woensdag 29 september 2010
Zweden zijn gek
De Zweden vinden seksspeeltjes nu ook al prostitutie. Volgens mij vinden ze seks gewoon eng. Kijk maar hier!
maandag 27 september 2010
Piccolootjes
Een piccolootje is een éénpersoonsflesje champagne. Ik heb ze nooit ergens anders gezien dan in clubs, zelfs de kleine flessen in minibars van hotelkamers zijn een maatje groter. Ze maken ze er waarschijnlijk gewoon voor. De flesjes zijn geen handige verpakking, je krijgt er misschien net twee glaasjes uit als je veel schuim maakt, maar eigenlijk heb je gewoon één vol glas.
De reden dat je niet gewoon een glaasje champagne bestelt, maar een piccolootje, is omdat zo'n flesje heel veel geld kost in een club. Voor een glas zou niemand dat neerleggen. De klanten moeten zien dat er een exclusief flesje wordt gekocht, anders kunnen ze zichzelf niet wijsmaken, dat ze niet worden opgelicht.
Het is ook echte oplichting. Ik heb me er nooit gemakkelijk bij gevoeld. Zelfs toen ik in de club had geleerd, dat je de klanten zoveel mogelijk moet uitwringen, vond ik het tever gaan. Het is iets wat maar aangeeft, hoeveel teveel je mensen kan laten betalen. Ik nam het drinkgeld wel aan hoor, maar het voelde altijd oneerlijk.
Natuurlijk gaat geen enkele klant naar een club voor de champagne. Ze komen om te neuken. Die champagne, wordt er bijgesleept om maar meer winst te maken, en dat gaat zelfs best ver. De mannen die naar een club gaan, in plaats van de ramen of thuisontvangst, willen in een luxe omgeving worden behandeld als de grote meneer.
Wat de clubbazen dan graag doen, is zo'n man het idee geven, dat hij zich aan bepaalde regeltjes moet houden. Er zitten vrouwen in de bar, een beetje te loungen, en de klant weet ook wel dat dat hoeren zijn die zitten te wachten totdat hij ze huurt. Hij is geil, hij wil graag een leuk contact, en er word soms héél overduidelijk gemaakt dat de beste manier om contact te maken, is om een piccolootje te sturen naar het meisje wat hij leuk vind. Dat kan over honderden Euro gaan voor één zo'n lullig flesje.
Als hij dat niet doet, en je gewoon meteen aanspreekt, heb je wel geleerd dat je hoort te vragen of hij niet iets met je wil drinken? Als hij ja zegt, heb je een piccolootje. Dat is weer drinkgeld. De meisjes gaan soms best moeilijk doen als een man de kracht heeft om nee te zeggen. Daar had ik eigenlijk wel respect voor, maar mijn collegaatjes vonden zo'n man een vrek. Dat merken die mannen ook wel, en die willen niet voor een vrek worden gehouden, dus die kopen weer zo'n flesje voor je.
In één van mijn clubs werd de klant zelfs dubbel verneukt. Als hij zo'n ding voor je bestelt, laten ze hem een echt piccolootje zien, maar als hij niet oplet schenken ze kinderchampagne in. Dat hielp wel omdat de meisjes niet zo dronken worden, maar het is nog oneerlijker. Ik voelde me er nooit lekker bij.
Als je handig was, kocht meer dan de helft van de klanten champagne voor je. Dat moet je dan natuurlijk ook opdrinken, zittend in het bubbelbad of met hem aan de bar. Daar kan je tijd mee opmaken, dat vond ik toen handig. Nu vind ik dat ook oneerlijk voor de klant. Er wordt met hem gespeeld, en hij betaalt ervoor.
Zoveel champagne zorgt er nu voor dat ik het spul niet meer kan zien. Ik vond het vroeger hardstikke lekker, maar ik kotste er na een poosje in de clubs bijna van. Het is voor mij ook een soort symbool geworden, voor al die oneerlijke dingen die ik met klanten deed. Er zitten schaamtegevoelens aan vast.
Het maakt gebruik van dat een man graag je wil behagen, en dat hij een goede indruk wil maken. Dat zijn dingen die ik juist graag zie bij mannen, ik vind die aantrekkelijk. Dat je juist die goede dingen zo uitbuit, is tegen mijn gevoel in. De mannen die je als vlees behandelden, die kochten geen champagne voor je. Daar had ik het juist minder erg bij gevonden. Het was trouwens dan ook nog steeds verkeerd geweest.
In mijn werkflatje vind je geen champagne. Ik heb pils, wijn, en fris, en zelfs nog wel wat gedestilleerd, maar het komt allemaal van de slijter, en als een klant wat wil drinken is het gewoon gratis. De meeste willen dat niet eens, er zijn er een paar die achteraf nog wel een kopje koffie willen doen, maar dan moet ik ook weer opruimen, dus tijd om te leuten bij de koffie geef ik niet.
Er was deze week een klant die vroeg of hij een piccolootje mocht aanbieden. Ik flapte eruit: "Nee joh, dat is toch allemaal alleen maar oplichting!" Hij keek heel bedrukt, en de sfeer was er een beetje uit. Ik vrolijkte hem wel weer op, maar het ging een beetje moeilijk. Ik denk dat hij het juist leuk vond dat hij wist hoe hij zo'n meisje onder de indruk kon brengen, en dat hij het niet leuk vond om zich te realiseren, dat hij afgezet was.
Piccolootjes zijn misbruik maken van de goede zin van de klant. Ze zijn een bewijs dat je geen respect voor ze hebt. Er zijn mannen die je vertellen dat ze je het extraatje wel gunnen, maar ik heb ze nooit gezegd dat ik dan dacht: geef mij dat geld dan gewoon, want van het drankje gaat minstens de helft naar de club! Je laat je gewoon uitbuiten door die flesjes te kopen. Ik vind je aardig om hoe je bent, die champagne moet je gewoon laten.
De reden dat je niet gewoon een glaasje champagne bestelt, maar een piccolootje, is omdat zo'n flesje heel veel geld kost in een club. Voor een glas zou niemand dat neerleggen. De klanten moeten zien dat er een exclusief flesje wordt gekocht, anders kunnen ze zichzelf niet wijsmaken, dat ze niet worden opgelicht.
Het is ook echte oplichting. Ik heb me er nooit gemakkelijk bij gevoeld. Zelfs toen ik in de club had geleerd, dat je de klanten zoveel mogelijk moet uitwringen, vond ik het tever gaan. Het is iets wat maar aangeeft, hoeveel teveel je mensen kan laten betalen. Ik nam het drinkgeld wel aan hoor, maar het voelde altijd oneerlijk.
Natuurlijk gaat geen enkele klant naar een club voor de champagne. Ze komen om te neuken. Die champagne, wordt er bijgesleept om maar meer winst te maken, en dat gaat zelfs best ver. De mannen die naar een club gaan, in plaats van de ramen of thuisontvangst, willen in een luxe omgeving worden behandeld als de grote meneer.
Wat de clubbazen dan graag doen, is zo'n man het idee geven, dat hij zich aan bepaalde regeltjes moet houden. Er zitten vrouwen in de bar, een beetje te loungen, en de klant weet ook wel dat dat hoeren zijn die zitten te wachten totdat hij ze huurt. Hij is geil, hij wil graag een leuk contact, en er word soms héél overduidelijk gemaakt dat de beste manier om contact te maken, is om een piccolootje te sturen naar het meisje wat hij leuk vind. Dat kan over honderden Euro gaan voor één zo'n lullig flesje.
Als hij dat niet doet, en je gewoon meteen aanspreekt, heb je wel geleerd dat je hoort te vragen of hij niet iets met je wil drinken? Als hij ja zegt, heb je een piccolootje. Dat is weer drinkgeld. De meisjes gaan soms best moeilijk doen als een man de kracht heeft om nee te zeggen. Daar had ik eigenlijk wel respect voor, maar mijn collegaatjes vonden zo'n man een vrek. Dat merken die mannen ook wel, en die willen niet voor een vrek worden gehouden, dus die kopen weer zo'n flesje voor je.
In één van mijn clubs werd de klant zelfs dubbel verneukt. Als hij zo'n ding voor je bestelt, laten ze hem een echt piccolootje zien, maar als hij niet oplet schenken ze kinderchampagne in. Dat hielp wel omdat de meisjes niet zo dronken worden, maar het is nog oneerlijker. Ik voelde me er nooit lekker bij.
Als je handig was, kocht meer dan de helft van de klanten champagne voor je. Dat moet je dan natuurlijk ook opdrinken, zittend in het bubbelbad of met hem aan de bar. Daar kan je tijd mee opmaken, dat vond ik toen handig. Nu vind ik dat ook oneerlijk voor de klant. Er wordt met hem gespeeld, en hij betaalt ervoor.
Zoveel champagne zorgt er nu voor dat ik het spul niet meer kan zien. Ik vond het vroeger hardstikke lekker, maar ik kotste er na een poosje in de clubs bijna van. Het is voor mij ook een soort symbool geworden, voor al die oneerlijke dingen die ik met klanten deed. Er zitten schaamtegevoelens aan vast.
Het maakt gebruik van dat een man graag je wil behagen, en dat hij een goede indruk wil maken. Dat zijn dingen die ik juist graag zie bij mannen, ik vind die aantrekkelijk. Dat je juist die goede dingen zo uitbuit, is tegen mijn gevoel in. De mannen die je als vlees behandelden, die kochten geen champagne voor je. Daar had ik het juist minder erg bij gevonden. Het was trouwens dan ook nog steeds verkeerd geweest.
In mijn werkflatje vind je geen champagne. Ik heb pils, wijn, en fris, en zelfs nog wel wat gedestilleerd, maar het komt allemaal van de slijter, en als een klant wat wil drinken is het gewoon gratis. De meeste willen dat niet eens, er zijn er een paar die achteraf nog wel een kopje koffie willen doen, maar dan moet ik ook weer opruimen, dus tijd om te leuten bij de koffie geef ik niet.
Er was deze week een klant die vroeg of hij een piccolootje mocht aanbieden. Ik flapte eruit: "Nee joh, dat is toch allemaal alleen maar oplichting!" Hij keek heel bedrukt, en de sfeer was er een beetje uit. Ik vrolijkte hem wel weer op, maar het ging een beetje moeilijk. Ik denk dat hij het juist leuk vond dat hij wist hoe hij zo'n meisje onder de indruk kon brengen, en dat hij het niet leuk vond om zich te realiseren, dat hij afgezet was.
Piccolootjes zijn misbruik maken van de goede zin van de klant. Ze zijn een bewijs dat je geen respect voor ze hebt. Er zijn mannen die je vertellen dat ze je het extraatje wel gunnen, maar ik heb ze nooit gezegd dat ik dan dacht: geef mij dat geld dan gewoon, want van het drankje gaat minstens de helft naar de club! Je laat je gewoon uitbuiten door die flesjes te kopen. Ik vind je aardig om hoe je bent, die champagne moet je gewoon laten.
donderdag 23 september 2010
Vrouw is thuis
Als je escort doet, maak je meer mee dan in thuisontvangst. De thuisontvangst is nogal voorspelbaar, want alles gebeurt bij jou, met jouw regels. Dat is heel prettig werken, vooral als je veel wil verdienen. De escort doe ik er af en toe bij, om sommige klanten een plezier te doen of om juist eens uit mijn sleur te komen.
De escort kan ook heel lekker verdienen, maar met het extra risico dat je loopt en je reistijden, ben je er toch per uur minder mee aan het binnenhalen. Het is het eigenlijk niet waard. Ik doe het alleen maar omdat het me een kick geeft om mijn werk eens buiten mijn werkflatje te doen. Ik vind mijn flatje prima, en ik hou ervan. Toch wil ik er ook weleens gewoon uit!
Je bent best zeker van wat je gaat tegenkomen als een klant je naar een hotelkamer laat komen. Dat is een veilige manier van escort, ook al willen de hotelketens ertegen gaan optreden. ik begrijp best dat je als hotelbaas niet wil, dat er klanten in de hal rondhangen en je vrouwelijke klanten en personeel gaan lastigvallen. Daar ben ik het mee eens, dat kan niet. Maar ze breiden het uit naar alle prostitutie, en ik vind dat overdreven.
Maar het gebeurd vaak genoeg dat een klant je naar zijn eigen huis laat komen. In principe doe ik dat alleen met klanten die ik al ken, en anders spreek ik af met de jongens van het poolcafé dat ze weten waar ik ben, en als ik niet afmeld, dat ze dan me komen zoeken. Dat kan alleen met hun, want mijn witte beveiliger doet er niet aan. Andere vrouwen laten zich door een chauffeur op die manier beveiligen. Die chauffeur werkt ook vaak voor het buro, en houd dan in de gaten dat het meisje niet stiekem langer blijft en dat niet doorgeeft.
De klant waar ik nu over ga vertellen, had ik al vaker gehad. Hij leek toen een vaste klant te gaan worden, maar hij is al een hele poos niet meer geweest. Hij was een gewone man in een hoop opzichten, maar hij viel wel op doordat hij minder schichtig was dan een hoop mannen, en makkelijker over zijn thuis-situatie wou praten. Hij gebruikte ook zijn echte naam voor de mail, en hij vond het niet erg als ik hem thuis belde. Terwijl hij wel getrouwd was.
Hij had me op escort uitgenodigd, en ik had daar wel weer eens zin in. Ik had dus ja gezegd, en ik kwam in zijn buurt langs. De parkeerplaats waar ik parkeerde was net aangelegd, alle tuintjes waren nog losse grond. De draden hingen nog uit de lantarenpalen. Het was een hele nieuwe buurt. Ik belde aan bij zijn huis, en hij deed open. Hij begroette me enthousiast, terwijl de meeste mannen niet weten hoe snel ze je naar binnen moeten krijgen.
Het eerste wat ik zag toen ik binnenkwam en mijn jas uitdeed, was een vrouw die aan de keukentafel zat. Ze keek op, en groette heel vriendelijk. Niet gemaakt ofzo, maar heel normaal. Ik was zelf juist even van mijn stuk. De klant stelde haar voor als zijn vrouw! Ik voelde me bevroren, ik was even heel erg bang voor een grote scene.
Hij had al verteld dat zijn vrouw er geen problemen mee had dat hij naar de hoeren ging. Dat hoor ik alleen wel vaker, dus ik ga ervanuit dat het gelogen is als een man me dat vertelt. Dat had ik bij hem ook gedaan. Mannen verzinnen soms hele verhalen om voor míj het goed te praten, dat ze naar me toekomen. Ik doe maar alsof ik het geloof, want het kost meer moeite om ze uit te leggen dat het me niet kan schelen.
Daarom had ik er dus nooit bij stilgestaan, dat hij het echt meende. Toen dat er bij mij doordrong, was ik ook meteen bang dat hij het wel geloofde, maar dat ze het toch niet goedvond. Terwijl ik daar met de koude rillingen stond, deden zij allebei heel relaxed. Toen hij me uitnodigde om wat te drinken, deed ik dat ook maar. Zij stond op, en zei: "Ik zal jullie maar even alleen laten."
Ze ging boodschappen doen, en wenste ons veel plezier. Ik moet een kop hebben gehad, de klant schoot ervan in de lach. We praatten eventjes over dat hij het al had gezegd, inderdaad, en dat ik het wel bijzonder vond. Daarna waren we al snel aan het werk. Na mijn schrik was het prettig om dan even die afleiding te hebben. Het ging best wel leuk.
Normaal boekt deze klant maar een uurtje, en soms maar een halfuurtje. Nu had hij twee en een half uur, waarbij ik hem dat halfuur als korting gaf. Hij was het niet gewend, dus hij was na twee uur al doodop, en hij wou ophouden. Hij was al in slaap voor ik terug was van de WC. Toen heb ik me maar voorzichtig aangekleed, en ben ik naar beneden gegaan.
Daar zat zijn vrouw, achter de TV. Die hoorde me de trap afkomen, en ze was er heel overtuigend over, dat ik een kop koffie met haar moest drinken. Ik dacht dat ze me ging confronteren. Dat bleek niet zo te zijn, ze was heel vriendelijk. Ze maakte een heel ontspannen babbeltje met me, en ze zei dat ze graag eens het meisje wou leren kennen, waar haar man zo enthousiast over was.
We raakten aan de praat, en het ging al snel best wel lekker. We praatten vrijuit, en natuurlijk hebben we samen gelachen over zijn bedprestaties! Nadat ik haar een paar tips kon geven, was ik ook meer op mijn gemak. Ik was intussen natuurlijk heel nieuwsgierig naar hoe ze er nou over dacht, en waarom ze zo deed.
Een bevredigend antwoord kreeg ik niet, maar we hebben er heel interessant over gepraat. Ze was een vrouw die iets ouder was dan ik, en die er best goed uitzag. Ze had een veel hogere opleiding dan haar man, en dat kon je zien. Ze vond het heel spannend om van mij over mijn leven te horen.
Zij vond het gewoon dat een man naar de hoeren ging. Volgens haar deed elke man dat weleens, en ze vond het beter om er dan gewoon open voor te staan. Ze had er een hele nuchtere kijk op. Bij de hoeren leerde hij nog eens wat, en dat vond ze fijn. Ze vond het ook leuk dat hij na een uurtje met een meisje dagenlang in een goed humeur was. Ze vond het goed tegen de stress.
Ik snap prima dat ze dat zegt, en het is ook allemaal waar. Maar wat ze me niet vertelde was waarom ze dan geen last heeft van al die gevoelens van haat en jaloezie die andere vrouwen wel heel duidelijk hebben. Dat vond ik opvallend. Daar heb ik geen antwoord op gekregen, zij zei dat ze jaloezie onzin vond.
Je komt alle soorten mensen tegen in de wereld, en dit is er dus ook. Ze zijn helaas de uitzondering, want ik vond van ze dat ze erg goed samen pasten. Je moet een heel sterke band met veel liefde hebben, om zo met elkaar om te gaan. Zij ging niet vreemd, want dat verwachtte ik eigenlijk wel. Of misschien wou ze het niet aan me toegeven. Als je vreemd mag gaan als de ander ook vreemdgaat, is het natuurlijk wel makkelijker.
Meestal gaat het heel anders als de vrouw thuiskomt terwijl ik daar ben. Dat is iets voor een volgend stukje, want ik typ al lang genoeg.
De escort kan ook heel lekker verdienen, maar met het extra risico dat je loopt en je reistijden, ben je er toch per uur minder mee aan het binnenhalen. Het is het eigenlijk niet waard. Ik doe het alleen maar omdat het me een kick geeft om mijn werk eens buiten mijn werkflatje te doen. Ik vind mijn flatje prima, en ik hou ervan. Toch wil ik er ook weleens gewoon uit!
Je bent best zeker van wat je gaat tegenkomen als een klant je naar een hotelkamer laat komen. Dat is een veilige manier van escort, ook al willen de hotelketens ertegen gaan optreden. ik begrijp best dat je als hotelbaas niet wil, dat er klanten in de hal rondhangen en je vrouwelijke klanten en personeel gaan lastigvallen. Daar ben ik het mee eens, dat kan niet. Maar ze breiden het uit naar alle prostitutie, en ik vind dat overdreven.
Maar het gebeurd vaak genoeg dat een klant je naar zijn eigen huis laat komen. In principe doe ik dat alleen met klanten die ik al ken, en anders spreek ik af met de jongens van het poolcafé dat ze weten waar ik ben, en als ik niet afmeld, dat ze dan me komen zoeken. Dat kan alleen met hun, want mijn witte beveiliger doet er niet aan. Andere vrouwen laten zich door een chauffeur op die manier beveiligen. Die chauffeur werkt ook vaak voor het buro, en houd dan in de gaten dat het meisje niet stiekem langer blijft en dat niet doorgeeft.
De klant waar ik nu over ga vertellen, had ik al vaker gehad. Hij leek toen een vaste klant te gaan worden, maar hij is al een hele poos niet meer geweest. Hij was een gewone man in een hoop opzichten, maar hij viel wel op doordat hij minder schichtig was dan een hoop mannen, en makkelijker over zijn thuis-situatie wou praten. Hij gebruikte ook zijn echte naam voor de mail, en hij vond het niet erg als ik hem thuis belde. Terwijl hij wel getrouwd was.
Hij had me op escort uitgenodigd, en ik had daar wel weer eens zin in. Ik had dus ja gezegd, en ik kwam in zijn buurt langs. De parkeerplaats waar ik parkeerde was net aangelegd, alle tuintjes waren nog losse grond. De draden hingen nog uit de lantarenpalen. Het was een hele nieuwe buurt. Ik belde aan bij zijn huis, en hij deed open. Hij begroette me enthousiast, terwijl de meeste mannen niet weten hoe snel ze je naar binnen moeten krijgen.
Het eerste wat ik zag toen ik binnenkwam en mijn jas uitdeed, was een vrouw die aan de keukentafel zat. Ze keek op, en groette heel vriendelijk. Niet gemaakt ofzo, maar heel normaal. Ik was zelf juist even van mijn stuk. De klant stelde haar voor als zijn vrouw! Ik voelde me bevroren, ik was even heel erg bang voor een grote scene.
Hij had al verteld dat zijn vrouw er geen problemen mee had dat hij naar de hoeren ging. Dat hoor ik alleen wel vaker, dus ik ga ervanuit dat het gelogen is als een man me dat vertelt. Dat had ik bij hem ook gedaan. Mannen verzinnen soms hele verhalen om voor míj het goed te praten, dat ze naar me toekomen. Ik doe maar alsof ik het geloof, want het kost meer moeite om ze uit te leggen dat het me niet kan schelen.
Daarom had ik er dus nooit bij stilgestaan, dat hij het echt meende. Toen dat er bij mij doordrong, was ik ook meteen bang dat hij het wel geloofde, maar dat ze het toch niet goedvond. Terwijl ik daar met de koude rillingen stond, deden zij allebei heel relaxed. Toen hij me uitnodigde om wat te drinken, deed ik dat ook maar. Zij stond op, en zei: "Ik zal jullie maar even alleen laten."
Ze ging boodschappen doen, en wenste ons veel plezier. Ik moet een kop hebben gehad, de klant schoot ervan in de lach. We praatten eventjes over dat hij het al had gezegd, inderdaad, en dat ik het wel bijzonder vond. Daarna waren we al snel aan het werk. Na mijn schrik was het prettig om dan even die afleiding te hebben. Het ging best wel leuk.
Normaal boekt deze klant maar een uurtje, en soms maar een halfuurtje. Nu had hij twee en een half uur, waarbij ik hem dat halfuur als korting gaf. Hij was het niet gewend, dus hij was na twee uur al doodop, en hij wou ophouden. Hij was al in slaap voor ik terug was van de WC. Toen heb ik me maar voorzichtig aangekleed, en ben ik naar beneden gegaan.
Daar zat zijn vrouw, achter de TV. Die hoorde me de trap afkomen, en ze was er heel overtuigend over, dat ik een kop koffie met haar moest drinken. Ik dacht dat ze me ging confronteren. Dat bleek niet zo te zijn, ze was heel vriendelijk. Ze maakte een heel ontspannen babbeltje met me, en ze zei dat ze graag eens het meisje wou leren kennen, waar haar man zo enthousiast over was.
We raakten aan de praat, en het ging al snel best wel lekker. We praatten vrijuit, en natuurlijk hebben we samen gelachen over zijn bedprestaties! Nadat ik haar een paar tips kon geven, was ik ook meer op mijn gemak. Ik was intussen natuurlijk heel nieuwsgierig naar hoe ze er nou over dacht, en waarom ze zo deed.
Een bevredigend antwoord kreeg ik niet, maar we hebben er heel interessant over gepraat. Ze was een vrouw die iets ouder was dan ik, en die er best goed uitzag. Ze had een veel hogere opleiding dan haar man, en dat kon je zien. Ze vond het heel spannend om van mij over mijn leven te horen.
Zij vond het gewoon dat een man naar de hoeren ging. Volgens haar deed elke man dat weleens, en ze vond het beter om er dan gewoon open voor te staan. Ze had er een hele nuchtere kijk op. Bij de hoeren leerde hij nog eens wat, en dat vond ze fijn. Ze vond het ook leuk dat hij na een uurtje met een meisje dagenlang in een goed humeur was. Ze vond het goed tegen de stress.
Ik snap prima dat ze dat zegt, en het is ook allemaal waar. Maar wat ze me niet vertelde was waarom ze dan geen last heeft van al die gevoelens van haat en jaloezie die andere vrouwen wel heel duidelijk hebben. Dat vond ik opvallend. Daar heb ik geen antwoord op gekregen, zij zei dat ze jaloezie onzin vond.
Je komt alle soorten mensen tegen in de wereld, en dit is er dus ook. Ze zijn helaas de uitzondering, want ik vond van ze dat ze erg goed samen pasten. Je moet een heel sterke band met veel liefde hebben, om zo met elkaar om te gaan. Zij ging niet vreemd, want dat verwachtte ik eigenlijk wel. Of misschien wou ze het niet aan me toegeven. Als je vreemd mag gaan als de ander ook vreemdgaat, is het natuurlijk wel makkelijker.
Meestal gaat het heel anders als de vrouw thuiskomt terwijl ik daar ben. Dat is iets voor een volgend stukje, want ik typ al lang genoeg.
maandag 20 september 2010
Wandeling met heimwee
Ik ben niet het type voor nostalgie. Eigenlijk ben ik Hollands nuchter, terwijl ik niet eens uit Holland kom. Ik kijk mijn foto-albums nooit in, behalve als ik de nieuwe afdrukken erin stop. Dan is dat wel eventjes leuk, maar ik leef heel erg in het nu. Ik hield als meisje ook geen dagboek bij, en ik heb daar ook geen spijt van.
Af en toe heb ik wel mijn bui, en dan ga ik met oude vriendinnen stadten of lekker op de visite. Ik ken nog een paar oude klasgenoten, en daar babbel ik dan één keer in het jaar mee. We hebben niet zoveel met elkaar, maar ik vind het dan wel leuk om de oude tijden weer te beleven. Het is minder geworden omdat ze nu allemaal zelf kindjes hebben, en er niets meer van hun oude karakter over is.
Een half jaar terug, toen het zo ijskoud was en heel Amsterdam vast stond in de sneeuw, had ik net daarvoor geschreven over iets wat ik in mijn ramentijd had geleerd. Dat herinnerde me aan vrouwen uit die tijd, en ik kreeg de behoefte om weer eens die vrouwen op te zoeken. Gewoon weer even praten, want dat had ik al jaren niet gedaan.
Het is eigenlijk gek, want die vrouwen zeggen me niet zoveel meer. Ze hebben een heel andere werkhouding dan ik, en ik keur niet goed hoe ze met hun klanten en hun lijf omgaan. Maar toch zijn het een soort van vriendinnen van me geweest. Ik had ze daarvóór heel erg lang niet gemist, en nu moest ik wel aan ze denken.
Ik besloot opeens even een praatje te maken met ze. Ik deed truien aan, en een dikke warme jas, en een muts en sjaal en handschoenen, en ik reed naar de binnenstad. Daar was mijn oude parkeerplaatsje waar je niet voor hoefde te betalen, nu ook een betaalplaats geworden. Op de Wallen liep ik meteen naar mijn oude stek, want ik weet wel dat de vrouwen verplaatsen, maar het is goed om daar te beginnen.
Het was meteen al duidelijk dat er nu een jongere generatie zit. Ze zijn vooral uit het Oosten, en dan meer de Russische landen. Ze zijn allemaal veel jonger dan toen ik er zat. Ik was met 23 één van de jongere daar, en nu zou ik daar hoogstens in het midden zitten. Dat vind ik geen fijn idee, ook al weet ik wel dat het eigenlijk niet uitmaakt.
Op de plek waar ik zat, zit nu iets anders. Ik vraag me wel af wat voor iemand daar zoiets wil hebben, maar ik keek wel raar op. Ik miste toch opeens wel, dat waar ik had gewerkt, nu niets meer bestond. Ik had eigenlijk stiekem wel gedacht dat het een goeie opening zou zijn voor een gesprekje met het meisje wat er nu zou zitten.
Ik heb bij een paar ramen gevraagd naar namen van vroeger, maar het is duidelijk dat de meisjes elkaar minder kennen dan toen ik er zat. Toen was het al niet veel, maar nu weten ze hun buren soms niet eens. Bovendien zitten ze in hun eigen groepje van waar ze vandaankomen. Er zijn nauwelijks Nederlandse meisjes te vinden. Die kennen mijn oude collegaatjes ook niet.
Zijn ze allemaal gestopt? Het kan wel, maar ik denk dat er een paar niet zomaar zouden stoppen. Die zullen wel ergens anders zijn gaan zitten. De Wallen zijn nu bijna helemaal van de pooiers, nou dat de gemeente de meeste zelfstandig werkende meisjes heeft weggejaagd. Er zijn er nog wel, dat heb ik ook wel gezien. Maar de pooiers hebben nu veel meer macht.
Waarschijnlijk zitten ze in clubs, want dat is een goeie plek om het rustig aan te doen na de ramen. Bovendien word daar misschien wel nóg minder van je verwacht. Dan vind ik ze niet zomaar meer. Ik heb best wel lang rondgelopen. Sommige dingen veranderen niet, zoals de toeristen, en de politie. De meisjes zijn wel veranderd.
Het is wat harder geworden. Er word niet zoveel meer gelonkt. Vroeger was het handig om een man te lokken door hem een beetje uit te dagen. Dat zie ik nu niet meer. Er wordt gewacht tot hij vanzelf komt. Soms zie je ook dat de glimlach er niet eens meer vanaf kan. Ik verbaas me dat de klanten het pikken.
De ramen zijn nog steeds populair, maar het is niet meer hetzelfde. Voor de klanten zal het ook wel veranderd zijn, maar daar hoor ik ze op Hookers niet zoveel over. Dat vind ik raar, ik zou denken dat het een belangrijk onderwerp daar zou zijn. Ze moeten het zelf weten natuurlijk. Misschien vinden ze het verschil niet belangrijk.
Voor mij waren de Wallen een plek waar je als hoer eventjes geaccepteerd werd als stukje van de stad. Natuurlijk komen er genoeg mensen aapjes kijken, maar het was toch wel gezellig. Het was een plek waar ik voor het eerst echt ging aanpakken met de prostitutie, en het niet meer zomaar een hobby was.
Nu is het weg. Niet helemaal, maar wat ik er zocht, dat is weg. Ik had heimwee toen ik erheen ging, en erna had ik nog meer heimwee. Nu dat ik erover schrijf, is het nog meer, want nu snap ik ook een beetje hoe dat gevoel zit, dat ik daar kreeg. Mijn wereldje is weer een beetje kleiner geworden. Dat is erg jammer.
Af en toe heb ik wel mijn bui, en dan ga ik met oude vriendinnen stadten of lekker op de visite. Ik ken nog een paar oude klasgenoten, en daar babbel ik dan één keer in het jaar mee. We hebben niet zoveel met elkaar, maar ik vind het dan wel leuk om de oude tijden weer te beleven. Het is minder geworden omdat ze nu allemaal zelf kindjes hebben, en er niets meer van hun oude karakter over is.
Een half jaar terug, toen het zo ijskoud was en heel Amsterdam vast stond in de sneeuw, had ik net daarvoor geschreven over iets wat ik in mijn ramentijd had geleerd. Dat herinnerde me aan vrouwen uit die tijd, en ik kreeg de behoefte om weer eens die vrouwen op te zoeken. Gewoon weer even praten, want dat had ik al jaren niet gedaan.
Het is eigenlijk gek, want die vrouwen zeggen me niet zoveel meer. Ze hebben een heel andere werkhouding dan ik, en ik keur niet goed hoe ze met hun klanten en hun lijf omgaan. Maar toch zijn het een soort van vriendinnen van me geweest. Ik had ze daarvóór heel erg lang niet gemist, en nu moest ik wel aan ze denken.
Ik besloot opeens even een praatje te maken met ze. Ik deed truien aan, en een dikke warme jas, en een muts en sjaal en handschoenen, en ik reed naar de binnenstad. Daar was mijn oude parkeerplaatsje waar je niet voor hoefde te betalen, nu ook een betaalplaats geworden. Op de Wallen liep ik meteen naar mijn oude stek, want ik weet wel dat de vrouwen verplaatsen, maar het is goed om daar te beginnen.
Het was meteen al duidelijk dat er nu een jongere generatie zit. Ze zijn vooral uit het Oosten, en dan meer de Russische landen. Ze zijn allemaal veel jonger dan toen ik er zat. Ik was met 23 één van de jongere daar, en nu zou ik daar hoogstens in het midden zitten. Dat vind ik geen fijn idee, ook al weet ik wel dat het eigenlijk niet uitmaakt.
Op de plek waar ik zat, zit nu iets anders. Ik vraag me wel af wat voor iemand daar zoiets wil hebben, maar ik keek wel raar op. Ik miste toch opeens wel, dat waar ik had gewerkt, nu niets meer bestond. Ik had eigenlijk stiekem wel gedacht dat het een goeie opening zou zijn voor een gesprekje met het meisje wat er nu zou zitten.
Ik heb bij een paar ramen gevraagd naar namen van vroeger, maar het is duidelijk dat de meisjes elkaar minder kennen dan toen ik er zat. Toen was het al niet veel, maar nu weten ze hun buren soms niet eens. Bovendien zitten ze in hun eigen groepje van waar ze vandaankomen. Er zijn nauwelijks Nederlandse meisjes te vinden. Die kennen mijn oude collegaatjes ook niet.
Zijn ze allemaal gestopt? Het kan wel, maar ik denk dat er een paar niet zomaar zouden stoppen. Die zullen wel ergens anders zijn gaan zitten. De Wallen zijn nu bijna helemaal van de pooiers, nou dat de gemeente de meeste zelfstandig werkende meisjes heeft weggejaagd. Er zijn er nog wel, dat heb ik ook wel gezien. Maar de pooiers hebben nu veel meer macht.
Waarschijnlijk zitten ze in clubs, want dat is een goeie plek om het rustig aan te doen na de ramen. Bovendien word daar misschien wel nóg minder van je verwacht. Dan vind ik ze niet zomaar meer. Ik heb best wel lang rondgelopen. Sommige dingen veranderen niet, zoals de toeristen, en de politie. De meisjes zijn wel veranderd.
Het is wat harder geworden. Er word niet zoveel meer gelonkt. Vroeger was het handig om een man te lokken door hem een beetje uit te dagen. Dat zie ik nu niet meer. Er wordt gewacht tot hij vanzelf komt. Soms zie je ook dat de glimlach er niet eens meer vanaf kan. Ik verbaas me dat de klanten het pikken.
De ramen zijn nog steeds populair, maar het is niet meer hetzelfde. Voor de klanten zal het ook wel veranderd zijn, maar daar hoor ik ze op Hookers niet zoveel over. Dat vind ik raar, ik zou denken dat het een belangrijk onderwerp daar zou zijn. Ze moeten het zelf weten natuurlijk. Misschien vinden ze het verschil niet belangrijk.
Voor mij waren de Wallen een plek waar je als hoer eventjes geaccepteerd werd als stukje van de stad. Natuurlijk komen er genoeg mensen aapjes kijken, maar het was toch wel gezellig. Het was een plek waar ik voor het eerst echt ging aanpakken met de prostitutie, en het niet meer zomaar een hobby was.
Nu is het weg. Niet helemaal, maar wat ik er zocht, dat is weg. Ik had heimwee toen ik erheen ging, en erna had ik nog meer heimwee. Nu dat ik erover schrijf, is het nog meer, want nu snap ik ook een beetje hoe dat gevoel zit, dat ik daar kreeg. Mijn wereldje is weer een beetje kleiner geworden. Dat is erg jammer.
donderdag 16 september 2010
Kijktip
Vanavond is er om 22.45 uur in 'Telefacts' op VTM (België) een reportage over studentenhoertjes. Ik hoop dat het niet weer teveel onzin is. Meestal komen deze meiden niet zoveel aan het woord, dus misschien kan er eindelijk wat nuttigs over het vak op TV komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
