Part time en full time

Ik doe mijn werk full time. Eigenlijk is elke dag voor mij een werkdag. Wat full time is voor een hoer is nog niet zo duidelijk. Sommige meiden doen het alleen 's avonds, sommige meiden hebben winkeltijden, en sommige meiden zijn 24-7 beschikbaar, en slapen tussendoor. Ik zit daar eigenlijk ook al tegenaan, ook al zorg ik wel goed voor mezelf en vind ik niet dat ik mezelf tekortdoe.

Je kan het werk bijvoorbeeld van vier tot één doen. Vooral als je achter de ramen werkt, of in een club, is dat zelfs een goeie manier. De klanten weten dan wanneer ze welkom zijn. Maar als je escort doet, is dat al veel moeilijker. Dan kom je namelijk bij een man binnen, en dan moet je in zijn leven inpassen. Als escort ben je niet een snelle wip tussendoor, dat is groter. Het is netzo verschillend als een snack of een groot diner.

Het ligt er erg aan hoe je het doet. Als je een winkeltje draait waar je seks verkoopt, doe je het heel anders dan als je een GFE verkoopt, of iets anders waar een illusie aanvastzit. Hoe nuchterder, hoe makkelijker je je aan tijden kan houden. Want het is heel moeilijk te verkopen dat je een hitsige avontuurlijke meid bent die overal voor in is, als dat over is na een bepaald uur.

Vroeger heiligde ik de Sabbat, zondag was de Dag des Heeren. Dat is één van de geboden die me toch niet lekker zitten dat ik die verbreek. Maar als je een dag van het weekend niet werkt, is dat iets wat je heel erg kan beperken. Er zijn meer manieren om de Heer een plezier te doen. Er staan in de Bijbel een hoop regels waar ze zelfs in mijn oude stadje zich niet aan houden voor de Zondag, en ik vind het eigenlijk niet logisch meer om zo streng te zijn over een dag in de week.

Nou ga ik hierover ophouden, want dat was eigenlijk niet waar ik over wou praten in dit stukje. De uren die je kiest zijn vooral afhankelijk van wat je kan en wat je wil, en daar zit vanalles aanvast, maar je kiest als eind van het liedje wel gewoon zelf, en daar komt een bepaalde soort van werken van. Dat komt toch wel vanzelf terecht, ik heb nooit met iemand gepraat die dat vantevoren gepland had.

Wat we full time noemen, ligt er eigenlijk vooral aan of je er een ander leven bij hebt. Prostitutie is verdienen met hollen en stilstaan. Als je niet een heleboel tijd in je klantenbeheer stopt, heb je maar een handvol uurtjes in de week dat je verdient. De rest van de tijd kan je dan wachten op klanten, of je kan wat anders met je tijd gaan doen. Het werk is dus heel erg geschikt om part time te doen. Het is zelfs veel makkelijker om het part time te doen.

Het is ideaal voor studentes. Die hebben niet veel tijd, maar ze kunnen die tijd wel zelf goed indelen. Drie klanten van een uurtje in de maand, en je hebt je stufi al overtroffen. Je kan het als studente ook makkelijk achter je laten, want niemand kent je nog. Je klanten zijn altijd ouder, want die hebben het geld. Je bent ook in een periode dat je uiterlijk nog flink aan het veranderen is.

Er is een grote groep vrouwen die het doen om iets zwart bij hun bijstand te verdienen. Daar heb ik de laatste jaren steeds meer gemengde gevoelens bij. Ik heb nog best wel wat kraker in me, en dan vind ik dat zo iemand in de bijstand niet met de nek moet worden aangekeken omdat ze wat hulp nodigheeft. En dan vind ik ook dat nodig een heel ruim begrip mag zijn. Voor sommige mensen past het gewoon niet bij ze om te werken, en daar ben ik een voorstander van geweest. Werkplicht is dwangarbeid.

Maar nu heb ik al heel wat jaren van hard werken en ondernemen eropzitten, en daar word je toch wel rechtser van. Ik ben nu bewuster dat het geld voor die uitkering, wel ergens vandaan moet komen. Daar werkt iemand anders voor. Voor elke bijstandsuitkering zijn er maar twintig werkenden, die moeten dat samen opbrengen. Het is niet maar een paar mensen die door een supergrote samenleving voor een paar centjes per grootverdiener worden betaald.

Soms denk ik nu wel dat je als je kan bijverdienen met hoeren, dat je dan ook gewoon je brood ermee moet verdienen, en zo groot moet zijn om dan ook je bijstand op te zeggen. Ik word dan ook een beetje boos voor de slechte naam die ze dan prostituees geeft door dat op anderen hun zak teren. Maar als ik dat denk, dan voel ik me daar niet goed over, omdat ik dan oordeel over hoe iemand leeft die ik niet ken. Die heeft er misschien wel hele goeie redenen voor. Er zijn tien keer zoveel AOW'ers als bijstandsgerechtigden, en daar klagen we dan ook weer niet over.

Full time is heel moeilijk te combineren met een open sociaal leven. Als je een vast groepje vrienden opbouwt, die stuk voor stuk uitgeprobeerd zijn om te kijken dat ze niet vals worden van dat je een hoer bent, dan lukt het wel om een sociaal leven te hebben. Maar als je een heleboel wisselende contacten hebt, en niet altijd iedereen hetzelfde met elkaar omgaat, dan komen er problemen van met mensen die het niet accepteren.

Als je part time het werk doet, kan je het in ieder geval ontkennen, of laten zien dat er méér in je leven is, en dat helpt om de ergste dingen wel af te laten glijden. Als voltijds hoer word je toch harder afgerekend. Maar de andere kant van de medaille is wel, dat die sociale wereld, en vooral ander werk wat je erbij doet, zó kapot kan gaan als je geheim op straat komt.

Je komt er eigenlijk maar moeilijk onderuit om een dubbelleven te leiden. Het hoeft niet voor iedereen, sommige mensen zijn zo handig, en hebben zo'n omgeving, dat ze er gewoon voor uit kunnen komen. Ik dacht dat ik dat ook ging doen, maar ik heb geleerd dat het voor mij niet is weggelegd.

Het verschil is dus volgens mij of je er een werk of studie bij hebt. Dat maakt voor mij het verschil of ik het part time of full time noem. Je kan namelijk zelfs van mij zeggen dat ik niet full time werk, omdat ik maar vier of vijf uur per dag werk, en de rest gewoon een beetje bezig ben met de dingetjes op de rit houden met een kopje koffie erbij. Maar dit is voor mij iets waar ik geen baan naast kan hebben, en ik vind het full time. Ik denk dat het wel een goeie manier is om het verschil te maken.

Dan zijn de vrouwen die het naast hun uitkering doen, ook full time. Ze doen er niets bij dan. Full time heeft zo voordelen, je hoeft je prostitutie nergens mee te laten botsen. Aan de andere kant is het best een klein wereldje, en moet je veel meer moeite gaan doen voor je sociale leven. Je komt toch wel vaak met een dubbelleven uit als je prostituee bent, maar dat dubbelleven is voor een full time hoer wel hard werken.

Een groot voordeel van part time is dat je met je gewone baan een gewone sociale kring opbouwt. Maar die is dan ook kwetsbaarder, want vaak ben je je gewone baan kwijt als ze erachterkomen dat je hoer bent. Je weet dat ook gewoon, dus het is de hele tijd maar dat masker vasthouden, en je altijd zorgen maken dat je niet je mond voorbijpraat op de borrel. Het is heel stressig.

Je blijft niet alleen sociaal beter in de markt als je een gewone baan erbijhebt, maar je kan ook makkelijker ophouden met de prostitutie, want dan heb je flink wat op je CV. Het CV-gat is het grote probleem om voor wat anders te kunnen gaan. Dat is erger als het gaat om slimmere en ambitieuzere vrouwen, die willen niet achter de kassa terechtkomen. Die willen ook een dieper sociaal contact met hun omgeving, en dat is dan ook ingewikkelder voor hen.

Sommige hoeren zijn heel intelligent. Ik heb gemerkt dat het werk op een bepaalde soort intelligente vrouwen een grote aantrekkingskracht heeft. Meestal blijft het dan bij de studententijd, maar ik ken ze ook wel die het bleven doen met een goeie baan erbij. Die worden wel heel paranoia, want die hebben veel te verliezen. Ze willen het werk niet missen, maar dan niet voor het geld.

Ze doen het meestal meer voor de seks, die unieke seks die je alleen krijgt als je het met een klant doet. Ze hebben al dikke bankrekeningen, en het peesgeld is dan meer voor de dingen die ze zichzelf anders niet zouden gunnen. Of ze geven het uit aan gigolo's. Het is niet iets wat ze voltijds volhouden, want als je te intelligent bent moet je het op een héél hoog nivo doen om het interessant te houden, en daar is gewoon teveel concurrentie. Ze blijven hun gewone veeleisende baan houden, want daar kunnen ze hun intelligentie wel in kwijt.

Als je part time werkt, en je krijgt die kick telkens tijdens het hoeren, van de waardering, maar ook van de seks, dan word je toch heel kritisch over je gewone baan. Die verbleekt toch wel erg als je het vergelijkt. Als je dan wat tegenkomt, waar een ander overheen moet stappen, is het erg makkelijk om toch maar te denken, dat je ook gewoon de prostitutie full time kan gaan doen.

Ik heb nou wel laten zien dat part time zeker wel voordelen heeft. Ik zie dat voor mezelf ook zeker wel. Toch doe ik het full time. Dat komt door een paar dingen. Ik ben erg gericht op mijn hoerenwerk, en dan is eigenlijk alles wat daar tussen komt al iets wat me gewoon ergert. Ook een goeie baan past er gewoon niet in hoe ik werk.

Misschien ben ik gewoon te hebberig. Het zijn mìjn klantjes, en het is mìjn zaak, en ik zie eigenlijk alle tijd die ik niet aan het werk ben, als verspilling. Daar moet ik iets goeds voor doen, het moet echt de moeite waard zijn of ik schrijf er wel een klantje voor in. Ik zie wel wat de waarde is van een baan ernaast, maar ik ben gewoon teveel gericht op het hoer zijn. Dat is nou eenmaal hoe ik ben.

Sjiek

Jezelf een houding geven is menselijk. We doen het allemaal wel soms, maar sommige mensen doen het meer dan andere mensen. Je hebt mensen die erg zichzelf blijven, en mensen die helemaal een muur om zich heen bouwen. Dat zijn mensen die zich erg druk maken over wat andere mensen van ze denken. Je laat dan zien, wat je wil dat andere mensen van je zien. En dat is meestal heel anders dan wat je van jezelf voelt.

Ik heb dat ook best lang gedaan. Het was altijd heel belangrijk wat de andere mensen van de kerk van ons dachten, en dus moesten we altijd iets laten zien wat we eigenlijk niet waren. Mijn moeder hoefde het minste te doen alsof, die was vanzichzelf al heel vroom en netjes, maar die had er nog het meeste moeite mee. Mijn vader was praktischer, en die speelde mooi weer alsof het niets was. Ik deed ook erg mijn best, dat ging eigenlijk pas langzaam over toen ik in een kraakpand woonde.

Er is voor mij verschil tussen doen wat er van je verwacht wordt, en doen alsof je méér bent dan andere mensen. Soms is het verschil nietzo groot, maar ik denk dat het vooral gaat om de gedachte. Als je het doet omdat je anders eruit ligt is het wat anders dan als je het doet om iemand anders zich minder te laten voelen. Dat kan je het beste zien door hoe mensen het in je gezicht duwen.

Het heeft is eigenlijk gewoon schijnheilig zijn. Soms is dat erge schijnheiligheid, zoals als je wil laten zien dat je beter bent terwijl je eigenlijk helemaal niet zo vroom of gul bent als je zegt. Soms is het minder erg, als je je gewoon een beetje schaamt, en dan maar iets verzint wat niet echt waar is. Het mag natuurlijk nooit andere mensen in de problemen brengen. Dan ben je gewoon fout.

Meestal is het ook niet eens nodig. Ik weet nog wel een meisje waarmee ik in een kraakpand zat, die een bijbaan bij een vistent had. Zij was altijd aan het klagen over dat ze geen keus had en dat "vergif" maar aan kinderen verkocht, en dat ze geen deel wou zijn van de kapitalistische markt, maar eigenlijk vond ze het best leuk, en ze kon de centen goed gebruiken. Dat kon ze alleen maar toegeven als ze kei-stoned was. Ze klaagde omdat ze vond dat het iets was waar ze zich eigenlijk voor moest schamen. Niemand dacht er een moment aan, het was niet nodig.

Ik kan het goed begrijpen, ik heb het zelf ook veel gehad, en soms heb ik het nog wel. Ik gooi mezelf ook niet voor iedereen open, en dan laat ik ook wat anders zien. Maar daar ga ik echt niet ver in. Ik heb van huis uit meegekregen dat je heel goed op je tellen moest passen, omdat mensen gaan roddelen, maar als je uit het kleine wereldje van het kerkgenootschap stapt, is dat opeens niet meer waar. Dat was fijn om te leren.

Tijdens mijn werk is het anders. Natuurlijk laat ik dan wat anders zien dan ik echt vind, want dat is een belangrijk stuk van mijn baan. Illusie maken is nog belangrijker dan het voorspel. Maar dat doe ik niet om mezelf beter te laten lijken dan ik ben. Ik doe mezelf wel anders voor, maar dat is niet voor mijn eigendunk. Het is om de klant de beste ervaring te laten meemaken.

Je hebt verschillende soorten van sjiek. In een krachtwijk waar ik even woonde, had je mensen die graag lieten zien hoe dronken en agressief ze wel niet waren. Op de grachtengordel heb je veel mensen die graag hun decadentie extra aanzetten. Die losse stropdas op de borrel is heel precies zo gehangen, dat hij wel flatteert, maar er toch heel nonchalant uitziet. Een buurjongen van me doet elke ochtend twintig minuten over zijn out of bed kapsel. Dat is voor al die mensen sjiek zijn. En dat kan helemaal geen kwaad.

In de prostitutie heb je andere soorten van sjiek dan daarbuiten. Het is ingewikkeld omdat er zoveel domme vooroordelen over je werk zijn. Wat laat je dan zien om sjiek te zijn? Dat verschilt nogal van mens tot mens. Ik zal maar met mezelf beginnen, ik en de meeste prostituees waarmee ik goed opschiet, vinden het sjiek om ons te laten zien als zelfbewuste onderneemsters. Daar zijn we trots op. En daarvoor hoeven we niets te faken. Maar je legt er wel heel de tijd de nadruk op.

We laten de hele tijd zien dat we zo onafhankelijk zijn, en dat we ons niets laten vertellen. Dat is een reactie op wat mensen van ons denken, maar ik word het ook weleens beu om zo de hele tijd de nadruk te leggen op onafhankelijk zijn. Ik weet het wel, en ik kan het niet uitstaan dat je mensen er zo mee moet confronteren voordat ze het geloven. Ik word zo snel boos als ik mensen over de prostitutie hoor praten met al die domheid die uit de media komt.

Ik denk best dat er meiden zijn die dat vervelend van me vinden. Ik kan me namelijk ook rotirriteren aan de andere soorten van sjiek die er in de prostitutie zijn. Dat is misschien niet eerlijk, maar zo heb ik het nou eenmaal.

Je hebt best wel wat clubbazen, die altijd een beetje neerbuigend praten over de klanten. Nooit waar een klant bij is natuurlijk, ze willen de klant niet laten zien wat ze doen. Ze praten over "mannetjes" die achter hun "piemeltje" of "plassertje" aanlopen. Ze zeggen te pas en te onpas dat de klant maar zelf moet weten of hij gelooft in wat we hem laten zien. Ze doen alsof ze zelf erboven staan, en onze charme niet eens kunnen voelen. Alleen ontzettend groene meiden geloven dat natuurlijk, maar we doen maar alsof we het niet een beetje zielig vinden.

Ook al zijn ze het soms eigenlijk niet, ze doen zich vaak nogal volks voor. Raar woord van iemand die in de kraak zat misschien, maar lekker duidelijk. Het is een soort van overdreven nonchalant en bot zijn. Ze hebben misschien aan de aankleding van de zaak een paar ton uitgegeven, en ze doen hun best om de meisjes goed te laten werken, maar ze weigeren om zelf mee te doen. Het zou voor de zaken veel beter werken als ze meer als een hotelchef zich zouden gedragen, en als een butler in de achtergrond zouden blijven, maar ze doen dat juist vaak niet. Ze doen meer als een bouwvakker of een concierge. Ik begrijp het niet. Het is een soort van sjiek zijn voor ze.

Neerbuigend doen over de klanten is denk ik om ons te laten denken dat we geen invloed op hem hebben. Ze zijn bang dat als wij zien dat zij ook seksuele gevoelens hebben, dat zij dan kwetsbaar voor ons worden. Onzin natuurlijk. We zijn helemaal niet zo met de baas bezig, en het zou zo niet werken ook. Ik denk dat het komt doordat de bazen ervaring hebben met een andere soort sjiek, van de meisjes die altijd lullig moeten doen over de klanten.

Ze zijn er veelteveel, de vrouwen die op hun klantjes moeten neerkijken. Altijd zuchten en klagen, en vooral nooit plezier ervan maken. Ze zijn nooit ergens leuk van onder de indruk, en ze máken het nooit leuk voor zichzelf. Dan is het ook wel makkelijk om dat echt te menen. Die sjagrijnige instelling kwam ik vooral in de minder goeie clubs tegen, maar achter de ramen zag ik het ook wel. Hier heb ik over een voorbeeld geschreven.

Het is een soort van sjiek, dus zelfs vrouwen die het eigenlijk best leuk werken vinden gaan ook zèggen dat ze het zo ervaren. Dat deed ik ook nog wel in sommige clubs, om niet dwars te zijn. Eigenlijk vind ik dat nu heel verkeerd van mezelf. Je liet zien dat je boven het werk stond, vond je zelf, maar eigenlijk is het gewoon te arrogant zijn om je werk goed te doen. Het is heel onaardig zijn voor je klanten om het zo te doen.

Je merkt al snel dat het niet kan kloppen. Ze zeuren de hele tijd over klanten, en dat het het geld niet waard is. En toch gaan ze door zoals ze werken. Ik zag het ook terug in de documentaire over de Fokkens zusjes. Die hoor je weleens een leuke herinnering ophalen, maar dan praten ze mekaar al snel weer om zodat ze weer heel zuurtjes en zuinigjes over hun ervaringen gaan zijn. Let zelf maareens op.

Het andere uiterste, is van die vrouwen die zeggen dat ze àltijd klaarkomen, en dat het geweldig is met elke klant. Dat ze het doen omdat elke keer een seksueel hoogtepunt is. Die vinden het niet sjiek om ook dompers te hebben, of oninteressante klanten. Die worden veel vaker niet geloofd dan de zeikhoeren die altijd klagen. Doen alsof je altijd geil bent is een beetje moeilijk te geloven. Eigenlijk vind ik ze makkelijker te geloven dan de zuurwijfjes, maar zo heb je ze nou eenmaal ook. En als je er twee samen hebt, gaan ze opbieden. Dan wil je er al snel niet bij zijn, want daar zit wel wat scherps bij.

Er is één soort van sjiek die ik wel extra uit wil leggen. Dat is het soort sjiek dat het meisje zich probeert af te scheiden van haar werk. Het wordt als schaamtevol behandeld als je mannen echt bij je laat komen, en dus zeggen ze dat ze dat toch dan vermijden. Dan zegt ze van die dingen als: "op mijn werk ben ik Suzana, maar als ik naar huis ga ben ik weer gewoon Truus" of: "ik sluit mijn gevoelens af als ik werk, dan ben ik niet mezelf."

Die meiden die dat ècht doen, die bestaan. Dat heb ik zelf ook wel gezien. Meestal trieste gevalletjes, die de prostitutie even doen op hun weg naar beneden. Maar de meeste die dat zeggen, als ik dan met ze doorpraat, blijken het toch niet zo te menen. Die hebben er eigenlijk best een goeie tijd mee, maar die hebben last van het taboe, en daardoor blijven ze toch zich vervelend voelen met dat ze zichzelf niet kunnen accepteren. Niet voor de buitenwereld, maar vaak ook niet voor mensen die ze beter kennen.

Het is dan sjiek dat ze niet een hoer zijn die het werk gewoon zèlf doet, maar iemand zijn die er eigenlijk te goed voor is. Ergens zit er ook wel bij dat ze het zien als een soort van reddingboei, dat ze het achter zich kunnen laten. Zo vertellen ze zichzelf dat ze niet veranderd worden door het werk. Ze willen namelijk geen hoer wòrden. Het verhaal is toch dat je als je prostitueert, een soort on-mens wordt, je wòrdt een hoer. Dat is een gevoel dat ik telkens tevoorschijn zag komen als ik aan zo'n meisje vroeg waarom ze met dat verhaal kwam. Het was altijd wel even voordat ze er zelf mee kwamen.

Ik denk soms dat het wel lijkt op wat die clubbazen dan doen, die willen er ook boven staan. Maar er is wel verschil natuurlijk. Die clubbazen willen niet gezien worden als iemand waar je mee kan fucken, maar die meisjes willen niet worden gezien als iemand die verloren is. Dat is wel heel anders.

Je hebt ook verschillende soorten sjiek doorelkaar heen. Het boekje van de zusjes Fokkens is wel een mooi voorbeeld. Daar laten ze toch meer het glimmende kantje zien, en in de documentaire is het meer zeuren en neerhalen. Het ligt vooral aan de andere meisjes om ze heen. Vrouwen die in een clubje zeurders komen, weten wel dat ze afgekat kunnen worden als ze gaan vertellen dat ze per klant minstens twee keer klaarkomen. En een zeurpiet zal bij een groepje van die klaarkomsters ook niet snel zich als een zielig ontevreden dingetje gaan neerzetten.

Zoals je wel ziet, het is een raar wereldje, en er is helaas niet veel eerlijks. Dat vind ik wel jammer aan hoe we in de business met elkaar omgaan. Ik heb wat èchte goeie contacten, met W en N enzo, en daarbij hoef ik me niet anders voor te doen. Dat is erg bevrijdend. Die houden ook geen masker voor mij op. Voor de rest is het anders, maar daar doe ik het dus ook. Het wordt heel erg je gewoonte, als je beroep is om illusies voor mensen te maken, en je meest intieme dingen te faken.

Iedereen doet aan sjiek, maar in onze business is het extra ingewikkeld, en komt door het taboe en de gewoonte om alles maar te liegen, er nog een extra ingewikkeldheid bovenop. Als we dan praten met buitenstaanders, is er helemaal geen kans meer dat ze kunnen snappen hoe het echt is. Als we de buitenwereld willen vertellen hoe het ècht is, moeten we dáár eerst eens overheenstappen.

Opsporing Verzocht

Afgelopen dinsdag was er op opsporing verzocht een stemmingmakend stukje over mensenhandel. Opsporing verzocht is een programma waar burgers wordt gevraagd of ze mee kunnen helpen bij zaken waar de politie iemand probeert op te sporen. Afgelopen dinsdag was het een "bijzondere aflevering", want een stuk van het programma ging niet over een misdaad waarbij de politie je hulp nodig had, maar was het gewoon even stemming maken over prostitutie en mensenhandel.

Het was weer tenenkrommend. Er was een zielig muziekje dat werd gespeeld, en sfeerbeelden en reconstructies met hol kijkende actrices. De kleurstelling van de filmpjes laat ook al zien wat je hoort te voelen. En het verhaal dat de presentatoren vertelden over wat er aan de hand was, klopte niet met wat je van de meiden zelf hoorde. Ik vind het eigenlijk heel raar, dat de dingen die ze je vertellen in dit soort programma's steeds raarder worden, en dat het steeds minder klopt als je erover nadenkt.

Wat we van de meiden horen, is dat ze prostituee in Hongarije waren, en willens en wetens voor de prostitutie naar Nederland kwamen. Er werd ze beloofd dat ze zeventig procent van hun omzet mochten houden, en dat kan natuurlijk niet. Na de BTW en de belasting hou je al veel minder over. Ze worden samen op een kaal appartement gezet, maar dat is al luxer dan wat ze in Hongarije zijn gewend. Daar vertelt Ed zelfs over.

Ja, Ed van de Sekspolitie zien we weer. Het is een klein wereldje op de TV. Ik zat te wachten tot Lina weer in beeld zou komen, maar dat gebeurde niet. De meisjes vertellen dat in het begin de pooiers erg vriendelijk waren, om te zorgen dat ze niet wegliepen. Maar langzaam komt er ruzie omdat de meisjes maar geen geld zien, en na een tijd moeten ze toch accepteren dat ze zijn bedonderd.

Dan gaan ze daarmee zèlf naar de politie. Logisch, want ze zijn boos en ze willen hun geld. Ze beweren dat ze verplicht achthonderd Euro per dag in de Doublet moesten verdienen. Daarvoor moet je volgens het programma dan tweeëndertig klanten afwerken. Dat gaat gewoon niet. Zelfs als je nieuw bent, en goed in Hookers staat, en volle dagen draait, toen het nog geen crisis was, toen lukte dat al gewoon niet. Dat kan je van mij aannemen. Dus dat is gewoon knopendraaierij.

Verder komt er alles langs over geweld, ook al is dat vreemd. Denk maar eens na. Hij heeft haar geld, zij gedraagt zich echt wel. Pas als zij niet meer denken dat ze het geld ooit nog zullen zien hoef je ze te dwingen. Die mannen hebben best losse handjes, dat weet ik ook wel, maar hou het wel eerlijk en doe niet alsof het de hele tijd raak is. En zoals je ziet gaan ze dan gewoon naar de politie.

Het is veel erger wat de presentatoren doen. De voorzichtigheid is er echt af. De media hebben nu wel geleerd dat je Nederland àlles over prostitutie kan vertellen, en dat ze het wel geloven. De minachting is ook niet stiekem meer. De vrouwen zijn een speelbal voor de pooier! De vrouwen zijn zonder het te weten slachtoffer! Doodsbang voor familie in Hongarije! Straatprostitutie is een groot probléém in Hongarije! Hun leven ligt in handen van mensenhandelaren! Dingen die wij ons absolúút niet voor kunnen stellen! Jarenlang zo werken omdat ze bàng zijn! Naar de politie dùrven stappen! Ik kan zo wel even doorgaan.

De politie wil van de kijker te horen krijgen waar er panden zijn waar de meiden vaak verhuizen. De pooiers doen dat volgens Opsporing Verzocht omdat ze bang zijn voor ontdekking. Denk daar maar eens over na. Die meiden zitten elke dag in de Doublet of de Geleen, dus waarom zou je dan hun woonplaats telkens veranderen? Het is gewoon niet logisch. Of gaat het hier helemaal niet om de meiden, maar om illegale huisvesting aan te kunnen pakken?

Als laatste nog even over de ondertiteling in het Hongaars. Denken ze echt dat die meiden naar Opsporing Verzocht kijken?

De CDA in Amsterdam kijkt ook TV, en heeft de Sekspolitie gezien. Er is dus meteen een plan om ook de Haagse Methode voor te stellen in Amsterdam. Dat is nou waarom ik telkens zo over de prostitutie in de media schrijf. Ik vind het niet leuk, maar verder doet niemand dat, en de schade komt meteen door. Elke keer dat er zo'n programma komt, wordt het meteen moeilijker om goed te werken. De overheid is al onze grootste vijand, en de media zweept het verder op.

Aflopen

Sommige klanten komen één keertje. Dat zijn vaak klanten die het eens willen proberen, of klanten die gewoon een foto hebben gekeken op de advertentie, en daaropafkomen. Dat is niet erg, zo heb ik variatie. De meeste klanten zijn vaste klanten, en die komen telkens terug.

Dat was vroeger wel anders. In de ramen had ik wel vaste klanten, maar in de clubs nauwelijks. De andere meiden hadden vaak wel vaste klanten, maar ik was gewoon nietzo goed. Mijn werkstijl was gewoon slecht, en ik leverde mijn diensten nèt goedgenoeg, en ik gaf geen millimeter meer. Dan kunnen ze het ook bij een andere meid wel vinden. Ik geef ze groot gelijk, maar ik had er toen niet de volwassenheid voor.

Nu is het eigenlijk vooral vaste klanten. Vorige week heb ik drieëntwintig klanten gehad, en daar waren drie nieuwe bij. Dat is iets minder dan normaal, maar dat moet je ongeveer denken. Door goed te adverteren zou ik het veel meer kunnen maken, maar ik hou toch vast aan mijn slechte advertentie, juist omdat ik me daarmee minder blootgegeven voel. Raar misschien, maar het is nou eenmaal hoe ik het doe.

Iets waar klanten van terugkomen, dat zeggen ze tenminste, is dat ik ze onthou. Ik maak er niet echt een girlfriend experience van, maar ik maak met èlke klant toch wel een beetje contact. Ik leer ze kennen, en dat stellen ze super op prijs. Maar dan moet je het niet van de seks af laten gaan. Je maakt makkelijk de fout dat je de sfeer gezellig inplaatsvan sexy maakt.

Sommige vaste klanten zie je af en toe een keertje, andere komen trouw elke maand een keer, alles kan. Maar vaak blijven ze jaren komen. Ik heb dus wel klanten die ik meemaak terwijl hun leven verandert, hoe ze gaan trouwen of carrière maken. Maar ook scheidingen, of ontslagen worden. Ik leef altijd een beetje met ze mee, en dat is een extra stukje aan mijn werk. Het is niet alleen goed zakendoen, maar het is ook iets wat het een beetje extra interessant maakt.

Meestal is het eigenlijk gewoon zeuren. Maar omdat ik die mannen maar een paar uurtjes per maand zie, en ze bovendien ook nog seks willen, valt het allemaal erg mee met hoe vervelend dat is. Ik krijg een inkijkje, en natuurlijk wil zo'n vent graag over zijn dingen praten met iemand waarmee hij zo intiem is als met mij. Even zijn hartje luchten, en daar sta ik gewoon wel voor open. Zo'n man komt toch ook voor begrip.

Een flink aantal van de klanten vertelt me gewoon bij elkaar gelogen verhalen. Ik merk dat wel, maar ik ga er gewoon honderd procent mee mee. Dat vinden ze nou eenmaal leuk. Tuurlijk, je hebt smalle schoudertjes, je hebt een buikje, je bent bleek en van de eerste stoten al buiten adem, maar je bent sergeant van de commando's. Ik geloof je wel. En dat doe ik omdat zo'n vent dat als onderdeel wil van zijn illusie, en daar werk ik toch al aan.

Maar de meeste mannen gaan, als je ze lang genoeg kent, toch wel dingen vertellen. Sommige blijven heel afstandelijk, maar met andere word je echt een beetje vrienden. Dat is natuurlijk nog steeds op professionele afstand voor mij, maar ik heb wel een warm plekje in mijn hart voor mijn klantjes. Ik vind het altijd fijn om goed nieuws van ze te horen, maar met slecht nieuws hou ik het toch een beetje bij hen. Ik kan nietteveel mee gaan doen met medelijden.

Maar soms gaat dat toch verder dan dat ik van me af kan laten glijden. Ik ben ook niet van steen. Dat die collega eerder dan jij promotie kreeg terwijl jij aan de beurt was, en dat je daar een jaar over moet klagen, dat doet me niets. Maar als er echte pijn zit, voor een goeie reden, dan kan ik daar nietzomaar afstand van nemen. Ook al weet ik wel dat ik dat eigenlijk zou moeten doen. Hij heeft er niets aan als ik een traantje huil nadat hij weg is.

Ik heb al heel lang een vaste klant, al jaren, hij is nu ongeveer vijfendertig denk ik. Hij komt heel regelmatig, en we kunnen fijn met elkaar omgaan. Hij heeft een hele gewone pik, en hele gewone techniek, maar hij is lekker betrouwbaar wanneer hij komt. Dat werkt fijn. Als ondernemer kon hij makkelijk zijn tijd indelen, en dus had ik hem vaak overdag. Dat is makkelijker om aan de vrouw uit te leggen dan 's avonds weg zijn.

Hij vertelde heel graag over zijn onderneming. Zoals bijna alle ondernemers zat hij heel erg in zijn onderneming, en dat hield hem het meeste bezig. Hij was zijn kinderen al in aan het passen in de onderneming, ook al gingen ze pas net naar school. Hij was zelfs al voor schoonzoons en schoondochters aan het plannen hoe ze in de zaak zouden gaan. Ik liet hem maar, ook al ben ik het er nooit zo mee eens hoe ouders voor hun kinderen plannen. Dat moeten die kinderen zelf doen vind ik.

Eigenlijk was alles met hem heel gewoon, totdat hij twee jaar geleden opeens een poosje niet kwam, en daarna veel stiller was over alles. Ik liet hem maar, mensen gaan wel vaker door dingen heen, en ondernemen is niet altijd zo makkelijk. Je bent heel afhankelijk van de ups en downs, en daar heb je toch nietzoveel bij in te brengen als mensen denken. Als je daar je hele leven instopt, word je er vanzelf heel emotioneel bij betrokken.

Na een paar maandjes merkte ik wel dat hij niet meer zo betrouwbaar klaarkwam. Hij kreeg potentieproblemen, en hij was snel buiten adem. Ik gaf hem als tip dat hij maar moest gaan sporten, maar toen kwam eruit dat hij ziek was. Daarom ging het allemaal niet meer zo lekker. Hij was er erg bedrukt over. Hij vertelde er die eerste keer verder niets over, en ik dacht dat hij gewoon een burn-out had, die heb ik wel vaker gezien.

De volgende keer dat hij kwam begon hij meteen al met alles uitleggen. Hij was ècht ziek, hij was het ziekenhuis in en uit, en de dokters hadden het al over hoe lang hij nog te léven had. Ik kon het niet aan hem zien, en ik had mijn twijfels wel of hij een verhaal op aan het hangen was. Hij was gewoon zichzelf, maar nu was hij veel bezorgder, en niet meer zo blakend van zelfvertrouwen.

Hij bleef komen, en onze afspraken werden steeds minder seks, en steeds meer praten over hoe hij langzaam zieker werd. Hij liet het aan zijn gezinnetje niet merken, maar hij kon steeds minder doen. Zijn zaak leed eronder. Op vakantie was een drama, hij kon de tent niet meer opzetten zonder buiten adem te raken, en de tochtjes met zijn kinderen waren te vermoeiend geworden. Maar hij wou het niet laten zien.

Het rare was hoe laat zijn vrouw erachter kwam. Ik had meteen al wat aan zijn bedprestaties gemerkt, maar zijn vrouw merkte veel later pas iets, en ging toen vooral veel ruzie met hem maken. Dat maakte hem nog depressiever. Je begon het ook echt aan hem te zien, hoe hij snel ouder werd en aftakelde. Het was echt erg om te zien, maar ik wou gewoon dat hij het accepteerde en er het beste van maakte. Ik raadde hem aan om het aan zijn vrouw uit te leggen, zodat ze er samen in konden staan.

Ik weet niet of hij het haar verteld heeft omdat ik het had gezegd. Ik hoop van niet. Ze is twee weken nadat hij het had verteld met hem doorgegaan, toen heeft ze de kinderen meegenomen en is ergens anders gaan wonen. Volgens hem zei ze dat ze het niet aankon. Hij had de kracht niet meer om de confrontatie vol te houden. De maand daarna ging zijn zaak dicht. Gelukkig was hij verzekerd, en kon hij nog eten.

Daar zat hij op mijn werkflatje, aan de keukentafel, met een kop koffie, en een zuurstoftankje op de vloer naast zijn kruk. Grote dikke mannentranen die in de rimpels op zijn jukbeen bleven hangen. Seks kon hij niet meer, maar hij kwam nog wel. Voor het volle pond, trouwens, daar schreef ik eerder al eens over. Zijn onderneming weg, zijn kindjes weg, en zijn vrouw die hem bij het vuil had gezet. En hij vertelde me dat de dokters hem verteld hadden dat er nu niet meer met pillen kon worden behandeld.

Toen hij zijn zaak kwijt was, trok hij erg naar me toe. Hij SMSte me de hele tijd. Elke dag wel een keertje. Ik geef dan meestal geen antwoord, want ik ben geen praatlijn, maar voor hem maakte ik wel een uitzondering. Hij maakte zich erge zorgen om de operatie die hij moest krijgen. Het was een gevaarlijke, waarbij er grote risico's waren. Hij vertelde dat hij niet als kasplantje door wou.

Hij kwam langs voordat hij zijn operatie zou hebben, en ik bood hem aan dat ik wel op bezoek zou komen als hij bij lag te komen. Ik wou hem gewoon een hart onder de riem steken. Hij snikte, en dat was een afschuwelijk geluid met dat rare borrelende gesis van die zuurstoftank erbij. Hij vertelde me dat de dokter die de operatie zou doen, had gezegd dat het niet door kon gaan. Hij zou de operatie toch niet overleven.

Twee jaar eerder was hij zo'n grote, ronde vent met een borst als een biervat geweest, met een stem als een toeter, en nu was hij bleek en vlekkerig, klein, krom, mager, en met bleke ogen en dun haar. Het slangetje naar zijn neus van de zuurstof zag eruit alsof hij vastgebonden was als een stier. Nu zat hij zachtjes en schor te vertellen dat hij wou dat hij toen hij jong was maar van de sigaretjes was afgebleven, zodat hij nu nog wat jaren met zijn kindertjes had gehad.

Ik heb met alles wat ik kon geprobeerd om hem er niet zichzelf de schuld van te laten geven. Hij bleef maar zeggen dat hij prima wist dat sigaretjes dit konden doen, en dat hij ze toch had gerookt omdat hij ze lekker vond. Hij gaf zichzelf de schuld dat hij zijn kinderen ging achterlaten. Niemand die ècht zo denkt als hij gezond is en rookt. Niemand die het gevaar echt serieus neemt. Dat vertelde ik hem ook, maar hij bleef zichzelf de schuld geven.

Ik heb ook jaren gerookt, en ik dacht er nooit echt bij na. Het is gewoon superlekker. Ik ben wel gestopt, maar dat was ook omdat ik niet meer afhankelijk wou zijn van wat dan ook. Dat was toen ik besloot om volwassen te worden. Ik heb er nooit bij nagedacht. De dokter had aan mijn klant verteld dat je een grens hebt waarna het nooit meer goedkomt. Dat kan je uitrekenen. Dat vind ik zo'n gruwelijk idee, dat je met wiskunde kan bepalen of iemand eraan gaat van het roken. Hij wou het voor mij wel voorrekenen, maar ik wou het niet hebben.

Hij raakte steeds meer van zijn omgeving kwijt, er moest steeds meer voor hem gezorgd worden. Als je ziek bent, ben je niet gezellig, en sommige van zijn vrienden haakten af. Hij had nog maar zijn verpleegsters, zijn ouders, zijn beste vriend, en mij. En ik vooral aan de SMS, ook al ben ik wel een paar keertjes op bezoek geweest. Ik was ook niet zijn steun ofzo. Ik ken hem als klant, niet als een dikke vriend. Ik kan me ook niet te diep erin steken, ik heb ook een leven. Maar ik had wel telkens het gevoel dat ik wat moest doen.

Ik heb aangeboden om voor hem te bidden, maar daar lachte hij een beetje om. Ik doe het natuurlijk wel. Vooral mensen die zelf de Here niet serieus nemen, moet je voor bidden. Hij moet aan het eind zelf de Here in zijn hart toelaten, maar de Here is vergevend, en hopelijk staat hij er nog op tijd voor open. Hij wist zich geen houding te geven, dus ik hoop dat hij er wel over nadenkt.

We SMSten elke dag, ook al is het maar een paar woordjes, ik vond het toch belangrijk om overal antwoord op te geven. Bij het SMSen heb ik hem laatst gevraagd hoe dat eindspel van hem ging, en hij antwoordde dat we nu in de penalties zaten. Ik heb hem gestuurd dat je met penalties ook nog kan winnen.


Ik heb geen SMSje meer teruggekregen.

Februari

Het is februari. De minister zou in januari toezeggingen doen over wat er met de prostitutiebranche gaat gebeuren, dat was een harde toezegging volgens Myrthe Hilkens. Maar ik heb er niets van gehoord. Ik weet niet of de toezegging over de WRP, dat de minister in maart wel of niet doorzet, wel gaat worden nagekomen. Maar dat moet ik ook maar zien. Politici kan je niet vertrouwen.

Misschien hebben jullie in het nieuws wel gezien dat er met driehonderd mensen van politie en defensie invallen zijn gedaan bij de bordelen van Jan Bik. Het gaat niet om mensenhandel, maar om zijn ruzie met de Belasting. Jan Bik heeft al jaren ruzie met ze, omdat hij zijn ZZP'ers als ZZP'ers behandelt, en ze niet wil dwingen om opt-in te doen. Voor de Belasting is het makkelijker als de exploitant de belasting afhandelt, want ik heb wel laten zien dat de buiotenlandse meiden er makkelijk onderuitkomen.

Ik zit ook te denken wat ik moet doen aan internationale dingen. Ik krijg regelmatig bezoek uit het buitenland op mijn blogje, maar ik zie ook wat een boeltje Google Translate van mijn stukjes maakt. Er wordt door een aantal hoeren en onderszoekers in het buitenland veel geschreven over prostitutie en hoe de politiek daarvan werkt, en die krijgen telkens dit soort onzin over Nederland te horen.

Zou ik ze kunnen helpen als ik meedeed met het internationale gedoe? Ik denk het wel, maar heb ik daar wel de tijd voor? Mijn blogje kost me nu al bijna al mijn vrije tijd. En ik zou het in het Engels moeten doen. Ik heb wel gedacht dat het misschien goed is om ook een Engels blog erbij te draaien, maar ik heb daar helemaal geen tijd voor. En ik heb er ook geen zin in! Ik vind het al genoeg werk om het één keer neer te schrijven!

In het buitenland heb je meer mensen zoals ik die over de prostitutie schrijven, en meestal véél beter dan ik. Ik zie ook wel dat ze elkaar goed kunnen helpen. Ik zou wel graag bij willen dragen, maar ik heb nu al het gevoel dat ik veel meer met het nieuws en de politiek doe dan dat ik wil. Ik vond het leuker toen ik het gewoon over het wèrk had. Maar ik ben wel de énige die hier opingaat. Ik zou het graag af willen schuiven op iemand. Gewoon een koppeling op mijn voorpagina, en af en toe een extra stukje waar ik haar aanhaal.

Zolang ik de enige in Nederland ben zal ik het wel moeten doen. Ik doe het niet graag, maar ik vind het véél erger om het te laten liggen. En als ik eerlijk ben, van sommige dingen word ik zo gallisch dat ik tòch wel zou schrijven. Het is alleen wel veel fijner om te weten dat het niet hoeft.

In de kringen van de reddertjes en verbiedertjes doet er al een poosje een documentaire de ronde, waar ze allemaal heel opgewonden van worden. Ik had het maar een beetje genegeerd, maar dat kwam omdat ik had gemist dat het op de TV was geweest. Ik moet er dus toch maar wat van zeggen. Ik heb eigenlijk geen zin, maar er moeten wat kanttekeningen bij worden gezet.

Hier staat het programma. Kijk maar snel voordat ze dit ookal weghalen, dat gebeurt wel vaker. Het is vijfentwintig minuten, en er zijn wel weer wat opvallende dingen te zien. Ik denk dat het een teken is dat de programmamakers ontdekt hebben dat mensen veel meer zijn gaan slikken over prostitutie, en minder proberen om zich in te houden.

Het meeste kan je denk ik zelf wel zien, ik hoef denk ik niet alles aan te wijzen over hoe de emotionele lading wordt opgeklopt. Dat merk je als je kijkt, maar nog veelmeer als je aantekeningen zit te maken voor commentaar. Het is weer een emotioneel sfeergedoe, waar veel wordt gesuggereerd, en waar kritiek niet thuishoort. Dat past ook goed bij het beeld van het toverland prostitutie, waar alles kan wat in het echt niet kan.

Dit programma volgt Linda van Goch van de Stichting Open Ogen. We zien haar het relatiedenken erinwrijven op voorlichtingsdagen voor middelbare scholen, en we zien haar therapie geven aan een man en vrouwen. Die therapie doet ze trouwens zonderdat ze ervoor opgeleid is. Mensen aanpraten dat ze door een toverpooier zijn behekst zal bij de echte psychologen wel niet zo lekker liggen.

Het laat heel mooi het hersenspoelen zien van die mensen. Ze worden bewerkt en bewerkt om te zien dat seks normáál moet, dat prostitutie niet normáál is, dat ze slàchtoffer is. Ze leidt ze naar het gevoel. Zo zegt ze dat zelf. Die meiden openen zich, en terwijl ze kwetsbaar zijn begint Linda rustig te duwen met wat zij acceptabel vindt om erover te voelen en denken. Ik snap wel dat dat ook wel makkelijk is voor die meiden, want al hun gevoelens en acties worden verbonden met iets wat sociaal geaccepteerd is. En zij zijn het onschuldige slachtoffer.

Linda is best eerlijk dat ze dit allemaal doet om zichzelf te rechtvaardigen. Ze vindt het goed van zichzelf dat ze iemand is die voor die meiden denkt. Maar wat ze niet zegt kan je zelf ook wel zien. Ik zie een vrouw die graag haar eigen verhaal van slachtofferschap gelooft. En hoe meer meiden ze hetzelfde soort verhaal kan laten doen, hoe meer ze het zelf gelooft. Hoe meer ze het zo rechtvaardigt, hoe makkelijker ze zelf slaapt. Ik heb wel zulke klanten.

Het leukste stukje vond ik wel de man, de Rotterdamse loverboy die kwam praten. Ze leidt hem netzoals de meiden, maar hij doet er nog een schepje op. Zulke klanten heb ik ook. De ziekelijke leugenaars. Het duurt niet lang in die paar zinnetjes dat je van hem hoort, voordat hij komt met dat er zoveel doden vallen bij de loverboymeiden. Dat is niet waar. Het is een beeld wat ze graag laten zien, maar als puntje bij paaltje komt, weet iedereen wel dat dat niet gebeurt.

Hij zegt dat hij binnen een week dat hij de cel uit is voor doodslag, een meisje heeft werken. Dan heeft hij snel getoverd, maar dat kan misschien nog. Maar wat niet kan is dat hij binnen drie weken dan gepakt, vervolgd en veroordeeld is tot vier jaar cel. Zo snel is politie en justitie ècht niet schat.

Linda moet huilen. Schaamt ze zich voor wat ze aan het doen is, of gelooft ze zijn opschepperij? Of gaat ze mee in de emotie, om hem èn haar zich lekker te laten overtuigen van hun rol van moedige overlever van de afschuwelijke prostitutie? Ik vind niet dat ik het verschil zou moeten maken. Er wordt een hoop gesuggereerd in deze docu, zodat mensen zelf de rest invullen, en dan vind ik dat het hun eigen schuld is als ik het niet invul zoals ze willen.

Dat is het heel erg. Als je opschrijft wat ze echt zèggen, en wat ze echt onderbouwen, dan blijft er niets over. Er is vooral suggestie. Zodat iedereen precíés weet wat ze bedoelen, maar ze het niet echt gezègd hebben, en niets hoeven te bewijzen. Ik weet vanbinnenuit hoe de prostitutie eruit ziet, ik heb met loverboymeiden gepraat, en ik kijk er dus anders naar. Maar mensen die alleen maar de toestanden van de pers hebben gehoord, vullen iets héél anders in.

Mensen geloven toch wel wat ze willen geloven, maar ik hoop dat mijn lezers in ieder geval kritisch kijken en wel zien wat ik bedoel. Weet je wat ik ècht jammer vind? Ze krijgt subsidie. Dat is volgens haar een beetje geld, maar het is wel geld waar andere mensen voor moeten betalen. Ik dus ook. Zij krijgt geld dat van mij wordt afgeknepen om mij een beetje in het verdomhoekje te zetten. Dit blog kòst me alleen maar tijd, zij kan haar eigen fantasiewereldje betalen met mijn geld.

EDIT:
Hier is weer Dettmeijer:

Ik zal maar kort zijn, ik heb het allemaal al gezegd.

In 2012 zijn er meer dan 1200 mógelijke slachtoffers geturfd door subsidiespons Comensha, niet geïdentificeerd. Dat zijn mógelijke slachtoffers van mensenhandel in het algemeen, niet van loverboys. Zeggen dat er zomaar tien keer zoveel kunnen zijn, is praten over dingen waar je geen aanwijzingen voor hebt. Dat is gewoon onzin verspreiden omdat het je goed uitkomt.

De cijfers over de loverboymeiden zijn nog eens extra vaag. De lat ligt daar nòg lager dan bij andere soorten van mensenhandel.

Ze wil niet eerlijker worden.

EDIT: De Sekspolitie is weer online. Kijk hier voor mijn recensie.