad, hebben ze klachten tegen me ingedient, en gingen ze tot en met dreigementen toe. Maar dat klopt gewoon niet. Want waarom zouden die mijn blogje niet gewoon weg laten halen? Dat ik er niet bijkan is naar, maar als het blogje gewoon verwijderd werd, zou dat ze veel beter uitkomen. En het zou makkelijker voor ze te regelen zijn.

Precies dezelfde reden kan je gebruiken om uit te sluiten dat het een buitenlandse overheid zou zijn. Die hebben natuurlijk eigenlijk helemaal geen last van me, dus ook veel minder reden dan de Nederlandse overheid om me dwars te zitten. Ja, er zijn voelsprieten geweest vanuit Zweden over het "aanpakken" van sites die tegen het Zweedse model aktief zijn, maar dat is altijd en overal afgeketst.

Ik dacht zelf meteen aan de politie. De politie heeft wel vaker rare dingen gedaan met persoonlijke informatie op internet, ik heb wel vaker dreigende geluiden van ze gehoord, en ik schrijf dingen die ze niet leuk vinden. Ze vinden dat zo erg niet leuk dat ze hele websites uit de lucht hebben gehaald op hun eigen domeinen, alleenmaar omdat ik ernaar koppelde.

Maar de politie is veel botter dan dit. Ze houden mijn blogje al jaren trouw bij, ik kan in mijn analytics zien dat het gewoon wekelijks huiswerk is voor meerdere mensen vanaf politiedomeinen. Waarom zouden ze dan nu zo handelen? Waarom halen ze mijn blogje niet uit de lucht? En het is niet hun stijl, ze intimideren en dreigen liever, en dat doen ze de laatste jaren nou juist niet meer.

Heel veel van de mensen in mijn helpersploeg dachten toen aan hackers, vooral aan Russische hackers. Maar dat wordt meteen weggewuifd door de nerds, die uitleggen dat het voor hackers een hele rare manier is om te handelen, en dat die veel effektievere manieren hebben om me te pakken, terwijl wat er met me gebeurt nou juist heel lastig is voor hackers om te doen. Dus dat moeten we maar afschrijven.

Waar mijn nerds eerst in geloofden, was dat ik juist door me goed anoniem te houden het doelwit was geworden van een geavanceerd automatisch spam-bestrijdingssysteem. "Een AI hapt wel op dat gedrag," schreef mijn internetgoeroe. Een kunstmatige intelligentie die de grote internetbedrijven samen gebruiken ziet me als een bedreiging, en probeert me te ontmaskeren en van hun netwerken te isoleren.

Ze zagen daar veel bevestiging voor, bijvoorbeeld omdat dingen als banken, DigID, KvK, PayPal, advertentiesites, Marktplaats en DropBox niet op blokkeren gingen, en doorwerkten zoals altijd. Hun idee was dat als het vanuit de overheid kwam, die diensten ook netzo makkelijk op slot zouden gaan. Dat het beperkte tot de sociale netwerken, messaging en publicatiediensten was voor hen een duidelijk patroon dat dat bevestigde.

Daar hebben ze lang in geloofd, maar ook dat past niet bij wat er gebeurt. Sowieso zijn ze niet zo overtuigd dat de kunstmatige intelligenties die nu aktief zijn al zo geavanceerd zijn dat ze kùnnen wat hier gebeurt, maar het is ook raar dat de grote internetbedrijven samen zouden werken met zoiets concurrentiegevoeligs als een super-AI. En natuurlijk is het ook raar dat daarmee accounts worden geblokkeerd die al jaren bona fide zijn, en dan nogwel zonder mogelijkheid om de blokkeringen op te heffen.

Een ander idee wat we hebben uiteprobeerd is dat het misschien komt doordat Amerikaanse internetbedrijven straf boven het hoofd hangt als ze kunnen worden beschuldigd van mensenhandelaren niet genoeg tegenwerken. Dat zijn de wetten FOSTA en SESTA. Maar dat klinkt ook niet logisch, want alwéér klopt dat niet met mijn blogje wel laten bestáán, en bovendien gebeurt dit allemaal niet met websites die veel groter en veel gevaarlijker zijn dan mijn blogje.

Misschien kan het wel het werk zijn van een alleenwerkende zonderling bij zo'n internetbedrijf, dachten we nog. Die heeft dan niet de bevoegdheid om blogjes te wissen, maar werkt wel op een plek waar hij toegang kan blokkeren. Maar dat is ook raar, omdat het gaat om accounts bij heel verschillende bedrijven, die met elkaar concurreren en geen reden hebben om dit soort dingen aan elkaar over te laten.

Bovendien hebben we zitten puzzelen op welke plek zo iemand dan in zo'n bedrijf zou moeten zitten, hoe dat technisch moet werken, en we komen er gewoon niet uit. Er zijn wat dingen bedacht, maar om die te laten werken heb je het dan over samenzweringen die dan toch weer een beetje ongeloofwaardig worden. Er moet te veel toevallig gebeuren om het te kunnen geloven, het is te ingewikkeld.

Het minst onwaarschijnlijke dat we kunnen verzinnen is dat het van de reddingsindustrie afkomt. Die hebben veel achterdeurtjes naar de politiek en de overheid, en internetbedrijven willen niet in de pers komen met dat ze nee zeggen tegen de reddertjes. De reddingsindustrie vindt mijn blogje maar niets, en ik heb wel lucht gekregen van andere pogingen om me te ontmaskeren of dwars te zitten, al lukte daar meestal helemaal niets van. Ze zijn niet zo goed met techniek en internet als ze je soms willen laten geloven.

Maar dan komen we wéér bij het probleem dat het niet logisch is hóé ze het aanpakken. Via klagen zou je eerder verwachten dat ze mijn blogje gewoon laten verdwijnen, en niet dat ze alleen voorkomen dat ik méér ga schrijven. Bovendien zouden ze KSP op Twitter dan ook gewoon direkt al hebben laten shadowbannen, en niet pas als ze inlogt op mijn blogje. Er klopt gewoon teveel niet.

Als je een lange nacht wakkerligt, en gaat liggen puzzelen, dan kom je wel aan ingewikkelde theorieën over hoe het zou kunnen zijn. Dat lijkt om half drie 's nachts wel logisch, en dan denk je dat je het gevonden hebt. Maar als je het uitlegt aan je vrienden, dan hoor je hoe vergezocht het klinkt, en hoe dicht je komt bij de verhalen van een samenzweringsgekkie. Er is wat vreemds aan de hand, maar de uitleg moet niet vreemder zijn dan wat er gebeurt.

Ik begrijp dat het heel onbevredigend is dat ik jullie geen antwoord kan geven op wie nou wat precies gedaan heeft, maar dat kan ik dus nog niet. Reken maar dat ik blijf zoeken, maar we zijn er voorlopig nog niet uit. We hebben wel dobbertjes in het water om informatie te krijgen van plekken waar misschien deze onfrisse toestand vandaankomt, maar we weten eigenlijk nog heel weinig. Als ik het weet schrijf ik er wel over, als het dan nog lukt.

Als dit stukje plaatsen lukt, en als het tenminste niet meteen weer verdwijnt als spam ofzo, zoals mijn reakties, dan is het toch gelukt om te plaatsen. We zijn niet alleenmaar beziggeweest met zoeken wie het doet, en ook niet met het inloggen toch te ontblokkeren, maar mijn statistiekmannetje en mijn internetgoeroe hebben heel hard gewerkt en hebben een nogal vreemde manier gevonden om tòch stukjes te kunnen plaatsen. Ik kan nogsteeds een heleboel níét, maar plaatsen misschien wel. Als je dit leest, is het gelukt. Wie weet voor hoe lang.

Eigenlijk alleenmaar losse eindjes dus, dit stukje. Waarom schrijf ik dit stukje dan? Nou, in de eerste plaats om uit te leggen waarom ik zo verdween en niemand kon vertellen dat ze zich geen zorgen moesten maken. Sorry daarvoor. Maar ook om jullie uit te leggen dat je veel meer dan je denkt kwetsbaar bent voor de willekeur van de grote informatiebedrijven. Je hebt uiteindelijk geen rechten en geen mogelijkheden als ze besluiten met je te gaan kloten.

Ga maareens na hoeveel van de dingen die je online doet gaan via bedrijven die op elk moment kunnen gaan kloten met je diensten. Tegen het meeste kan je niets doen, en de dingen die je wel kan afdwingen moet je dan in de rechtzaal gaan halen, tegen een bedrijf met de duurste advokaten. Bij een rechter die internet niet snapt. En nog een fax gebruikt. Eigenlijk heb je dus niets. Vooral niet als je een hoer bent, want dan wordt het als normaal gezien om je weg te pesten. Kijk maar naar de banken. Die mogen ons ook altijd weigeren van de rechter.

Mensen die zich zorgen maken over hun privacy kijken vaak naar wat de politie en de inlichtingendiensten allemaal mogen, en dat is heel terecht. Die kunnen makkelijk met je gaan kloten als je een politiek probleem wordt voor de overheid. Er wordt ookwel geklaagd over bedrijven die smerige dingen doen met je gegevens, zoals Google en Facebook, maar er is maar weinig aandacht voor de manieren waarop die bedrijven je kunnen verkloten door je diensten op te schorten of te weigeren.

Of je jezelf nou een wizkid of een digibeet vindt, er gaat zoveel via internet en computers tegenwoordig dat je gewoon met heel veel in het leven doodloopt als er met je digitale identiteit wordt gekloot. Laat staan als je deel wil nemen aan het publieke debat, vooral als je voor je rechten moet vechten zoals wij. Je bent kwetsbaar voor de willekeur van de grote internetbedrijven, op manieren die je je nieteens voorstelt omdat bedrijven als Google en Facebook zo alledaags zijn dat ze voor jou lijken op neutrale natuurkrachten.

Ben je dan veilig als je met DuckDuckGo zoekt, met Protonmail mailt, en ergens je eigen website laat hosten inplaatsvan je Facebookpagina? Vergeet het maar. Dan heb je misschien wat dingen minder heftig gemaakt, maar Google doet bijvoorbeeld onder de motorkap van je computer soms nogsteeds veel waarmee ze je kunnen volgen en registreren, juist op systemen die toch een reputatie hebben om extra privacyveilig te zijn. Héél veel webpagina's die niets met Facebook temaken zouden moeten hebben, sturen informatie over jou naar Facebook.

En het helpt je niets als je gevònden wil worden, inplaatsvan alleenmaar te vìnden. Je schrijfsels worden door Facebook makkelijk achter het behang geplakt, en heel veel mensen kijken niet verder dan Facebook. Als de grote internetbedrijven willen, kunnen ze je website makkelijk als "verdacht" op een blacklist zetten, en dan wordt het er zoeentje waar je een waarschuwingsscherm bij krijgt, en die je browser niet opent.

De grote internetbedrijven hebben veel macht. En waar de politie zich nog aan regels over opsporing en aanname van onschuld moet houden, en in elk geval nog moet werken om zich daar omheen te wringen, zijn die regels er voor de grote internetbedrijven niet. Die kunnen doen wat ze willen, om elke reden die ze willen. Zolang de PR-schade niet te groot is, geven ze er geen zak om.

Ik dacht dat ik al goed bezigwas. KSP dacht dat ook. En ja, we zijn minder hard verkloot dan Puttana, maar nog steeds hebben we pijn geleden omdat we tòch te makkelijk dachten over onze privacy, over onze gegevens, en over de waarde die we hadden opgebouwd in de accounts op internet waar uiteindelijk de bedrijven meer macht over hebben dan wijzelf. Stel je maareens voor wat je allemaal kwijt zou zijn als alles opeens voor altijd op slot gaat. En sla je adressen enzo vooral lokaal op, want dat is iets waar we alledrie lelijk mee natgegaan zijn.

Mijn internetgoeroe stelde voor om dit stukje de titel "NO CARRIER" in hoofdletters te geven. Maar ik denk dat alleen mensen die dit stukje niet nodig hebben dat zouden begrijpen. Ik moet maareens een stukje over internet en privacy tikken, dan kan ik jullie tenminste het beetje doorgeven wat ik intussen heb geleerd.

null

Methode 4, eerste poging.