Jongens willen stoeien, meisjes willen vadertje en moedertje spelen

Op de basisschool zag ik het al. Meisjes waren leuk bezig, met hinkelen, touwtje springen, stieken, rijmpjes klappen, bloemenkettingen maken, en knutselen. Jongens wouden alleen voetballen, elkaar inelkaarslaan, dingen in de fik steken, en tekeningen maken van de meester die werd opgegeten door een tijger die op zijn beurt door een dino werd opgegeten. De paar dingen die we allebei deden, zoals knikkeren, daar haakte je als meisje na een poosje bij af omdat de jongens competitief werden en niet meer leuk speelden.

Niet dat er niet afentoe over die scheidingslijn heen werd gestapt. Sommige jongens deden weleens mee met meisjesspelletjes, sommige meiden gingen afentoe meedoen met het voetbal, maar je kon echt een hele duidelijke scheiding zien, vanaf het begin al. We waren twee verschillende volkjes op school, en we kwamen niet dichterbij elkaar. Jongens waren stom, en eigenlijk kon je nieteens een goed gesprek met ze voeren.

Maar ja, je gaat puberen en dan worden die jongens toch onverwacht interessant. Je vindt ze nog steeds agressieve sukkels waar je geen gesprek mee kan voeren, je zit nogsteeds in verschillende stammen met verschillende talen, maar ze zijn wel lèkkere agressieve sukkels waar je niet mee kan praten geworden. En als je probeert om wat dichterbij zo'n jongen te komen, kom je erachter dat je opeens gedeelde interesses hebt.

Die verschillen zijn een hindernis. Vooral omdat je gewoon in een wereld zit waar je toch met mannen om zal moeten gaan, in de dagelijkse dingen. En ook omdat je erachterkomt dat zo'n jongen andere ideeën heeft over hoe seksuele interaktie met jou werkt. Jij hebt seksuele gevoelens, je ziet het helemaal zitten om dichterbij te komen en het te verkennen, maar jouw idee van wat goed is, is anders dan dat van hem.

Jij denkt liever niet te ver door over waar dit heengaat. Jij bent natuurlijk ook nieuwsgierig naar de heftigere seksuele ervaringen, maar je kijkt liever alleen naar het dichtstbijzijnde stapje. Je denkt liever niet door over hoe dat verder gaat, daar schrik je van terug. Jij wil dat jullie vooral lief en teder voor elkaar zijn, dat je vooral gerustgesteld en bevestigd wordt, zodat je telkens vanzelf, bijna ongemerkt, wat verder gaat. Je wil in een warm bad van liefde en vertrouwen losgeweekt worden, zodat alles vanzelf gebeurt.

Hij wil neuken. En dan liefst zo gauw mogelijk alle standjes uitproberen. En er tegen zijn vrienden over opscheppen dat hij heeft gescoord.

Die botsing zal heel veel mensen heel bekend voorkomen. Als je een beetje rond gaat kijken kom je tegen dat het een spanning is die in het seksleven van onwijs veel mensen nogal centraal staat. Je ziet het telkens terug in de vrouwenbladen, op vrouwenfora, en in gesprekken met vrouwen. Die mannen willen het ene, wij willen het andere. Gelukkig zijn er bestwel vrouwen die daar overheen leren kijken, maar het blijft zo'n idee wat maar niet op wil lossen.

Het is erger bij de mannen. Je ziet wel vrouwen die verder leren kijken dan het maagdjesprobleem dat je het verschil tussen mannelijke en vrouwelijke seksualiteit als negatief ziet, maar mannen blijven meestal hardnekkig bij hun pornografische knaapjes-ideeën over seks, òf ze draaien zichzelf in een feministisch geïnspireerde krul waarbij alles teveel druk op de vrouw is, en alles wat niet lafjes haar initiatief volgen verkrachting is.

Naarmate mensen ouder worden, leren ze dat er meer is dan ze als maagd dachten. Mannen leren dat voorspel en lang liefhebben lekker kan zijn. Vrouwen leren dat ruig naaien een hoop bevrediging geeft. Maar helaas komt daar niet vaak bij dat ze ook bedenken dat ze dan hun seksuele patronen wat breder moeten zien, dat ze minder angstig moeten zijn om buiten hun maagdelijke ideaalbeelden benaderd te worden, en dat experimenteren en meegaan met de partner belangrijk is. Mensen blijven steken bij wat ze tot hun twintigste leren.

Ja, ik generaliseer natuurlijk weer, maar je kan niet brede patronen in de wereld gaan beschrijven zonder te generaliseren. En zoveel generaliseer ik ookweer niet. Je gaat niet veel gevallen vinden waarbij ik er echt helemaal naastzit met dit stukje. Tegelijk moet je die mensen óók erkennen. Maar met generaliseren zet ik wel in dikke lijnen een beeld neer, en de nuance en de uitzonderingen moeten jullie er zelf bij zien. Jullie zijn ook geen kinderen meer.

Mannen en vrouwen duwen in verschillende richtingen. En dat zien ze als een probleem. Terwijl het dat helemaal niet is. Die spanning tussen je natuurlijke driften maakt het alleenmaar interessanter. En als je je zin zou krijgen, dan kom je bedrogen uit. Want je hebt de spanning met de driften van het andere geslacht nódig. Netzoals onze geslachtsorganen radikaal verschillen maar wel goed in elkaar passen, is dat net zo met onze driften en aanleg.

Seks is zo'n beetje het enige waarbij het goed en terecht is om seksistisch te kijken. Mannen en vrouwen zijn verschillend, en daar draait seks zo'n beetje om. Je moet je nooit door je geslacht laten beperken, maar het is onzin om te doen alsof het niet een eigenschap van je is. Je seksualiteit kan je een heel eigen draai geven, maar de wortels zitten gewoon in je geslachtsklieren, en die duwen een bepaalde kant op.

Toen ik nog groen was in de hoererij, dacht ik dat mannen bij me zouden komen voor seks op hùn manier. Op de mannelijke manier. Even porno-pompen met een geile slet die helemaal hetzelfde wou als zij. En ik werkte toen in de ramen, waar dat ooknog de verwachting is, en waar je bij uitstek de mannen krijgt voor wie dat het beste zou werken. En het werkte wel, maar niet zo goed als ik had verwacht. Ik zou het nu niet meer goed genoeg vinden.

Het wil nogwel welkom zijn bij de mannen die even stoom komen afblazen, en die gewoon erg tekortkomen dat er vrouwen zijn bij wie hij even zo mannelijk kan zijn. Zolang de wip kort is, werkt dat prima. Maar dat is niet de hoofdmoot van je werk, en je bouwt er ook nauwelijks vaste klanten mee op. Want veel van de dingen waar zo'n man eigenlijk op zit te wachten komen dan niet aan bod.

Mannen horen het snelst naar neuken te hollen, vrouwen horen mee te worden genomen. We remmen ze een beetje af, we zorgen dat ze niet zichzelf overhaasten. Zij zorgen dat wij worden meegesleept inplaatsvan voorspel te doen tot we het zelf saai zijn gaan vinden. Zij zijn de motor, wij zijn de rem. Mannen denken dat ze ook wel eens het omgekeerde willen, maar dat valt ze als puntje bij paaltje komt toch tegen. Zelf kunnen ze namelijk niet zo goed remmen, en ze overhaasten zich. Vaak eindigt dat met een vent die denkt dat hij nú zou moeten willen neuken, terwijl zijn lijf, en dus ook zijn pik, er nog totaal niet klaar voor is. En dat vinden ze genant.

Seks is een ontlading van spanning, en als je niet de spanning opbouwt, dan valt er niks te ontladen. Dan is het alleen pompen, en dat is eigenlijk onbevredigend en saai. Ook als je gewoon vol seksuele frustratie zit, en je gewoon elke beurt wel goed genoeg vindt. Je hebt de spanning nodig, je hebt de interaktie nodig. Zelfs als je alle aantrekking en alle flirts en alle intimiteit en alle uitdaging hebt, kom je tekort als je die tegenstelling mist.

En dan heb ik het nog nieteens over de dingen die mannen dènken dat ze verschillend willen van vrouwen. We zijn allemaal zo doodgegooid met het idee dat vrouwen teder willen en mannen ruig, dat we het zijn gaan geloven. Ookal is het maagdjesgedoe waar een vrouw met een beetje ervaring tochwel beter over zou moeten weten. Maar eerlijk gezegd heeft het voor mij ook even geduurd voor ik het snapte.

Ik hou best van een beetje akrobatiek in bed. Even stevig aan het werk, even een workout, kom maar op! Daar adverteerde ik vroeger mee, en ik was er al niet bang voor voordat ik voor mezelf begon. Achter de ramen weigerde ik wel als mannen "ruige seks" vroegen, maar dat was omdat je niet de tijd hebt achter de ramen om even goed door te nemen wat je van elkaar moet verwachten, terwijl je toch de illusie overeind houdt.

Je moet tegenwoordig trouwens oppassen met adverteren dat je aan ruige seks doet. Dat is immers een signaal van mensenhandel, volgens de zedensmerissen die de advertenties elke dag afstropen op zoek naar meiden wiens leven ze onmogelijk kunnen maken. Ruige seks is namelijk "extreem" en "grensoverschrijdend" en "zelfbeschadigend" gedrag, moet je weten. En het is snel ruig volgens de zedensmeris. En de invulling die ze geven aan een woord als "ruig" is ook bizar.

Daar adverteer ik dus niet meer mee, en dat is wel jammer. Nieteens zozeer omdat ik ruige seks misloop, maar meer omdat het gewoon heel veel klandizie opleverde. Heel veel heel gewone klandizie, want ondanks wat ik vroeger dacht, krijg je vooral mannen met gewone wensen en gewone intensiteit als je met ruige seks adverteert. En je krijgt daarnáást het handjevol dat ècht ruige seks wil, en die zijn leuke uitzonderingen om het werk interessant te houden.

Heel veel mannen denken namelijk dat ze houden van ruige seks. Ook mannen die nieteens houden van ruige seks, vinden een vrouw die wel in is voor ruige seks aantrekkelijk. Als je dan denkt dat je wel je borst mag natmaken wanneer die op je werkplekje komen, kom je bedrogen uit. Want het worden gewone nummertjes, en als je het wat ruiger probeert te maken merk je al snel dat die mannen helemaal niet zo ruig willen.

Voor heel veel mannen blijkt "ruige seks" vooral te betekenen "met een beetje tempo neuken" of "stevig om elkaar heen kronkelen" of "er echt voor gaan zitten om goed te kunnen stoten" of "elkaar stevig beetpakken." Dat noem ik gewoon "seks." Als ik het over ruige seks heb, verwacht ik wel een beetje stoeien, en misschien wat bijten, petsen, grijpen, haren trekken, krabben of neerdrukken. Een beetje kracht gebruiken, een beetje forceren. Maar dat is helemaal niet zo vaak aan de hand.

De verwachting bij heel veel mannen is dat seks met een vrouw betekent dat ze het met iemand doen die vrijt als een maagdje. Alles moet teder en voorzichtig, want anders schrikt het vrouwtje, en na de eerste au-au is het liefdesspel voorbij. Die mannen lopen op eierschalen tijdens de seks, en ze zijn ernaar op zoek dat ze dat eens niet hoeven te doen. Dat zien ze alleen als ruige seks, dus dat gebruiken ze als zoekterm.

Andere mannen zijn wel wat gewone seks gewend, maar hebben toch erg veel plezier in het kijken naar ruige porno, en het fantaseren over wilde stoeipartijen. Daar hebben ze meestal alleen geen echte ervaring mee, want àls ze er aleens over durven te beginnen, krijgen ze meestal hun partner niet mee. Er bestaat toch een beetje een idee dat een man die ruige seks met je wil, je niet respekteert.

Veel van die mannen komen er toch achter, als ze het eens proberen, dat een beetje losgaan met gewone seks eigenlijk alles is wat ze nodighebben, en dat ruiger eigenlijk niet hoeft. Die ontdekken dan als ze eens een keertje echt ruig seks hebben, dat dat ze wel wat teveel is. En dat is voor een mannen-ego niet lekker. Ik heb er vaak met een verwarde knak in hun fantasiebeeld naar huis zien gaan. En dan komen er natuurlijk ook meteen al die onnodige twijfels over hun mannelijkheid bij.

Mannen dènken dat ze van ruige seks houden. Mensen dènken ook dat mannen van ruigere seks houden dan vrouwen. Dat gaat recht in tegen mijn ervaring, en dat is intussen best véél ervaring. Vrouwen houden namelijk ook best van ruige seks, maar daar worden we eerder op aangekeken dat we een beetje raar zijn. En de verbinding is al snel dat je wel een seksueel geknakt gevalletje zal zijn als je het lekker vindt dat een man je polsen stevig in het matras drukt terwijl hij je uptempo neukt. Want dàt heet dus al ruige seks.

We willen vanalles. En smaken verschillen. Toch kom je heel veel op hetzelfde uit als je de natuur zijn gang laat gaan, en past er op ieder potje wel een dekseltje. En dat wordt helemaal niet tegengesproken door onze tegengestelde driften en neigingen. Want als jij duwt tegen je partner, en je partner duwt tegen jou, dan kom je op een betere plek terecht dan wat je krijgt als je helemaal je zin zou krijgen.

Jongens willen stoeien. Meisjes willen vadertje en moedertje spelen. Maar jongens hebben iemand nodig die vadertje en moedertje met ze speelt. En meiden hunkeren naar een jongen die met ze stoeit. We hebben allemaal nodig waarvoor we op de ander moeten vertrouwen dat hij of zij het voor ons wil. Ook als we dat nog niet herkennen. En als de regel echt wordt dat "consent" vantevoren moet zijn uitgesproken, wordt die interaktie, die al zo onder druk staat, helemáál vermoord.

Kijk maar naar hoevaak vriendinnen die uitgesproken afkeer hebben van dominante mannen tòch hun beste seks hebben met die dominante mannen die ze een keertje niet konden weerstaan. En hoeveel onderhuidse irritatie ze hebben omdat ze iets missen bij die passieve kerel die ze thuis hebben. Kijk maar naar hoe gelukkig die onbetrouwbare bruut kan zijn als hij opeens, onverklaarbaar, aan een lief huismusje vastzit en kindjes met haar maakt.

En dat is nieteens alleen op het relatie-vlak. Ook gewoon in bed merk je het. Ookal denken we met zijn allen dat mannen alleen op hun pik gericht zijn en vrouwen seks liever ervaren met hun hele lichaam en hun hele persoon, tòch verkopen sekspoppen alleen aan mannen, en kopen vrouwen massaal vibrators die alleen een pik nabootsen, meestal zelfs zonder ballen erbij. Denk daar maareens over na.

Je ziet het in veel opzichten van relaties tussen mannen en vrouwen. Als we geen man hebben om ons op sleeptouw naar risico's toe te nemen, roesten we vast in een sleur en kakken we in met zes katten in huis. Als mannen geen vrouw om zich heen hebben is het de vraag of ze zich eerst doodvreten, doodzuipen of doodstunten. Je ziet ook patronen die daarop lijken in werkomgevingen, maar laat ik me in één wespennest tegelijk steken.

Het gaat om de stereotypes, net als in de grappen. En ookal maken we nogzoveel grappen over stereotypes over mannen en vrouwen en hoe ze seksueel met elkaar omgaan, het is wel hoe het werkt, en waar het eigenlijk allemaal uiteindelijk om gaat. Stereotypes hebben een kern van waarheid. Je kan nòg zo afgeven op afgekauwde clichées, ze wèrken gewoon wel. De flemende blik, de pompende spierbal, je kan met je ogen rollen, maar het werkt gewoon. Ook bij jou. Wat je er ook van denkt.

Ik heb netzogoed als iedereen bloedserieus genomen hoe op feestjes en bij het koffieleuten er gelachen werd om hoe doorzichtig een meisje was als ze wat knoopjes van haar bloes openliet, of hoe we allemaal wel zagen dat die macho vent eigenlijk een klein mannetje was onder dat macho-gedrag. We schudden allemaal meewarig ons hoofd als we het erover hadden, en ik schudde mee. Maar intussen heeft dat macho-mannetje wel twee van de vrouwen uit die koffiekring uiteindelijk geneukt, en dat meisje wat we doorzichtig vonden wond de mannen om haar vinger.

Het hoeft helemaal nieteens je smaak te zijn. Zolang het maar het spel speelt. Je kan nòg zo vinden dat die pooierbak met de velgen waar het chroom vanafspat echt tè is, hij is wèl aan het patsen. En patsen, dat werkt ergens. Dat fascineert. Je kan nòg zo vinden dat een meisje te rode lippenstift opdoet en totaal niet meer naturel lijkt, maar ze is wèl onbeschaamd aan het lonken. En zelfs de grootste make-up-hater en naturel-hippie krijgt daar warme worst van. Wàt hij ook zegt.

Soms lijkt het wel zelfs alsof die afkeer die mensen hebben van het seksuele proces van een ander alleenmaar de spanning verhoogt. Ik heb bestwelvaak gezien hoe mannen en vrouwen die de avances van de ander afkeurden, afkamden en afkatten, toch iedereen verbaasden door met elkaar in de koffer terecht te komen. Vooral als die afstoting van één kant komt, en de andere kant het wel een amusante uitdaging vindt. Die spanning kan hoog oplopen. Tot en met hatefucks toe.

Zoals het oude rijmpje zegt: meisjes plagen, zoentjes vragen. De toenadering hoeft helemaal niet positief te zijn. Je bent het sympatiekst als je een seksobjekt vriendelijk en persoonlijk benadert, maar het is lang niet altijd de benadering die werkt, of de benadering die "vanzelf gebeurt" tussen jullie. Mannen uitdagen en een beetje vernederen werkt vaak veel beter dan vriendjes met ze proberen te worden, en gemeen-plagerige jongens worden vurig gehaat en vurig bemind.

Nou is dat allemaal een stuk minder onverwacht geworden sinds ik me wat dieper in het hoeren heb verdiept, maar nog steeds kan ik het een vreemd toneeltje vinden. Vooral omdat ik soms zie hoe zelfs de deelnemers er geen erg in hebben wat er gebeurt en waarom, wat er ze aandrijft en wat ervoor zorgt dat ze zelf ook gaan meedoen aan wat ze lijkt te overkomen.

Een voorbeeldje dan, van een echte klassieke hatefuck. Zij was een kennis van een studievriendin, hij was de ex van een vriendin van me. Hij is een arrogante lul die altijd iedereen moet laten voelen dat hij hipper is dan jij, zij is een ontzettend compromisloos principiëel iemand die vooral dingen heel erg naar het morele en het feministische trekt. Op een feestje zou hij degene zijn die elk gesprek over hèm maakt, en zij degene die grapjes aanstootgevend vindt en uitlegt hoe je alleen grappen moet maken over geprivilegieerde mensen.

Allebei zijn ze seksueel onontwikkeld, er zit geen seksuele handigheid in. Veel mensen hebben tenminste nog wel één of twee truukjes waardoor ze wat zelfvertrouwen hebben, maar hij had alleen zijn overdreven zelfvertrouwen en zij had helemaal niets. Ze hadden geen idee waar ze mee bezig waren, en allebei hebben ze nogsteeds geen idee wat er nou gebeurd is. En je kan het ze niet uitleggen omdat ze niet genoeg ontwikkeling hebben om het een plekje te geven.

Hij was op een kleine vernissage over zichzelf aan het praten tegen een meisje van vijftien jaar jonger, en schepte tenenkrommend onhandig op tegen haar over zijn seksuele kwaliteit. Zij hoorde hem over zichzelf praten, en zij nam er aanstoot aan. Ze ging tegen hem in, cockblockte hem met dat meisje, en streek hem nogal tegen de haren in. Hij raakte geïrriteerd en negeerde haar compleet. Als hij met haar in discussie was gegaan, was dat het eind geweest.

Wat weken later zou zij naar een bezichtiging komen, maar toen ze hoorde dat hij er zou spreken wou ze niet langskomen, want ze vond hem een kwal. Dat vertelde iemand op die bezichtiging aan hem, en hij lachte er een beetje om. Zij kreeg te horen dat hij had gezegd dat zij bang voor hem was. Ik weet nogsteeds niet of dat nou waar was of niet. In onze vriendenkring was intussen wel duidelijk dat je die twee niet naar hetzelfde feestje moest uitnodigen.

Zij vermeed hem daarna niet meer, en hij haar ook niet, en ze waren een paar keer daarna op dezelfde gelegenheden te vinden, terwijl ze elkaar duidelijk niet konden luchten of zien. Tegelijk waren ze wel èrg bezig met watvoor indruk ze op de ander maakten, en wie de bovenhand had. En allebei vonden ze dat ze aan het winnen waren, en irriteerden ze zich ròt dat de ander dat ontkende.

Toen kwam er een house warming feestje, met nèt teveel drank. Ze hadden al opmerkingen gemaakt over dat ze niet eerder dan de ander naar huis zouden gaan, en het werd laat en dronken. Hij maakte opmerkingen over dat zij frigide was en er niet tegenkon dat hij wèl seks had, en dat ze naar zichzelf moest kijken voor ze kritiek had op een ander. Zij vond dat hij onsmakelijk met zijn seksualiteit te koop liep, en legde dat aan iedereen uit. En niet met aardige woordkeus.

Dat werd een dronken wedstrijdje tussen haar, met de boodschap "je kan mij nooit krijgen", en hem, met de boodschap "je kan me nooit geïnteresseerd in jou krijgen." Compleet met zij die hem met een valse glimlach vernederende opmerkingen toesmaalde, compleet met dat hij haar bij haar schouders pakte en tegen haar rug aan kwam staan met zijn kruis tegen haar billen, dat hij abrupt afbrak met "oh sorry, ik dacht dat je iemand anders was."

We waren allemaal goed teut, maar ze begonnen wel een beetje de sfeer te bepalen met hun gefrustreerde boze spelletje, en we waren allemaal opgelucht toen zij vertrok. En een beetje bezorgd toen we even later ons realiseerden dat hij ook vertrokken was. Want we maakten ons wel een beetje zorgen of ze niet gewoon tot vechten zouden komen, want dronken mensen gaan makkelijk tever.

Gelukkig was het geen vechten geworden, maar alleen een dronken neukpartij in de bosjes achter de geparkeerde auto's. Die ze nogeens herhaalden in een hotelkamertje wat ze met hun dronken koppen boekten, terwijl we bezorgd de partners van hem en haar opbelden om te vragen of ze goed thuisgekomen waren. Achteraf, weer nuchter, voelen ze zich allebei er heel raar over, en snappen ze niet wat ze nou overkomen was. En ze haten elkaar nogsteeds. En ze heeft aangifte tegen hem gedaan voor verkrachting, maar dat is nergens heengegaan.

Ja, dit is een extreem voorbeeld. Extreme voorbeelden laten noueenmaal het duidelijkste zien wat er gebeurt. Als je subtielere voorbeelden gaat gebruiken missen nogveelmeer mensen mijn punt, en dat gaat met dit voorbeeld al genoeg gebeuren. Tegen elkaar ingaan maakt alles spannender en geiler dan als je dezelfde kant op wil. Denk maareens aan al die dates waarbij je vooral perfekt wil overkomen op de ander, en er geen spanning in de lucht hangt.

Seks is een kettingreaktie. De ene reaktie lokt de andere uit. Zij laat zien waar ze door benaderd wil worden door hoe ze zich laat zien. Hij ziet haar, en als hij haar interessant vindt bekijkt hij haar. Als zij dat opmerkt en dat niet afkapt, laat ze een gelegenheid gebeuren dat hij haar kan benaderen. Hij benadert haar, en maakt wat vrijblijvend, oppervlakkig contact, en doet wat imponeergedrag.

Nou moet je bij imponeergedrag niet meteen aan flexen als een bodybuilder denken. Maar ook weer niet helemaal níét. Hij moet er niet helemaal a-seksueel bij gaan staan. Hij moet niet opdringerig worden, maar zijn schouders breed zetten, breed gaan staan, zijn buik wat intrekken, dat hoort er wel een beetje bij. En een beetje opscheppen ookwel, al moet hij daar natuurlijk wel voorzichtig mee zijn. Het moet niet komisch worden. Dat kan nogwel lastig zijn voor sommige mannen.

Als deze fase is gelukt, dan is het seksueel tussen die twee. Het is nog niet gezegd dat er neuken van komt, want er zijn veel dingen die daar een streep door kunnen zetten. Eigenlijk hebben de partners elkaar al beoordeeld als je op dit punt komt. Als zij zijn imponeergedrag accepteert, dan hebben ze een seksuele band. Daarna is het natuurlijk nogsteeds mogelijk om het totaal te verprutsen, maar het ligt er nietmeer aan dat er nog meer motivatie moet worden gemaakt. Die twee zien elkaar wel zitten.

Dan heb je nog geen relatie ofzo, maar het gaat alleen om de seksuele verhouding met elkaar. Mannen en vrouwen gaan elke dag om met tientallen, misschienwel honderden mensen van het andere geslacht, maar daar gaan ze niet seksueel mee om. Die seksuele band wordt niet gemaakt. In je hoofd heb je toch verschil tussen al die grijze-massa-mensen, de mensen waar je a-seksueel mee omgaat, en je seksobjekten.

Het insteken om een seksuele band te krijgen, en seksobjekten voor elkaar te worden, dat is meestal maar in één ontmoeting. Als allebei teases zijn, kan het nogweleens langer duren, maar seksueel naar elkaar worden is meestal met een paar blikken, wat aftasten van lichaamstaal, en een gesprekje bekeken. Dat noemen we meestal dat de vonk is overgesprongen. En beide partners hebben daar achteraf vaak een heel verschillend verhaal over.

Want zoals wel vaker, mannen en vrouwen zien hetzelfde ding als totaal iets anders. Hij zag hoe ze koket naar hem lonkte, en hij verzamelde de moed om haar aan te spreken. Zij flirtte listig en lustig met hem, en betoverde hem ter plekke. Maar zij was een beetje opgelaten en rusteloos, toen hij opeens haar benaderde en met zijn charmante grapjes en mannelijke zelfvertrouwen haar helemaal veilig en op haar gemak liet voelen. Ze probeerden allebei niet wat ze deden, maar wat ze deden was goed.

Als ze eenmaal allebei in elkaars seksobjekten-bestand zitten, moeten ze het verprutsen om het niet goed te laten gaan verder. Gewoon interesse tonen is echt voldoende vanaf hier, en daarom krijg je soms van vriendinnen met hartjes in hun ogen Whatsapp-gesprekken te lezen die klinken als twee zwakzinnige geilneven die aftandse schuine grapjes naar elkaar zitten te maken, terwijl zij je wil laten zien hoe charmant en scherp haar nieuwe aspirant lover is.

De roze bril zit dan al snel stevig op hun neuzen, en alles wat hij doet is lief of mooi of geil of spannend of in het ergste geval een teken dat jijzèlf niet goed met hèm bezig bent. En voor hem is dat net zo. En als de tijd dan goed is, en de gelegenheid komt, dan kunnen ze hun aantrekking wat lichamelijker gaan bevredigen. En dat loopt niet altijd zo natuurlijk goed af.

Je hebt bestwel vaak dat zo'n eerste echte date na zo'n aanloopje meteen in bed eindigt. Dat kan het eind van een intens romantische avond zijn, gebaad in champagne en sterrenlicht, of dat hij je kwam ophalen voor je date en jij hem even naar binnen uitnodigde zodat je je andere oorbel nog kon zoeken, en jullie tien minuten later geen draad meer op je lijf hadden. Het maakt niet uit, het schiet dan snel door.

Vaak gaat dat goed. Vaak ook niet. Die seks is vaak niet bevredigend, want het is te makkelijk. Je hebt allebei je neus dezelfde kant op, je bent opzoek naar het bevredigen van die spanning die je hebt opgebouwd zonder elkaar aan te raken. Dat werkt de spanning voor je lijf niet erg op. Je krijgt niet de kans om elkaar op te vrijen. Voor je elkaar ookmaar hebt aangeraakt ben je al drijfnat, en met je hoofd zit je al aan de afmaker terwijl je nognieteens echt voorspel bent begonnen.

Begrijp me niet verkeerd hoor, een vluggertje omdat je op springen staat is zéker niet verkeerd. Maar het is tegelijk alleenmaar een vluggertje omdat je op springen staat. Het is nooit een seksueel hoogstandje. En met een roze bril op en een lange tease via je smartphone lijkt het dan nog heel wat, maar je moet je dan ook maar voorstellen hoe een goed stukje seks eruitziet als je opgehitst bent van je geflirt en het ziet door je roze bril.

Zolang je het allebei maar leuk hebt gevonden is er natuurlijk niets aan de hand. Maar als de spanning van de eerste keer wippen eraf is, moet er iets anders die spanning maken. Daar gaat het dan vaak mis. En dan is het allemaal een one night stand geworden, ondanks de echte vonk die zo mooi overgesprongen was. En dan teruggaan naar spanning opbouwen, naar verleiden en nemen, dat kan lastig zijn. Want eerder was dat toch ook niet nodig?

Het is allemaal heel mooi als het vanzelf gaat. Als je gewoon doet wat je natuurlijk aan komt waaien, en je houdt er een spetterende seksaffaire aan over, dat is prachtig. Maar het is niet iets waar je op kan rekenen. Bovendien zie ik de mensen die het toevallig overkomt heel vaak het voor zichzelf verprutsen door hun seksuele angsten voorrang te geven, en dan prik je de zeepbel door die je toevallig hebt geblazen.

Eerst elkaar opgeilen na de eerste flirt en dan pas wat doen als je allebei klaar bent om te neuken is lekker simpel, maar eigenlijk sla je een flink stuk over. Er is een flink stuk van de kettingreaktie waar mensen ongemakkelijk mee zijn, maar die wel ìn mensen zit. En dat is het stuk waarbij de man al lichamelijk wil worden, en de vrouw hem nog tegenhoudt.

Je kan het vergelijken met hoe je met een hond kan spelen. Je kan hem een speeltje laten zien tot hij gek van opwinding is, en het dan aan hem geven. Je kan ook hem het speeltje voor zijn neus houden, en dan het wegtrekken zodat hij erop moet jagen, en het grommend uit je handen moet trekken voordat hij erop kan gaan liggen kauwen. Honden vinden het tweede veel prettiger. Mannen ook.

Een man teasen is niet alleenmaar leuk als plagerijtje, de seks wordt er ook gewoon heter van. Hij gaat er harder voor werken, jij gaat er harder voor werken, en dan wordt het meer dan gewoon een nummertje. Als hij je telkens over een drempeltje moet trekken, windt hij zichzelf op en windt hij jou op. Dat is immers hoe hij je over die drempeltjes trekt.

Daar hoort natuurlijk wel bij dat je het een beetje goed doet. Als je een man teast, dan moet je ook niet schrikken of moeilijkdoen over hoe hij erop reageert. Je maakt hem allicht een beetje agressiever, daar gaat het meestal juist om. Hij is geen automatiek waar je een uitdagingsmuntje indoet en dat er dan uitrolt wat je verwacht. Als je handigheid krijgt kan je steeds beter sturen, maar ook als je een man teast en verleidt moet je gewoon ervoor gaan met wat er gebeurt. De situatie stuurt zichzelf.

Je kan niet je partner precies besturen. Je krijgt juist een onvoorspelbare situatie, ookal komen echte grote verrassingen niet veel voor. Maar je moet niet door passief te zijn gaan proberen hem uit te lokken aktief initiatief te gaan tonen, dat werkt nooit. Micromanagen werkt niet. Een algemene zet in de goede richting, die hij dan zelf kan invullen, dat wèl. En als je daar een specifiek idee bij hebt? Zèg dat dan vantevoren!

Er is ruimte om te blunderen. Als je net de verkeerde toon aanslaat, valt je aktie dood. Als je te snel gaat of te langzaam, zit je soms opeens op een andere bladzijde. Maar dat kan je gewoon rechtstrijken, dat is niet zo'n punt. Daar moet je je niet dik over maken, en al helemáál niet de beurt voor afkappen als het een keertje mislukt. Helaas is dat wel wat we leren, maar het hoeft niet.

Natuurlijk zijn er wel manieren om het helemaal te verprutsen. De meest gemaakte fout is om "hard to get" te spelen. Dat is leuk als spelletje, maar dan moet je duidelijk laten zien dat het een spelletje is en dat je van hem wil dat hij blijft aandringen, of heftiger, ondanks dat je hem afwijst. Toch zijn er veel vrouwen die dit niet snappen, en die verbaasd en teleurgesteld zijn als een man afhaakt omdat ze hem afwijzen en zijn avances negeren of vervelend beantwoorden. Laat staan als hij ontdekt dat je moeilijk aan het doen bent om het moeilijkdoen.

Mannen verprutsen meestal de kettingreaktie door een stapje verder komen meteen maar te zien als de kans om meteen naar de eindstreep te sprinten. Als een vrouw wat moest worden versierd voordat ze wou kussen, en daarna nog wat weerstand gaf om op schoot getrokken te worden, is die tweede weerstand doorbreken niet meteen een vrijkaartje om overal te grijpen of te proberen je lul in haar te proppen. Winnen geeft je geen recht om danmaar te bepalen wat ze moet accepteren. Juist niet. Je bent ingebroken op háár terrein nu, dus gedraag je.

Als je elkaar blijft uitlokken en pushen, blijft het een avontuur. De spanning blijft spelen, want je hebt twee zielen die allebei hun eigen ding aan het doen zijn. En dat komt zalig samen. Vooral als duidelijk blijft dat het feit dat je één keer veroverd bent, helemaal niet betekent dat je veroverd blijft. Je partner heeft geen recht verdiend op dat jij wat doet, en jij hebt dat ook niet bij hem. Je moet het altijd uit blijven lokken.

Ik heb op deze plek een heel essay geschrapt, achttien kantjes, dat eigenlijk twee eigen stukjes moet worden, want ik ga veeltever met dingen uitleggen waardoor ik het punt kwijtraak dat ik eigenlijk wil bespreken in dit stukje. Ik zou eigenlijk het eerdere stuk ook moeten herschrijven, want dat is een te grote omweg, maar dat kan ik weer niet slikken.

De man en de vrouw zijn niet elkaars spiegelbeeld. Sommige dingen werken gewoon maar één kant op. Je kan het wel andersom doen, maar dat is meestal bestwel awkward. De openingszetten moeten van de man afkomen, het uitlokken van de openingszetten moet van de vrouw afkomen. Andersom zie ik mensen wel proberen, en meestal eindigt het in frustratie. Andere mensen zien het ook snel als trashy of wanhopig, ookal is dat eigenlijk niet eerlijk.

Je ziet zoveel frustratie bij mannen die op zoek zijn naar liefde, naar een vaste relatie, en die gemeden worden als de pest door vrouwen. Zelfs door vrouwen die zelf óók openlijk opzoek zijn naar die dingen. Ze snappen niet dat dat onaantrekkelijk is. Als man moet je niet verlegen zitten om liefde en vastigheid, dat moet je partner bij je opwekken. Als je dat vanzelf al hebt, is er iets mis met je, en ben je een zielig geval.

Precies zo met vrouwen die gefrustreerd raken omdat ze er geen geheim van maken dat ze geil zijn, en wel in zijn voor een lolletje. Mannen vinden dat raar en intimiderend, want ergens voelen ze dat ze dat bij je op moeten wekken, en het er niet al moet zijn voordat ze dat gedaan hebben. Dat soort vrouwen zijn sletten en sloeries, en daar knappen heel veel mannen op af. In elk geval als ze er geen voordeel uit kunnen trekken.

Als je de reaktie die je hoort te hebben op de wisselwerking al klaar hebt, is de beginfase van de wisselwerking eigenlijk al overgeslagen. En dat werkt gewoon niet. Niet alleen omdat de wisselwerking niet aftrapt, maar dus ook omdat je meteen wordt gezien als iemand met een mankement. Als je die uitlokfase overslaat, en meteen accepterend bent voor een partner, terwijl je nog nieteens weet wie dat gaat worden, dan ben je zo wanhopig dat er wel iets mis met je móét zijn.

Dat is natuurlijk niet waar. Er kunnen héél veel redenen zijn om je zo te gedragen. Dat kan heel gezond zijn, en meestal is het ook heel eerlijk. Maar mensen zijn dieren die als het om seks gaat op hun instinkt afgaan, of in ieder geval wat ze dènken dat hun instinkt is. Daar moet je nou eenmaal mee dealen. Ook hier geldt, fake it till you make it. Als je maar doet alsof je geen slet of sneue man bent, gaat alles opeens prima. En als je eenmaal voorbij die eerste fases bent, kan je wat je eigenlijk wil langzaam laten zien. Dat lukt best.

Sommige dingen lukken gewoon niet. Mannen kunnen veroveren, mannen kunnen je nemen. Als jij probeert een man te veroveren, dan wordt het toch heel wat anders. Ja, je kan een man verleiden en betoveren "veroveren" noemen, maar het is niet hetzelfde als een man die een vrouw verovert. De soort overweldigen is heel anders. Een man kan een vrouw "nemen," een vrouw nooit een man. Dat werkt zelfs in de striktste femdom-relaties niet.

Het zit in je vrouwelijkheid dat je liefst meegesleept wordt in de seks. Het zit in de man ook, maar dan op een héle andere manier. Een vrouw wil dat ze vooral lichamelijk wordt overweldigd, een man geestelijk. Dat zijn twee hele verschillende dingen. En het werkt het mooist als je die overweldiging kan uitlokken, een richting kan geven, en kan versnellen door hem minder af te remmen.

Je gaat er niet voor liggen om overweldigd te worden. Hij gaat niet zoeken naar verleidingen die hij op je kan projekteren. Je teast hem, hij grijpt jou waar je hem maar laat. Of niet laat, als je het zo ver wil laten komen. Een man zo ver opfokken dat hij zich niet meer kan beheersen is een enorm lekker iets. Netzoals een vrouw die zo gruizig is dat ze geen geméénd nee meer kan zeggen dat is voor mannen.

De man is een woeste stier, die je steeds meer uitdaagt tot hij met rode ogen en schuim op de bek op je afstormt. Jij bent de stierenvechter, die hem telkens meer uitlokt, en telkens hem mis laat grijpen zodat hij steeds verbetener de volgende aanval begint. Maar bij echt stierenvechten maakt de stierenvechter de stier dood, en bij dit stierengevecht is het hoogtepunt nou juist dat de stier je goed hard op de horens neemt.

Hoe je dat vormgeeft kan op heel veel manieren. Je hebt meiden die letterlijk de man zover weten te krijgen dat hij ze bruut verkracht terwijl ze hartstochtelijk "nee!" roepen, maar je hebt het spel netzogoed gespeeld als je een schuw maagdje bent geweest die haar minnaar op het randje hield terwijl ze haar maagdelijkheid urenlang buiten zijn bereik hield. Jij lokt, hij duwt, jij houdt hem tegen tot het zwichten je bevalt.

Dat kan een spel van jaren zijn. Of van een avond. Of een half minuutje, als je elkaar goed aanvoelt. En het is het echte voorspel. Je komt in de goede bui, in de verhoogde staat van seks, als je geest met die van de ander speelt. Als je geest in de goede bui komt. Al die dingen die mensen als voorspel zien, van pijpen tot strelen, die zijn wel lekker en wel prikkelend, maar als tease komen ze veel beter tot hun recht.

Remmen moet dan natuurlijk een beetje goed gedaan worden. Mopperend of zeurend je anker uitgooien maakt het niet heter in bed, en kan er gewoon voor zorgen dat de man afknapt. Het liefst geef je hem gewoon meer te doen, zodat hij met spannende dingen bezigblijft, en je hem bezighoudt terwijl je het eindspel een stukje verder opschuift. En hoe meer een man te doen heeft, hoe meer hij zichzelf in het moment werkt. Je moet het tempo bepalen, niet gaan stoppen.

Dat remmen is niet om hem tegen te houden, niet om hem weg te houden, en al helemáál niet om zijn avances te laten mislukken. Het is om het tempo te bepalen. Het is om hem harder te laten duwen, niet om hem in te laten binden. Het is om de verboden vrucht sappiger te maken, door hem meer verboden te maken. Het moet natuurlijk wel samen zijn met hem blijven lokken en teasen, want als het alleen afweren wordt, moet je niet raar opkijken als de man dat respekteert.

Je kan hem telkens een beetje toegeven, maar als de vent sterk genoeg in zijn schoenen staat, kan je ook hem weerstand geven die zwak genoeg is dat hij er doorheen kan breken. Of, en dat is wel gevaarlijker, hem zo ver oppompen dat je gewoon geen weerstand kàn geven die hem nog tegenhoudt. Dan ben je wel de controle kwijt, en die krijg je niet zomaar terug. Erg veel risiko dus, maar ook wel heel erg lekker.

Dat remmen, dat tempo bepalen, dat is een evenwicht zoeken. Maar evenwicht is ook niet alles. Als alles gekontroleerd gebeurt, als je eigenlijk alles in de hand houdt, dan mis je ook wat. En zoals altijd, als je de regels van je rol overschrijdt, is dat heel krachtig en spannend. Als een vrouw die heel lang haar deugd heeft beschermd opeens tijdens een vrijpartij de rollen omdraait en haar been over hem heenslaat, is dat een ervaring die ze allebei nog lang herinneren. Zelfs al is dat iets wat niet zou werken als het altijd zo ging.

Het is zó jammer dat mensen dat zovaak niet snappen! En het is raar, want we zien wel in de ene na de andere film hoe koppels enorme spanning opbouwen met aantrekken en afstoten. Meestal is het prutserig vertoond omdat de filmmakers ook niet veel van seks weten, maar mensen wéten dat er zoiets bestaat! En dan gaan ze passief zitten wachten tot het ze overkomt. En passief zijn is nou nèt iets wat nooit werkt.

Ik zie dat de hele tijd om me heen. Mannen die verleid willen worden gaan een beetje onderdanig en verkikkerd zitten doen tegen vrouwen van wie ze verleiding hopen te krijgen, die dan natuurlijk niets hebben om mee te werken, als ze al zouden willen. Vrouwen die overweldigd willen worden gaan als slappe bakvisjes met koeienogen tegen hun grote geweldenaar aansletten, die daar geen uitdaging van voelt. Passiviteit is afgeilend, vooràl voor de mensen met passie, van wie we die passie en dat initiatief willen hebben.

Moet je dan gewoon de botte beer uit gaan hangen? Natuurlijk niet. Dat is ook afgeilend. Als je een man ziet zitten als iemand om iets spannends mee op te bouwen, dan moet je niet slap en passief zijn. Maar hem gewoon bot afwijzen werkt ook niet. Dan haalt hij zijn schouders op en gaat weg. Een beetje subtiliteit is belangrijk, en dat is iets wat je alleenmaar door ervaring leert. Of op een cursus van W.

Gemengde signalen geven, daar gaat het om. Tegelijk hem uitdagen, hem laten zien dat er wel wat ìs, maar dat hij nog niet genoeg grip op je heeft, dat hij je nog niet kan bereiken, dat je hem nog niet voor vol aanziet, maar dat je wel een warm plekje voor hem hebt, dat je wel aandacht voor hem hebt, dat je wel iemand in hem ziet die wat zou kunnen worden, die dingen zijn belangrijk. En moeilijk om goed te doen. Oefen maar.

Helaas heb je kultureel wel de wind tegen als je ermee gaat spelen. Ja, dat is vooral vanwege feminisme, maar dat kan je ècht niet overal de schuld van geven. Het gaat vooral om een moreel conservatisme wat als een spook rondwaart, en zich vastklampt aan allemaal boegbeelden. Mensen kiezen voor de consensus, mensen kiezen voor veiligheid, en spanning en dubbelzinnigheid zijn niet veilig, vooral niet met iets engs als seks.

Dus vrouwen denken dat ze tederheid zoeken, en vragen zich af waarom ze zich wel veilig en gewaardeerd voelen, maar hun seksleven niet bevredigend is als ze dat krijgen. Mannen denken dat ze opzoek zijn naar meiden die ook opzoek zijn naar een casual wip zonder intimiteit en met een bot soort ordinair als sfeer. En komen daar wel met een glimlach door een lege zak, maar zonder diepe bevrediging vandaan.

Allebei de geslachten denken dat ze voor seksuele bevrediging bij het andere geslacht moeten zoeken naar dingen die juist bij hun eigen geslacht horen. Mannen denken dat vrouwelijkheid wel aantrekkelijk is, maar dat ze voor seks beter een manwijf kunnen hebben. Vrouwen kunnen een grove bruut wel lekker vinden, maar zuchten dat ze eigenlijk opzoek zijn naar een tedere, gevoelige jongen die ze begrijpt en aanvoelt. En allebei zijn ze stomverbaasd als ze een keertje toch over dat vooroordeel heenstappen.

Er bestaat een hardnekkige mythe dat je seksueel kan krijgen wat je wil door maar te doen alsof je wil wat de ander ook wil. Dat die dan spontaan ook gaat doen wat jij wil. Het probleem is dat als je faket dat je wil wat de ander wil, de ander alleenmaar helemaal zwelgt in wat hij wil, en zich nieteens realiseert dat er nog iets anders ìs wat hij daarvoor in ruil zou moeten doen.

Daar komt al dat gezeur van mannen vandaan die voor de seks doen alsof ze een relatie met een vrouw willen, en heel verliefd en tortelig doen, en dan telkens in een relatie worden gevangen met de meest saaie seks die je kan bedenken. En de vrouwen die doen alsof ze op een one night stand uitzijn omdat ze denken dat ze daarmee een man strikken voor een huisje-boompje-beestje relatie, die klagen over dat ze telkens "gebruikt" worden voor de seks. Ze krijgen allebei wat ze vragen.

Eigenlijk is het proberen vals te spelen in de competitieve wereld van de seks. Inplaatsvan de concurrentie met je seksegenoten aan te gaan, probeer je je aantrekkelijk te maken door jezelf makkelijker te scoren te laten lijken. En daar wordt door de andere kant eerlijk op gereageerd. "Fijn dat je wil geven wat ik zoek, dan hoef ik het niet te verdienen." En daar sta je dan. En je partner ook dus.

Maar zo fijn is dat niet als puntje bij paaltje komt. Want ook als je een partner vindt die zich al bij voorbaat overgeeft, mis je wat. Die interaktie, die tegenstrijdigheden, die mìs je, zelfs als je niet weet wàt je mist. Je slaat sowieso een stuk hofmakerij over, en daarmee bouw je een scheve basis voor je relatie. Dat werkt door in alles. Nieteens alleen de seks.

Vrouwen willen zich speciaal voelen als ze worden gejaagd, mannen willen voelen dat ze je gescoord en gewonnen hebben. Voor allebei de seksen is het onbevredigend als jij netzogoed een ander had kunnen zijn. En dat knagende gevoel krijg je altijd bij een partner die zo duidelijk geen seksuele eisen stelt. Een man die niet voor je vecht omdat hij niet hoeft te vechten, heeft snel het gevoel dat je dat vechten dus ookwel niet waard zal zijn geweest.

Precies zo ook voor vrouwen trouwens. Een vrouw die het gevoel niet heeft dat ze jou heeft verbouwd van een rolling stone naar een man van wie de ogen zijn geopend voor een relatie, voelt in haar botten dat die relatie ook met een ander wijf had gekund. Zij is niet speciaal, ze heeft niets gedaan voor hem wat speciaal is. Hij hoefde niet uitgelokt te worden, hij maakte zich alleenmaar aantrekkelijk door makkelijk te zijn.

We hebben in de samenleving een sterk idee dat de seksuele cultuur is vermannelijkt. Dat hoor je overal, dat lees je overal, en dat wordt in meer of mindere mate gezien als een probleem. Het positiefste wat je erover hoort is dat "vrouwen nu ook mannelijk naar seks durven te kijken." Terwijl wat ze proberen aan te wijzen, namelijk sletten zonder schaamte of spijt, juist méér voorkomt in culturen waar vrouwen vrouwelijker zijn.

Ik maakte een poos geleden een reisje met een vriendin door zuid-Amerika, en vooral in landen als Colombia en Argentinië zie je dat de seksuele cultuur vrouwen stimuleert om de vrouwelijke rol veelmeer op zich te nemen. Ze worden cultureel meer gezien als de hertjes waar de wolven op jagen. Nou zijn die "wolven" daar helaas te vaak schoothondjes, maar het is voor die meiden, ondanks alle katholieke opvoeding en ondanks alle moraliteit over hoe je vrouw "hoort" te zijn, schaamtelozer om te doen wat hun driften zijn dan bij ons.

Het eerste wat me daaraan opviel was hoeveel beter vrouwen daar zijn in "nee" zeggen. zonder geschrokken te zijn, aanstoot te nemen of zich erdoor te laten intimideren. Als een vrouw nageroepen werd, negeerden ze dat meestal ontspannen, maar er werd ookwel koket gedaan voordat er nee werd gezegd. Het was een spelletje, het was iets onschuldigs, en alleen als de vent er iets vervelends van maakte werd het afgekeurd.

Nafluiten of proberen kontakt te leggen op straat wordt behandeld als iets wat leuk is, een kompliment. Wel een kompliment wat je af moet wimpelen als je niet verder wil gaan met zo'n man, en dat is natuurlijk haast àltijd zo, maar niet iets èrgs, zoals we het hier toch wel behandelen. Een vrouw wordt verwacht het leuk te vinden, en haar partner niet. Als iemand wordt nagefloten die een partner blijkt te hebben, wordt aan die partner snel excuses aangeboden. Dat kan zo'n Latijns macho-heethoofd zijn immers.

Een Nederlandse zal makkelijker toegeven dat ze een knul heeft geneukt dan een Colombiaanse. Maar de Colombiaanse zal makkelijker toegeven dat ze zich heeft laten strikken, heeft laten pakken, heeft laten nemen. De Nederlandse is meestal minder op haar gemak met zo'n rol in het spel. Mensen van alle landen seksen, of het nou mag of niet. Daar is volgens mij niet zo'n verschil aan. Maar hoe de sekscultuur is kan heel erg verschillen.

Dat koketteren van de vrouwen, en dat haantjesgedrag van de mannen, dat zie je overal terug. Die Latijnen hebben er alleen meer vrede mee, en maken er meer plezier mee. Hier is het nòg zo verschillend, tòch gaat het in de diepte hetzelfde. De vrouw straalt haar vrouwelijkheid uit, lokt mannen, zet het wat extra aan als ze een lekkertje ziet lopen, en de man komt op haar af. Alleen is het hier niet speels, maar schuchter of awkward. Of gewoon verknipt.

Als je je gaat verdiepen in de mensen die protesteren tegen "seksualisering" van de maatschappij, alsof seks iets nieuws is wat "groeit," vind je veel mensen die het moeilijk hebben met die openingszetten van het spel. Het koketteren, het imponeren, het aandacht trekken, de stap waarbij je je kontakt seksueel maakt. Die voelen zich erdoor bedreigd dat iemand anders het kontakt met hen opeens seksueel maakt, omdat ze seks zien als iets engs. Die voelen zich geïntimideerd.

Tegelijk zijn dat ook héél vaak mensen die juist heel veel met seks bezigzijn, met naar andere mensen kijken als seksuele dieren, als seksuele serpenten die opgekruld liggen om toe te slaan. Tegelijk zijn dat vaak mensen die hun mannelijkheid of vrouwelijkheid hoog in het vaandel hebben staan, en het belangrijk vinden om vanuit die identiteit hun persoonlijkheid te definiëren.

En ook bij die mensen werkt het hoor. Bij de mannen die het maar niets vinden dat vrouwen hen seksuele signalen sturen, is dat niet zoals ze zeggen omdat ze zich zorgen maken over die vrouwen. Dat is omdat ze zelf supergefrustreerd raken omdat die signalen iets met ze dóén, en ze te verknipt of bekrompen zijn om daar gezond mee om te kunnen gaan. Bijvoorbeeld door eropin te gaan.

Voor de vrouwen die woedend worden over een seksueel komplimentje is het precies hetzelfde laken een pak. Als ze er niets bij voelden, als ze zich niet zo diep in hun seksualiteit aangesproken voelden, zouden ze het makkelijk kunnen negeren. Er wordt zoveel geroepen op straat, je komt vaker een gek tegen die ruzie staat te maken met een andere gek of naar iedereen staat te vloeken en te tieren, dan iemand die je naroept. Maar dàt kunnen ze wèl negeren, terwijl dat èrger zou moeten zijn.

Als je met een netpanty en een superkort rokje gaat lopen, zend je seksuele signalen uit. En zolang mensen niet opdringerig worden, mogen ze daar best op reageren. Zo'n outfit is in onze kultuur een signaal dat je benaderd wil worden. Dan doen alsof je rechten worden geschonden doordat mannen daarop reageren, is even dom als zo'n fundamentalist die doet alsof vrouwen zich aan hem opdringen door met los haar langs hem te lopen op de stoep.

En reken maar dat ze het opzoeken. De fundamentalist loopt een blokje om zodat hij geschoffeerd kan worden door die losse vrouwen, en die antiseks-feministe koketteert onhandig als ze langs een groepje mannen komt. Allebei doen ze ook hun best om gemengde signalen te sturen, om in ieder geval op te vallen, en liefst een reaktie uit te lokken. Want daar halen ze gewoon seksuele stimulatie uit. En ze worden héél boos als je dat opvalt.

Ik ben ook nog niet tegengekomen dat de mensen die vokaal zijn tegen "seksualisering" zich er niet als een mot rond een kaarsje naartoe laten trekken. Ze gaan op zoek naar de blote billboards, ze spellen de krant uit op zoek naar die schokkende opmerking. Ze kiezen zogenaamd partij voor de kant van de seksuele wisselwerking die aan het kortste eind trekt, dus de vrouw, en noemen dan seks als interaktie zien inplaatsvan tedere vrouwenimpulsen, de male gaze, en klagen over hoe vermannelijkt de samenleving is.

Ik heb het idee dat onze sekscultuur juist vervrouwelijkt is. We zien in alle media seks door een vrouwelijke lens. Tederheid is de norm, ruig grof of bruut is de afwijking. Teder is geen kink, maar ruig wel. Seks als verstrengeld met relatie-toestanden en intimiteit is de norm. Seks zonder die dingen wordt toch stiekem wel als loos en verloren, en zelfs als schadelijk gezien. Als de mannelijke drift zijn zin krijgt is dat iets zorgelijks, als de vrouwelijke drift zijn zin krijgt is dat gezond. Ga maar na.

Mensen zeggen weleens tegen me dat ze me zo mannelijk met seks vinden omgaan. Vooral als ik ze vertel over wat ik allemaal voor leuks met seks heb meegemaakt. Ik ben dat hélemaal met ze oneens. Ik vind juist dat ik ultravrouwelijk ben geworden, netzoals ik de meeste hoeren die in het vak duiken ultravrouwelijk zie worden. Op ons gemak met onze vrouwelijke driften, en dus heel verwelkomend naar de mannelijke driften. En blij met waar die twee samen terechtkomen. Niet in een compromis, maar in een synergie waarmee je beter terechtkomt dan je zelf had kunnen bedenken.

Tegelijk is zo ultravrouwelijk zijn heel leuk, want je kan er wat van je diepste zelf mee kwijt, èn ontzettend frustrerend. Want veel mannen, héél veel mannen, kunnen er niet tegenop. Je kan heel zelden de kraan openzetten en eens goed ervoor gaan. Ze vinden het geweldig wat je met ze doet, zolang je je een beetje inhoudt, maar ze kunnen je niet stoppen als je verder gaat dan ze mee om kunnen gaan. Dus je bent de hele tijd namens hen aan het oppassen.

Als het dan gewoon niet zou werken als je tever gaat, dan was er nog nietzoveel aan de hand. Maar helaas is er een groter probleem. Mensen die niet om kunnen gaan met de seksuele driften van de andere sekse, of heel vaak óók niet met die van henzelf, reageren daar negatief op. Dat is gedeeltelijk gewoon de angst voor seks, en gedeeltelijk omdat mensen heel raar kunnen reageren op seksuele spanning.

Je komt heel veel tegen dat seksueel gedrag, en vooral seksueel gedrag in de eerste twee fases van de kettingreaktie, wordt gezien als oneerlijk, fout, bedreigend of zelfs als geweld. Kijk maar naar toestanden over de male gaze, kijk maar naar gedoe over sexy getekende cartoonmeisjes, maar niet over de even geseksualiseerde mannelijke figuurtjes, kijk maar naar hoofddoekjes en chadors en boerka's, kijk maar eens naar al die vrouwen die het eng vinden om nagekeken te worden op straat. De prikkelingen waarmee seksueel gedrag begint zijn eng en een probleem.

Heel opvallend wordt er altijd geklaagd over ànderen die opgewonden raken. Ze hebben het nooit erover dat ze zelf zich seksueel aangesproken worden, en zèlf opgewonden raken en daarom opgelaten zijn. Maar heel vaak is dat wel eigenlijk het probleem. Die mensen voelen zich dan aangerand als iemand interesse laat zien. Tegelijk, en door dezelfde mensen in dezelfde ademtocht, wordt er geprotesteerd omdat ze mensen van hun eigen geslacht niet op die manier seksueel hun ding willen laten doen. De concurrentie moet niet mogen.

Hoe meer mensen vasthouden aan wat we maatschappelijk "goede" seks noemen, hoe dieper de spanning tussen de mannelijke en vrouwelijke driften als probleem wordt gezien. Je ziet dat bij seksuologen heel erg bijvoorbeeld. Je hoeft maar naar programma's als Sex Academy te kijken om te zien hoe mensen die hun driften niet goed op elkaar in laten werken stranden in hun seksleven, en seksuologen dat op proberen te lossen door die driften te sussen en te zorgen dat de spanning afneemt zodat de wensen dezelfde kant op komen te liggen. En blindstaren op de clitoris natuurlijk. Met lang voorspel.

De spanning lamleggen inplaatsvan de mensen te leren hoe ze er juist een fijn seksleven op kunnen bouwen is natuurlijk doodzonde. En het werkt nooit lang. Want diepe driften, die laten zich niet negeren. Een jaar misschien, en dan komt het ergens anders als een klimop tussen de stenen door. Wat het intussen dan voor voorkeur of fetisj is geworden mag Joost weten. Maar dat is dan weer iets nieuws om te behandelen.

Op die manier omgaan met de spanning tussen de seksen, vooral als mensen toch al geen idee hebben waar ze mee bezig zijn, maakt mensen alleenmaar afkerig van hun eigen driften, en bangiger voor seks dan mensen toch al zijn. Ik moet dealen met hopen mannen die geleerd hebben dat hun agressieve driften fout zijn, en als ik dat wakkermaak in ze dan raken ze helemaal in de war. En hoe durft hij een open decolleté met een push-up eronder te zien als een seksueel signaal.

Als je er niet tegen vecht, werkt het wel. Okee, misschien niet zo goed als wanneer je er aktief aan bouwt, maar het werkt. Laat je driften hun werk doen, sublimeer het niet naar één of andere fetisj, onderdruk het niet, en het doet het gewoon. En dan ontdek je dat al die spanning en die tegengestelde wensen en belangen gewoon op hun plek vallen. Zolang je maar evenveel kracht kan zetten als je tegenspeler.

En je hoeft ook niet vast te zitten in je stereotype. Er eens uitstappen afentoe, ermee spelen, wat ironisch ermee omgaan, experimenteren, dat is allemaal helemaal goed. Zolang je die drift maar niet blijvend probeert te frustreren. Het is de kruiderij om het pikant te maken, het wordt nooit de hoofdmaaltijd. En als je er een beetje mee om kan gaan, zijn er ook bestwel kantjes aan die stereotypes die je zelf bij kan sturen, omdat er sommige dingen zijn die niet helemaal vanzelf op hun plekje vallen.

Stoute lieve meisjes zijn een geiler beeld dan lieve meisjes of stoute meisjes. Brute mannen zijn sexy, zorgzame mannen minder, maar bij een zorgzame brute man heb je heel wat slipjes uit te wringen. Je seksuele rol doorspekken met tegenstrijdigheden werkt supergoed. En het komt ook reuze natuurlijk, want wie wil er nou altijd dezelfde rol spelen, op altijd dezelfde manier?

Dat je buiten je natuurlijke rol kan gaan is heel goed, maar het maakt het ook mogelijk dat mensen zich gaan aanpassen aan de sociale verwachtingen dat ze voor "goede" seks zich moeten aanpassen aan de ander, en mee moeten gaan bewegen met wat hij of zij geacht wordt te willen. Dat zorgt voor steedsmaar tedere mannen, en steedsmaar het initiatief nemende vrouwen. Die dus de kruiding die het pikant maakt als enige ingrediënt van hun seksualiteit maken. En dus wat tekortkomen.

Maar weinig van jullie zullen nog niet meegekregen hebben bijvoorbeeld dat mannen pas echt intiem met je connecten ná de seks. En dat vrouwen in bed pas lekker loskomen met iemand met wie ze connecten. Daar zijn manieren omheen, en die gaan van dat connecten niet nodighebt omdat je een partner thuis hebt en dit vreemdgaan is, maar ook jezelf even faken door te fantaseren, tot je lover te neppen. Hoeveel mannen komen niet met een ongemeend "ik hou van je" omdat ze weten dat daar de benen van wijd gaan? Hoeveel vrouwen neuken niet zonderdat ze zin hebben zodat de man aan ze hecht?

Jezelf laten gaan helpt niet alleen je seksleven de goede kant op, maar je leert jezelf ook kennen. Dat kan soms even slikken zijn, maar je kan beter jezelf kennen dan in een slecht zittend keurslijf leven. Je leert er ook het andere geslacht door kennen, als je die ook loskrijgt. En dan snàp je het gewoon als de man die jou drie minuten geleden toebrulde dat hij je ging splijten tot je bloedt, nu een zachte streling en lieve woordjes nodigheeft. En begrip.

Natuurlijk heb ik er een hoop over geleerd door mijn werk. Maar niet genoeg. In mijn soort hoeren heb ik namelijk heel lang niet genoeg motivatie en niet genoeg gelegenheid gehad om daar echt over in de diepte te gaan. Ik ben het pas gaan leren toen ik van ervarener vrouwen wat instruktie en wat hints had gehad, en ermee ging experimenteren. Toen was mijn werk natuurlijk wel een goed "laboratorium."

Okee, niet echt góéd. Eigenlijk is de hoererij hier nou net niet goed voor geschikt. Er is geen wederzijdsheid in de aantrekking in het begin. Er is geen speelsheid met "gaat ze me nou wel of niet laten..." Er is geen tijd om met elkaar te spelen, en dubbelzinnige gesprekken te voeren waarvan je kan doen alsof ze niet om seks gaan. De deal is immers duidelijk bij hoererij, dat is nou juist zo mooi eraan.

Je hebt ook helemaal geen tijd voor de kettingreaktie. De klant verwacht dat alle tijd die hij betaalt met seks wordt gevuld, en daar hoort flirten niet bij. Zelfs in de clubs, waar je nogwel wat hoorde te flirten terwijl je hem piccolootjes liet kopen, hadden we niet echt de kans om zo te leren omgaan met je driften. En al helemaal niet met tegengestelde driften.

De mannen zouden het niet willen, zelfs als het kon. Ze overhaasten zich bijna altijd, en dat is als alles al voorbereid is, en jij geen opwarming of aandacht nodighebt. Hij valt in een gespreid bedje, en zelfs dàn heeft hij onrust en jaagt hij maar vooruit. Die haast is nergens voor nodig, maar het hoort een beetje bij seksen binnen een vaste tijd. Nou ja, behalve als het kwartje is gevallen. En dat valt niet vaak.

Maar je kan wel wat doen. Dat wordt dan alleen spelen met arcs, die meerdere boekingen overspannen. De tijd tussen de dates is dan de pauzes die in de kettingreaktie thuishoren. Ja, de onderdelen zijn wel uit volgorde, maar een man die je al geneukt heeft ervaart het na je teasen en het scheppen van intimiteit heel anders, en dat is genoeg om er toch die bevrediging uit te halen. Maar nee, een gewoon nummertje kan niet meer de bekroning zijn.

In mijn branche is het niet praktisch om met dit soort dingen te werken. Je moet weten dat het er is, je moet weten dat er tegengestelde dingen zijn, je moet weten dat hij je vrouwelijkheid wil, ookal wil hij jongensspelletjes spelen, maar er iets groots van maken is meer voor de sugar of voor de high class. Ik hou het bij wat uitlokken, wat spanning maken op het juiste moment, en achteraf over hem heen kroelen.

Nog maar een keer, dit geldt niet voor iedereen. Dit is voor heel veel mensen waar, maar daar hoef jij niet bij te horen. Denk er vooral over na, en ermee experimenteren kan geen kwaad, maar het zou er juist om moeten gaan dat je ruimte gaat geven aan je driften en je lusten, niet dat je ze in een keurslijfje propt wat ik je aanraad. Het enige wat ècht iedereen mee moet nemen is dat het niet erg is als je driften niet met je partner overeenkomen. En zelfs als dit hele stukje niet op jou van toepassing is, snap je alsnog meer van hoe het voor anderen werkt.

Of je nou een man of een vrouw bent, en of je nou mannelijk of vrouwelijk naar seks kijkt, en of je nou enorm het stereotype van je sekse invult of juist helemaal niet, je bent niet beter of slechter dan een ander. Op elk potje past een dekseltje. En dat dekseltje vind je veel makkelijker als je gewoon erkent wat je bent, en ziet hoe dat werkt met je mogelijke partners. Ook met partners bij wie je niet bij voorbaat je neus dezelfde kant op hebt.

Dus probeer niet "je rol" in te vullen. Probeer niet te seksen "zoals het hoort." Probeer al helemáál niet te spiegelen wat je partner lijkt te willen, want wat hij wil is helemaal niet waar hij het beste mee sekst. Dat geldt voor mannen èn vrouwen precies hetzelfde. Je moet helemaal geen probleem zien in het spanningsveld tussen wat jij en je partner willen. Dat is alleenmaar goed. Die spanning is wat zorgt dat je goed terechtkomt.

Geloof me of niet, dit stukje begon met een heel helder idee, maar met alles wat ik vond dat ik erbij moest uitleggen en met alles wat er gewoon uit mijn pen kwam rollen is het toch nogal een boeltje geworden. Ik vond het een leuk stukje om te schrijven, en ik hoop dat jullie het niet te vaag vinden. Ik hoop al helemaal dat jullie gewoon uberhaupt snàppen wat ik bedoel. Ik ga het gewoon zo op mijn blog zetten, leesbaar of niet.

Humorloos

Ik krijg weleens de opmerking dat ik veelteveel tekst gebruik in mijn blogjes, en dat ze te lang zijn. Dat is dan van mensen die nooit meegelezen hebben in de mailing list van mijn hulpploeg, want daar gaat ècht heel veel tekst om. Hele essays, hele speeches komen langs. De meeste mensen die meewerken met me hebben wel ervaring met schrijven, en het komt als een waterval over mijn laptopscherm gespoeld.

Veel daarvan is herziene stukjes die ik voor het nakijken had ingeleverd. Daar krijg je dan vier versies van terug, en je neemt de verbeteringen over die je goed lijken. Meer daarvan is kommentaar op wat ik geschreven heb, of wat ik aangekondigd heb te willen gaan schrijven. Nog meer is kommentaar op het kommentaar van andere leden van de hulpploeg. Maar het meeste is gezelligheid en humor, en vaak heel zwartgallige humor.

Dat komt natuurlijk door de onderwerpen waar we het vaak over hebben. Het werk is leuk, maar de ontwikkelingen rond het werk, in de samenleving en de overheid, die zijn best deprimerend. We hebben het over leuke dingen, minstens zovaak als over de problemen, maar die problemen zetten toch de toon. Dat krijg je als je insteek aktivisme is om die problemen aan te pakken, dan kan je het nooit helemaal loslaten.

Zwarte humor over het hoerenleven gaat al zo ver terug als dat ik hulp kreeg. Met Bouche heb ik héle zwarte humor uitgewisseld, en we jutten elkaar daar alleenmaar mee verder op om nog een tandje verder te ver te gaan. Toen de anderen erbijkwamen, gingen die ook alleenmaar meedoen. Op de mannen na dan, die houden zich volgens mij heel erg in. Mannen kunnen zich niet zo goed een houding geven bij vrouwen die zich laten gelden. Te netjes opgevoed denk ik.

Op een bepaald moment veranderde dat. Een paar jaar geleden, toen mijn hulpploegje onhandelbaar groot was geworden, en iedereen op dezelfde mailing list zat, ging er weer een aantal grappen over de mail. En dat was tegen het zere been van een paar meiden die net waren toegevoegd, en waar ik heel hoge verwachtingen van had. Ze waren aangeschoven bij mijn helpers, en ze waren mijn kontakten met de sekswerkerbewegingen die toen in opkomst waren.

Het is een beetje een komen en gaan geweest in sekswerker-aktivisme-land. Officiële en onofficiële samenwerkingen kwamen op en verdwenen dan weer spoorloos. Toen de Rode Draad er nog was, trok iedereen daarnaartoe. Sindsdien is er geen centrale organisatie meer waar iedereen wel een beetje vertrouwen in heeft. Geisha bleek al snel niet zo betrouwbaar, en bij Proud begon het goed, maar hadden we al snel door dat die zich gingen laten verneuken door de politiek.

De officiële, bovengrondse organisaties van hoeren laten zich telkens strikken in de subsidie-strop. Als je wat wil doen, heb je geld nodig. Mensen leven niet van de wind. Panden, folders, medewerkers en hulp van buiten zijn niet gratis. Dan is het verleidelijk, logisch zelfs, om subsidie aan te vragen. Je bent immers bezig om iets te doen dat de overheid laat liggen.

Helaas weet de overheid daar wel weg mee. Die hebben de subsidiestrop tot in de puntjes uitontwikkeld. Ze willen best subsidie geven, maar dat is dan wel met voorwaarden van wat je gaat doen. Die taken zijn dan geïnspireerd door wat je toch al wou doen, dus dat klinkt heel redelijk. Het is alleen nèt meer werk dan je aankan zonderdat je in je organisatie gaat investeren. Dus dat gebeurt dan.

Al snel heb je dan overhead erbij, en mensen in dienst die afhankelijk van je organisatie en je subsidie zijn. En de overheid trekt langzaam de strop verder dicht, door meer resultaten van je te eisen en meer taken op te leggen terwijl de subsidie dat niet bijhoudt. Voor je het weet ben je als organisatie alleen nogmaar bezig met die taken waar de subsidie vandaankomt, en niet meer met wat je oorspronkelijk wou gaan doen.

Wanneer de overheid dan druk op je gaat zetten om met ze mee te lullen, en "constructief" te zijn, kan je twee dingen doen. Weigeren, zoals de Rode Draad, zodat je subsidie onder je weggetrokken wordt terwijl je niet zomaar netjes en humaan van je strop van vaste lasten afkan, ofwel compromissen sluiten zoals Proud, waardoor er niets overblijft van je motivatie en je mensen gewoon weglopen omdat ze er geen punt meer in zien. Je hangt sowieso.

Ik heb geen kontakt met mensen van Proud, en ik heb alleen via-via dat het zo gegaan is, maar het is wel precies waar we ons vanaf het begin al zorgen over maakten. En waar we dus als Zondares-en-haar-hulpploeg voor probeerden te waarschuwen. We maakten ons al druk vanaf het moment dat Proud dacht dat voor hèn alles anders uit zou pakken dan met al die eerdere clubs die met de overheid in zee waren gegaan.

Een beetje aansluiting bij de groepen die opkomen voor de hoeren zagen we wel als belangrijk. Ja, ik schrijf mijn eigen blogje over mijn eigen ervaringen, maar ik heb meer lezers dan de hippe websites van al die clubs bijelkaar. Zeker toen, toen ik nog bovenaan in Googles zoekresultaten prijkte als je iets over hoeren opzocht. En tegenwoordig, nu Google me doodzwijgt behalve als ze er echt niet omheenkunnen, krijg ik nog steeds meer hits dan die organisaties. Ik kon helpen, en dat deed ik graag.

Ik moet toegeven dat ik daar niet veel werk in heb gestoken. Het kwam niet veel verder dan aan hen vertellen dat ik enthousiast over ze was, en wel hun boodschap aan mijn lezers door wou zetten, en een enthousiast antwoord van de organisatie dat ze het zo leuk vonden en dat ik hun website vooral moest lezen voor meer info. Daarna hebben we geen van beiden er nog werk ingestoken.

Het meeste wat ik ermee temaken kreeg was dus toen een paar meiden die lid waren van Proud, maar helemaal geen bestuursfunkties hadden, aansluiting zochten bij mijn hulpploeg. Ik dacht eerst dat ik daarmee kontakten had met mensen die bij Proud zorgden voor de communicatie met andere meiden, of die researchers daar waren, maar het duurde bestwel lang voor ik erachterkwam dat ze gewoon lid waren, en niets méér. En zelfs dat heb ik nooit gekontroleerd.

Dat kwam vooral omdat ze de neiging hadden om "namens" Proud te praten, en wat ze zeiden kwam ook flink overeen met hoe Proud praatte op social media, dus dat leek wel te kloppen. Ze waren druk bezig om te proberen mijn hulpploeg, mij, maar vooral mijn blogje voor Prouds standpunten aan het werk te zetten. Ik was al begonnen om daar wat in mee te gaan, want ik vond hun enthousiasme meeslepend, maar mijn hulpploeg was niet zo gretig.

Zoals wel vaker bleek mijn hulpploeg iets in de gaten te hebben wat ik zelf nog nietzo zag. Deze mensen waren namelijk onderdeel van een beweging die toen in opkomst was, en nu zich behoorlijk laat gelden. Verschillende mensen noemen het verschillend, maar wat je het ook noemt, "de social justice movement," "woke," "linkserige aanstootcultuur," "het nieuwe politiek correct," "identiteitspolitieke stammenstrijd" of "intersectionality," het is een subkultuur die zich niet laat negeren.

Ik ben een kraker geweest. Ik heb meegedaan met direct action tegen dierenlaboratoriums. Ik ben hardcore feministe geweest. Ik heb in die hele linkse punkige kunstenaarswereld gewerkt en geleefd. Ik vóél wel wat voor dat soort mensen. Ik trek daar makkelijk in mee. Dus deze keer was ik ookal achter ze aan gegaan, en ik snapte niet waarom mijn hulpploeg zo reaktionair was opeens.

Mijn hulpploeg kon me dat niet uitleggen, ik denk omdat ik ze nooit heb verteld hoe ze op me overkwamen. Ik zat alleen een beetje tussen twee vuren, want de Proudmeiden trokken aan me, en mijn hulpploeg wou niet mee. Dat had heel ingewikkeld kunnen worden, maar gelukkig werd de knoop al snel voor me doorgehakt. En dat begon met een grap, die een oud lid van mijn hulpploeg maakte over het werk.

Het was geen heel rare grap. We hebben véél ergere grappen gemaakt. Het ging erover dat agenten bij een controle op illegale prostitutie zonder identificeren en zonder uniform binnen waren gedrongen in het huis van de thuiswerkster. Dat mogen ze helemaal niet, maar bij thuiswerkcontroles is dat normaal, en wuift de rechter het altijd weg. Een collega merkte toen droog op: "Ja tuurlijk, uniform play is 50 Euro extra."

Ja, het is een grap over iets wat heel ernstig is, en het is geen briljante grap ofzo. Maar als je hem niet leuk vond, kon je hem gewoon laten gaan. Dat is wat er meestal gebeurt. Deze keer niet, de Proud-meiden namen aanstoot. En niet zo'n beetje ook. Ze vonden dat de meid die de grap had gemaakt haar excuses moest aanbieden, en toen ze dat niet snel genoeg deed, dat we haar uit de groep moesten zetten. En iedereen anders waarschuwen voor het "toxische gedrag" van die meid. Om die grap dus. En iedereen die niet meedeed met oproepen om dat te doen, die was óók meteen fout.

Er kwam een relletje van, want er waren wat spanningen al even opgelopen bij mijn hulpploeg, en die kwamen ook meteen naar voren. Mijn hulpploeg bestaat vooral uit vrouwen die niet graag zich door een ander laten vertellen wat ze moeten vinden en denken, dus dat soort gedachtenpolitieagentje spelen valt niet goed. Dat relletje duurde maar heel kort, en ik heb die meiden zonder aarzelen uit mijn hulpploeg gezet. Dat gedrag heb ik namelijk eerder ookal gezien.

Ik heb me járenlang laten piepelen als student, en nog jaren later in mijn tijd na de kraak, door mensen die zichzelf, maar vooral waar ze in geloofden, véél te heilig vonden. Ze namen wat ze geloofden niet gewoon serieus, ze gingen door naar dat het iets was waarmee niet gespot mocht worden. Daar haakte ik makkelijk opin, want zo werd het geloof in mijn dorp ook door een aantal mensen beleden. Al kwam ik er pas jaren later achter dat de meerderheid niet zo is.

Die mensen die geen spot konden dulden merkten aan me dat ze daarmee druk op me konden zetten, en dat werd door die mensen danook flink gedaan. Vooral door me voor hun karretje te spannen. De feministen maakten me een feministe, omdat ik braaf meedacht met ze omdat ik ze niet voor het hoofd wou stoten. De dierenaktivisten spanden me voor hun karretje om dierenlaboratoriums te helpen aanvallen. En de Marxisten in de kraak neukten me gewoon gratis.

Al die dingen lukten omdat ik me afmat aan waar die mensen aanstoot aan namen, en het voor mij voelde alsof ik aanstoot gegéven had als zij aanstoot námen. Dat kwam niet van mij af trouwens, dat stoort aanstootnemers stopt er bestwel wat moeite in om het er altijd zo uit te laten zien. Ik was daar gevoelig voor, zoals de meeste mensen. Maar als je meegezogen bent in een paar clubs die daar flink in uitblinken, ga je er anders over denken.

Bij de dierenaktivisten was ik best mee in hun overtuigingen dat we niet goed met dieren omgaan, maar ik ging alleen mee in de direct action omdat ik anders tegen het zere been van de mensen om mij heen zou schoppen. Het was een heilig huisje, en dat was iets waar je geen twijfel of nuance, en al helemáál geen spot over mocht laten merken. Het was geen gezonde omgeving, en ik was opgelucht toen ik weg was.

Toen ik bij de feministen zat, ging ik veel dieper. Vooral omdat ik door de samenleving al sinds dat ik een klein meisje was ben ingepeperd dat ik op achterstand stond vanwege mijn vrouwelijkheid. Feminisme is de norm, en dat is het al sinds voor ik geboren werd. Ik moest echt even in die molen meedraaien om te zien dat we niet gezond bezigwaren, en wéér was ik in een wereldje waar ideologische heilige huisjes stonden, waar je voorzichtig omheen moest stappen.

Wat me het meest aan die aanstootnemers toen opgevallen was, was dat ze alles véél te serieus namen, en nèrgens een grapje over konden verdragen. Dat is een enorme rode vlag voor mij, dan weet ik meteen dat het foutzit. En die rode vlag heeft me nog nooit verkeerd geleid. Ja, als iemand een persoonlijk trauma heeft opgelopen kan je het wel laten gaan, maar ook dan is het oppassen. Dan moet je ze het alleen niet kwalijknemen.

Ik heb dat gezien bij de dierenrechtenaktivisten, die geen grappen over dieren konden hebben, ik heb dat gezien bij de Marxistische krakers, die geen grappen over communisme of socialisme konden hebben, ik heb dat gezien bij diep gelovige mensen, die geen grappen over godsdienst of God konden hebben, en ik heb dat vooral gezien bij de feministen, die geen grappen konden hebben waar vrouwen uberhaupt een rol in speelden. En nooit was dat gezond.

Ik heb terminale kankerpatiënten gekend die de ene na de andere kankergrap maakten, en het leuk vonden als iemand anders erover grapte. Ik heb incestslachtoffers als klanten die er ook gewoon over grappen. Ik heb een vriendin die als tiener wees werd omdat haar hele gezin bij een ongeluk omkwam. Die vindt het moeilijk, maar alsnog vindt ze grappen erover wel komisch, al schrikt ze van zichzelf. Grappen over erge dingen kunnen maken is heel gezond.

Als je ergens geen grappen over kan verdragen, is dat een teken dat er iets mìs is. En als je een flinke klap hebt gehad, kan ik me er wat bij voorstellen, al zie ik gezonde mensen er dan nogsteeds een gevoel voor humor over hebben. Of dat in ieder geval proberen terug te winnen. Als je geen grappen kan verdragen over iets waar je alleen principiëel iets mee hebt, dan ben je gewoon helemaal van het padje af. Dan zit je hoofd zó potdicht dat je niet meer nadenkt, en niet meer met iemand die anders denkt kan omgaan.

Spot eist namelijk van je dat je het onderwerp éventjes van buiten bekijkt. Dat je éventjes loslaat. Dat je erkent dat er ook andere manieren zijn om naar dingen te kijken. Dat is nog veel minder veeleisend dan te overwegen dat je misschien fout zou kunnen zitten, en dàt is weer iets dat nodig is om gezond met een onderwerp om te kunnen gaan. Als je zo rotsvast gelooft dat je denkt dat je onfeilbaar bent, zie je jezelf als God. Tenminste over dit onderwerp.

Met die overtuiging komt ook gedrag. En dat gedrag heeft geen grenzen, als het geloof er maar is dat iets zó zeker en zó belangrijk is. Daar komt van dat mensen gekleineerd en geïntimideerd moeten worden, dat andere stemmen gesmoord moeten worden, dat de maatschappij onder druk moet worden gezet om te veranderen, dat er mensen onmensen en vijanden zijn die wegmoeten, daarvan komt geweld. Dat heb ik van dichtbij gezien, dat lust ik niet meer.

Dat kan je breder zien dan alleen in de politieke aktivisten. Als je iemand tegenkomt die ergens geen grapjes over kan hebben, die is dan niet gezond bezig met dat onderwerp. Die kan je dan gewoon niet vertrouwen op dat onderwerp. Die kan je het best links laten liggen, want je komt er ook onmogelijk door als je duidelijk probeert te maken dat ze niet gezond bezig zijn. Die geest is dicht, volgende loket.

Fact checking

Vroeger hield ik al het nieuws over prostitutie en sekswerk bij. Dat was bestwel wat werk, want er komt véél nieuws over in omloop, en heel vaak is het vaag en ongeloofwaardig. Dus dan ben je wel even aan het puzzelen wat er nou echt achter dat nieuws zit. Later kwamen er gelukkig andere meiden die dat deden, en had ik er minder werk aan. Die zijn één voor één van internet gedrukt, dus helaas heb je die nauwelijks meer. Ik doe het soms nog wel weer, maar niet meer de hele tijd.

Wat het heel vermoeiend maakt is niet alleen dat je met samengeknepen lippen zit te lezen hoe het denkbeeld telkens weer wordt uitgesmeerd op de kranten, ondanks dat het nergens op slaat, en gewoon om de mensen het denkbeeld in te prenten door eindeloos herhalen, maar ook omdat er meestal heel weinig klòpt van wat er geschreven staat. Met de feiten heeft het minder te maken dan met het moraalpreekje van het OM of het reclamepraatje van het reddingsbedrijf over het incident waar het artikel over gaat.

Van de media hoef je weinig te verwachten als het eropaankomt over die persberichten heen te kijken. Als het een geil en verontwaardigend verhaal is wat lekker gaat verkopen en hopen boze reakties in de reaktiepanelen gaat veroorzaken, gaat zo'n krant het verhaal niet "kapotchecken." Er zijn wel journalisten die hun werk willen doen, maar helaas heb je die bij nieuws over ons erg weinig.

We hebben wel een geweldig stukje factchecken gehad ooit. Dat was toen de Volkskrant Patricia Perquin ontmaskerde. Die was intussen door kranten en uitgevers enorm beroemd gemaakt, en door de gemeente Amsterdam tot officiële adviseur gekroond. Lodewijk Asscher en Eberhard van der Laan liepen met haar weg, en gebruikten haar als excuus voor al hun hoerenheksenjachten. Dat de Volkskrant haar doorprikte was heel welkom.

Veel collegaatjes zagen dat als het begin van het einde van de leugenfabrieken in de moraliteitspolitiek en de zieligheidsindustrie. Die dachten dat nu de andere verhalen als dominostenen zouden omvallen. Ik was daar sceptisch over, maar ik was ook even aan het twijfelen toen ook erkend werd dat Maria Mosterd haar bizarre verhalen bij elkaar gelogen had, en Perdiep Ramesar werd ontmaskerd als leugenaar, en zijn boekje met hitsige hoerenslavinnenverhalen uit de handel werd gehaald.

Helaas was mijn scepsis terecht. Al met al is er niets veranderd, en mensen zijn niet kritischer gaan kijken naar al die onzin die over ons wordt verkocht na die geklapte leugens. Sindsdien is het bovendien stiller geworden met de ontmaskeringen, en komt er alleenmaar minder echts over ons in de pers.

Toen de grote razzia's op de ramenbuurten net waren geweest, drukten de grote kranten braaf het viktorie-gekraai van de politiek en de overheid af. Het werd als een enorm succesvolle campagne gebracht, en er was geen spoor van journalisme in de artikelen te vinden. Je had wèl een paar dagen of weken later in de lokale krantjes wat stukjes van journalisten die waren gaan praten met hoeren die in die razzia's hadden gezeten, en dat bracht hele andere verhalen naar voren. Maar ook dat heeft geen indruk gemaakt op de vloed van nepnieuws over prostitutie.

Dat is het grote probleem. Wat je leest in de kranten, wat je ziet op TV, en wat je hoort op de radio, het is voor het allergrootste deel gewoon nèp. De details die wel kloppen zijn zo ver opgerekt en buiten kontekst gehaald dat ze meer onwetendheid veroorzaken dan dat ze waarheid brengen. Het is een stortvloed van verwrongen propaganda, zonder er wat om te geven of je er mensen mee voorliegt. Zolang het Denkbeeld maar wordt gepusht.

Nepnieuws, ookwel fake news, is een moeilijk onderwerp. Lang geleden was het al een signaal dat je een samenzweringsgekkie was als je niet heilig geloofde in wat de krant je vertelde, maar sinds Trump de term gebruikt heeft is het helemáál een gekke toestand geworden. Sinds die tijd is het in Amerika, en meer en meer ook hier, normaal geworden om alles van "jouw" politieke kant als het Evangelie te geloven, en alles van de "andere" kant te behandelen als nepnieuws.

Dat is natuurlijk ongezonde onzin. En het is ooknog ongezonde onzin die wordt opgestookt door de grote mediabedrijven. Tegenwoordig zit je zonder dat je het merkt in een "mediabubbel" van nieuws en entertainment wat de bedrijven die je gedrag op de voet volgen denken dat jij wel klikwaardig vindt. Want hoe meer jij blijft klikken, hoe meer advertenties ze je kunnen serveren, en hoe meer ze aan je verdienen. En nog wel duisterdere dingen.

Er wordt door sommige mensen gezegd dat we in een post-truth, dus "na de waarheid" tijdperk zijn aangekomen. Ik denk dat die mensen een punt hebben, want wat wáár is doet er minder toe dan wat gewoon door de meeste mensen wordt geaccepteerd, of tenminste wat ze niet durven tegenspreken, maar ik ben het er wel mee oneens dat het iets nieuws zou zijn. Want ik zie dat al heel lang gebeuren.

Mijn eerste ervaring met de hele nepnieuwswereld was toen er artikelen over Sjaban in de pers kwamen, die van geen kant klopten. Ik nam kontakt op met de journalisten die die stukken schreven, en ik dacht dat ze wel geïnteresseerd zouden zijn in hoe het ècht zat met Sjaban. Toen ze hoorden dat ik er zijdelings bij betrokken was geweest, doordat ik mensen kende die problemen met hem hadden, waren ze bestwel happig.

Dat ging heel snel over toen ik niet met geile verhalen kwam. En toen ik zelfs begon tegen te spreken wat ze in hun artikelen hadden geschreven, was het helemáál over. Dat wouden ze niet horen, en ze kapten het nogal onbeleefd af. Ze hadden nog het fatsoen om niet te beweren dat ik ongelijk had, maar er werd wel wat geluld over "de feiten" die ze van het OM hadden, en dat Sjabans slachtoffers "een andere waarheid" hadden.

Veel meiden geven het na één zo'n rotervaring op met proberen journalisten voor te lichten. Ik ben daar hardnekkiger mee. Of misschien zijn ze wel gewoon slimmer dan ik, want ik heb er nog nooit resultaat mee gekregen. Het blijkt heel erg moeilijk om journalisten bij te sturen. Ja, ze willen maar wàt graag je verhaal horen, waarna ze dat in hun eigen frame gebruiken, maar ze laten zien dat ze iets niet snappen of fout hebben, dat krijg je er niet in.

De laatste tijd is fact checking hip. Het NRC heeft er een vast katerntje voor, andere kranten en zelfs nu.nl doen er ook aan, zo te zien vooral als reaktie op dat mensen fake news zijn gaan accepteren als iets wat echt gebeurt. Het is niet alleen een interessante klantentrekker, maar als jij een fact checking katerntje hebt, suggereer je ook dat jij meer aan waarheid en zorgvuldigheid doet dan de andere media die jij fact checkt.

Kritisch naar de stroom nieuws kijken is wat journalisten en redacteurs horen te doen natuurlijk, dus ik vind het hartstikke goed dat ze fact checken. Ik had er ook wat hoop voor over de berichtgeving over prostitutie, want in de berichtgeving over ons valt véél te fact checken. En ik heb dus ook kontakt opgenomen met die fact checkers, zoals je wel snapt.

Het blijkt alleen dat de nieuwe lichting fact checkers niet aan de uitgebreide onderzoeksjournalistiek doen die Perquin, Mosterd en Ramesar ontmaskerden. Het houdt eigenlijk alleen in dat ze één "geloofwaardige bron" zoals een wetenschapper of commentator gaan vragen wat die ervan vindt. Dat kan genoeg zijn, bijvoorbeeld bij Corona-samenzwerings-theorieën, maar voor ingewikkelde dingen kom je dan natuurlijk niet in de buurt.

Naar journalisten stappen om dingen als Uithoorn eens onder de aandacht te brengen, heeft me niets opgeleverd. Daar is al wat nikserigs over geschreven, en het is niet interessant. Het vertelt niet een verhaal waar ze mee bezigzijn. Veel journalisten zien zichzelf meer als politiek aktivist dan als iemand die achter het nieuws aanjaagt, en door dingen heenprikt. Ze willen het verhaal, "hùn waarheid," naar de mensen brengen.

Dat kan je ookal zien bij de rechtzaken om de Valkenburgse zedenzaak heen. Die rechtzalen zaten vol journalisten, en die hebben hetzelfde zien gebeuren als ik. Maar waar ik een heel kritisch verhaal kon schrijven, waar je pijnlijk duidelijk zag hoe fout die hele rechtsgang zit, en hoe moralistisch en wereldvreemd die rechters zijn, zaten zij vooral de verdachten mee te veroordelen.

Fact checken is meestal maar een wassen neus. En als het dat niet is, zoals bij Perquin, Ramesar en Mosterd, maakt het nauwelijks indruk, en verandert het niets. Er komt zoveel nepnieuws op ons af, dat die paar ontmaskeringen kunnen worden afgedaan als een ongelukje, als een uitbijter. Ook als heel veel verhalen die je hoort als onafhankelijke gebeurtenissen, eigenlijk terugkomen op dezelfde gebeurtenis.

De journalisten kan en móét je dat kwalijknemen, maar ook de meute nieuwsconsumenten die alleen kijken naar wat ze véél horen, en niet naar wat zìnnig is kan je niet vrijspreken van verantwoordelijkheid. Kijk maar naar Teflon Mark Rutte die steeds wanprestatie na wanprestatie levert, en telkens overal mee wegkomt. Mensen blijven stemmen op zijn partij. Niet vanwege de ìnhoud van het nieuws over hem, maar de eerbied waarmee de pers over hem schrijft.

Fact checking heeft dus wat inflatie meegemaakt. En we hoeven niet te rekenen op de media om zichzelf en hun verhalen kapot te checken, want zo werkt het systeem niet. Wat wij moeten doen, is onze verhalen naar buiten krijgen. En dan geen "Amber" in de Linda, die elke aflevering weer een tenenkrommend verzonnen verhaal levert, geen onderdanig proberen de lijn in de media op details bij te stellen, maar gewoon keihard onze eigen verhalen neerleggen. Zodat nuchtere mensen de tegenstelling zien, en gaan nadenken.

Diamonds are a girls best friend

Marilyn Monroe zong het al, "Diamonds are a girls best friend." Als je juwelen krijgt van een lover, kan je die later altijd nog verpatsen, want die houden hun waarde, ook als de liefde afgebrokkeld en vergaan is. Dat ze mooi staan is leuk, maar vooral is het een kòstbaar geschenk, en heb je een appeltje voor de dorst eraan. Dat gevoel bestaat bij heel veel mannen nogsteeds, en die geven je dat graag.

In de High Class krijg je best regelmatig juwelen. Ik doe niet veel High Class, maar ik heb al wel een collier en een paar setjes oorbellen gekregen. Maar meiden die veel aan High Class doen, zoals W, die krijgen het ene juweel na het andere cadeau. In die scene is het een soort signaal, en een manier van tippen die ze minder plat vinden. Ze geven je een extraatje door je juwelen te geven. Gewoon om een romantisch gebaar te maken.

Romantiek is belangrijk in de High Class, want ze willen dat je laat merken dat je een vrouw bent met klasse. Dat houdt in dat je niet met geld bezigbent, ookal is dat erg moeilijk te rijmen met een prostituee natuurlijk. Dat wordt weggedacht door het te zien als een beroep waar de betaling onderdeel is van de dans, maar als je gaat tippen wordt het toch wel erg duidelijk dat het om geld gaat.

Je hebt ook dat geld geven toch wordt gezien als iets wat je doet als je ergens niet om geeft. Klanten in de High Class zijn vaak gewend om alles waar ze zich niet mee bezig willen houden af te kopen. Ze voelen extraatjes geven dus niet als iets leuks als ze je gewoon extra geld geven. Er moet een beetje persoonlijkheid, en een beetje "een gedachte" aan zitten, om te laten zien dat ze er echt aandacht aan hebben gegeven. Dan zijn juwelen een goede tip. Denken ze.

Juwelen worden al heel veel jaren verkocht alsof het een soort investering is. In films zijn meesterdieven altijd op juwelen uit, niet op zoiets grofs als geld in biljetten. Met de juwelen van een prinses kan ze een nieuw leven beginnen, zelfs alleenal door ze te belenen. Diamonds are forever, bloeddiamanten financieren hele landen, goud is de veiligste investering, ga maar door.

Dus meiden in mijn groepje, vooral de meiden die HC doen, hebben juwelen waar ze wat mee moeten. De juwelen die ik heb gekregen vind ik best mooi, en ze zijn van die dingen die ik nooit voor mezelf gekocht zou hebben. Ik bewaar ze als waardevolle souvenirs, en ik draag ze zelfs afentoe als ik moet pronken. Maar als ik er meer van had, of als ik wist dat er meer van gingen komen, dan keek ik er misschien wel tegenaan zoals mijn collegaatjes.

W krijgt zoveel juwelen dat ze er problemen mee krijgt om met alles rond te reizen. Die moet ze gewoon dumpen om maar niet de hele tijd op vliegvelden uit de rij te worden gehaald. KSP is geen type voor juwelen, en ookal kan ze flink kankeren dat ze ookweleens een meisjesmeisje wil zijn, ze heeft niets met die bling. Allebei willen ze het liefst wat ze krijgen goed verpatsen.

En dat valt dus heel hard tegen. Die als investering verkochte juwelen kan je nergens kwijt voor een prijs die ook maar in de buurt komt van de prijs waarvoor ze gekocht zijn. Bij sommige betere juwelen zitten er garantiekaartjes in het doosje, waar je aan kan zien voor hoeveel het juweel gekocht is, en wat de kwaliteit van de steentjes is. Als je dan probeert het te ruilen of te verkopen, kom je van een koude kermis thuis.

Zelfs de meest beroemde juweliers geven namelijk geen geld terug. Je mag meestal wel ruilen voor andere juwelen, en soms mag je ook garantie vragen, of de kleur van de steentjes veranderen, maar je geld blijft bij de juwelier. Als je de oorspronkelijke koper bent zijn ze soms makkelijker, maar meestal krijg je gewoon helemaal niets. En terugkopen, daar doen ze niet aan. Niet voor een prijs die in verhouding staat met wat er betaald is.

Juwelen van andere juweliers kopen ze al helemaal niet in. Je krijgt bijna altijd te horen dat ze niet vertrouwen op de kwaliteit van het metaal dat een ander gebruikt heeft, en praten allemaal over laagjes achttien karaat die over een onderlaag van tien karaat worden gelegd, zodat de koper geflest is. Ze vertrouwen het nooit, en als ze je al een aanbod doen, is dat pas nadat ze je juwelen doorgezaagd hebben om de binnenkant te kunnen testen.

Je hebt ook van die goudinkopers die adverteren in winkelcentra en op internet. Daar kan je beter bij wegblijven. Ze beloven je dat je makkelijk de waarde van je juwelen krijgt, maar wat er gebeurt is heel anders. Je moet je juwelen naar ze opsturen, en dan gaan zij de waarde bepalen. Die krijg je meteen op je bankrekening, en je moet als je het er niet mee eens bent maar terugstorten op een buitenlandse rekening, met de kosten die daarbijkomen, voor je je juwelen terugkrijgt. Misschien. En je weet niet in wat voor staat.

En dat terugsturen zal je wel willen ook. Alle stenen, cameo's, uurwerkjes enzo vinden ze waardeloos, en daar betalen ze je niets voor. Dat is zuur als je diamanten in je collier hebt. Het enige waar ze je voor betalen is het gewicht edelmetalen, en dat wegen ze minstens tien procent lichter dan jij thuis, en daarná bieden ze je maar twintig procent van de marktwaarde.

Dus als je een gouden armband opstuurt, zonder steentjes zelfs, die volgens het bonnetje 1700 Euro kostte, biedt zo'n goudinkoop-postbedrijf je 95 Euro, terwijl de goudwaarde alleen al 550 Euro zou zijn. En dat is nu de goudprijs heel hoog is. Voor zilver krijg je bijna niets, al zit er een diamant in zo groot als een erwt. Dat had een collegaatje namelijk aan de hand. Een diamanten ring in zilver, met 5 briljanten waarvan eentje gigantisch groot. Had 3100 Euro gekost, en ze boden haar 20 Euro. Hij kwam doorgezaagd terug, met de steentjes er al uit.

Een ander collegaatje bracht een Cartier-horloge naar een juwelier die aan inkoop deed. Het eerste wat die deed was het klokje uit het huisje slaan met een hamer, en de rest op de weegschaal leggen. Dat ding staat op de website voor $33000, en hij wou er wel honderdtachtig Euro voor neerleggen. Dat is een enorme ruzie geworden omdat hij haar horloge had gesloopt, maar wat ga je doen?

Je kan proberen om het zelf te verkopen via Marktplaats of Speurders. Dat kost meer tijd en werk dan je denkt, en je krijgt vooral heel veel fakers en oplichters. Soms echt overvallers. Je leert al snel dat je gewoon in de horeca moet afspreken, waar ze minder makkelijk geweld kunnen gebruiken. Je leert ook dat die horeca-gelegenheid gemakkelijke stoelen moet hebben, want ze laten je vaak gewoon zitten en komen niet opdagen.

Als je zelf verkoopt moet je er ook niet op rekenen dat je je spullen kwijtkan als de klant heel attent een persoonlijke opdracht in heeft laten graveren. De beste kopers zijn namelijk huisvaders die voor de helft van de prijs een duur juweel aan hun vrouw willen geven, en die zitten niet te wachten op een armband waarin "voor een onvergetelijke nacht" of de naam van de gulle klant is gegraveerd. Die raak je aan de straatstenen niet kwijt.

Er zijn meiden die succes hebben met online verkopen. Vooral als ze een vriendje hebben die het verkoopwerk voor ze kan doen. Dat is namelijk niet makkelijk, en een man nemen ze serieuzer als er wordt gepingeld. Want op pingelen moet je rekenen. Ik heb daar een broertje dood aan. Helaas is het wel natuurlijk weer een signaal van mensenhandel als je vriendje je juwelen verkoopt, dus hou daar rekening mee.

Als we het toch weer over strafrechtelijke verdenkingen hebben, dan steekt er wel meer de kop op. Een paar juwelen naar de verkoop doen is geen probleem. Grote hoeveelheden, of een beetje regelmatig wat verkopen, dat valt op. En voor je het weet wordt uitgezocht wat dat is. De politie is er snel van overtuigd dat je geen inbreker bent die zijn buit aan het verkopen is, maar die rechercheurs doen wèl braaf melding aan Zeden als je hebt laten doorschemeren dat je hoer bent. En dan begint de ellende.

De beste deals kan je alleen maken als je er veel werk en netwerk in stopt. Een collegaatje kent een juwelier die haar juwelen in zijn vitrines heeft liggen, en ze doen sam-sam als hij het verkoopt. Dat kan dan anderhalf jaar duren, maar er is een groot verschil tussen een paar tientjes krijgen van Cash4Gold of via de juwelier er toch nog zeshonderd Euro voor krijgen. Maar dan moet je een juwelier kennen die dat wil. En hem vertrouwen.

W komt regelmatig in Dubai, en daar wisselt ze dan juwelen in voor andere juwelen. Die heeft die dingen nodig voor haar image, en dan kan ze in elk geval zorgen dat ze er weinig aan uit hoeft te geven. Ze heeft daar ook goede kontakten met juweliers, dus als ze de boel moet afromen krijgt ze een goede deal. Het is ook weer typisch W om zelfs in Dubai een goede deal te kunnen krijgen.

Als je de juwelen mooi vindt, kan je er het best lol van proberen te hebben, want uit de verkoop hou je een habbekrats over. De klant die ze gegeven heeft vindt het natuurlijk reuze tof als je ze draagt, maar dat lokt weer nieuwe juwelen uit. En het is wel handiger om hem niet zijn geld naar de juwelier te laten dragen, want dat kan hij ook uitgeven aan iets waar jullie wèl allebei wat aan hebben.

Sommige meiden weigeren juwelen gewoon. Niet om bot te zijn natuurlijk, maar omdat je er toch weinig aan hebt, en omdat de klant er wèl van verwacht dat je er flink "betaald" mee bent. Dus die weigeren omdat ze het te veel vinden, te gul, te mooi voor zichzelf. Die klanten vinden dat een uiting van sympathie en bescheidenheid, ookal gaat het er gewoon om, dat ze die verspilling maar niets vinden.

Het is voor iedereen beter als klanten iets anders als luxe kadootje geven. Inplaatsvan een tiara van 2700 Euro, dat een collegaatje ooit kreeg, en dat je alleen op een galabal ofzoiets kan dragen, is een reisje voor je betalen veel leuker. Of een mooie nieuwe racefiets. Of een nieuwe smartphone, ookal moet je die dan wel laten "schoonmaken" door iemand die iets van computersecurity weet. Ik heb meer plezier gehad van concertkaartjes voor een band die ik niet kende. Maar natuurlijk vooral: een vet gevulde envelop!

Maar als je gewoon betaalt, zijn we al happy met je. Je bent dan al gewoon de moeite waard. Tippen is leuk, en we kunnen het altijd wel gebruiken, maar het hóéft niet. Als je gul wil zijn, stem dan met je hoer af wat ze leuk zou vinden. Laat je niet flessen door de commercie, door haar iets te geven waar ze niets mee kan, zelfs niet verkopen. Juwelen zijn geen goed kado. Diamonds are De Beers best friends, niet van iemand anders.

null

null